[meenpa]

ஒரு முறை அஞ்சுவும் நானும் ஒரு நீர் வீழ்ச்சிக்கு சென்றிருந்தோம்.  மதியமே போயிருக்க வேண்டியது, நான் ஓட்டி வந்த கார் வழியில் மக்கர் பண்ணி லேட் ஆனதால் இரவு 8 மணிக்குதான் சேர்ந்தோம்.  இரவில் அந்த அருவியில் குளிக்க அனுமதி இல்லை என்பதால் அங்கிருந்த ஒரு லக்ஸூரி லாட்ஜில் ரூம் போட்டோம். 
 
நான் ரூம் புக்கிங்க் செய்யும் வேலையாக லாட்ஜ் ரிசப்ஷனில் பிஸியாக இருந்தேன்.  எங்களைப் போன்ற சில தம்பதிகளும் அங்கே ரூம் புக்கிங்க்கு வெயிட்டிங்கில் இருந்தனர்.  அந்த சமயத்தில் அஞ்சுவிடமும் அங்கிருந்த இரண்டு மூன்று கெஸ்ட் பெண்களிடமும் லாட்ஜில் வேலை செய்யும் ஒரு பெண் நெருங்கி எதையோ சொல்லிக்கொண்டிருப்பதை பார்த்தேன்.  அஞ்சுவும் அந்த பெண்களும் லாட்ஜ் பெண் சொல்வதை சின்சியராக தலையசைத்து கேட்பதையும் இடையிடையே விளக்கங்கள் கேட்பதையும் நான் கவனிக்க தவறவில்லை.
 
ரூம்ஸ் சுத்தப்படுத்தும் வரை ரிஷப்ஷனில் காத்திருந்த எங்களுக்கு ஜூஸ் கொடுத்து உபசரித்தனர்.  ஒரு ஆச்சரியமான விஷயம் என்னவென்றால் அந்த பெண்களில் இருவரும் அஞ்சுவும் ஒரு ஓரம் ஒதுங்கி தங்களுக்குள் குசுகுசுவென பேசிக்கொண்டிருந்ததும் சிரித்துக்கொண்டிருந்ததும்தான்.  எப்படி இவர்களுக்குள் சட்டென நட்பு ஒட்டிக்கொண்டது என்பதுதான் புதிராக இருந்தது.
 
நாங்கள் இருவரும் மூமிற்குள் சென்றதும் அஞ்சு என்னிடம் கொஞ்சலாக, “ராத்திரியில ஃபால்ஸ்ல குளிக்க பெர்மிஷன் இல்லைதானே? ஆனா நம் லாட்ஜில் ரூம் போட்டிருக்கறவங்களுக்கு மட்டும் ஸ்பெஷல் பெர்மிஷன் உண்டாம்.  கூட எஸ்கார்ட் வருவாங்களாம்.  நைட் பத்து மணி வரைதான் பெர்மிஷன்.  ட்ரிங்க்ஸ் சாப்பிட்டவங்களுக்கு நோ அட்மிஷனாம். அதனால …...”  என்று சொன்னாள்.
 
அஞ்சு அதை சொன்னதும் எனக்கு ஒரு விஷயம் புரிந்தும் புரியாமலும் சட்டென மனதில் தோன்றி மறைந்தது.  வந்த இடத்தில் இரவில் எதாவது ‘சிக்குமா’ என்ற தேடலில் இருக்கிறாளா என் மனைவி?  நான் அவளை கூர்ந்து நோக்கி, “அதனாலென்ன? …. சொல்லு அஞ்சு, அதனால....” என்று புன்னகைத்தபடி கேட்டேன்.
 
