[david110]

12.
என் கை பயத்தில் தானாக அம்மா கையை இருக்க பிடிக்க அந்த உருவம் என்னை பாரத்து சிரிக்கும் போது. அம்மா என்னை அழைத்தாள்
நான் அவள் கூப்பிட்டவுடன் திரும்பி அவர்களை பார்க்க முயற்சி பன்னும்போது தான் உணர்தேன் காரணம் என்னால் திரும்பவே முடியவில்லை.

அம்மாவும் என்னை மறுமடியும் மறுமடியும் அழைக்கா என் கண்களை மட்டும் கஷ்டப்பட்டு திரும்பி பார்த்தப்போ நிலா வெளிச்சமும் மேகங்களாள் மறையாத் தொடங்கி கொண்டு இருந்தாது.

நிலா வெளிச்சம் குறையா குறையா எங்கள் காருக்குள் இருட்டு எங்களை சுழ்ந்துக் கொண்டப்போது கற்றை உரியும் சத்தம் கேட்டது அம்மாவும் நானும் இருட்டி எங்கள் கைகளை மட்டும் இருக்க பிடித்து கொண்டிருந்தோம்.

பத்து நிமிடம் இருட்டில் என்ன செய்வது என்னா இருவரும் பயத்தில் தவித்தப் போது நிலா வெளிச்சம் மிண்டும் வந்தது ஆனாள் அப்போது எங்களால் சரியாக முச்சுவிட்ட முடியாமல் தவிக்க தொடங்கினோம்.

அப்போ தான் புரிந்து அந்த உருவம் எங்கள் காருக்குள் இருந்த காற்றை உரிந்ததை, அம்மா அந்த கருப்பு உருவத்துகிட்டா எங்களை விட்டு விடா கேட்டு கொண்டு இருந்தபோது.

அந்த உருவம் அவள் மேல் இருந்தை கையை எடுத்து விட்டு , என் பக்கம் பார்த்து அதன் கையை என் பின் தலையை பிடித்து வேகமாக இழுக்கா தொடங்கியாது .

அம்மா அது என்னை தக்குவதை உணர்ந்தவள் அதனிடம் என்ன விடுவிக்க சொல்லி கெஞ்சி கேட்டப்போ , என்னாள் சுத்தமாக முச்சுவிடாமல் தவித்தேன் ,அம்மாவும் கிட்டதட்ட அதே நிலமையில் இருந்தாள் அப்போது .

அது அம்மாவிடம் இப்போ இவனை காப்பத்த என்ன பன்னுவனு கேட்டுடூ , என் தலையை இன்னமும் இழுக்க நான் வழியில் துடித்தேம் ,
அப்போ ! அம்மா அந்த உருவத்துகிட்ட நீ சொல்லுராத நான் செய்யுரானு என் மகனை விட்டூடூ சொல்லி கெஞ்சியவளை, என் கையாள் அவள் கையை பிடித்து அவளிடம் கெஞ்சம்மாள் இருக்க சொன்னப்போ.

அந்த உருவம் என்னை எழனமாய் பார்த்து என் தலையை விட்டா , என் தலை மட்டும் அசைத்து நேரக உக்கார முயற்சி பன்னினேன் , ஆனால் என் உடம்பை அசைக்கவே முடியாமல் இருந்தப்போது .

அது அம்மாவிடம் அவன் இருக்கப் போறாதே 10 நிமிசம் தான் , நேற்று எனக்கு கிடைத்த சந்தப்த்தை கேடுத்துக்கு தண்டய இந்த காருக்குள் இருக்குறா கற்றை மட்டும் முழுச்சா நான் உருஞ்சுட்ட .

அது மட்டும் இல்லாம அவன் உடம்பையும் நகர முடியாம பன்னிட்டா, உன்னாள முடுச்சா பத்து நிமிசம் வேறும் பத்து நிமிசம், இவன் உயிரை நீ காப்பதிட்டா இவனை நான் விட்டு விடுறேனு சொல்லி .

