[adams_masala]

செல்வி அரை மணிநேரம் கழிச்சி வெளியே வந்தா. ஆதவன் அவளை ஏர் இறங்க பாத்தாரு அவ முடி கலைஞ்சிருக்கான்னு பாத்தாரு. அவ இடுப்பு இப்ப வெளிப்படையா பளிங்கு மாறி தெரியராத பாத்தாரு.





"போலாமா மாமா?"

"ஹ்ம்ம் போலாமா"

செல்வி முதல் முறையா அவ மாமா அவளை உடம்ப ஊடுருவி பாக்றத உணர்ந்தா 




அவங்க ஓலா காபி பிடிக்க வெளியே வரும் வழியில செல்வி சொன்னா 

"மாம என்ன தப்பா எடுத்துகாதங்கே... இந்த காலத்துல பொண்ணுகளுக்கு டெக்னாலஜி வேலை கிடைக்கறது ரொம்ப கஷ்டம்.. அதான் என் பிரிஎந்து இந்த மாறி டிரஸ் பண்ணிட்டு போக சொன்நா. என்ன மன்னிச்சிடுங்க மாமா."

சொல்லிகிட்டேய் சேலைய சாரி பண்ணினா.




செல்வி சொல்லிட்டு அவ சேலைய சரி பண்ணிட்டு கொஞ்சம் பவ்யமா இருந்தா 



"அட அப்படியெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல மா, நீ வேற. நீ படிச்சவ உனக்கு எல்லாம் தெரியும் நீ சுயமா எண்ணி முடிவெடுத்தேன்னா கரெக்டாதான் இருக்கும்."

சொல்லிட்டு ஆதவன் அவ இடுப்பை பாத்தார், ஆனா இப்ப நல்ல மூடியிருந்த சேல வழிய கூட அவ தொப்புள் தெரியல. கொஞ்சம் யமாற்றத்தோடு நடக்க ஆறம்பிச்சர்.