[Biju menon]

பாகம் - 5

காலை ஆறு மணிக்கு எழுந்து வீட்டு வேலை செய்ய ஆரம்பித்தேன்..... என் கணவரும் குழந்தையும் தூங்க...... அவர்களுக்கு காபி போட்டு சமைத்து நானும் குளிக்க சென்றேன். அப்போது சங்கரின் ஞாபகம் வந்தது....என்ன இவர் இரண்டு நாட்களாக வரல..... என என் ஆழ மனம் நினைக்க தோன்றியது...... நானும் சரி அவர் வராமலிருப்பதே நல்லது என தோன்றியது...


அப்புறம் நான் புடவை அணிந்தபடி இருக்க என் கணவர் எழுந்து சட்டென கிளம்பி "வனிதா நா கொஞ்சம் வெளிய போறேன்.. மதியம் லஞ்ச் அப்புறம்...ஒரு 2.30..3.00 அது போலதான் நான் வருவேன் எனக்கு வெயிட் பண்ணாத நீயும் குழந்தையும் சாப்பிடுங்க என்றார்" நானும் அவரை அனுப்பி வைத்து வீட்டு வேலை முடிந்து 9 மணிக்கு டி.வி பாத்துகொண்டிருக்க....

யாரோ கதவை தட்டும் சத்தம் கேட்டது நான் யாரென சென்று பாக்க....கொரியர்..

"மேடம் கொரியர்.. வனிதா கிருஷ்ணன்"

"நான் தான் "

"கொரியர் வந்துருக்கு மேம்"

"யார் அனுப்புனா"

"சங்கர்" ங்கரவர் அனுப்பிருக்காரு...

"எனக்கு என்னவோ ஏதோ என்றானது"

சரி என்று கையெழத்து போட்டு வாங்கினேன்"

அந்த பார்சல் திறக்க அதில் லெட்டர் இருந்தது
அதில் அவர் மொபைல் நம்பர் இருந்தது...
அவருக்கு போன் பண்ணும் முன் அந்த பார்சல் என்னவா இருக்கும் என என்னினேன்.... பின் அதை திறக்க...என் குழந்தைக்கு ஒரு பட்டு பாவாடை சட்டையும்.....எனக்கு ஒரு பட்டுபுடவையும் அனுப்பி இருந்தார்.... எனக்கு என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை


அப்புறம் ஒரு நம்பரில் இருந்து கால் வர அது true caller இல் சங்கர் என காட்டியது...... நான் அட்டன் செய்தேன்...


"ஹலோ வனிதா" சங்கர் பேசுறேன்

" ம்ம் சொல்லுங்க"

"பார்சல் வந்துச்சா"

"ம்ம் வந்துச்சு......எதுக்கு இதெல்லாம் வாங்கி தறீங்க"

"ஏன் புடிக்கலையா.... ?

"இல்ல..... நாங்களே உங்ககிட்ட கடனாளியா இருக்கோம்...... " " அவரு பாத்தாருனா என்னதான் திட்டுவாரு"

"மயிர திட்டுவான்.... கடன்கார நாயி...." வாங்குன காச திருப்பி கொடுக்கமாட்டாராம்... அதுக்கு பொண்டாட்டிய உடுவாறாம்.... இதுல இன்னா மயிருக்கு அவன் உன்ன கேக்கனும்.....


நா சூரத்ல இருக்கேன்....அதான் வர முடியல.... இன்னிக்கு வந்துடுவேன்..... நைட்டு வரேன் என சொல்ல.....எனக்குள் ஏதோ சிலுத்து கொண்டது..அது பயத்திலா அல்லது சுகத்திலா என தெரியவில்லை... நானும் ஒன்னும் சொல்லாம இருக்க.. அவர்....

"ஹலோ என்னாச்சி ஏன் சைலண்டா இருக்க"

"இல்லைங்க...ஒன்னுமில்ல"

சரி வச்சிடு என அவரே வைத்துவிட்டார்....

