[david110]

33
சென்னையின் அந்த பிரமாண்டாம் ஆனா மருந்துவ மனையில் ஐ. சி.யு வாட் வெளியே நானும் அம்மாவும் காத்து இருக்க உள்ளே அப்பாவும் , பாட்டியும் உயிருக்கு போராடி கொண்டு இருக்க நாங்கள் இருவரும் அடுத்து என்ன செய்வாதுனு தெரியாமல் முழித்துக் கொண்டு இருந்தோம்.

காரணம் , என் கல்லுரி தேர்வு முடித்து பத்து நாட்கள் எங்கள் சென்னை விட்டுலையே தங்கி இருந்தாள் எங்களை பார்க்க வந்த அப்பாவும் பாட்டியும் வந்த வண்டி விபத்துக்கு உள்ளாகி இருந்த செய்தி கேட்டு நாங்கள் அவர்கள் இருக்கும் மருந்துவமனைக்கு வந்து இருந்தப்போ.

அப்பாவும், பாட்டியும் ஐ.சி.யுக்குள் திவிர சிக்கிசை பிறிவில் மருந்துவர் ஒருவர் சிகிச்சை கொடுத்துக் கொண்டு இறுந்தார், நாங்கள் அவர்கள் இருவர் நிலமையை அறிய வெளிய போர்டிக்கோவில் இருக்கும் போது ஐ.சி.யு வில் இருந்த வந்தார்கள் மருத்துவர் , எங்களிடம் அப்பா , பாட்டிக்கு உயிருக்கு அபத்து எதுவும் இல்லை வேறும் அடிகள் மட்டும் தான் அதிகாம் குறிப்ப தலையில்ல இரண்டு பேருக்கும் அடிபட்டு இருக்கு , அதனால அவுங்க இரண்டு பேறும் கண்கனை மட்டும் திறக்க மாட்டிங்குறானு சொன்னவர்.

எங்களிடம் , அவர் கோமாவுக்கு போய் இருக்க வாய்ப்பு இருக்கு சொல்ல நாங்க பதறினோம்.
அப்போ அவர்கள் கோமா போக வாய்ப்புனு தான் சொன்ன என் கவலை படறிங்க நம்பிக்கையா இருக்க , முதல டேஷ்ட் ரிப்போர்ட் எல்லாம் வரட்டும் , அதை பாத்து மேற்படி டிர்மண்ட் பன்னலாமுனு நம்பிகையாய் சொன்னவர் கிட்ட நாங்கள் அவர்களை பார்க்க அனுமதி கேட்டப்போ, எங்களை அவர்களை தொந்தரவு தரமாள் பார்க்க மட்டும் அனுமதிக்க நானும் , அம்மாவும் அந்த ஐ.சி.யுக்கு வந்தோம்.

அப்பா ஒரு வி.ஐ.பி என்பதாளும் , இது சென்னையின் ஒட்டியுள்ள உயிராக மருத்துவனை என்பதாலும் பாட்டியும், அப்பாவும் அந்த உயிராக அறையில் பக்கத்து பக்கத்து படுக்க வைத்து டிர்மண்ட் கொடுக்க பட்டு இருந்தார்கள், அதோடு அவர்களுக்கு தெவையான அனைத்து மருத்துவ உபகரணங்கள் அங்கே ரேடியாக வைத்து இருக்க.

அப்பா பாட்டி தலையில் மட்டும் பெறிய இரண்டு கட்டுகளும் , கை கால் என்ன சிரு சிரு கட்டுகளும் இருக்க , அவர்களை பார்த்த அம்மா கதரி அழுத்தவளை, நான் சமாதனம் பன்ன கஷ்டம் பட்டு கொண்டு இருந்தேன்.

அப்போ அங்கு இருந்த டுடி நர்ஸ்சும் அம்மாவை அமைதி படுத்த எனக்கு உதவியவள் , எங்களிடம் அப்பா பாட்டி இங்கு கொண்டு வரும்பொது அவர்களிடம் இருந்த பொருட்களை எல்லாம் ஒரு பையில் போட்டு கொடுத்து விட்டு எங்களுக்கு சிறு தனிமை கொடுத்து விட்டு சென்று விட்டாள் .

நான் அம்மாவை அருகிலிருந்த சேபாவில் அமரவைத்து அவளுக்கு தைரியமாக இருக்க சொன்னப்போ அவள் கண்களை முடி தன்னை மிட்க்க முயற்சி செய்த தொடங்கியப்போ.

அந்த அறையில் நிழல் உருவமாய் பாட்டி அப்பா நடுவே இருந்த சுவரில் வந்து வந்து மறையா , என் மணத்தில் நிண்ட நாள் கழித்து அது கருப்பு உருவமா ஞாயபகம் வர , ஒரு வேளை அது அந்த உருவமா இருக்குமோனு அம்மாவிடம் அதை காட்டவா வேனாமானு யோசிக்கும் போது.

