[Pavistories]

......இதுவும் குடும்பம்.....



பாகம் 11:

 காலை 6:35 மணி. ஊர்மிளா வழக்கம் போல் சமையலறையில் உள்ள வேலைகளை பார்த்து கிட்டே ஸ்டவ்வில் டீயை தயார் செய்றா. அப்போ ஆர்த்தி அங்கு வருகிறா. அதே பின்க் நிற டாப், மற்றும் தோள்களுக்கு மேல் துப்பட்டா மற்றும் கீழே இறுக்கமான பைஜாமாக்களை அணிந்து இருந்தா.

 ஆர்த்தி: குட் மார்னிங் அண்ணி ...

 ஊர்மிளா: குட் மார்னிங் ஆர்த்தி ... (என்று மேலே இருந்து கீழே பார்த்தால்) ஆர்த்தி ரொம்ப அழகா இருக்க ... ஆனால் நீ ஏன் இந்த துப்பட்டாவை போட்டு இருக்க... அதை எடுத்து விடு ...

 ஆர்த்தி துப்பட்டாவை எடுத்து அருகிலுள்ள மேசையில் வைக்கிறா. அவளது கண்கள் யாரையோ தேடுவது போல அங்கும் இங்கும் சுற்றிக் கொண்டிருந்தன.

 ஊர்மிளா: அப்பாவை தேடுறீயா?

 ஆர்த்தி: (மிக மெல்லிய குரலில் சிரித்துக்கொண்டே) ஆமா ... !! அப்பா எங்கே ...?

 ஊர்மிளா: வருவார் ... ஏன் அவசரப்படுற ...

 பின்னர் ஆர்த்தியும் ஊர்மிளாவும் காலடி சவுண்ட்களை கேட்கிறார்கள்.கேட்ட உடனே இருவரும் எச்சரிக்கை ஆகிறார்கள். டாப்பின் கழுத்தை சரிசெய்து, கொண்டு இருக்கும் போது ரமேஷ் சமையலறைக்கு வருகிறார்.

 ரமேஷ்: மருமகளே .... (மாமா இதைச் சொல்லும் போதே ஆர்த்தியை பார்க்கிறார்,பார்த்ததும் அவர் தலையே சுற்றியது. மேலே உள்ள பெரிய கழுத்து கொண்ட டாப்பிலிருந்து முலைக்களுக்கு இடையில் நல்ல ஆழமான அகலமான பாதை முலைகாம்புகள் வரை தெளிவாகத் தெரிந்தன. மாமனாரின் விழிகள் அகலமான திறந்த இருந்தன ஆர்த்தியின் மார்பில்)

 ஊர்மிளார்: என்ன ஆச்சு மாமனாரே ... ??

 ரமேஷ்: (ஊர்மிளாவின் குரலைக் கேட்டபின் தன்னை ஒருநிலைபடித்திகொள்கிறான்) அ ... ஒன்றும் இல்லை மருமகளே ... ஆம்..ஆமா ... ஆர்த்தி இன்று மீண்டும் சீக்கிரமா எழுந்திட்டாளா ...? மகளே... இன்று நீ மீண்டும் அதிகாலையிலேயே எழுந்துட்டியா?

 ஆர்த்தி: ஆமா அப்பா ... நேற்றே நான் இனிமேல் தினமும் அதிகாலையில் எழுந்து என் அண்ணிக்கு வேலையில் உதவுவேன் என்று கூறியிருந்தேன் இல்லையா அதை தான் கடைபிடிக்கிறேன்.

 ரமேஷ்: (ஆர்த்தியின் தலையில் கை வைத்து) நன்றாகச் சொன்னாய் என் மகளே.... !! நீ நன்றாகவே சொன்ன ... (இறுக்கமான மேல் தூக்கி நின்ற பெரிய மொலை முகடுகளை பார்த்த பிறகு ரமேஷ் ஊர்மிளாவிடம் ) நல்ல மகள் நல்ல மருமகள்… .. டீ என்ன ஆச்சு?

 ஊர்மிளா: மாமா ரெடியாகப் போகுது. நீங்கள் மொட்டை மாடிக்கு போங்க, நான் உங்கள் டீயை மாடிக்கு கொண்டு வருகிறேன்.

