Incest குலுங்கித் தளும்பும் கொங்கை கொண்ட மங்கை என் தங்கை.

[monor]

பக்கம் - 88


கொஞ்சம் பதட்டத்தோடு போனை காதுக்குக் கொடுத்து, “ஹலோ,…”

அம்மா:- ரவி,…. நான் தான் அம்மா பேசறேன். செமினார் எல்லாம் நல்லபடியா முடிஞ்சுதா?  ராகவி எப்படி இருக்கா?  ஏன் ஒரு போன் கூட பண்ணல?”

நான்:- கொஞ்சம் பிஸியா இருந்துட்டோம்மா,…அதனால போன் பண்ணல. என்னம்மா விஷயம் இந்த நேரத்துக்கு போன் பண்ணி இருக்கீங்க?”

அம்மா:- (விசும்பலோடு அழுதபடி)  உங்க அப்பாக்கு ஆக்ஸிடன்ட் ஆய்டுச்சுன்னு அவர் ஃப்ரண்ட் போன் பன்ணினார்டா. சென்னைலே ஹாஸ்பிட்டல்ல சேத்திருக்காங்களாம். பயப்படுற மாதிரி எதுவும் இல்லை. இடுப்பு பக்கம்தான் கொஞ்சம் பலமா அடிபட்டிருக்குதுன்னு சொல்றாங்க. அதனால உடனே ரெண்டு பேரும் கிளம்பி வாங்க. நாம உடனே சென்னை போகணும். வச்சிடட்டா?”

அம்மா போனை கட் செய்து வைத்துவிட்டாள். அப்பாவுக்கு ஆக்ஸிடென்டா?!!!,… அடக் கடவுளே,…. மணி பார்த்தேன். காலை 6 மணி. பக்கத்தில் படுத்திருந்த ராகவியைத் தட்டி எழுப்பினேன்.

“ராகவி,…. ராகவி,… “

“என்னங்க,…. நல்லா தூக்கம் வர்ற  நேரத்துல,….”என்று உளரிக்கொண்டே, கண்களைத் தேய்த்தபடி எழுந்து உட்கார்ந்தாள்.

“அப்பாக்கு ஆக்ஸிடென்ட்டாம். அம்மா இப்பதான் போன் பண்ணாங்க. நாம உடனே ஊருக்கு கிளம்பணும். புறப்படு.”

நான் இப்படி பதட்டத்தோடு சொன்னதால், பரபரப்பும் கவலையும் அவளையும் தொற்றிக்கிக் கொள்ள., “என்ன ஆச்சுண்ணா, எப்படி ஆச்சாம். அப்பாக்கு ஒன்னும் ஆபத்து இல்லையே?”

“அதெல்லாம் ஆபத்து ஒன்னும் இல்லையாம். இருந்தாலும் இடுப்புல பலமா அடி பட்டிருக்குன்னு சொன்னாங்களாம். அம்மா கிட்டே சொன்னவங்களும் ஒன்னும் தெளிவா சொல்லலை. விஷயத்தை சொல்லிட்டு போனை உடனே கட் பண்ணிட்டாங்களாம். பேசிக்கிட்டு இருக்கிறதுக்கு இது நேரம் இல்லை உடனே கிளம்பு.”

அப்பாவுக்கு ஆக்ஸிடண்ட் ஆன செய்தியை அம்மா அழுதுகொண்டே சொன்னதைக் கேட்டு எனக்கு கையும் ஓடவில்லை, காலும் ஓடவில்லை. பட படவென காலைக் கடன்களை முடித்துக்கொண்டு, அரக்கப் பரக்க கிளம்பி வெளியே வந்து ரூமைப் பூட்டி, சுதாகர் ரூம் காலிங் பெல்லை அழுத்த,… கண்ணைக் கசக்கிக் கொண்டே கொட்டாவி விட்டபடி தூக்கக் கலக்கத்தில் எழுந்து வந்த சுதாகரிடம் விஷயத்தைக் கூற,…”அடடா,… சரி நீங்க கிளம்புங்க. நான் மாலதிகிட்டே சொல்லிக்கிறேன். இந்தாங்க இதை செலவுக்கு வச்சுக்கோங்க” என்று 5000 ரூபாயை கைகளில் திணித்து வழி அனுப்பினான்.

பதட்டத்தோடு பஸ் ஸ்டேண்ட் வந்து, கிளம்பிக்கொண்டிருந்த பஸ்ஸில் ஏறி உட்கார்ந்தோம். நல்ல வேளை உட்கார இடம் கிடைத்தது. அப்பாவுக்கு ஆக்ஸிடண்ட் ஆன விஷயத்தைக் கேட்டதிலிருந்து ராகவி கவலையுடனே இருந்தாள்.

“அண்ணா, அப்பாக்கு ஒன்னு ஆகி இருக்காதில்ல,…?”

“ஓன்னும் ஆகி இருக்காது ராகவி. லேசான காயம்னுதான் சொன்னாங்க. நீ கவலைப் படாதே.” என்று சொல்லி அவளை என் தோள் மீது சாய்த்துக்கொண்டேன். காம உணர்வுகள் மறைந்து, மனதில் கவலை நிறைந்திருந்தது.

வழியில் இரண்டு இடத்தில் பஸ்  நின்ற போதும், நாங்கள் எதை எதையோ நினைத்தபடி உட்கார்ந்திருந்தோம். ஏதும் பெரிதாக ஆகி இருக்கக் கூடாது என்று இரைவனை வேண்டிக்கொண்டோம். பகல் முழுதும் பயணம் செய்து இரவு 8 மணிக்கு திருச்சி வந்தடைந்தோம்.

வீட்டுக்கு போனதும், சென்னை செல்ல  அம்மா தயாராக இருந்தாள். கொஞ்ச நேரம் ஓய்வெடுத்து விட்டு 9:30 – சென்னை செல்லும் குயிலான் எக்ஸ்பிரஸில் கொஞ்சம் அதிகம் காசு கொடுத்து வெளியில் டிக்கட் வாங்கி மூவரும் சென்னைக்கு பயணமானோம்.

அதிகாலை 3:30 மணிக்கு ட்ரெயின் சென்னை கிண்டி  வந்தடைந்தது. அப்பாவை வடபழனியில் உள்ள சூரியா ஹாஸ்பிடலில் சேர்த்திருப்பதாக அம்மா ஏற்கனவே சொல்லியிருந்ததால், கிண்டியில் இறங்கினோம்.

அதிகாலை என்பதால் ரயில்வே ஸ்டேஷன் அமைதியாக இருந்தது. லக்கேஜ்களை எடுத்துக்கொண்டு ட்ரெயினை விட்டு இறங்கி, வெளியில் அண்ணா சாலைக்கு வந்து நின்றோம். ஆட்டோ ஒன்று பிடித்து சூரியா ஹாஸ்பிடல் வந்தோம்.