[monor]

பகுதி - 114

“ம்,… அதுதான் சரி. திருச்சிக்கு எத்தனை நாளைக்கு ஒரு தடவை போறே?”


“வாரத்துக்கு ஒரு தடவை,  வெள்ளிக் கிழமை சாயந்திரம் போய்ட்டு திங்கக் கிழமை வந்திடுவேன்.”

“சரிடா,…. நடந்த்தை எல்லாம் மறந்துட்டு உன்னோட ரெண்டு பொண்டாட்டிக்கும் ஊருக்குப் போறப்போ அவங்களுக்கு பிடிச்ச மாதிரி எதாவது வாங்கிட்டு போடா. உங்க அப்பாவுக்கும் ஆசைப்பட்டதை வாங்கிக் கொடுடா. குடி முழுகின மாதிரி இருக்காதே”

“சரிடா,… எப்படி உன்னோட சொந்த பந்தத்க்கு தெரியாம உன் சித்தியையும், சித்தி பொண்ணையும் கல்யாணம் செஞ்சுகிட்டே?  நாளைக்கு நீங்க ரெண்டு பேரும் அண்ணன் தங்கச்சின்னு ஊர் உலகத்துக்கு தெரிஞ்சா என்னடா ஆகிறது?!!“

“நான் ஊர் உலகத்தைப் பத்தி கவலைப் படலேடா. என் சித்தியையும், என் சித்தி மகளையும்  சந்தோஷமா வச்சுக்கணும், அதுக்கு என்னோட பொண்டாட்டியா ஆனாதான் அவங்களுக்கு என்னால சகல உரிமையும் கொடுத்து சந்தோஷமா வச்சுக்க முடியும். அதனாலதான், பொண்டாட்டியா ஆக்கிகிட்டேன். அவங்களுக்கும் என்னை புருஷனா வச்சுக்க ஆசை இருந்துச்சு. அதனால, எந்தப் பிரச்சினையுமே இல்ல. ஊர்ல இருந்தாதானே, கேள்வி கேப்பாங்க? அதனால,  ரெண்டு பேரையும் கூட்டிகிட்டு போய் ஹைதராபாத்ல கல்யாணம் செஞ்சுகிட்டு, அங்கேயே செட்டிலாயிட்டோம். இந்த விஷயம் என்னோட சொந்த பந்தம் யாருக்கும் தெரியாது.!!!"

“ அப்ப கேக்க மறந்துட்டேன். இப்ப கேக்கிறேன். சொல்லு. எப்படி உன் சித்தியையும், உன் சித்தி பொண்ணையும் பொண்டாட்டி ஆக்கிகிட்டே?!!! “

“அது கொஞ்சம் பெரிய கதைடா. ஆபீஸ் விஷயமா பெங்களூர் வந்தேன். சரி,… உன்னைப் பாத்து ரொம்ப நாளாச்சுன்னு பாக்க வந்தேன். இங்கதான் ஹோட்டல் ஃபார்ச்சூன்ல தங்கி இருக்கேன். முடிஞ்சா ஈவினிங்க் வா. ரிலாக்ஸா பேசுவோம். இப்ப நான் கிளம்பறேன். இன்னொரு கன்சர்ன்னுக்கு போக வேண்டி இருக்கு. வரட்டுமா?”

“சரிடா,…. ஈவினிங்க் வர்றேன்.”

அலுவலக வேலைகளை முடித்து விட்டு, என் ரூமுக்கு போய் ஃபரஷ் ஆகி, பைக்கை எடுத்துக்கொண்டு  எலெக்ட்ரானிக் சிட்டியில்  ஹோட்டல் ஃபார்ச்சூனில் இருந்த அவன் ரூமுக்கு போனேன்.

உயர்ந்து வளர்ந்திருந்த கட்டிடங்களுக்கு மத்தியில் அவனது தங்குமிடம் இருந்த்து.

லிப்டில் மேலேறி 4 ஆவது தளத்தை அடைந்து அறை எண் 435- ஐ கதவுக்கு முன்னால்  நின்று, அங்கே இருந்த அழைப்பு மணியை அழுத்தினேன்.

இரன்டு நிமிடத்தில் கையில் கரண்டியோடு ராஜா வந்து கதவைத் திறந்தான்.

“வாடா,…. அட் ரஸை கண்டு பிடிக்கறதுல ஒன்னும் சிரமமா இல்லையே?!!” கேட்டபடியே இன்டக்ஷன் அடுப்பைப் பற்ற வைத்தான்.