நான் அந்த பார்சலை வலதுஅறையில் உல்ல கபோர்டிலேயே.... வைத்துவிட்டேன்....

அன்று 3 மணிக்கு என் கணவர் வந்தார்


நான் வந்தவுடன் சாதாரணமாக என்னாச்சுங்க கம்பெனி ஓப்பன் பண்ண ஏதாவது கிடைச்சுதா என சாதாரனமாக தான் கேட்டேன்........


அவர் வெடுக்கென்று கோவமாய் என்ன வனிதா வந்தோன்னே இதெல்லாம் கேக்கனுமா...பைத்தியமா நீ...ஏன் இப்படி வந்தோட்னே டார்ச்சல் பண்ற.... என கேட்டார்..... நானும்......சரி மனுஷன்... வேலை சரியா போகல அதனால டென்சன்ல இருக்காரு என நினைத்து சாரி கேட்டேன்....

அவரும் டென்சனாகவே இருந்தார் பிறகு கொஞ்ச நேரம் அவர் தூங்க நானும் வீட்டுவேளைகளை கவணிக்க என் குழந்தை விளையாடிட்டு இருந்தது...... அப்போது நான் பெட்ரூம் உள்ளே வரவும்.... என் குழந்தை விளைடிட்டு இருக்கும்போது அவர் செல்போனை எடுத்து கீழேப்போட்டுவிட.......அதன் டிஸ்ப்ளே ஆங்காங்கே நொறுங்கியது..... என கணவர் அதைபார்த்து பட்டென எழுந்து குழந்தையை முதுகில் படாரென அடிக்க........என் குழந்தை அழ ஆரம்பிக்க......... நான் பதறிபோனேன்..
.

என் குழந்தையை தூக்கிக்கொண்டு" எதுக்கு குழந்தையை அடிச்சிங்க கிருஷ்ணன் "

"பின்ன செல்ல ப்பாரு என காண்பிக்க"

"டிஸ்ப்ளே போனா போகுதுங்க....அதுக்குன்னு குழந்தையை அடிப்பிங்களா......"

"பாருங்க எப்படி அழறான்னு"


"வனிதா நான் செம டென்சன்ல இருக்கேன்..... ப்ளீஸ் என்ன எதுவும் கேக்காத......


" என்னங்க குழந்தையை அடிச்சிட்டு எதுவும் கேக்காதன்னு சொல்றிங்க..... " நீ வர வர சரியில்லங்க நானும் கவனிச்சிட்டு தான் இருக்கேன்.... எல்லாம் நல்லதா நடக்கும் இப்போ நமக்கு நேரம் சரியில்ல.... என நானும் பேச.....அவரும் பேச.......... லேசான சலசலப்பு எங்கள் சத்தத்தை கேட்டு குழந்தை இன்னும் அழ ஆரம்பித்ததால்.... நானும் கோவமாக அவரும் கோவமா......இருவரும் பேசிக்கொள்ளவில்லை... "

அன்று இரவு 8 மணிக்கு நானும் என் கணவரும் சாப்பிட்டு முடிக்க நானும் என் கணவரும் ஏதும் பேசவில்லை..... என்னால் அது தாங்கமுடியவில்லை சரி அவராகவே வந்து பேசட்டும்..... அதுவரை அமைதியாக இருந்தேன்....


9 மணிக்கு என் கணவர் டீவி பாத்துகொண்டிருக்க நான் கிச்சனில் எல்லா பாத்திரத்தையும் எடுத்து வைத்துகொண்டிருக்க...... அப்போது எங்க வீட்டு காலிங்பெல் அடிக்கும் சத்தம் கேட்டது..,... ஐயோ இவர் வேர வந்துட்டாரே.....என இருக்க..... என கணவர் ஹாலில் தான இருக்கிறார்.....அவரே போய் கதவை திறக்கட்டும்...என நான் இங்கேயே இருக்க......

