28-11-2022, 02:13 AM
பத்மாவின் கண்கள் விரிந்தன, அவள் ஆவேசமாக தன் விரல்களை அவளது பொங்கி எழும் கவட்டைக்குள் தோண்டினாள். இளம் ராஜுவின் சுண்ணியிலிருந்து தடித்த, வெள்ளை திரவம் வெளிவரத் தொடங்கின.
முதல் வெளியேற்றம் ஒரு உயரமான நெடுவரிசை நீர் மற்றும் நீராவி போல காற்றில் பறந்து சுமார் ஆறு அடி தூரத்தில் விழுந்தது. ராஜு மீண்டும் உறுமிய போது மற்றொரு தடிமனான வேகம் தொடர்ந்தது. அவனது முகம் மகிழ்ச்சியால் சுருங்கி, அவனது மனது வீட்டிற்குள் இருக்கும் பெண்ணின் உருவங்களால் நிரம்பியது.
"ஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆ..." அப்போது அவனது ஆணுறுப்பில் இருந்து அதிக துளிகள் வெளியேற, பத்மா பேராசையுடன் அனைத்தையும் ஒரே நேரத்தில் பார்க்க முயன்றாள்.
சிறுவனின் இளம் பந்துகளில் இருந்து முடிவில்லாத அளவு விந்தணுக்களை உமிழ்ந்ததால் அவள் அவனின் ஆண்மையைப் பார்த்து வியந்தாள். அவன் எக்கச்சக்கத்தை வெளியேற்றும் போதெல்லாம் அவனது சுண்ணி கோபமாக எரிவதை அவள் பார்த்தாள்.
அவன் விந்தை வெளியேற்றும் ஒவ்வொரு முறையும், அவனது சூத்து எப்படி சுருங்கி, இறுகியது என்பதை அவள் பார்த்தாள். அவன் தன் விந்தை வெளியேற்றிய போது, அவனுடைய அழகான கனமான கொட்டைகள் எப்படி அவனின் முயற்சியில் அசைந்தன என்பதை அவள் பார்த்தாள்.
இதெல்லாம் நடக்கும் போது அவனது இளம் அம்சங்கள் எப்படி பேரானந்தத்தை அனுபவிக்கின்றன என்பதை அவள் பார்த்தாள்.
" அம்மா, " என்ற லீலாவின் குரலைக் கேட்டு பத்மா ஒரு கணம் திடுக்கிட்டுப் போனாள். மீண்டும் லீலாவின் குரல் கேட்டது. இந்த முறை ஸ்டோர் ரூமுக்கு அருகில்.
" அம்மா, நீங்கள் இங்கே இருக்கிறீங்கள்? என் வேலையை முடித்துவிட்டேன். " என்றாள் லீலா.
பத்மா ஜன்னலை முடிந்த வரை விரைவாகவும், சத்தமில்லாமல் மூடிவிட்டு, வியர்வை வழிந்த முகத்தைத் துடைக்க அருகில் கிடந்த துணியை எடுத்து மூச்சைக் கட்டுப்படுத்த முயன்றாள். அவள் தன் கவட்டை துணியால் மூடிக்கொண்டு, வேகமாக வேகமாக வாசலுக்குச் சென்றாள்.
லீலா அவளைப் பார்த்து, "அம்மா, நான் பாத்திரங்கள், உடைகள், எல்லாம் சுத்தம் செய்தேன்..." என்றாள்.
பாத்மா ஸ்டோர் ரூமின் பாதி திறந்த கதவு வழியாக எட்டிப் பார்த்தாள்.
" லீலா, நான் இங்கே ஏதோ சுத்தம் செய்கிறேன். நாளையிலிருந்து தவறாமல் வந்து வேலை செய்யலாம்..." என்றாள்.
லீலா ஆச்சரியப்பட்டாள். " ஆனால் அம்மா, நான் எப்படி செய்தேன் என்று நீங்கள் ஏன் பார்க்கக்கூடாது? " என்று கேட்டாள்.
பத்மா சற்று பொறுமையிழந்தாள். " அது பரவாயில்லை. நீ நாளையிலிருந்து வேலைக்கு வரத் தொடங்கு. சம்பளத்தைப் பற்றி கவலைப்பட வேண்டாம். நாம் அதைச் சரி செய்ய முடியும்…" என்றாள்.
லீலாவுக்கு ஒரேயடியாக மகிழ்ச்சி தோன்றியது. இந்த பணக்கார பெண் மற்றவர்களைப் போல் இல்லை. அவள் மிகவும் அழகாக இருக்கிறாள். அவள் நல்ல மற்றும் கனிவான இதயம் கொண்டவள். லீலா கைகளை மடக்கி தலையை குனிந்தாள்.
" நன்றி அம்மா. நான் நாளைக்கு சீக்கிரம் வரேன். " என்று லீலா கிளம்ப திரும்ப, பத்மா மீண்டும் சொன்னாள்,
" ஓ.. லீலா... நாளையும் உன் மகனை அழைத்து வா. இங்கே ஏதாவது வேலையில் எனக்கு அவனுடைய உதவி தேவைப்படலாம் சரியா? " என்றாள்.
லீலா தலையை ஆட்டினாள், பின் தன் வழியே சென்றாள்.
பத்மா தான் செய்ததை நம்பவில்லை. மறுநாள் பையனைப் பார்க்க விரும்பினாள்! ஏன்? மறுநாள் லீலாவை ராஜுவை அழைத்து வரச் சொன்னாள் ஏன்? அவளுக்கு என்ன நடக்கிறது?
நிச்சயமாக, அவள் பையனை ஈர்க்கவில்லை, இல்லையா? இல்லை! ஒரு ஏழை, சிறு பையனிடம் தன் அந்தஸ்தும், கல்வியும், வயதும் உள்ள பெண் கவரப்பட வாய்ப்பில்லை. பிறகு... பிறகு ஏன் லீலாவை மறுநாள் பையனை அழைத்து வரச் சொன்னாள்?
பத்மா ஸ்டோர் ரூமை விட்டு வேகமாக வெளியேறி பாத்ரூம் சென்றாள். குளிர்ந்த நீரை முகத்தில் தெளித்து ஆழ்ந்த மூச்சை எடுத்தாள். அவள் தன்னை நிதானப் படுத்திக்க கொண்டு இதைத் தெளிவாகச் சிந்திக்க வேண்டும்.
அவள் இரண்டு வார்த்தைகள் பரிமாறிக்கொள்ளாத அந்த பையனிடம் அவளுடைய உணர்வுகள் என்ன? அவள் மனம் யோசிக்க ஆரம்பித்தது. குழந்தை ராஜுவை நினைத்து பரிதாபப்பட்டாள்.
சமூகத்தின் தாழ்த்தப்பட்ட பிரிவிலிருந்து வந்த அவன், சில வருடங்களில் காவலாளியாகவோ அல்லது தொழிலாளியாகவோ முடிவடையும். சேரியாக இருந்த வீட்டில் கூட அவன் மிகவும் மோசமான நிலையில் இருந்திருக்கலாம்.
அதனால் தான் தன்னைப் போன்ற அழகான பெண்ணைப் பார்த்ததும், அவன் அப்படி குழம்பிப் போனான். அவர் ஒரு குழப்பமான குழந்தை. மேலும் அறியாமலேயே, இந்த ஏழை, இளம் பையனிடம் அவள் கொஞ்சம் பாசத்தை உணர்ந்தாள்.