“அதெல்லாம் இல்லேடா,… இந்த ஏரியாவுக்கு ஏற்கனவே வந்திருக்கேன். அதனால, ஒன்னும் கஷ்டமில்லே. நீயே சமைச்சுக்கறே போல,….” என்று பேசிபடியே ஹாலில் இருந்த ஷோஃபாவில் உட்கார்ந்தேன்.

சுற்றும் முற்றும் பார்த்தேன். 

ஹால், டெஸ்ட் ரூம் அட்டாச்டு  பெட் ரூம், அப்புறமா ஒரு போர்ட்டிகோ அவ்வளவுதான். எழுந்து ஒரு ஜன்னலைத் திறந்து பார்த்தேன். பெங்களூர் சிட்டி வானுயர கட்டிடங்களைத் தன் நிலத்திலிருந்து வளர்த்தபடி  பரந்திருந்த்து.

ஜன்னலைத் திறந்ததும், காற்று பலமாக அடித்தது. திருச்சி வெயில் இங்கே இல்லை. கல்யாணம் ஆனதும், கொடுமையான வெயில் அடிக்கும் திருச்சியை விட்டு விட்டு பெங்களூர் வந்து செட்டிலாகி விட வேண்டும் என்று வேலைக்கு சேர்ந்த ஒரு மாத்த்திலேயே முடிவு செய்து விட்டேன்.

“அப்புறம் என்னடா சாப்பிட்றே? டீயா,…காஃபியா?”  

ராஜாவின் கேள்வி நினைவலைகளில் மூழ்கி இருந்த என்னை நிகழ் காலத்துக்கு கொண்டு வந்தது.

“காஃபியே போட்டுடேன்.”

இருவரும் ஷோபாவில் உட்கார்ந்து, காபி குடித்தபடியே ஏதேதோ பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.

“சரிடா,…. சொல்லு. எப்படி உன் சித்தியையும், உன் சித்தி பொண்ணையும் பொண்டாட்டி ஆக்கிகிட்டே?”
“ நான் சொல்லாம விட மாட்டே போல இருக்கே,…. சரி சொல்றேன்….
 
ஒரு ரெண்டு வருஷத்துக்கு முன்னால,…. வேலை வெட்டி ஏதும் இல்லாம  நல்லா பொலி காளை மாதிரி வீட்லே இருந்தேன்.

ஒரு நாள் அம்மா என்னைப் பாத்து, அவ தங்கச்சி வீட்டுக்கு பணம் கொடுக்கறதுக்காக கடற்கரை ஓரமா இருக்கிற குளச்சல் கிராமத்துக்கு அனுப்பி வச்சா. நானும் பஸ் பிடிச்சு குளச்சல் போனேன். பஸ்ஸில்  நல்ல கூட்டம்.  அதில முன்னால இறங்குற படிக்கட்டு பக்கமா சூப்பர் குட்டி ஒன்று நின்று கொண்டு வந்தது. நான் வேகமாக அவ எதிர்ல போய் நின்று கொண்டேன். அதுவும் என்னை ஓரக் கண்ணால் பாத்து லைட்டா சிரிச்சது. நான்தான் ஆள் அட்டகாசமாக, ஸ்டைலா இருப்பேன்ல. அதனால ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் ஒரு அடி தூரத்தில் நின்று கொண்டு பரஸ்பரம் திருட்டுப் பார்வை பாத்து ஜொள் விட்டுக்கொண்டே போனோம். அவள் வெட்கத்தில் அடிக்கடி புன்னகைத்தபடி தலை குனிந்தாள். என் கண்களை நேராக பார்ப்பதைத் தவிர்த்தாள். பஸ்ஸுக்கு வெளியே எதையோ சீரியஸாக பார்ப்பது போல நடித்துக்கொண்டிருந்தாள்.
 
இரண்டு ஸ்டாப்பிங் தள்ளி ஒரு பெரிய கும்பல் பஸ்ஸில் ஏறியது.  கூட்டத்துல குட்டிய உரசுறதுக்கு அவன் இவன்னு போட்டி போடானுக. ஏன்னா,....  நின்னுகிட்டு இருந்தது சூப்பர் குட்டி. நான் அவனுங்களை எல்லாம் ஓரம் கட்டிட்டு, அவ பக்கத்துல போய் நின்னேன். ஒரு அழகான தேவதை மாதிரி இருக்கிற ஒரு பொண்ணோட நெருக்கமா, உடம்பும் உடம்பும் உராயர மாதிரி ஒரு நல்ல வாய்ப்ப கடவுள் கொடுத்திருக்கானேன்னு என் மனம் சந்தோஷப்பட்டது. 

