[k3vv3]

విజయ స్వప్నం ఆరవ భాగం
ఇటువంటి అమ్మాయికి కాలేజేలో ఎటువంటి ఎఫైర్లూ ఉండే అవకాశమే లేదనుకుంది. తల్లితండ్రులు పోయాక మరింత ఇంట్రావర్టు గా మారిపోయినట్లుంది. ప్రాణ స్నేహితులంటూ ఎవరూ లేరు. (‘మంచిదే ‘) లోలోపల అనుకుంది విజయ.
స్వప్న రోజు తెల్లవారుఝామునే నిద్రలేచి, స్నానంచేసి, పూజ చేసుకుని, చక్కగా తయారై, ఆరుగంటలకుముందే పనులు మొదలుపెట్టి చలాకీగా ఇల్లంతా చక్కపెడుతూ తిరుగుతూంటే ఇంటికే కొత్తకళ వచ్చినట్టు విజయకు అనిపించింది. స్వప్న తనమొహం మీది చిరునవ్వు ఎప్పుడూ చెరగనీయదు. చాలాఅణకువగా కనిపిస్తుంది. మాటలు పొదుపుగా మాట్లాడుతుంది. విజయ అడిగే అనేక ప్రశ్నలకు, నేర్పుగా తక్కువ మాటలతో సమాధానమిస్తుంది
ముఖ్యంగా స్వప్నకు పూలంటే ప్రాణం. సాయంత్రం ప్రత్యేకంగా ఒక అరగంట పూలు కోయటానికి, మాలలుతయారు చేయటానికి కేటాయించడం గమనించింది. ఒకటి దేవునికి అలంకరించి, మిగతావి తలనిండా తురుముకుంటుంది.. సాయంత్రాలు బయటికి వెళ్ళే పని లేకపోయినా తలలో అన్నన్ని పూలు ఎందుకోనని విజయ నవ్వుకుంటుంది. గార్డెన్లో చాలారకాల పూలు పుష్కలంగా ఏ సీజన్ కు తగ్గవి ఆ సీజన్ లో పూస్తుంటాయి. తలనిండా రోజుకోరకం పూలతో, చేతిగాజుల గలగలతోనూ, కాలిఅందెల సవ్వడితోనూ నిండుగా లక్ష్మీదేవిలా కనిపించే స్వప్నను అలా చూస్తూ..నే ఉండాలని విజయ మనసు ఆరాట పడుతుండేది. నైటీలు గానీ, డ్రస్సులు గానీ అస్సలు
వాడదు.
విజయకు ఆఫీస్ లోనూ ఎప్పుడూ స్వప్నధ్యాసే. ఇంటికి ఎప్పుడెప్పుడు వద్దామా అని ఉండేది. మధ్య మధ్యలో ఇంటికి ఏదో వంకతో ఫోన్ చేస్తూ ఉండేది. ఇదివరలో ఆఫీసు తరవాత ఎవరో ఫ్రెండ్స్ ఇంటికో, ఏదైనా సినిమాకో
వెళుతుండే విజయ ఇప్పుడు సరాసరి ఇంటికే వచ్చేస్తోంది. స్వప్నపై తనకు కలుగుతున్నది కేవలం సెక్సువల్ ఫీలింగ్ మాత్రమే కాదనీ అదొకరకం ఆరాధనలాంటిదనీ విజయకు అనిపించింది.
తనలాంటి వయసు పైబడుతున్న ఆడది, అప్పుడప్పుడే వయసొస్తున్న స్వప్న యవ్వనానికి చెయ్యబోయే తొలికన్నెరికాన్ని తలచుకొంటేనే విజయ కు మనసు నిలవటం లేదు. తన బెడ్ రూమ్ లోని కింగ్ సైజ్ బెడ్ పై ఆరబోసిన స్వప్న అందాలను, తను ఎన్ని రకాలుగా వీలుందో అన్ని రకాలుగానూ కరవుతీరా అనుభవిస్తున్నట్లుగా ఊహించుకుంటూ విజయ స్వప్నాల్లో తేలిపోతూ ఉండేది.
ఒకరోజు విజయ, స్వప్నను షాపింగ్ కి తీసుకెళ్ళి తను ఎంత వద్దంటున్నా సరే బలవంతంగా మంచిమంచి చీరలు జాకెట్ మొదలైనవి నాలుగైదు సెట్ లు ఖరీదైనవి తనే సెలెక్ట్ చేసి కొన్నది. పదివేలు అయింది. స్వప్నకు తన తల్లి గుర్తుకొచ్చి కళ్ళల్లో నీళ్ళు తిరిగాయి. మేడం చూడకుండా కళ్ళు తుడుచుకుంది.