அவள் ஏன் ஒரு பையனிடம் ஈர்க்கப்படுகிறாள்? அவள் வாழ்நாள் முழுவதும் மிகவும் அழகாகவும் சிறந்ததாகவும் இருக்கும் ஆண்களிடம் ஈர்ப்பு வைத்திருந்த போதிலும், அந்தப் பையனிடம் பாசமும் கருணையும் மட்டுமே உணர்ந்தாள்.
சொல்லப்போனால் மறுநாள் அவன் வரும்போது சில துணிகளை கொடுப்பாள்.
இதை முன்னம் சமையல்காரி வதனிக்கும் செய்திருக்கிறாள். தனது அழகான விலையுயர்ந்த சேலைகளை அன்பளிப்பாக கொடுத்தாள். வதனியுடன் லெஸ்பியன் உறவும் கொண்டாள்.
வேலைக்காரன் சிவனுக்கு துணிகள் கொடுக்கவில்லை ஆனால் தன் இதயத்தை, தன் உடலாக கொடுத்தாள்.
ராஜு விடயத்தில் அப்படியா?
நவீனின் பல ஆடைகள் அலுமாரியில் அவன் பாவிக்காமல் கிடந்தன. நவீன் வழக்கமாக அணியவில்லை. அதில் நவீன் உபயோகப்படுத்தாத சில துணிகளைக் ராஜுவுக்கு கொடுப்பாள்.
பத்மா டிராயிங் ரூமில் டி.வி.க்கு முன்னால் இருந்த சோபாவில் அமர்ந்தாள். அன்று இரவு அவள் அவசரமாக இரவு உணவைச் சமைத்துவிட்டு, வேலையிலிருந்து நவீன் திரும்புவதற்காகக் காத்திருந்து தூங்கிவிட்டாள். நவீன் மிகவும் தாமதமாக வந்தான். அவர்கள் இரவு உணவை அமைதியாக சாப்பிட்டார்கள். அவர் உணவு வேலை முழுவதும் சில சக ஊழியர்களுடன் தொலைபேசியில் பேசிக் கொண்டு இருந்தான்.
ராஜுவுடன் அன்று அவள் கண்டா சம்பவங்களும், அன்று நடந்தவைகளும் இன்னும் அவளைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஆட்கொண்டன.
பத்மாவால் கணவன் நவீனை சரியாக உற்றுப் பார்க்க முடியவில்லை, இரவு உணவுக்குப் பிறகு வேகமாக மேசையை சுத்தம் செய்துவிட்டு தூங்கச் சென்றாள்.
நவீன் அவர்கள் படுக்கையில் மடிக்கணினியில் தனது வேலையைத் தொடர்ந்தான். பின்னர் பத்மா தூங்கிய பிறகு விளக்கை அணைத்தான்.
மறுநாள் காலை முந்தைய காலை போலவே இருந்தது. பத்மா சற்று தாமதமாக எழுந்தாள். நவீன் ஏற்கனவே வெளியேறத் தயாராக இருப்பதைக் கண்டறிந்தாள். அவள் ட்ராயிங் ரூமுக்கு வந்ததும் வேகமாக அவளை அணைத்துக் கொண்டான். பத்மா கொஞ்சம் வருத்தப்பட்டாள்.
" நான் மிகவும் வருந்துகிறேன் நவீன் மாமா. நான் திடீரென்று மிகவும் சோம்பேறியாகி விட்டதாகத் தெரிகிறது. ஏன் என்னை எழுப்பவில்லை? நான் காலை உணவு செய்திருப்பேன்..." என்றாள்.
நவீன் அவளின் மென்மையான சூத்தை குறும்பாக தட்டினான்.
" பரவாயில்லை பத்மா. " என்று வெளியே கிளம்பினான்.
பத்மா சிரித்துக்கொண்டே அவனை நோக்கி கைகாட்டினாள்.
9.30 மணிக்கு மணி அடித்தது. வெளிர் நீல நிற புடவை மற்றும் ரவிக்கை அணிந்து, குளித்துவிட்டு ப்ரெஷ்ஷாக, பத்மா கதவைத் திறந்தாள். அது லீலா. பத்மா சிரித்துக்கொண்டே அவளை உள்ளே அனுமதித்துவிட்டு சுற்றுமுற்றும் பார்த்தாள். ஆனால் ராஜு இல்லை.
சமையலறைக்குள் சென்று கொண்டிருந்த லீலாவைப் பார்த்தாள்.
" உன்னுடைய மகன் எங்கே? அவன் வரவில்லையா? " என்று கேட்டாள்.
லீலா சிரித்தாள். " அவர் வந்திருக்கிறான் அம்மா. இன்று அவனை இங்கு வரவழைப்பது எனக்கு கடினமாக இருந்தது. சில காரணங்களால் இன்று என்னுடன் இங்கு வர மறுத்துவிட்டான். நான் உண்மையில் அவனைத் திட்டி இங்கே கொண்டு வர வேண்டியிருந்தது. அவன் உங்களைப் பற்றி மிகவும் வெட்கப்படுகிறான் என்று நான் நினைக்கிறேன் அம்மா ... " என்றாள் லீலா.
பத்மா மகிழ்ந்தாள். "ஆனால் அவன் எங்கே? " என்று கேட்டாள்.
லீலா மீண்டும் லேசாக சிரித்தாள். " அவன் கேட் வெளியே நிற்கிறான் அம்மா. அங்கு அமர்ந்திருப்பது மிகவும் வசதியாக இருப்பதாக அவன் கூறினான். உங்களுக்கு ஏதாவது வேலை இருந்தால், அவனைக் கூப்பிடுங்கள். அவன் உள்ளே வருவான்.
பத்மா சற்று ஆச்சரியத்துடன் தலையை ஆட்டினாள். அவள் லீலாவிடம்,
" வாசலுக்கு வெளியே நிற்கிறானா உன் மகன்? நான் அவனை உள்ளே அழைத்துச் செல்கிறேன். நீ இப்போது துணிகளை துவைக்க செய்ய ஆரம்பிக்கலாம். " என்று கேட்டுக்கு சென்றாள்.
பத்மா வீட்டின் வளாகத்திற்கு வெளியே, ராஜு ஒரு மரத்தின் நிழலில் பதட்டத்துடன் அமர்ந்திருந்தான். பத்மா வாசலில் இருந்து அவனை அழைத்தாள்.
" ராஜு! உள்ளே வா. அங்கே உட்காராதே. உள்ளே வா. "
பத்மா நீல நிற புடவை மற்றும் ரவிக்கையில் ராஜுவுக்கு ஒரு தேவதை போல் தெரிந்தாள். அவள் நேற்றை விட மிகவும் அழகாகவும் கவர்ச்சியாகவும் இருந்தாள். அவன் பேண்ட்டில் மீண்டும் ஒரு இறுக்கம் ஏற்பட்டது.
பத்மா கேட் வாயிலில் குனிந்து அவனைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அவளது தொப்புள் எவ்வளவு மிருதுவாகவும், பால் போலவும், கிரீமியாகவும் இருந்தது என்பதை அவளது புடவையின் திறப்பு வழியாக அவனால் பார்க்க முடிந்தது.
அவளது கிரீமி மார்பகங்கள் கேட் வாயிலின் உலோகத்திற்கு எதிராகத் தள்ளும் போது அவனால் வியப்பூட்டும் வீக்கத்தைக் காண முடிந்தது. அவளது மார்பகங்களுக்கு இடையே உள்ள ஆழமான பள்ளத்தாக்கை ஒரு நொடி மட்டுமே அவனால் பார்க்க முடிந்தது.