என் தேவதையை மேலும் நெருங்கி ரசிக்கலாமே. ஒருவர் உடம்பு ஒருவர் மீது லேசா உராய அப்பப்போ  செம ஜாலி.  கூட்ட நெரிசலில் அவள் பாதுகாப்பாக இருப்பதையும் மீறி, அவள் கனிகள் என் நெஞ்சில் அவ்வப்போது ஒத்தடம் கொடுக்க சொர்க்கமே என் அருகில் வந்த மாதிரி இருந்துச்சு.  ஒவ்வொரு முறை மோதும் போதும் அவள் முகம் சிவந்தது. அவளும் அதற்கு உடன்பட்டே வந்தாள். ஒரு தடவை பஸ் ஒரு மேட்டில் ஏறி, பள்ளத்தில் இறங்கினப்போ அவளோட ரெண்டு பந்தும் எதிர்பாராத விதமா நல்லா என் மார்பில் அழுந்த,…… வெக்கம் வந்து திரும்பிக் கொண்டாள்.

திரும்பினால் என்ன?, ....அவள் அழகான பரந்து சிவந்த முதுகும், இரட்டை ஜடையும்,  விரிந்த இடுப்பும், சூப்பர் குண்டிகளும் என்னைக் கிறங்கடிக்க, அவள் குண்டி மேட்டில் தடியை வைத்து தேய்க்க,….. தயக்கத்துடன் அவளும் ஒத்துழைக்க, துணிந்து கையை அவள் இடுப்பில் போட்டேன்.

அவளோ என் கையைப் பிடித்து கிள்ளி, அவளுக்கும் இதுல ஆசை என்பது போல சிக்னல் கொடுக்க,.... என் வலது கையை அவள் வயிற்றில் போட்டு என்னோடு சேர்த்து இறுக்கிக் கொண்டேன். மேலும் கையைக் கீழே இறக்கி அடி வயிற்றில் வைக்க,…. உஷாராகி பட் என்று வெக்கத்தில் புன்னகைத்தபடியே என்  கையைத் தட்டி விட்டாள்.

அவல் புன்னகைத்த பூ முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே, விடாமல் என் கையை அவள் ஆப்ப மேட்டில் யாரும் எதிர்பார்க்காத நேரத்தில் டக் என்று வைத்து ஒரு பிசை பிசைய,…..”ஆஆஆ!!!ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்” என்று மெதுவாக வாய்க்குள்ளே முனகி, என் கையைத்  தட்டிவிட்டாள். அவள் தட்டி விட்டாலே ஒளிய, என்னை ஓரக் கண்ணால் பார்த்து புன்னகைக்க,… குட்டியிடம் இருந்து எதிர்ப்பு இருக்காது என்று முடிவு செய்து, மீண்டும், கையை வயிற்றில் போட்டு மெல்ல மெல்ல மேலேறி கப்புன்னு ஒரு முலையைப் பிடிக்க,….. “அய்யோ!!,…. எவ்வளவு பெருசு!! எவ்வளவு மென்மை!! ஸூப்பர் சைஸ்டா!! என்று மனசுக்குள் வியந்தபடியே ஒரு அழுத்து அழுத்த,….என் கையைப் பிடித்து இழுத்து தள்ளினாள்.
 
இடை இடையே மக்கள் கூட்டமாக ஏறியும், இறங்கியும் எங்களுக்கு தொந்திரவு கொடுத்தனர்.  இப்படி அழகான ஒரு குட்டியோடு பட்டப் பகலில், பல பேர் இருக்கும் பஸ்சில் அந்தரங்க சில்மிஷம் செய்ததில் நேரம் போனதே தெரியவில்லை.
 
இறங்கும் இடம் வந்தது.  அவளிடம் பேசி எங்கே இருக்கிறாள்? மீண்டும் சந்திக்க முடியுமா? இப்படி ஏதேதோ பேச ஆசையாக இருந்தது. ஆனாள், பேச பயமாக இருந்தது.. பஸ்ஸிலிருந்து இறங்கி கண்களால் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து, ஏக்கப் பெரு மூச்சு விட்டு  பிரிந்தோம்.
நான் குளச்சல் கிராமத்தில் சித்தி வீட்டு விலாசம் தேடி, ஒரு வழியாக வீட்டைக் கண்டு பிடித்து  வீட்டுக் கதவைத் தட்டினேன்.

உள்ளே இருந்து சித்தியின் குரல்,”அது யாருன்னு பாருடி லதா” லதா என் சித்தி பெண் பார்த்து ரொம்ப நாளாகி விட்டது. நல்லா வளர்ந்து விட்டிருப்பாள். என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்த போதே கதவு திறந்தது.