அது மறையும் முன் ,என்னை பார்த்து ,இவளை உன்னாள இனைக்கு காப்பத்தவே முடியதுனு சொல்லா ? அம்மா மட்டும் நகர தொடங்கினாள்.
அம்மா கஷ்டப்பட்டு கார் கண்ணாடியை திறக்க முயற்சி பன்னினாள் ஆனாள் அது நகரவே இல்லை, என்னாள் முச்சு விட்டா முடியமலும் நகரவும் முடியாமலும் அவள் கையை பிடித்து

அவளிடம் எனக்கு எது நடத்தாலும் அந்த கருப்பு உருவம் சொல்லுராதை மட்டும் செய்யதாமானு சொல்ல எனக்கு முச்சு முட்டா தொடங்கியாது .
அம்மா நான் தவிப்பதை பார்த்தவள் கார் கண்ணாடியை உடைக்கா முயற்ச்சி பன்னினாள் ஆனால் எங்கள் வண்டி உயராகம் என்பதாள் வேறும் கையாள் அதை உடைக்க முடியமாள் தவித்தவள் .

என் கண்கள் தானாக நினைவு இழந்து கண்களை முடியப்போது அம்மா என் கண்ணத்தில் தட்டி ஏதேதோ சொல்லினாள் ஆனாள் என்னாள் அதை உணர முடியமாள் முச்சு விட்ட தவித்தப்போ.

என் வாய் வழியில் காற்று வர என் கண்களை திறந்தேன் ,அப்போ என் மடியில் அமர்ந்து என் தலையை இருக்க பிடித்துயிருந்த அம்மா, கண்ண திறடா மாறானு என் இதழ்களை அவள் இதழ்களாள் பிரித்து , என் வாய்க்குள் அவள் முச்சு காற்றை வேகமா அம்மா விட்டா தொடங்கினாள்.

எத்திரு மாறா எத்திரினு அம்மா அவள் இதழ்களை என் இதழ்களுடன் இனைத்து எனக்கு முச்சு காற்றை மற்றி மற்றி விட்டா எனக்கு நினைவு மிண்டும் வர தொடங்கியாதும் அம்மா என்னை கன்னத்தை தட்டி எழுப்பியவளிடம்,முச்சு விட்ட முடியலா அம்மானு சொன்னப்போது.

கொஞ்ச நேரம்பா அந்த உருவம் கொடுத்த நேரம் முடியா இரண்டு நிமிசம் தான் இருக்குனு ,அவள் சொல்லும்போது எட்டு நிமிடமாக அம்மா என்னை எழுப்பா முயற்ச்சி பன்னியிருகிறாளும் நினைக்கும் போது மிண்டும் எனக்கு முச்சு முட்டா.

அம்மாவை இழுத்து அவள் தலையை இருக்க பிடித்து இவள் உதடுகளை உரியா தொடங்கினேன் , அம்மா என் பிடியாள் தலையை அட்டா முயற்சி பன்னும்போது , அவள் நக்கை என் வாயிக்குள் இழுத்து உறிய தொடங்கினேன். என் மார்ப்பு அவள் மார்பை நசுக்கா அவள் வாயிலிருந்து காற்றை உறிய தொடங்கினேன் .

அப்போது அவள் எச்சியில் கற்றுடன் என் வாய்க்குள் நுலையா, அவளும் என் தலையை இருக்க பிடித்து இருவரும் முச்சு காற்றை மற்றி மற்றி சவாசிக்கும் போது எங்கள் கார் கதவு திறந்தது .

உடனே அம்மா என்னு விட்டு பிரிந்து கதவை நன்றாக திறந்து என்னை வெளியே தளினாள் , நான் தரையில் விழுந்து காற்றை சாவிக்கும் போது , எங்கள் காருக்குள் அந்த கருப்பு உருவம் நுலையா கார் கதவு மறபடியும் முட்ட தொடங்கியாது , நான் பதறிபோய் வேகமாக எழுந்து போது.