பெருவெள்ளம் போல் ரத்தம் மெல்ல துள்ளிக் குதித்தது. அவளுடைய முகம் மிகவும் மென்மையாகவும், அழகாகவும், அன்பாகவும் இருந்தது. அவனுக்கு முன்னால் காட்டப்பட்ட அனைத்து வசீகரங்களையும் விட அழகானது எது என்பதை அவனால் தீர்மானிக்க முடியவில்லை.
ராஜு மெதுவாக எழுந்து தலையை குனிந்து பத்மாவிடம் நடக்க ஆரம்பித்தான். பத்மா திரும்பி வீட்டிற்குள் நடக்க ஆரம்பித்தாள். அவளைப் பின்தொடர்ந்த போது, ராஜுவுக்கு அவன் முன்னால் மாயாஜாலமாக ஆடிக்கொண்டிருந்த அவளது குண்டிகளில் இருந்து அவன் கண்களை எடுக்க முடியவில்லை.
சேலை இருந்தபோதிலும், அவளது சூத்தின் சரியான வடிவத்தையும், இடையில் ஒரு பிளவின் குறிப்பையும் அவனால் பார்க்க முடிந்தது. அவள் சூத்துக்கு மேலே அவளது முதுகின் மென்மையான, நியாயமான விரிவு மிகவும் கவர்ச்சியாக இருந்தது.
ராஜுவின் சுண்ணி இப்போது கொடிமரம் போல் நின்று கொண்டிருந்தது . நேற்றை விட நீளமான சட்டை அணியும் அளவுக்கு இன்று புத்திசாலியாக இருந்தான். அந்த வகையில் அவனால் முடிந்தவரை விறைப்புத்தன்மையை மறைக்க முடியும்.
வீட்டிற்குள் பத்மா கொஞ்சம் பிஸ்கட்டும், டீயும் கொடுத்தாள். ராஜூ முந்தைய நாள் அமர்ந்திருந்த அதே இடத்தில் அமர்ந்தான். அவள் சிற்றுண்டியைக் கொடுத்த போது ராஜு மிகவும் கண்ணியமாகவும் வெட்கமாகவும், " நன்றி அத்தை. " என்றான்.
பத்மா அவனது வெட்கத்தை மிகவும் இனிமையாகக் கண்டாள். அவள் அவன் தலையை மட்டும் தட்டினாள். பிறகு ஸ்டோர் ரூம் வரை சென்று பழைய துணிகளை தேடினாள். அவள் பழைய துணிகளை துழாவும்போது, ராஜு போன்ற ஒருவருக்கு பெரும்பாலான ஆடைகள் கொஞ்சம் பெரியதாக இருப்பதை அவள் கண்டாள். அவள் ஆடைகளை ஒன்றன் பின் ஒன்றாகப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்ததால். ராஜுவைக் கூப்பிடுவது நல்லது என்று முடிவு செய்தாள். அவனுக்கு எது பொருத்தமாக இருக்கும் என்று பார்க்க சில ஆடைகளை முயற்சி செய்யலாம் என்று நினைத்தாள்.
" "ராஜூ ஒரு நிமிஷம் இங்கே வா. " என்று அவனைக் கூப்பிட்டாள்.
இதைக் கேட்ட ராஜு உறைந்து போனான். அவனுக்கு உடம்பு சரியில்லாமல் போக ஆரம்பித்தது. இந்த அத்தைக்கு இப்போது என்ன வேண்டும்? அங்கே அவனுக்கு இன்னொரு விறைப்பு ஏற்பட்டால் என்ன செய்வது? தெரிந்தால் அவனைக் கொன்றுவிடுவாள். என்று பயந்தான்.
" ராஜு... இங்கே வா... " என்று மறுபடியும் கூப்பிட்டாள்.
பதட்டத்துடன் எழுந்து மெல்ல மெல்ல மாடிப்படிகளில் ஏறி ஸ்டோர் ரூமுக்குள் நுழைந்தான். அவனின் பத்மா அத்தை ஒரு சிறிய கட்டிலின் ஒழுங்கீனமான துணிகளுடன் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்தான். ஸ்டோர் ரூம் கொஞ்சம் இருட்டாக இருந்தது. ஒரே ஒரு ஜன்னல் வழியாக வெளிச்சம் உள்ளே வந்தது.
அறையில் நிறைய புத்தகங்கள், கட்டுரைகள் குவிந்திருந்தன. மெதுவாக பத்மாவிடம் அவளின் விருப்பத்தை கேட்டான். அவள் ஜீன்ஸ் மற்றும் டி-சர்ட்டை அவனிடம் நீட்டினாள்.
" ராஜு, நீ இதை அணிந்து உனக்குப் பொருந்துகிறதா என்று பார்க்க வேண்டும். " என்றாள். ராஜு இப்போது அவள் அருகில் சென்று, பதட்டத்துடன் ஆடைகளைப் பார்த்தான்.
" இல்லை… இல்லை அத்தை…. எனக்கு எல்லாம் இருக்கிறது." என்றான்.
பத்மா இந்த பயந்த, தன்னில் நம்பிக்கை இல்லாத இளைஞனை நினைத்து பரிதாபப்பட்டாள்.
அவள் சிரித்துக்கொண்டே மெதுவாக பேசினாள். " பரவாயில்லை ராஜு. இதை அணிந்து, இது உனக்கு பொருந்துகிறதா என்று பாரு. " என்று துணிகளை அவனிடம் கொடுக்க அவள் முன்னோக்கி சாய்ந்தாள்.
அவள் அப்படிச் செய்ய, அவளது முந்தானை இரண்டு அங்குலங்கள் நழுவியது, ராஜுவின் கண்கள் ஒரே நேரத்தில் அவனுக்கு வெளிப்பட்ட திகைப்பூட்டும் மற்றும் வெடிக்கும் பிளவுகளுக்குச் சென்றன. அவனது சுண்ணி ஒரு டார்பிடோ போல துள்ளிக் குதித்தது.
அவன் துணிகளை வேகமாகப் பிடித்து, பதட்டத்துடன் தன் பேண்ட்டின் முன் வைத்தான். பத்மா தன் முந்தானையை சுயநினைவின்றி சரிசெய்து, உடைகளை போட்டு பார்க்க பக்கத்து அறைக்குள் நுழையச் சொன்னாள்.
ராஜு அறையிலிருந்து வெளியேறினான். அவனுடைய விறைப்பை அவள் கவனிப்பதற்குள் அவன் அவள் இருப்பிலிருந்து விலகிச் செல்ல விரும்பினான். இது அவனுக்கு ஒரு கனவாக இருக்கும் என்று அவன் நினைத்தான்.
பத்மா அவனது குறும்புகளில் மகிழ்ந்தாள். சிறிய கட்டிலில் சாய்ந்து, மேலும் சில ஆடைகளை சல்லடை போட ஆரம்பித்தாள். ஓரிரு நிமிடங்களில், ராஜு மீண்டும் அறைக்குள் வர, பத்மா மீண்டும் மகிழ்ந்தாள்.
ராஜுவுக்கு சட்டை கொஞ்சம் குட்டையாகவும், பேன்ட் லூஸ் ஆகவும் இருந்தது. பதட்டமான சிறுவன் தனது சட்டை இடுப்பை எட்டாத நிலையில் தனது பேண்ட்டை உயர்த்திப் பிடித்திருப்பது ஒரு விசித்திரமான காட்சியாக இருந்தது. பத்மா எழுந்து அவனருகில் சென்றாள்.
" மன்னிக்கவும் ராஜு. இது மிகவும் பொருத்தமற்றதாகத் தெரிகிறது. நான் பார்க்கிறேன், பேண்ட்டை சரி செய்ய முடியுமா... இங்கே வா. " என்றாள்.
