[Dubai Seenu]

காலிங்க் பெல் சத்தம் கேட்டதும் தூக்கி வாரிப் போட்டது காமினிக்கு. தன் கால்களை விரித்து ராஜ்ஜுக்கு மூச்சுக்காற்று கொடுத்தாள். அவர் வந்துட்டார்.... அவர் வந்துட்டார்... என்று பதறிக்கொண்டே சரேலென்று புடவையையும் பாவாடையையும் கீழே இறக்கிவிட்டாள். அதுக்குள்ளே வந்துட்டானே பாவி.. என்று திட்டிக்கொண்டே அவள் இறக்கிவிட்டிருந்த  பாவாடையை உயர்த்தி தன் முகத்தைத் துடைத்தான். இதற்குள் காமினி முலைகளை நெருக்கிப் பிடித்து பிளவுசுக்குள் அடைத்து ஹூக்குகளை போட்டுவிட்டு எழுந்திருக்கப் போனவள், தன் பாவாடையால் அவன் சாவகாசமாக முகம் துடைத்துக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து கோபத்தோடு அவனை ஒரு மிதி மிதிக்க, கட்டிலின் விளிம்பில் வந்து சாய்ந்து விழுந்தான் ராஜ். விழுந்த ராஜ்ஜுக்கும் அவளின் பதட்டம் ஒட்டிக்கொள்ள... கட கடவென்று பெட்ஷீட்டை ஒழுங்குபடுத்திவிட்டு கீழே கிடந்த அவள் பேன்ட்டியை எடுத்து பாக்கெட்டுக்குள் சொருகினான். பரபரப்பாக கதவை திறக்க ஓடியவளிடம், நான் மாடில இருக்கேன்...என்று சொல்லிக்கொண்டே மேலே ஓடினான். 


காமினி முந்தானையால் முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டு, தலைமுடியை சரிசெய்துகொண்டு, மூச்சை சாதாரணமாக விட்டுக்கொண்டு கதவை திறந்தாள். 

என்னடி...கதவை திறக்க இவ்வளவு நேரம்?

கிச்சன்ல க்ளீன் பண்ணிட்டிருந்தேன். கைய கழுவிட்டு துடைச்சிட்டு வர்றதுக்குள்ள... உங்களுக்கு பொறுமையே இருக்காதா?

சரி சரி... ராஜ் எங்க?

அவர் நீங்க போனப்பவே மேல போறேன்னு மாடிக்கு போயிட்டார். போன் சரி பண்ணிட்டீங்களா? 

சரியாயிடுச்சி. அவன்தான் ரொம்ப லேட் பண்ணிட்டான். இதுக்குள்ள ஹாஸ்ப்பிட்டல்லேர்ந்து போன் வேற...ஸாரி...இன்னைக்கு வரமுடியாதுன்னு சொல்லிட்டேன். சரி... நானும் கொஞ்சநேரம் மேல நின்னுட்டு வர்றேன்.

சரிங்க.... என்றாள் அவனது அன்பு மனைவி.