 ரமேஷ்: (கொஞ்சம் தயங்கி) ஓ அதுஇல்லை அது இல்லைமா. இப்போது ஆர்த்தி மேலே வருவா, இல்லையா ... (ஆர்த்தியை நோக்கி திரும்பி) ஏன் ஆர்த்தி? மாடியில் துணிகளை காயவைக்க வருவேல?

ஆர்த்தி: ஆமாப்பா ... இப்போது நான் மிஷினிலிருந்து துணிகளை எடுத்து வாளியில் போட்டு, அதன் பிறகு நான் எடுத்திட்டு வருவேன்.

 ரமேஷ்: ஆமா மருமகளே ஆர்த்தி ஏன் என் டீயை எடுத்து வரகூடாது ... இப்போதிலிருந்து அவள் உனக்கு உதவ தான் வந்திருக்கா, பின்ன அவளையும் கொஞ்சம் வேலை செய்ய விடு ...

 ஊர்மிளா: ஆமா மாமா ... நீங்கள் சொல்வதும் சரிதான் ... அவள் உங்கள் டீயை எடுத்து கொண்டு மொட்டை மாடிக்கு வருவாள். இனிமேல் நான் சீக்கிரம் எழுந்தவுடன் கீழே உள்ள வேலையை எல்லாம் நான் செய்கிறேன் , மேலே மாடியில் உள்ள வேலைகள் அனைத்தையும் ஆர்த்திக்கு கொடுக்கிறேன்.

 ரமேஷ்: (தனது மகிழ்ச்சியை ஏதோ ஒரு வகையில் மறைத்து) ஆ...ஆ...அப்படியே .... !! இனிமேல் மாடி வேலைகள் அனைத்தையும் அவளே செய்யட்டும் .... மேலும் காலையில் எனக்கான அனைத்து வேலைகளையும் ஆர்த்தி கிட்டவே முடிக்கிறேன் ... ஆனால் உமா எழுந்தவுடன், இவளை எப்படி உடற்பயிற்சி செய்யும் இடத்தில் வேலை செய்ய செய்வது என்று தான் எனக்குத் தெரியவில்லை ...

 ஊர்மிளா: ஆமாம் மாமா நீங்கள் சொல்வது முற்றிலும் சரி ... இனிமேல் மாடி வேலைகள் அனைத்தும் அவளே செய்வாள் உங்கள் உடற்பயிற்சிக்கும் உறுதுணையாக செய்வாள் ...

 ரமேஷ்: ஆமாம் மருமகளே ...எனக்கும் உடற்பயிற்சி செய்ய ஒரு துணை தேவைபடுது வேண்டும் என்றால் இவளும் உடற்பயிற்சி என்னுடன் சேர்ந்து செய்யட்டும் இல்லைனா கூட என் வேலைகள் அனைத்தையும் ஆர்த்தியை வைத்து செய்துகொள்கிறேன் ... சரி இப்போ நான் செல்கிறேன் ... மொட்டை மாடியில் பயிற்சிக்கு தயாராகிறேன்....

 மாமனார் மொட்டை மாடியின் படிக்கட்டுகளை நோக்கி செல்லத் தொடங்குகிறார். ஆர்த்தியும் ஊர்மிளாவும் சமையலறையில் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து புன்னகைக்கிறார்கள்.

 ஊர்மிளா: ஆர்த்தி ..! உன் பணி தொடங்கிடுச்சு ...

 ஆர்த்தி: ஆம் அண்ணி ...! (மீண்டும் அவள் முகத்தில் பயத்தின் தோற்றத்தைக் கொண்டுவருகிறது) ஆனால் அண்ணி ... யாராவது திடீரென மாடிக்கு வந்தால்?

 கண்களைச் சுற்றி விட்டு ஊர்மிளா சில கணங்கள் யோசிக்கிறாள், பின்னர் திடீரென்று மாமனாருக்கு குரல் கொடுக்கிறாள்.

 ஊர்மிளா: மாமா ... !!!!

 நடந்து செல்லும் போது, ரமேஷ் ஊர்மிளாவின் குரலைக் கேட்டு மாடி படி ஏறுவதை நிறுத்திவிட்டு திரும்பி ஊர்மிளாவைப் பார்க்கிறான்.