அவன் பதட்டத்துடன் சுவரில் பின்வாங்கிய போது அவள் வேகமாக அவனிடம் நடந்தாள். அவனுக்கு வியர்த்தது மற்றும் அவனது இதயம் பயங்கரமாக துடித்தது. பத்மா ஒரு காம தேவதை போல இருந்தாள். பத்மாவைப் போலவே கண்கவர் பெண் ஒருத்தி அவனுடன் நெருக்கமாக இருந்தபோது அவனால் மனதைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.
அவள் அவனுக்கு எதிரே இருந்த ஒரு சிறிய ஸ்டூலில் அமர்ந்து சிரித்தாள்.
" உனக்கு ஏற்றவாறு தைக்க முடியுமா என்று இதோ பார்க்கிறேன். உன் கைகளை விடு..." என்றாள்.
அவள் கைகளை அவன் கைகளில் வைத்து பேண்டை மேலே பிடித்தாள். அவளது ஸ்பரிசத்தில் ஆற்றலும் மின்னோட்டமும் அவன் உடலைத் தவிக்க விட்டது. கடவுளே, இதுவே அவனது இளம் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய கனவு மற்றும் மோசமான கனவு.
கால்சட்டை எவ்வளவு இறுக்கப்பட வேண்டும் என்பதைப் பார்க்க அவள் கைகளை அவன் இடுப்பைச் சுற்றி நகர்த்தத் தொடங்கியபோது அவன் அவளை எடுத்துக் கொள்ள அனுமதித்தான்.
ஏற்கனவே வெடிக்கும் அளவிற்கு இறுக்கிக் கொண்டிருந்தது ராஜுவின் சுண்ணி. அவளது உடலைத் தொடுவதும், அவனுக்கு மிக அருகில் இருப்பதும் அவனது வாழ்க்கையின் கடினமான மற்றும் வலிமிகுந்த விறைப்புத்தன்மையைக் கொடுத்தது.
அவன் சுண்ணி தளர்வான உடையில் வளர்ந்து கொண்டே இருந்தது. அப்போதுதான் பத்மாவின் விரல்கள் அதை வருடின. அது அவள் விரல்களில் மின்னலின் உருகிய மின்னல் போல் இருந்தது. அது மிகவும் கடினமாகவும் சூடாகவும் இருந்தது.
ராதிகா உள்ளுணர்வாக அவள் கைகளை விடுவித்தாள். அவள் பின் வாங்கினாள். ராஜு, அவனது முகம் முழுக்க முழுக்க திகைப்புடன் சுருங்கி இருந்தது. பயம் அவனது பேண்ட்டை கீழே விழுவதற்கு சற்று முன்பு அடைய முடிந்தது. அவனது விறைப்புத் திறன் வளர்ந்து கொண்டே வந்தது.
திகைத்துப் போன பத்மா அவன் அதை மறைப்பதற்குத் தீவிரமாக முயன்றபோதும், பேன்ட்டின் முன்பக்கத்தின் வழியாக அதன் அச்சுறுத்தும் அவுட்லைனை இப்போது பார்க்க முடிந்தது.
அவள் கண்கள் அவன் முகத்தை நோக்கிச் சென்றது. அவனது பதட்டத்தையும் பயத்தையும் அவளால் பார்க்க முடிந்தது.
" அத்தை.... எனக்கு இந்த டிரஸ் வேண்டாம் அத்தை. என்னை இப்போ போக விடுங்க...ப்ளீஸ்..." என்று கெஞ்சினான்.
ராஜு பதற்றத்துடன் வெளியே நடக்க முயன்றான். ராதிகா அவனைத் தடுத்தாள்
" பொறு ராஜு. கவலைப்படாதே. "
அவள் எழுந்து வேகமாக நடந்து கதவை மூடினாள். பிறகு அவன் பக்கம் திரும்பினாள். இந்த சிறுவன் மிகவும் வெட்கப்பட்டான் என்று அவள் வருந்தினாள். இப்போது நடந்ததை அவன் நன்றாக உணர அவள் விரும்பினாள். அவள் அவனைப் பார்த்து சிரித்து, தன் கையால் ஸ்டூலுக்கு இழுத்தாள்.
" பாரு ராஜு. அது பரவாயில்லை. தயவு செய்து வெட்கப்பட வேண்டாம்... ஆனால் என்னிடம் சொல்லு.... நீ உள்ளாடை எதுவும் அணியவில்லையா? "
ராஜு வெட்கத்தாலும் குற்ற உணர்ச்சியாலும் தலையை ஆட்டினான்.
" உன்னிடம் உள்ளாடைகள் இல்லையா...? " என்று மீண்டும் கேட்டாள்.
மீண்டும் ராஜு பயத்துடன் தலையை ஆட்டினான். அழவிருந்த பையனை நினைத்து பரிதாபப்பட்டாள். அவன் கண்களில் கிட்டத்தட்ட கண்ணீர் வழிந்து கொண்டிருந்தது. அவள் அவன் முன் மண்டியிட்டாள்.
" கவலைப்படாதே ராஜு. நீ அணியக்கூடிய சில உள்ளாடைகளை நான் தருகிறேன். சரி? "
பத்மா எழுந்து ஒரு அலமாரிக்கு சென்றாள். அலமாரியில் இருந்து தன் கணவனுக்குத் தொங்கவிடப்பட்ட சில உள்ளாடைகளை வெளியே எடுத்தவள், ராஜுவின் பக்கம் திரும்பினாள்.
" இதோ இவைகளை இந்த அறையில் வைத்து அணி, பின்னர் உன் ஆடைகளை அணி. " என்றாள்.
இளைஞரான ராஜு இந்த நேரத்தில் முற்றிலும் குழப்பமடைந்து கலக்கமடைந்தான். அவனுடைய அம்மா கூட அவனிடம் பேசாத அவனுடைய உள்ளாடைகள் மற்றும் பொருட்களைப் பற்றி இந்தப் பெண் எப்படிப் பேச முடியும்?
அவள் ஏன் அவனிடம் மிகவும் அன்பாகவும் மென்மையாகவும் இருக்கிறாள்? இந்த நிலையில் அவன் எப்படி இந்த சூழ்நிலைக்குள் அகப்பட்டான்? ஒரே வழி அவள் விரும்பியதைச் செய்வதும் இதையெல்லாம் செய்து முடிப்பதும்தான்.
அவனுடைய அம்மா அவனை அடித்தால் கூட அவன் மீண்டும் இந்த வீட்டிற்கு வரமாட்டான்.
ராதிகா மீண்டும் சமாதானம் செய்து அவன் தலையில் இருந்த முடியை வருடி சிரித்தாள்.
" அது பரவாயில்லை. இப்போது நான் அறைக்கு வெளியே செல்லும் போது இதை அணிந்துகொள். "
அப்படிப்பட்ட ஒரு பெருந்தன்மையுள்ள பெண்ணின் அருகாமை ராஜுவுக்கும் அவனுடைய இளம் சுண்ணிக்கும் எந்த நன்மையும் செய்யவில்லை.
அதனால் அவனது கால்சட்டையில் உள்ள சாத்தியமற்ற, வடிகட்டப்பட்ட ஆண்குறி சிறிது நிவாரணம் பெறும் என்று அவள் கிளம்பும் வரை காத்திருந்தான்.
அவள் அறையை விட்டு வெளியேறும்போது, அவனுடைய கண்கள் மீண்டும் அவளது அழகான, வட்டமான சூத்தின் மீது விழுந்தன. அவளின் அசையும் சூத்தைப் பார்த்ததும் அவன் முனகினான்.