అలా ఒక నెల గడిచింది. ఈ నెల రోజుల్లోనూ స్వప్నను విజయ దాదాపు మానసికంగా జయించేసిందని చెప్పవచ్చు. స్వప్న నోరు తెరచి ఏదీ అడగకపోయినా కాస్మెటిక్స్ మొదలుకొని క్లాసు పుస్తకాల వరకూ ఏమేమో కొని తెచ్చేది. టిఫినూ, భోజనం తనతోనే. కొసరి కొసరి వడ్డించేది. దాదాపు తన ఫామిలీ మెంబర్ గానే చూసింది. స్వప్న ఏ స్టేజీకి వచ్చిందంటే ‘మేడం కోసం ప్రాణాలైనా ఇచ్చేందుకైనా రెడీ ‘ అనిపించేంతగా.
మార్కెట్ చేయడానికి వెళ్ళినప్పుడు స్వప్న ఒకసారి పరీక్ష ఫీజు కోసం డీడీ తీద్దామని బేంక్ కి వెళ్ళినప్పుడు తన పాస్ బుక్ అప్ డేట్ చేయిస్తూ చూసింది. ఫస్టున తన అకౌంట్ లో ఎనిమిది వేలు డిపాజిట్ ఐ ఉన్నాయి. ఎవరబ్బా, అని ఆలోచించింది. బహుశా మేడమే కావచ్చు. తను పూర్వం పని చేసే కంపెనీ నెలకు కేవలం రెండున్నర వేలు ఇచ్చేది. ట్యూషన్ లు చెప్పుతూ తను మరో పదిహేను వందలు సంపాదించేది. హాలిడేస్ లో అది కూడా ఉండేది కాదు. ఖర్చులు పోను, ఏమీ మిగిలేది కాదు. మరి ఇప్పుడు, కాణీ ఖర్చు లేదు. బేంకు లో తన జీతం ఎనిమిది వేలు జమ అయ్యింది. మనస్సుకి చాలా భరోసాగా అనిపించింది. ఆర్థికపరమైన వెసులుబాటు మనిషి జీవితంలో అత్యంత ప్రధానమైన పాత్ర వహిస్తుంది.
విజయ పుణ్యమా అని స్వప్న ఒళ్ళు ఈనెలరోజులలోనూ మరింతగా నునుపు తేరి కాస్త బరువు పెరిగి విజయ మనసును తొందర చేయసాగింది. వయస్సులోనూ, అనుభవంలోనూ ఆరితేరిన తన లాంటి ఆడదాని చేతిలో , దోరదోరగా ఉన్న స్వప్న యవ్వనానికి జరగబోయే తొలి శృంగార అనుభవాన్ని తలచుకొంటేనే విజయకు చాలా తొందరగా ఉంది…
ఈ చిన్న దాని అందాలు తన బాహువుల్లో ఎప్పుడు చిక్కుతాయో….,
ఆ లేత పెదాలు తన పెదాల క్రింద ఎప్పుడు నలుగుతాయో…,
ఆ యవ్వన గిరులు తన వక్షోజాల క్రింద ఎప్పుడు అణిగిపోతాయో…,
ఆ అందమైన పొడవైన కాళ్ళు తన పిరుదులను ఎప్పుడు చుట్టుకుంటాయో……,
ఆ చుట్టిన కాళ్ళ మధ్య తన వేగంగా ఊగుతున్నప్పుడు ఆ పాదాల మువ్వలు లయబద్దంగా ఎప్పుడు మ్రోగుతాయో…,యా
.
తెల్లవార్లూ పోటు మీద పోటు పడుతున్నప్పుడు ఈ చిన్నది మూలిగే మూలుగులు వీనుల విందుగా తను ఎప్పుడు వింటుందో…..,
రతిసౌఖ్యంలో అలసిపోయినప్పుడు, ఆ చిన్నారి నుదిటిపై కనిపించే స్వేద బిందువులను తన నాలికతో ఎప్పుడు తుడిచివేస్తుందో…..,
వరుస ఆర్గాజాలతో ఆ సౌందర్యం సొమ్మసిల్లి పడినప్పుడు తను ఎప్పుడు ఉపచారాలు చేస్తుందో……
ఇంకెంత కాలం ఆగాలో?…. ఏమో?…..
ఎలా మొదలు పెట్టాలో, ఎక్కడ మొదలు పెట్టాలో, ఎప్పుడు మొదలు పెట్టాలో విజయకు అర్ధం కాలేదు. సరైన సమయం కోసం ఎప్పుడెప్పుడా అని వేచి చూడ సాగింది. అనుకోకుండా ఆ రోజు తొందరలోనే రానే వచ్చింది.