அஞ்சுவிடம்.  “ஓன்னுமில்லைங்க.  ஃபால்ஸ்ல குளிக்கறதுக்கு அந்த அக்காங்க ரெண்டு பேரும் என்னையும் கூப்பிட்டாங்க.  நான் உங்ககிட்ட கேட்டு ஃபோன் பண்றேன்னு சொல்லிட்டேன்.  ஆயில் பாத்க்கு ஏற்பாடு பண்ணியிருக்காங்களாம்.  ஆம்பளைங்க குளிக்க தனி ஃபால்ஸ், நாங்க பொம்பளைங்க குளிக்க தனி ஃபால்ஸ் இருக்காம்.  ஆயில் பாத்க்கு பிரைவேட் ரூம் இருக்காம்.  ரிஷப்ஷன்ல ஒரு லேடி எங்ககிட்ட பேசிகிட்டு இருந்தாங்கல்ல, அவங்கதான் எங்களுக்கெல்லாம் எஸ்கார்ட்டாம்.  நீங்க ஜெண்ட்ஸ் கூட வாங்க, ஜெண்ட்ஸ் பால்ஸ் போய் குளிங்க.  அதுக்குள்ள நாங்க குளிச்சிட்டு வந்திடறோம்,” என்றாள்.
 
இதை அஞ்சு சொல்லிவிட்டாலும் அவள் சொல்லாதது ஏதோ இருக்கிற மாதிரி எனக்குள் ஒரு உறுத்தல் வந்தது.  ‘அது’ என்னவென்று தெரிந்திருந்தும் அவள் சொல்லவில்லையா?  இல்லை இனிமேதான் அவளுக்கே தெரிய வருமா? ‘அது’ திட்டமிட்டு நடக்குமா? இல்லை தற்செயலாக நடக்குமா? ‘அது’ அவளுக்கு முன்பே தெரிந்திருந்தால் அவளிடம் எப்படியும் ஒரு கள்ள சிரிப்பு உதிர்ந்திருக்குமே! 
 
எனக்கு மனதில் உதித்தது என்னவென்றால் எப்படியும் அவளுடைய ‘எதிர்பார்ப்பு’ இன்றைக்கு ஏதோ ஒரு தருணத்தில், ஏதோ ஒரு விதத்தில் பூர்த்தியாகத்தான் போகிறது, அதனால் நொடி நேரம் கூட வீணாக்காமல் அவளை பின் தொடர்ந்தால் அவளுடையை லீலையின் அரங்கேற்றத்தை காணலாம். 
 
நான் அஞ்சுவிடம், “ஓகே அஞ்சு, நீ ஆயில் பாத்க்கு ஓகே சொல்லிடு.  நான் ஜெண்ட்ஸ் ஃபால்ஸ் போய்க்கறேன்,” என்றேன்.  அவள் உடனே அந்த அக்காக்களில் ஒருத்தியை செல்லில் அழைத்தாள்.  அஞ்சு விஷயம் சொல்லி முடித்ததும் அந்த அக்கா ஏதோ சொல்ல, அஞ்சு அதை அக்கறையாக கேட்டாள். 
 
பேசி முடித்த பின் அஞ்சு புன்னகைத்தபடி, “அந்த அக்காங்க தனியாதான் வராங்களாம்.  அவங்க ஆம்பளைங்களுக்கு சரக்கு போடணுமாம்.  அவங்க தண்ணி அடிக்கட்டும், ஆனா நீங்க எங்ககூட வரீங்க.  இந்த ராத்திரியில, இந்த காட்டுல உங்க பொண்டாட்டிய பத்திரமா பார்த்துக்க வேண்டியது என் புருஷனின் பொறுப்பு.  என்ன புருஷா, புரிஞ்சுதா?” என்று என் காதை செல்லமாக திருகியபடி சொன்னாள். நான் சிரித்தபடி, “என் பொண்டாட்டி காணாம போயிடாம பார்த்துகிட்டே இருப்பேன்,” என்றேன். அஞ்சு சில்மிஷ பார்வை வீசி, “பார்ப்ப பார்ப்ப புருஷா,” என்றாள்.
 
கொஞ்ச நேரத்தில் ரிஷப்ஷனுக்கு வந்தோம்.  அங்கே அந்த அக்காக்களும் லாட்ஜின் எஸ்கார்ட் லேடியும் இருந்தனர்.  எல்லோரும் அருவிக்கு சென்றோம்.  சீசன் இல்லை என்பதால் ஊரில் ஆள் நடமாட்டம் அதிகம் இல்லை.  ஆற்றில் நல்ல வெள்ள ஓட்டம் இருந்தது. 
 