பாத்மா அறையை விட்டு வெளியேற வேண்டியிருந்தது. அவளது புண்டை நீராவி ஈரமாக இருந்தது.
முதல் வெளியேற்றம் ஒரு உயரமான நெடுவரிசை நீர் மற்றும் நீராவி போல காற்றில் பறந்து சுமார் ஆறு அடி தூரத்தில் விழுந்தது. ராஜு மீண்டும் உறுமிய போது மற்றொரு தடிமனான வேகம் தொடர்ந்தது. அவனது முகம் மகிழ்ச்சியால் சுருங்கி, அவனது மனது வீட்டிற்குள் இருக்கும் பெண்ணின் உருவங்களால் நிரம்பியது.
"ஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆ..." அப்போது அவனது ஆணுறுப்பில் இருந்து அதிக துளிகள் வெளியேற, பத்மா பேராசையுடன் அனைத்தையும் ஒரே நேரத்தில் பார்க்க முயன்றாள்.
சிறுவனின் இளம் பந்துகளில் இருந்து முடிவில்லாத அளவு விந்தணுக்களை உமிழ்ந்ததால் அவள் அவனின் ஆண்மையைப் பார்த்து வியந்தாள். அவன் எக்கச்சக்கத்தை வெளியேற்றும் போதெல்லாம் அவனது சுண்ணி கோபமாக எரிவதை அவள் பார்த்தாள்.
அவன் விந்தை வெளியேற்றும் ஒவ்வொரு முறையும், அவனது சூத்து எப்படி சுருங்கி, இறுகியது என்பதை அவள் பார்த்தாள். அவன் தன் விந்தை வெளியேற்றிய போது, அவனுடைய அழகான கனமான கொட்டைகள் எப்படி அவனின் முயற்சியில் அசைந்தன என்பதை அவள் பார்த்தாள்.
இதெல்லாம் நடக்கும் போது அவனது இளம் அம்சங்கள் எப்படி பேரானந்தத்தை அனுபவிக்கின்றன என்பதை அவள் பார்த்தாள்.
" அம்மா, " என்ற லீலாவின் குரலைக் கேட்டு பத்மா ஒரு கணம் திடுக்கிட்டுப் போனாள். மீண்டும் லீலாவின் குரல் கேட்டது. இந்த முறை ஸ்டோர் ரூமுக்கு அருகில்.
" அம்மா, நீங்கள் இங்கே இருக்கிறீங்கள்? என் வேலையை முடித்துவிட்டேன். " என்றாள் லீலா.
பத்மா ஜன்னலை முடிந்த வரை விரைவாகவும், சத்தமில்லாமல் மூடிவிட்டு, வியர்வை வழிந்த முகத்தைத் துடைக்க அருகில் கிடந்த துணியை எடுத்து மூச்சைக் கட்டுப்படுத்த முயன்றாள். அவள் தன் கவட்டை துணியால் மூடிக்கொண்டு, வேகமாக வேகமாக வாசலுக்குச் சென்றாள்.
லீலா அவளைப் பார்த்து, "அம்மா, நான் பாத்திரங்கள், உடைகள், எல்லாம் சுத்தம் செய்தேன்..." என்றாள்.
பாத்மா ஸ்டோர் ரூமின் பாதி திறந்த கதவு வழியாக எட்டிப் பார்த்தாள்.
" லீலா, நான் இங்கே ஏதோ சுத்தம் செய்கிறேன். நாளையிலிருந்து தவறாமல் வந்து வேலை செய்யலாம்..." என்றாள்.
லீலா ஆச்சரியப்பட்டாள். " ஆனால் அம்மா, நான் எப்படி செய்தேன் என்று நீங்கள் ஏன் பார்க்கக்கூடாது? " என்று கேட்டாள்.
பத்மா சற்று பொறுமையிழந்தாள். " அது பரவாயில்லை. நீ நாளையிலிருந்து வேலைக்கு வரத் தொடங்கு. சம்பளத்தைப் பற்றி கவலைப்பட வேண்டாம். நாம் அதைச் சரி செய்ய முடியும்…" என்றாள்.
லீலாவுக்கு ஒரேயடியாக மகிழ்ச்சி தோன்றியது. இந்த பணக்கார பெண் மற்றவர்களைப் போல் இல்லை. அவள் மிகவும் அழகாக இருக்கிறாள். அவள் நல்ல மற்றும் கனிவான இதயம் கொண்டவள். லீலா கைகளை மடக்கி தலையை குனிந்தாள்.
" நன்றி அம்மா. நான் நாளைக்கு சீக்கிரம் வரேன். " என்று லீலா கிளம்ப திரும்ப, பத்மா மீண்டும் சொன்னாள்,
" ஓ.. லீலா... நாளையும் உன் மகனை அழைத்து வா. இங்கே ஏதாவது வேலையில் எனக்கு அவனுடைய உதவி தேவைப்படலாம் சரியா? " என்றாள்.
லீலா தலையை ஆட்டினாள், பின் தன் வழியே சென்றாள்.
பத்மா தான் செய்ததை நம்பவில்லை. மறுநாள் பையனைப் பார்க்க விரும்பினாள்! ஏன்? மறுநாள் லீலாவை ராஜுவை அழைத்து வரச் சொன்னாள் ஏன்? அவளுக்கு என்ன நடக்கிறது?
நிச்சயமாக, அவள் பையனை ஈர்க்கவில்லை, இல்லையா? இல்லை! ஒரு ஏழை, சிறு பையனிடம் தன் அந்தஸ்தும், கல்வியும், வயதும் உள்ள பெண் கவரப்பட வாய்ப்பில்லை. பிறகு... பிறகு ஏன் லீலாவை மறுநாள் பையனை அழைத்து வரச் சொன்னாள்?
பத்மா ஸ்டோர் ரூமை விட்டு வேகமாக வெளியேறி பாத்ரூம் சென்றாள். குளிர்ந்த நீரை முகத்தில் தெளித்து ஆழ்ந்த மூச்சை எடுத்தாள். அவள் தன்னை நிதானப் படுத்திக்க கொண்டு இதைத் தெளிவாகச் சிந்திக்க வேண்டும்.
அவள் இரண்டு வார்த்தைகள் பரிமாறிக்கொள்ளாத அந்த பையனிடம் அவளுடைய உணர்வுகள் என்ன? அவள் மனம் யோசிக்க ஆரம்பித்தது. குழந்தை ராஜுவை நினைத்து பரிதாபப்பட்டாள்.
சமூகத்தின் தாழ்த்தப்பட்ட பிரிவிலிருந்து வந்த அவன், சில வருடங்களில் காவலாளியாகவோ அல்லது தொழிலாளியாகவோ முடிவடையும். சேரியாக இருந்த வீட்டில் கூட அவன் மிகவும் மோசமான நிலையில் இருந்திருக்கலாம்.
அதனால் தான் தன்னைப் போன்ற அழகான பெண்ணைப் பார்த்ததும், அவன் அப்படி குழம்பிப் போனான். அவர் ஒரு குழப்பமான குழந்தை. மேலும் அறியாமலேயே, இந்த ஏழை, இளம் பையனிடம் அவள் கொஞ்சம் பாசத்தை உணர்ந்தாள்.
அவள் ஏன் ஒரு பையனிடம் ஈர்க்கப்படுகிறாள்? அவள் வாழ்நாள் முழுவதும் மிகவும் அழகாகவும் சிறந்ததாகவும் இருக்கும் ஆண்களிடம் ஈர்ப்பு வைத்திருந்த போதிலும், அந்தப் பையனிடம் பாசமும் கருணையும் மட்டுமே உணர்ந்தாள்.