 ரமேஷ்: என்ன விஷயம்?

 ஊர்மிளா: (சிரித்துக்கொண்டே) மாமா அது ஒன்னும் இல்லை ..... ஆர்த்தி என்ன சொல்றானா ....

 ஊர்மிளாவுக்கு என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை ஆர்த்தியும் சோகமாக அண்ணியின் கையைப் பிடித்துக் கொள்கிறாள்.

 ரமேஷ்: (ஆர்த்தியை தூரத்தில் இருந்து பார்த்து) என் மகள் ராணி என்ன சொல்கிறாள்?

 ஊர்மிளா: அவளுக்கு இன்ட்ரெஸ்ட் இல்லாவிட்டால், அவள் கீழே வந்து விடுவாளாம் சொல்கிறா ... (ஊர்மிளா ஆர்த்தியின் மூக்கைப் பிடித்து மெதுவாக அழுத்துகிறார்) உங்கள் மகள் ராணி குறும்பு செய்கிறா ...

 ஊர்மிளாவின் இந்த விஷயம் ஆர்த்தியின் எண்ணத்திற்கு உயிரூட்டியது.

 ரமேஷ்: (சிரிக்கிறார்) ஏன் ஆர்த்தி? அவள் சொல்வது சரிதானா? அப்படி தான் சொன்னீயா?

 ஊர்மிளா பின்னால் இருந்து ஆர்த்தியின் பட் மீது ஒரு கையை வைக்கும்போது, இவ்வளவு நேரம் அமைதியாக இருந்த ஆர்த்தி அவசரமாக பேசுகிறா.

 ஆர்த்தி: (குழந்தைத்தனத்தைக் காட்டி) ஆமா அப்பா ... !! எனக்கு இன்ட்ரெஸ்டிங்கா நீங்கள் செய்யாவிட்டால், நான் கீழே ஓடி வந்திடுவேன்.

 ஊர்மிளா: மாமனாரே பார்த்தீங்களா? உங்கள் மகள் எவ்வளவு குறும்புக்காரர் என்று ... மாமா நீங்கள் ஒரு வேலை செய்யுங்கள், மாமா. ஆர்த்தி மாடிக்கு வந்தவுடன் , மேலே இருந்து கதவை மூடிவிடுங்கள், அதுக்கப்புறம் அவ கீழே ஓடி வர முடியாது. மேலும் மாமா, மாடியில் வேலைகளை ஆர்த்தி சரியாக செய்ய வேண்டும் அது உங்கள் பொறுப்பு. மறுபடியும் நான் வந்து செய்கிற மாதிரி இருக்க கூடாது அப்படி செஞ்சா இவள் செய்தற்கு என்ன பயன்?

 ஊர்மிளாவின் பேச்சை கேட்டபின், ரமேஷ் அவன் முகத்தில் வந்த புன்னகையை நிறுத்தி.

 ரமேஷ்: அ..ஆ .. சரிமா .. நான் மேலே கதவை மூடிக்கிறேன். நீ ஒன்னும் கவலைப்பட வேண்டாம். நான் தனியாக நின்று அவள் வேலையை பார்த்துகிறேன் .... (பின்னர் ஏதையோ யோசித்து) அப்புறம் ஊர்மிளா ... வீட்டில் யாராவது மாடியில் வந்து ஏதாவது வேலை செய்வார்களா? நான் எனது வொர்க்அவுட்டைச் செய்யபோறேன், ஆர்த்தி அவளது வேலையில் மும்முரமாக இருந்தால்,என்னால் கதவைத் திறக்க முடியாது.

 ஊர்மிளா: யாரும் வரமாட்டார்கள் மாமா ... 9 மணிக்கு முன் சோமு எழுந்திருக்க மாட்டான். மம்மி 7 மணிக்கு எழுந்து டீ சாப்பிட்டுக் கிட்டே டிவியின் முன் உட்காருவாங்க. அப்படி உட்கார்ந்தால் 1 - 1:30 மணி நேரம் ஆகும் எழுந்திருக்க ஏன்னா அந்த சொற்பொழிவு முடிய அவ்வளவு நேரம் ஆகும். எனக்கு சமையலறையில் உள்ள வேலையை செய்து முடிக்கவே 1 - 1:30 மணி நேரம் ஆகும். நீங்கள் மாடி கதவை தாராளமாக மூடலாம், மேலே யாரும் வரமாட்டார்கள் ..

