[monor]

பக்கம் - 81


இருவரும் குயின் பெட்டில் உட்கார்ந்து, அடுத்த நாள் எங்கெங்கே போய் பார்க்க வேண்டும் என்று அவள் காலேஜ் ஸ்டாஃப் சொன்னதைப் பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தாள். நானும் ஊட்டியில் எங்கெங்கே பார்க்கிறதுக்கு நல்ல இடங்கள் என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன். இப்படியே பேசிக்கொண்டிருந்த போது,…

“ராகவி,…”

“ம்,…”

“ட்ரெஸ் இல்லாம ரெண்டு பேரும் கட்டிப் பிடிச்சு படுத்துக்கலாமா?”

“ச்சீய்!!!,… ஆசையைப் பாரு. புருஷன் பொண்டாட்டிதான் அப்படி படுத்துப்பாங்க. நாம ரெண்டு பேரும் அண்ணன் தங்கச்சிண்ணா. அப்படி எல்லாம் படுத்துக்கக் கூடாது. சொல்லப் போனா,… ஹால்ல இருக்கிற சோஃபால நீ படுத்துக்கோ. நான் இங்கே படுத்துக்கறேன். காலைல மத்ததைப் பத்தி பேசிக்கலாம்.

“நிஜமாவா,…”

“ஆமாம். நிஜமாலும்தான்.”

“அப்புறம் எதுக்கு இங்க வந்தே?”

“ நீ கூப்பிட்டே,… நான் வந்தேன்.”

“அதான்,… நான் இப்ப கட்டிப் பிடிச்சு படுத்துக்கலாம்ணு சொல்றேன்.”

“அய்யே!!!,…. ஆசையைப் பாரு? உன் கூட கொஞ்ச நேரம் பேசிகிட்டு இருக்கலாமுன்னுதான் வந்தேன்.”

நான் கொஞ்சம் கோபமாக, “சரி. பேசினது போதும். என் ஸ்வெட்டரை கழட்டிக் கொடு. நான் போய் ஹால்ல படுத்துக்கறேன்.”

“சரி,… கொஞ்சம் வெளியே போய் வெயிட் பண்ணு. ஸ்வெட்டரைக் கழட்டித் தர்றேன்.”

“வெளியே எல்லாம் போக முடியாது. இங்கேயே திரும்பி உக்காந்துக்கறேன். நீ கழட்டி கைல கொடு.”

“உன்னை எல்லாம் நம்ப முடியாது.”

“சரி,… நான் போறேன்.” என்று சொல்லி மூஞ்சியை தூக்கி வைத்துக்கொண்டேன்.

“சரி,…சரி,… நீ ஒன்னும் வெளியே போக வேண்டாம். இங்கேயே திரும்பி உக்காரு. நான் கழட்டித் தர்றேன்.” என்று சொன்னவள், என் ஸ்வெட்டரைக் கழட்டி கையில் கொடுத்து, நான் ஏக்கமாக தரையைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்க,…. “இன்னும் என்ன இங்கேயே உக்காந்துகிட்டு இருக்கே? அதான், கழட்டி கொடுத்தாச்சுல்ல?”

என் பின்னால் உட்கார்ந்திருந்த ராகவியை ஓரக் கண்ணால் பார்த்தேன். மேலே எதுவும் இல்லாமல், தன் கைகளைக் கொண்டு அவள் முலைகளை மறைத்தபடி குளிருக்கு லேசாக நடுங்கினாள்.

ராகவியின் பாவாடையையும் அவளே அவுத்துக் கொடுக்க வைத்து விட வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில், “சரி,… உன் பாவாடையாவது கழட்டிக் கொடு. அதோட வாசம் புடிச்சுகிட்டே, தலைக்கு வச்சுகிட்டு படுத்து தூங்கிட்றேன்.

“பாவாடையை அவுத்துக்கொடுத்தா சொன்னபடி போய்டுவியா?”

“ம்,…”

எழுந்து முட்டி போட்டு, இடுப்பைப் பார்த்து முடிச்சை தேடிபிடித்து இழுத்து விட, பாவாடை அவள் அழகுக் குண்டிகளையும், அழகான முக்கோணப் பெட்டகத்தையும் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியபடி பெட்டில் விழுந்த்து.

மீண்டும் உட்கார்ந்து பாவாடையை கால் வழியாக உறுவி, என் பின் புறமாக என் கழுத்துப் பக்கமாக கை நீட்டி பாவாடையை கொடுத்தாள். அந்தப் பாவாடையிலிருந்து வந்த ராகவியின் வாசனை என் மூக்கைத் துளைக்க, அதைக் கையில் வாங்கி எழுந்து திரும்பிப் பார்க்க, ராகவி, அந்தப் பெரிய குளிர் போர்வைக்குள் தன் கழுத்து வரை உடம்பை நுழைத்து படுத்துக்கொண்டு என்னை நக்கலாகப் பார்த்தாள்.

‘நல்லா ஏமாந்தியா’,… என்பது போல ஒரு பார்வை பார்த்த ராகவியை முறைத்து, நான் வெளியே போக எத்தனிக்க,…

“தங்கச்சி புது இடத்துல தனியா படுக்க பயப்படுவாளே,…. ஒரு ஆம்பிளைத் துணையா பக்கத்துல படுக்கலாம்ன்ற எண்ணம் இல்லாம, தனியா படுக்கப் போறியா,… போய்க்கோ.”

“ஏய்,… நானா போறேன்னு சொன்னேன். நீதான் நாம ரெண்டு பேரும் அண்ணன் தங்கச்சி,….. ஒன்னா படுக்க்க் கூடாதுன்னு சொன்னே?”

“நான் சின்னப் பொண்ணு. விவரம் அறியாதவ. நான் சொன்னா,… உனக்கு புத்தி எங்கே போச்சு? வெளியே போறேன்னு, நான் போட்டிருந்த துணி எல்லாம் ப்டுங்கிகிட்டு, என்னை கொஞ்சம் கூட பாசமில்லாம குளிர்ல நடுங்க விட்டுட்டு போறியே,… நீ எல்லாம் ஒரு அண்ணனா?”

“ சரி,…நான் இப்ப என்ன செய்யட்டும்.”

“இங்கேயே பெட்ல ஒரு ஓரமா அந்தப் பக்கம் திரும்பிப் படு. நான் இந்தப் பக்கம் திரும்பிப் படுத்துக்கறேன். எதுவும் டச் பண்ணக் கூடாது.. சரியா?”
நான் ஸ்வெட்டர் போட்டுக்கொண்டு, லுங்கியோடு படுக்கப் போக, அதைப் பார்த்தவள், “நானே ஒன்னும் இல்லாம படுத்திருக்கேன். உனக்கு ட்ரெஸ் எல்லாம் கேக்குதா?”

லுங்கியையும் ஸ்வெட்டரௌயும் அவிழ்த்து ஹேங்கரில் போட்டு விட்டு நான் ஒரு ஓரமாக அந்தப் பெரிய குளிர் போர்வையை எடுத்து உள்ளே நுழைந்து, கழுத்து வரை அதை இழுத்துப் போட்டு, கண் மூடினேன்.