சொல்லப்போனால் மறுநாள் அவன் வரும்போது சில துணிகளை கொடுப்பாள்.
இதை முன்னம் சமையல்காரி வதனிக்கும் செய்திருக்கிறாள். தனது அழகான விலையுயர்ந்த சேலைகளை அன்பளிப்பாக கொடுத்தாள். வதனியுடன் லெஸ்பியன் உறவும் கொண்டாள்.
வேலைக்காரன் சிவனுக்கு துணிகள் கொடுக்கவில்லை ஆனால் தன் இதயத்தை, தன் உடலாக கொடுத்தாள்.
ராஜு விடயத்தில் அப்படியா?
நவீனின் பல ஆடைகள் அலுமாரியில் அவன் பாவிக்காமல் கிடந்தன. நவீன் வழக்கமாக அணியவில்லை. அதில் நவீன் உபயோகப்படுத்தாத சில துணிகளைக் ராஜுவுக்கு கொடுப்பாள்.
பத்மா டிராயிங் ரூமில் டி.வி.க்கு முன்னால் இருந்த சோபாவில் அமர்ந்தாள். அன்று இரவு அவள் அவசரமாக இரவு உணவைச் சமைத்துவிட்டு, வேலையிலிருந்து நவீன் திரும்புவதற்காகக் காத்திருந்து தூங்கிவிட்டாள். நவீன் மிகவும் தாமதமாக வந்தான். அவர்கள் இரவு உணவை அமைதியாக சாப்பிட்டார்கள். அவர் உணவு வேலை முழுவதும் சில சக ஊழியர்களுடன் தொலைபேசியில் பேசிக் கொண்டு இருந்தான்.
ராஜுவுடன் அன்று அவள் கண்டா சம்பவங்களும், அன்று நடந்தவைகளும் இன்னும் அவளைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஆட்கொண்டன.
பத்மாவால் கணவன் நவீனை சரியாக உற்றுப் பார்க்க முடியவில்லை, இரவு உணவுக்குப் பிறகு வேகமாக மேசையை சுத்தம் செய்துவிட்டு தூங்கச் சென்றாள்.
நவீன் அவர்கள் படுக்கையில் மடிக்கணினியில் தனது வேலையைத் தொடர்ந்தான். பின்னர் பத்மா தூங்கிய பிறகு விளக்கை அணைத்தான்.
மறுநாள் காலை முந்தைய காலை போலவே இருந்தது. பத்மா சற்று தாமதமாக எழுந்தாள். நவீன் ஏற்கனவே வெளியேறத் தயாராக இருப்பதைக் கண்டறிந்தாள். அவள் ட்ராயிங் ரூமுக்கு வந்ததும் வேகமாக அவளை அணைத்துக் கொண்டான். பத்மா கொஞ்சம் வருத்தப்பட்டாள்.
" நான் மிகவும் வருந்துகிறேன் நவீன் மாமா. நான் திடீரென்று மிகவும் சோம்பேறியாகி விட்டதாகத் தெரிகிறது. ஏன் என்னை எழுப்பவில்லை? நான் காலை உணவு செய்திருப்பேன்..." என்றாள்.
நவீன் அவளின் மென்மையான சூத்தை குறும்பாக தட்டினான்.
" பரவாயில்லை பத்மா. " என்று வெளியே கிளம்பினான்.
பத்மா சிரித்துக்கொண்டே அவனை நோக்கி கைகாட்டினாள்.
9.30 மணிக்கு மணி அடித்தது. வெளிர் நீல நிற புடவை மற்றும் ரவிக்கை அணிந்து, குளித்துவிட்டு ப்ரெஷ்ஷாக, பத்மா கதவைத் திறந்தாள். அது லீலா. பத்மா சிரித்துக்கொண்டே அவளை உள்ளே அனுமதித்துவிட்டு சுற்றுமுற்றும் பார்த்தாள். ஆனால் ராஜு இல்லை.
சமையலறைக்குள் சென்று கொண்டிருந்த லீலாவைப் பார்த்தாள்.
" உன்னுடைய மகன் எங்கே? அவன் வரவில்லையா? " என்று கேட்டாள்.
லீலா சிரித்தாள். " அவர் வந்திருக்கிறான் அம்மா. இன்று அவனை இங்கு வரவழைப்பது எனக்கு கடினமாக இருந்தது. சில காரணங்களால் இன்று என்னுடன் இங்கு வர மறுத்துவிட்டான். நான் உண்மையில் அவனைத் திட்டி இங்கே கொண்டு வர வேண்டியிருந்தது. அவன் உங்களைப் பற்றி மிகவும் வெட்கப்படுகிறான் என்று நான் நினைக்கிறேன் அம்மா ... " என்றாள் லீலா.
பத்மா மகிழ்ந்தாள். "ஆனால் அவன் எங்கே? " என்று கேட்டாள்.
லீலா மீண்டும் லேசாக சிரித்தாள். " அவன் கேட் வெளியே நிற்கிறான் அம்மா. அங்கு அமர்ந்திருப்பது மிகவும் வசதியாக இருப்பதாக அவன் கூறினான். உங்களுக்கு ஏதாவது வேலை இருந்தால், அவனைக் கூப்பிடுங்கள். அவன் உள்ளே வருவான்.
பத்மா சற்று ஆச்சரியத்துடன் தலையை ஆட்டினாள். அவள் லீலாவிடம்,
" வாசலுக்கு வெளியே நிற்கிறானா உன் மகன்? நான் அவனை உள்ளே அழைத்துச் செல்கிறேன். நீ இப்போது துணிகளை துவைக்க செய்ய ஆரம்பிக்கலாம். " என்று கேட்டுக்கு சென்றாள்.
பத்மா வீட்டின் வளாகத்திற்கு வெளியே, ராஜு ஒரு மரத்தின் நிழலில் பதட்டத்துடன் அமர்ந்திருந்தான். பத்மா வாசலில் இருந்து அவனை அழைத்தாள்.
" ராஜு! உள்ளே வா. அங்கே உட்காராதே. உள்ளே வா. "
பத்மா நீல நிற புடவை மற்றும் ரவிக்கையில் ராஜுவுக்கு ஒரு தேவதை போல் தெரிந்தாள். அவள் நேற்றை விட மிகவும் அழகாகவும் கவர்ச்சியாகவும் இருந்தாள். அவன் பேண்ட்டில் மீண்டும் ஒரு இறுக்கம் ஏற்பட்டது.
பத்மா கேட் வாயிலில் குனிந்து அவனைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அவளது தொப்புள் எவ்வளவு மிருதுவாகவும், பால் போலவும், கிரீமியாகவும் இருந்தது என்பதை அவளது புடவையின் திறப்பு வழியாக அவனால் பார்க்க முடிந்தது.
அவளது கிரீமி மார்பகங்கள் கேட் வாயிலின் உலோகத்திற்கு எதிராகத் தள்ளும் போது அவனால் வியப்பூட்டும் வீக்கத்தைக் காண முடிந்தது. அவளது மார்பகங்களுக்கு இடையே உள்ள ஆழமான பள்ளத்தாக்கை ஒரு நொடி மட்டுமே அவனால் பார்க்க முடிந்தது.
பெருவெள்ளம் போல் ரத்தம் மெல்ல துள்ளிக் குதித்தது. அவளுடைய முகம் மிகவும் மென்மையாகவும், அழகாகவும், அன்பாகவும் இருந்தது. அவனுக்கு முன்னால் காட்டப்பட்ட அனைத்து வசீகரங்களையும் விட அழகானது எது என்பதை அவனால் தீர்மானிக்க முடியவில்லை.