அங்கே ஒரு கைபேசி இசை திடிருனு வர என் கவணம் அது எங்கு இருந்து வருதுனு தெடி பார்க்க தொடங்கிய போது , கொஞ்ச நேரம் முன் அந்த நர்ஷ் குடுத்த பையிலிருந்து வர நான் அதை எடுத்து பார்த்தப்போ.

அதில் மஞ்ச பையில் சுத்திய சில பொட்களுடன் , அப்பா கைபேசி இருக்க நான் முதலில் கைபேசியை மட்டும் எடுத்து பார்த்தப்போ சாமியரிடம் இருந்து 20 மேற் பட்ட கால்கள் வந்து இருக்க , நான் உடனே அவருக்கு அழைத்தேன்.

என்னா சாமியார்கிட்ட இருந்து அப்பாவுக்கு கடத்த இரண்டு நாள நிறையா உரையாடல் நடத்து இருந்தாதுக்கான கால் ஹிஸ்டரி இருக்க நான் அழைத்தப்போ.

அப்போ அங்கே அவருக்கு பதில அவர் உதவியாளர் எடுக்க , நான் அவரிடம் அப்பா பாட்டிக்கு நடத்த விபத்தை குறி சாமியாரிடம் பேச குடுக்க சொன்னப்போ.

நாங்கள் இருந்த அறை விளக்குள் மட்டும் வந்து வந்து போக அந்த அறை மட்டும் சுடாகவும் மாறா தொடங்கியாது , அப்போ அம்மா அவள் கண்களை திறந்து பார்தவள் என்னிடம் மாறானு என் தோள் மேல் கைவைத்து , அப்பா பாட்டி நடுவே கையை காட்டி “கருப்பு உறுவம் திரும்பவுது வந்துறிசு” சொன்னப்போது .

கைபேசியில இருந்த உதவியாளரும் அதையே செல்ல , நாங்கள் இருந்த அறையில் “சிவப்பு நிறத்தில் அந்த நிழல் உருவம் எங்கள் முன் தொன்றி சிரித்து” .

அம்மா உடனே என் கையை இருக்க பிடித்துக்கொண்டு , மாறா திரும்பவும் வந்திருச்சுபானு சொல்லி முடிக்கும் முன்.

எங்கள் இருவரையும் சிலையாக மாறி அதன் முன் நிற்க்க வைத்த உருவம், எங்களை ஒன்றுகு இரண்டு முறை முழுசாக சுத்தி சுத்தி வந்து , அம்மா காதுகிட்ட நல்ல இருகியாடி கேட்டுகிட்ட , அம்மா சேலைக்குள் கைவிட்டு அவள் வயிறில் கைவைத்து தொட்டு பார்த்த அந்த உருவம்.

என்னிடம் குழந்தை நல்ல வளர அரம்பிசிருசுனு மகிழ்சியாக சொல்லி விட்டு , அம்மா வயிறை அழுதி பிடித்தி என்ன பார்த்து சிரிச்சு கிட்ட அவள்

வயிறை இழுக்க , அம்மா வழியில் என் கையை இருக்க பிடித்துக் கொண்டவள் வயிறிலிருந்து வெளிச்சமாக ஒன்று வர , அப்போ அக்கா காப்பாத்து மாறா, காப்பாத்துடா கத்தி முடிபதற்க்கு முன் , செல்வி அக்காவை அம்மா வயிறிலிருந்து வெளிசமாய் எடுத்த அந்த உருவம்.

அக்காவை இருக்க பிடித்துக் கொண்ட அந்த உருவம், அடுத்த நிமிடமே எங்களை இயல்பாக இருக்க விடா.

அம்மா உடனே அவள் வயிறை பிடித்து கிழே உக்கார்த்து வழியில் கதறி அழந்தவள் , மாறா என் பொன்ன காப்பாத்தி குடுடானு என் கையை பிடிக்க.

அந்த உருவத்துகிட்ட மாடிக்கிட்ட அக்கா, அம்மாவிடம் அழுகாதமா , எனக்கு பயமா இருக்கு அழுகாதுனு இருவரும் மாத்தி மாத்தி அங்கே இருவரும் அழுகா , அந்த அறையிலிருந்த நாங்கள் ஐந்து பேரும் ஒவ்வொரு விதமாக கஷ்டப்பட்டு இருக்கும் போது, அதை சொன்னது அந்த உருவம்.

மகிழ்ச்சி …! எனக்கு இப்போ தான் மகிழ்ச்சி ..!