கொஞ்ச நேரத்தில் லேடீஸ் ஃபால்ஸுக்கு அருகிலிருந்த ஒரு பில்டிங்கிற்கு சென்றோம்.  என்னை உள்ளே விடவில்லை. இருந்த சின்ன கேட்டை அடைத்தனர்.  அஞ்சுவும், அந்த அக்காக்களும், எஸ்கார்ட் பெண்ணும் அந்த பில்டிங்கில் நுழைந்தனர்.
 
புடவை முந்தானையின் மூலையை முடிச்சு போல் சுற்றி அதை வாயில் வைத்து கடித்தபடி அஞ்சு என்னிடம் வெட்கத்துடன், “எங்களுக்கு ஆயில் பாத் எடுக்கறப்போ சுளுக்கு எடுக்கற வேலையெல்லாம் இருக்குமாம்.  சுளுக்கு நல்லா எடுப்பாங்களாம்.  சுளுக்கு எடுத்துகறதை மிஸ் பண்ணிடக்கூடாதுன்னு எல்லாரும் சொல்றாங்க. சுளுக்கு எடுத்து விடறதுக்கு கொஞ்ச நேரம் ஆகுமாம். அதனால நீங்க ஜெண்ட்ஸ் ஃபால்ஸுக்கு போய் வெயிட் பண்ணுங்க.  ஒருத்தர் வந்து உங்களுக்கு ஆயில் மாலிஷ் பண்ணுவாரு.  குளிச்சிட்டு இங்க வந்திடுங்க,” என்றாள். 
 
அஞ்சு சொல்வதை பார்த்தால் அவளுக்கு ‘சுளுக்கு’ எடுக்கற வேலை நடக்க இருக்கிறது.  யார் அவளுக்கு ‘சுளுக்கு’ எடுப்பார்கள்?  மூன்று பெண்களையும் ஒரே நேரத்தில் ஒருத்தரே ‘சுளுக்கு’ எடுக்க முடியுமா என்ற எண்ணம் எனக்குள் எக்குத் தப்பாக ஓடியது.  அஞ்சு அந்த கட்டிடத்திற்குள் நுழைந்துவிட்டாள்.  அவளுக்கு ‘சுளுக்கு’ எடுப்பதை பார்க்க வேண்டும் என்று மனமும் பூலும் துடித்தன.  
 
சுற்றிமுற்றி பார்த்தால் அருகே யாருமில்லை.  எனவே துணிந்து அருகிலிருந்த ஒரு பாறையில் ஏறி அந்த பில்டிங்கின் பின் பகுதிக்கு சென்றேன்.  அங்கிருந்து உள்ளே நோட்டமிட்டேன்.  உள்ளே வரிசையாக மூன்று அகன்ற க்யூபிக்கில்ஸ் எதிர் எதிரே இருந்தன.  ஆக ஆறு க்யூபிக்கில்ஸ். மேல் பாதி உயரத்திற்கு மட்டும் கதவு இருந்தது.  க்யூபிக்கில்லின் உயரம் ஆள் உயரத்தைவிட கொஞ்சம் அதிகம்.  நான் இருந்த சற்று உயரமான இடத்திலிருந்து பார்த்தால் நேர் எதிரில் இருக்கும் க்யூபிக்கிலில் நடப்பது நன்றாக தெரியும்.
 
கொஞ்ச நேரத்தில் அஞ்சு ஒரு க்யூபிக்கில் உள்ளே நுழைந்தாள்.  நான் இடம் மாறி அவள் நுழையும் க்யூபிக்கில்லின் நேர் எதிரே ஒரு வசதியான இடம் தேடினேன்.  அப்படி கிடைத்த வசதியான இடம் ஜன்னல் மேல் இருந்த சன்-ஷேட்தான்.  ஷன்-ஷேடில் ஏறி உட்கார வேண்டுமென்றால் அருகிலிருந்த ஒரு மரம் ஏறணும்.