[johnypowas]

மணி ஒன்பதாகி விட்டிருந்தது. 'ரொம்ப நேரமாச்சு சாப்பிட்டு விட்டு போ' என்று சொன்ன மாலதி சூடாக சாதம் வைத்து பரிமாறினாள். நான் சாப்பிடப் போகும் போது குறும்புடன் பார்த்தபடி கேட்டாள். 'கையை கழுவிட்டியா?' நான் சிரித்துக் கொண்டேன். அப்போது ஆர்த்தி ஸ்கூல் டீச்சரிடமிருந்து போன் வந்தது. பிக்னிக் தாமதமாகி விட்டதாகவும் வருவதற்கு இரவு பத்து மணிக்கு மேலாகி விடும் என்றும் கூறினார்கள். மாலதி எரிச்சலைடந்தாள். 'சே என்ன மேனேஜ்மென்ட். பத்து மணிக்கு மேல பொம்பளைப் புள்ளைகள கொண்டு வந்து விட்டா எப்படி வீட்டுக்கு வர முடியும்' என்று புலம்பிய படி கணவரிடம் சென்று விஷயத்தைத் தெரிவித்தாள்.
நான் சாப்பிட்டுவிட்டு எழுந்தேன். அதற்குள் கணவரிடம் பேசிவிட்டு வந்த மாலதி, என்னிடம் 'சிவா.. ஒரு ஹெல்ப் பண்ண முடியுமா?' என்றாள்.
'என்ன மாலதி?'
'பிள்ளைங்கள கூப்பிட இவரால போக முடியாது. நானும் அந்த நேரத்துல போயிட்டு வரமுடியாது. அதனால உனக்கு சிரமம் இல்லேனா, நீ போயி கூப்பிட்டுட்டு வரமுடியுமா? அவர்கிட்ட சொன்னேன். உன்கிட்ட கேட்டுப்பாருனு சொன்னார்.'
(நான் யோசித்து விட்டு) 'சரி எனக்கு ஒன்னும் பிரச்சினை இல்ல. நான் போய் கூட்டிட்டு வரேன்.'
(அவள் மகிழ்ச்சியுடன்) 'ரொம்ப தேங்ஸ் சிவா.'
சிறிது நேரம் டிவி பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். மாலதி கணவருக்கு சாப்பாடு கொடுத்துவிட்டு பின்னர் அவளும் சாப்பிட்டாள். பின்னர் பாத்திரங்களைக் கழுவச் சென்றுவிட்டாள். அரைமணி நேரம் கழித்து நான் கிளம்பிச் சென்றேன்.
ஸ்கூலில் காத்திருந்தேன். பிக்னிக் சென்ற பஸ் வருவதற்கு இன்னும் தாமதமானது. பதினோரு மணிக்குத்தான் வந்தது. ஆர்த்தியையும் கவுசியையும் வண்டியில் அமர்த்தி வீட்டுக்குத் திரும்பினேன். வீட்டுக்கு வர பதினொன்றரையானது. சேலையிலிருந்து நைட்டிக்கு மாறியிருந்த மாலதி கடுகடுப்புடன் மகள்களிடம், 'நல்லா பிக்னிக் போனீங்கடி.. பாதி ராத்திரில கொண்டு வந்து விட்டுகிட்டு.. என்ன ஸ்கூலோ.. சே..' என்று புலம்பினாள். 'போயி கை, கால் எல்லாம் அலம்பிட்டு வந்து சாப்பிடுங்க' என்று பரபரத்தாள். 'சாப்பாடு எல்லாம் அரேன்ஜ் பண்ணிருந்தாங்கம்மா. சாப்பிட்டுட்டோம்.' என்று சொல்லிக் கொண்டே கவுசி கொட்டாவி விட்டாள். 'ம்ம்.. சரி டிரஸ் சேஞ்ச் பண்ணிட்டு படுங்க' என்று சொல்லிவிட்டு எனக்கு டம்ளரில் பால் கொண்டு வந்தாள். நான் குடித்து விட்டு கிளம்பினேன். அவள் தடுத்தாள்.
'இரு சிவா மணி பன்னண்டாச்சு.. இனிமே எங்கிட்டு போவ.. இருந்து காலைல போலாம்..'
'இல்ல மாலதி.. பரவால்ல. நான் போயிடுவேன்.'
'ஏய்.. ரொம்ப நேரமாயிடுச்சு.. அவரும் உன்னை இருந்துட்டு காலைல போகச் சொல்லுனு சொன்னார்.'
நான் தயங்கினேன். பின்னர் 'சரி' என்று சொல்லிவிட்டு வீட்டுக்கு போன் செய்து 'நைட் வரமுடியாது' என்று சொல்லிவிட்டு சோபாவில் உட்கார்ந்தேன். ஆர்த்தியிடம் எனக்கு ஒரு கைலி கொடுத்தனுப்பினாள். நான் அதை அணிந்து கொண்டு ஒரு புத்தகத்தை எடுத்து புரட்டினேன். மாலதி மகள்களைப் படுக்க வைத்துவிட்டு வந்து 'நீ எங்க படுத்துக்குறே?' என்று கேட்டாள். 'நான் இந்த சோபாவிலேயே படுத்துக்குறேன்' என்றேன். 'இதுலயா?' என்று கேட்டவளிடம், 'நோ ப்ராப்ளம்.. எனக்கு இதுவே போதும்' என்றேன். அவள் உள்ளே சென்று ஒரு தலையணையும், போர்வையும் கொண்டு வந்து தந்தாள். பின்னர் கிச்சனை கிளீன் செய்துவிட்டு வந்து 'குட்நைட்' சொன்னாள். நான் அவளைக் கூர்ந்து பார்த்தேன். பச்சை நிற ஷைனிங் கிளாத் நைட்டியில் செக்சியாக இருந்தாள். அவள் பார்வை என்னைச் சந்திக்கத் தடுமாறியது. 'லைட்டை அணைச்சுக்கோ' என்று கூறிவிட்டு பெட்ரூமுக்குள் சென்று கதவைச் சாத்தினாள்.
நான் சட்டையைக் கழற்றிவிட்டு பனியனுடன் லைட்டை அணைத்துவிட்டுப் படுத்தேன். உறக்கமே வரவில்லை. மணி பனிரென்டரையாகியிருந்தது. மாலதியைப் பார்க்க வேண்டும் போலிருந்தது. அவள் தூங்கியிருப்பாளா என்று யோசித்தபடி படுத்திருந்தேன். எனக்கு விறைத்தது. ஜட்டியைக் கழட்டி சோபாவின் மேல் போட்டுவிட்டு கைலியோடு தடவினேன். செல்லை எடுத்து மெசேஜ் அனுப்பினேன்.
'மாலதி.. என்ன செய்யிர? தூங்கிட்டியா?'
எதிர்பார்த்தபடி உடனே ரிப்ளை வந்தது. 'இல்ல சிவா..'
'ஏன்?'
'இன்னும் தூக்கம் வரல. நீ தூங்கலையா?'
'இல்லடி.. உன் நினைவா இருக்கு. அவரு தூங்கிட்டாரா?'
'ம்ம்ம்..'
'மாலு..'
'ம்ம்'
'உன்னைப் பாக்கனும் போல இருக்குடி.'
'போ சிவா.. சும்மா இரு..'