ராஜு மெதுவாக எழுந்து தலையை குனிந்து பத்மாவிடம் நடக்க ஆரம்பித்தான். பத்மா திரும்பி வீட்டிற்குள் நடக்க ஆரம்பித்தாள். அவளைப் பின்தொடர்ந்த போது, ராஜுவுக்கு அவன் முன்னால் மாயாஜாலமாக ஆடிக்கொண்டிருந்த அவளது குண்டிகளில் இருந்து அவன் கண்களை எடுக்க முடியவில்லை.
சேலை இருந்தபோதிலும், அவளது சூத்தின் சரியான வடிவத்தையும், இடையில் ஒரு பிளவின் குறிப்பையும் அவனால் பார்க்க முடிந்தது. அவள் சூத்துக்கு மேலே அவளது முதுகின் மென்மையான, நியாயமான விரிவு மிகவும் கவர்ச்சியாக இருந்தது.
ராஜுவின் சுண்ணி இப்போது கொடிமரம் போல் நின்று கொண்டிருந்தது . நேற்றை விட நீளமான சட்டை அணியும் அளவுக்கு இன்று புத்திசாலியாக இருந்தான். அந்த வகையில் அவனால் முடிந்தவரை விறைப்புத்தன்மையை மறைக்க முடியும்.
வீட்டிற்குள் பத்மா கொஞ்சம் பிஸ்கட்டும், டீயும் கொடுத்தாள். ராஜூ முந்தைய நாள் அமர்ந்திருந்த அதே இடத்தில் அமர்ந்தான். அவள் சிற்றுண்டியைக் கொடுத்த போது ராஜு மிகவும் கண்ணியமாகவும் வெட்கமாகவும், " நன்றி அத்தை. " என்றான்.
பத்மா அவனது வெட்கத்தை மிகவும் இனிமையாகக் கண்டாள். அவள் அவன் தலையை மட்டும் தட்டினாள். பிறகு ஸ்டோர் ரூம் வரை சென்று பழைய துணிகளை தேடினாள். அவள் பழைய துணிகளை துழாவும்போது, ராஜு போன்ற ஒருவருக்கு பெரும்பாலான ஆடைகள் கொஞ்சம் பெரியதாக இருப்பதை அவள் கண்டாள். அவள் ஆடைகளை ஒன்றன் பின் ஒன்றாகப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்ததால். ராஜுவைக் கூப்பிடுவது நல்லது என்று முடிவு செய்தாள். அவனுக்கு எது பொருத்தமாக இருக்கும் என்று பார்க்க சில ஆடைகளை முயற்சி செய்யலாம் என்று நினைத்தாள்.
" "ராஜூ ஒரு நிமிஷம் இங்கே வா. " என்று அவனைக் கூப்பிட்டாள்.
இதைக் கேட்ட ராஜு உறைந்து போனான். அவனுக்கு உடம்பு சரியில்லாமல் போக ஆரம்பித்தது. இந்த அத்தைக்கு இப்போது என்ன வேண்டும்? அங்கே அவனுக்கு இன்னொரு விறைப்பு ஏற்பட்டால் என்ன செய்வது? தெரிந்தால் அவனைக் கொன்றுவிடுவாள். என்று பயந்தான்.
" ராஜு... இங்கே வா... " என்று மறுபடியும் கூப்பிட்டாள்.
பதட்டத்துடன் எழுந்து மெல்ல மெல்ல மாடிப்படிகளில் ஏறி ஸ்டோர் ரூமுக்குள் நுழைந்தான். அவனின் பத்மா அத்தை ஒரு சிறிய கட்டிலின் ஒழுங்கீனமான துணிகளுடன் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்தான். ஸ்டோர் ரூம் கொஞ்சம் இருட்டாக இருந்தது. ஒரே ஒரு ஜன்னல் வழியாக வெளிச்சம் உள்ளே வந்தது.
அறையில் நிறைய புத்தகங்கள், கட்டுரைகள் குவிந்திருந்தன. மெதுவாக பத்மாவிடம் அவளின் விருப்பத்தை கேட்டான். அவள் ஜீன்ஸ் மற்றும் டி-சர்ட்டை அவனிடம் நீட்டினாள்.
" ராஜு, நீ இதை அணிந்து உனக்குப் பொருந்துகிறதா என்று பார்க்க வேண்டும். " என்றாள். ராஜு இப்போது அவள் அருகில் சென்று, பதட்டத்துடன் ஆடைகளைப் பார்த்தான்.
" இல்லை… இல்லை அத்தை…. எனக்கு எல்லாம் இருக்கிறது." என்றான்.
பத்மா இந்த பயந்த, தன்னில் நம்பிக்கை இல்லாத இளைஞனை நினைத்து பரிதாபப்பட்டாள்.
அவள் சிரித்துக்கொண்டே மெதுவாக பேசினாள். " பரவாயில்லை ராஜு. இதை அணிந்து, இது உனக்கு பொருந்துகிறதா என்று பாரு. " என்று துணிகளை அவனிடம் கொடுக்க அவள் முன்னோக்கி சாய்ந்தாள்.
அவள் அப்படிச் செய்ய, அவளது முந்தானை இரண்டு அங்குலங்கள் நழுவியது, ராஜுவின் கண்கள் ஒரே நேரத்தில் அவனுக்கு வெளிப்பட்ட திகைப்பூட்டும் மற்றும் வெடிக்கும் பிளவுகளுக்குச் சென்றன. அவனது சுண்ணி ஒரு டார்பிடோ போல துள்ளிக் குதித்தது.
அவன் துணிகளை வேகமாகப் பிடித்து, பதட்டத்துடன் தன் பேண்ட்டின் முன் வைத்தான். பத்மா தன் முந்தானையை சுயநினைவின்றி சரிசெய்து, உடைகளை போட்டு பார்க்க பக்கத்து அறைக்குள் நுழையச் சொன்னாள்.
ராஜு அறையிலிருந்து வெளியேறினான். அவனுடைய விறைப்பை அவள் கவனிப்பதற்குள் அவன் அவள் இருப்பிலிருந்து விலகிச் செல்ல விரும்பினான். இது அவனுக்கு ஒரு கனவாக இருக்கும் என்று அவன் நினைத்தான்.
பத்மா அவனது குறும்புகளில் மகிழ்ந்தாள். சிறிய கட்டிலில் சாய்ந்து, மேலும் சில ஆடைகளை சல்லடை போட ஆரம்பித்தாள். ஓரிரு நிமிடங்களில், ராஜு மீண்டும் அறைக்குள் வர, பத்மா மீண்டும் மகிழ்ந்தாள்.
ராஜுவுக்கு சட்டை கொஞ்சம் குட்டையாகவும், பேன்ட் லூஸ் ஆகவும் இருந்தது. பதட்டமான சிறுவன் தனது சட்டை இடுப்பை எட்டாத நிலையில் தனது பேண்ட்டை உயர்த்திப் பிடித்திருப்பது ஒரு விசித்திரமான காட்சியாக இருந்தது. பத்மா எழுந்து அவனருகில் சென்றாள்.
" மன்னிக்கவும் ராஜு. இது மிகவும் பொருத்தமற்றதாகத் தெரிகிறது. நான் பார்க்கிறேன், பேண்ட்டை சரி செய்ய முடியுமா... இங்கே வா. " என்றாள்.