என் கணவர்...... "வனிதா போய் கதவதொற" என்றார் நானும் ஏதும் பேசாமல்....... அவரை பாத்துக்கொண்டு கோவமாக சென்று கதவைத் திறக்கு....அங்கே சங்கர் தான் நின்று கொண்டுஇருந்தார்........ அப்போ அவர் வந்ததும் என்னனையறியலேயே வாங்க உள்ளே என சிரித்த முகத்துடன் அழைத்துவிட்டேன்...அவரும் என்னை பாத்த சந்தோஷத்தில்..... உள்ளே வரும் போது என்ஸதோல் மீது கைபோட்டு வந்தார்............

"என்ன வனிதா எப்படி இருக்க......."

"ம்ம் இருக்கேங்க"

அப்போ என் கணவரிடம் "என்னயா கிருஷ்ணா என்ன பண்ற... பணத்துக்கு ஏதாவது வழிபண்ணியா இல்லயா........ உம் பொண்டாட்டிய வச்சே மொத்த கடனையும் அடைக்கலாம்னு நினைக்காத..... என்று மிரட்டும் தோனியில் நெக்குலாக கேட்க......

என் கணவர் அவர் முன்னே ஏதும் பேசாமல் பயந்து பின்" கொடுத்துடறேன் சார்" என்றார்...
சீக்கிரம் என்று சொல்ல" அதுவரைக்கும் என் தோல்மீது போட்டக்கை... அப்படியே இருந்தது....

என் கணவர் மீண்டும் உக்காந்து டி.வி பாக்க.....

நான் அங்கேயே நின்றபடி....ப்ளீஸ் இன்னிக்கு வேண்டாம் என்றேன்....

ஏன் என்னாச்சு வனிதா....உடம்பு சரியில்லயா என சொல்லி என் உடம்பை தொட்டு பார்த்தார்...
நான் அதெல்லாம் இல்ல சார் என்று சொல்லி அமைநியானேன்...

"ஒன்னுல்லல அப்புறம் ஏன்" என சொல்லி என்னை பெட்ரூமுக்கு அழைத்துசென்றார் நான் என் கணவரை திரும்பி பாத்துகொண்டே..... சங்கரும் நானும் அறைக்குசென்றோம்.... உள்ளே போனதும் சங்கர் என்னை கட்டிபிடித்து கொள்ள.....நானோ ஐயோ சார் என்ன விடுங்க....

ஏன்....


"இல்லங்க...கிச்சன்ல வேல இருக்கு அப்படியே விட்டுட்டு வந்துட்டேன்"

"சரி.... போய்ட்டு சீக்கிரம் வா" எனக்கு உடம்பு கசகசன்னு இருக்கு நானும் போய் குளிக்கனும்
என்று சொல்ல நானும் சென்று கிச்சனில் சென்று வேலை பார்த்தேன்.


நான் செல்லும் போது என் கணவர் என்னை முறைத்து பாத்துக்கொண்டே இருந்தார். முன்பெல்லாம் என்னை பாவமாக பார்ப்பார்.. ஆனால் இப்போது அவர் என் மீது கோவமாக இருப்பதால் எனக்கும் பயங்கர கோவம்வந்தது இவரை எதாவது செய்ய வேண்டும் என நினைத்தேன்... கிச்சனில் வேலை முடித்து சங்கர் இருக்கும் அறைக்கு போவேன் என்று அவருக்கு தெரியும்....



அதுதான் எங்களுக்கு வழி... ஏனென்றால் எங்களுக்கு வேற வழி இல்லை.... சங்கரின் அறைக்கு நான் செல்லவில்லை என்றாலும் அவர் பிரச்சினை பண்ணுவார்....


அப்போது தான் என் கணவரை வெறுப்பேத்த எனக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது....... அது என்னவென்றால்...


அடுத்த பாகத்தில் சொல்றேன்...