 ரமேஷ்: (அவரது மகிழ்ச்சியை மீண்டும் மறைத்து) சரி .. சரி சரி ஊர்மிளா .. நான் மேல் கதவை அவள் வந்ததும் மூடி விடுகிறேன் .. இப்போ நான் செல்கிறேன் .......

 மாமனார் வெளியேறியவுடன் ஆர்த்தி தனது அண்ணிகிட்ட ஒட்டிக்கொண்டு மகிழ்ச்சியுடன் .

 ஆர்த்தி: ஆஹா அண்ணி ... !! நீங்கள் ரொம்ப திறமைசாலி அண்ணி எப்படி செட் பண்ணுறீங்க எனக்கே ஆச்சரியமாக இருக்கு ...

 ஊர்மிளா: ஓய் என்னை நீ அப்படியா நினைக்கிற? சரி அதுபோகட்டும் இப்போ என் வார்த்தைகளை கவனமாகக் கேளு... மாமாவின் முன் குனிந்து வேலை செய். தேவைப்பட்டால், உன் மார்பை சிறிது உயர்த்தி தூக்கி நிறுத்து. எந்த வேலையும் மாமா செய்ய சொல்லி உன்னை கேட்டால், அதை அமைதியாக செய். புரியுதா இல்லையா?

 ஆர்த்தி: (மகிழ்ச்சியுடன்) சரி அண்ணி ... புரியுது ...

 ஊர்மிளா: இப்போது இந்த கோப்பை டீ மற்றும் அந்த துணி வாளியை எடுத்து, நேராக மொட்டை மாடிக்கு செல்...

 ஆர்த்தி: சரி அண்ணி ...

 ஆர்த்தி சுற்றி முற்றி பார்த்து நடக்கத் தொடங்குகிறா. ஊர்மிளா பின்னால் இருந்து அழைக்கிறாள்.

 ஊர்மிளா: ஓய் ஆர்த்தி ராணி ... !!

 ஆர்த்தி: (திரும்பி) என்ன அண்ணி ...

 ஊர்மிளா: அதை இங்கேயே என்கிட்டேயே விட்டுவிட்டு அப்புறமா செல்லு ...

 ஆர்த்தி: (குழப்பமா) அதை உங்ககிட்ட விட்டுவிட்டு செல்ல வேண்டுமா? எதை என்னதை அண்ணி?

 ஊர்மிளா: (சிரித்துக்கொண்டே) உங்கள் 'மானம் வெட்கம்-' வேறு என்ன ...

 ஆர்த்தியும் சிரிக்கிறா. பின்னர் இங்கேயும் அங்கேயும் ஒரு பார்வையை வைத்து, அவள் ஊர்மிளாவைப் பார்க்கிறாள். ஒரு கையால் டீ கப்பை பிடித்து, மற்றொரு கையால் துணி வாளியை மேலே தூக்கி, மேலும் அவள் அந்த டியை மொலையில் தேய்த்துக் கொண்டே .

 ஆர்த்தி: (கிசுகிசுக்க) " அப்பா உம்மா இதோ உங்க பால் டீ.. !!"

 இருவரும் சத்தமாக சிரிக்கிறார்கள்.

 ஆர்த்தி: நல்ல அண்ணி, இப்போ நான் செல்ல வா ....

 ஆர்த்தி துணி வாளியை எடுத்து, மறுபுறம் ஒரு கப் டீயை எடுத்து, மெதுவாக படிக்கட்டுகளில் ஏறத் தொடங்குகிறா. பின்னால் இருந்து, ஊர்மிளா அவளது பரந்த குண்டி நகர்வதைக் காண்கிறாள். "இன்று ஆர்த்தி ராணி அவளின் அப்பாவிடம் பெரிய ஆடுகளத்தில் கபடி விளையாட தயாராகிட்டா என்று தெரிகிறது". மேலும் ஊர்மிளாவும் சமையலறையில் தனது வேலையை செய்ய போகிறாள்.

 (தொடரும். இதுவரை நீங்கள் எப்படி உணர்ந்தீர்கள், தயவுசெய்து சொல்லுங்கள்)