அவன் பதட்டத்துடன் சுவரில் பின்வாங்கிய போது அவள் வேகமாக அவனிடம் நடந்தாள். அவனுக்கு வியர்த்தது மற்றும் அவனது இதயம் பயங்கரமாக துடித்தது. பத்மா ஒரு காம தேவதை போல இருந்தாள். பத்மாவைப் போலவே கண்கவர் பெண் ஒருத்தி அவனுடன் நெருக்கமாக இருந்தபோது அவனால் மனதைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.
அவள் அவனுக்கு எதிரே இருந்த ஒரு சிறிய ஸ்டூலில் அமர்ந்து சிரித்தாள்.
" உனக்கு ஏற்றவாறு தைக்க முடியுமா என்று இதோ பார்க்கிறேன். உன் கைகளை விடு..." என்றாள்.
அவள் கைகளை அவன் கைகளில் வைத்து பேண்டை மேலே பிடித்தாள். அவளது ஸ்பரிசத்தில் ஆற்றலும் மின்னோட்டமும் அவன் உடலைத் தவிக்க விட்டது. கடவுளே, இதுவே அவனது இளம் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய கனவு மற்றும் மோசமான கனவு.
கால்சட்டை எவ்வளவு இறுக்கப்பட வேண்டும் என்பதைப் பார்க்க அவள் கைகளை அவன் இடுப்பைச் சுற்றி நகர்த்தத் தொடங்கியபோது அவன் அவளை எடுத்துக் கொள்ள அனுமதித்தான்.
ஏற்கனவே வெடிக்கும் அளவிற்கு இறுக்கிக் கொண்டிருந்தது ராஜுவின் சுண்ணி. அவளது உடலைத் தொடுவதும், அவனுக்கு மிக அருகில் இருப்பதும் அவனது வாழ்க்கையின் கடினமான மற்றும் வலிமிகுந்த விறைப்புத்தன்மையைக் கொடுத்தது.
அவன் சுண்ணி தளர்வான உடையில் வளர்ந்து கொண்டே இருந்தது. அப்போதுதான் பத்மாவின் விரல்கள் அதை வருடின. அது அவள் விரல்களில் மின்னலின் உருகிய மின்னல் போல் இருந்தது. அது மிகவும் கடினமாகவும் சூடாகவும் இருந்தது.
ராதிகா உள்ளுணர்வாக அவள் கைகளை விடுவித்தாள். அவள் பின் வாங்கினாள். ராஜு, அவனது முகம் முழுக்க முழுக்க திகைப்புடன் சுருங்கி இருந்தது. பயம் அவனது பேண்ட்டை கீழே விழுவதற்கு சற்று முன்பு அடைய முடிந்தது. அவனது விறைப்புத் திறன் வளர்ந்து கொண்டே வந்தது.
திகைத்துப் போன பத்மா அவன் அதை மறைப்பதற்குத் தீவிரமாக முயன்றபோதும், பேன்ட்டின் முன்பக்கத்தின் வழியாக அதன் அச்சுறுத்தும் அவுட்லைனை இப்போது பார்க்க முடிந்தது.
அவள் கண்கள் அவன் முகத்தை நோக்கிச் சென்றது. அவனது பதட்டத்தையும் பயத்தையும் அவளால் பார்க்க முடிந்தது.
" அத்தை.... எனக்கு இந்த டிரஸ் வேண்டாம் அத்தை. என்னை இப்போ போக விடுங்க...ப்ளீஸ்..." என்று கெஞ்சினான்.
ராஜு பதற்றத்துடன் வெளியே நடக்க முயன்றான். ராதிகா அவனைத் தடுத்தாள்
" பொறு ராஜு. கவலைப்படாதே. "
அவள் எழுந்து வேகமாக நடந்து கதவை மூடினாள். பிறகு அவன் பக்கம் திரும்பினாள். இந்த சிறுவன் மிகவும் வெட்கப்பட்டான் என்று அவள் வருந்தினாள். இப்போது நடந்ததை அவன் நன்றாக உணர அவள் விரும்பினாள். அவள் அவனைப் பார்த்து சிரித்து, தன் கையால் ஸ்டூலுக்கு இழுத்தாள்.
" பாரு ராஜு. அது பரவாயில்லை. தயவு செய்து வெட்கப்பட வேண்டாம்... ஆனால் என்னிடம் சொல்லு.... நீ உள்ளாடை எதுவும் அணியவில்லையா? "
ராஜு வெட்கத்தாலும் குற்ற உணர்ச்சியாலும் தலையை ஆட்டினான்.
" உன்னிடம் உள்ளாடைகள் இல்லையா...? " என்று மீண்டும் கேட்டாள்.
மீண்டும் ராஜு பயத்துடன் தலையை ஆட்டினான். அழவிருந்த பையனை நினைத்து பரிதாபப்பட்டாள். அவன் கண்களில் கிட்டத்தட்ட கண்ணீர் வழிந்து கொண்டிருந்தது. அவள் அவன் முன் மண்டியிட்டாள்.
" கவலைப்படாதே ராஜு. நீ அணியக்கூடிய சில உள்ளாடைகளை நான் தருகிறேன். சரி? "
பத்மா எழுந்து ஒரு அலமாரிக்கு சென்றாள். அலமாரியில் இருந்து தன் கணவனுக்குத் தொங்கவிடப்பட்ட சில உள்ளாடைகளை வெளியே எடுத்தவள், ராஜுவின் பக்கம் திரும்பினாள்.
" இதோ இவைகளை இந்த அறையில் வைத்து அணி, பின்னர் உன் ஆடைகளை அணி. " என்றாள்.
இளைஞரான ராஜு இந்த நேரத்தில் முற்றிலும் குழப்பமடைந்து கலக்கமடைந்தான். அவனுடைய அம்மா கூட அவனிடம் பேசாத அவனுடைய உள்ளாடைகள் மற்றும் பொருட்களைப் பற்றி இந்தப் பெண் எப்படிப் பேச முடியும்?
அவள் ஏன் அவனிடம் மிகவும் அன்பாகவும் மென்மையாகவும் இருக்கிறாள்? இந்த நிலையில் அவன் எப்படி இந்த சூழ்நிலைக்குள் அகப்பட்டான்? ஒரே வழி அவள் விரும்பியதைச் செய்வதும் இதையெல்லாம் செய்து முடிப்பதும்தான்.
அவனுடைய அம்மா அவனை அடித்தால் கூட அவன் மீண்டும் இந்த வீட்டிற்கு வரமாட்டான்.
ராதிகா மீண்டும் சமாதானம் செய்து அவன் தலையில் இருந்த முடியை வருடி சிரித்தாள்.
" அது பரவாயில்லை. இப்போது நான் அறைக்கு வெளியே செல்லும் போது இதை அணிந்துகொள். "
அப்படிப்பட்ட ஒரு பெருந்தன்மையுள்ள பெண்ணின் அருகாமை ராஜுவுக்கும் அவனுடைய இளம் சுண்ணிக்கும் எந்த நன்மையும் செய்யவில்லை.
அதனால் அவனது கால்சட்டையில் உள்ள சாத்தியமற்ற, வடிகட்டப்பட்ட ஆண்குறி சிறிது நிவாரணம் பெறும் என்று அவள் கிளம்பும் வரை காத்திருந்தான்.
அவள் அறையை விட்டு வெளியேறும்போது, அவனுடைய கண்கள் மீண்டும் அவளது அழகான, வட்டமான சூத்தின் மீது விழுந்தன. அவளின் அசையும் சூத்தைப் பார்த்ததும் அவன் முனகினான்.
பாத்மா அறையை விட்டு வெளியேற வேண்டியிருந்தது. அவளது புண்டை நீராவி ஈரமாக இருந்தது.