22-11-2019, 10:52 AM
చుట్టూ కటిక చీకటి, పొదలు, దోవ తెలీదు. ఆకాశంమీద మబ్బులు కప్పి, ఊపిరాడనట్టు చేశాయి. నక్కలు కూస్తున్నాయి. రావుకద, యీ శవం దగ్గిరికీ! యమదూతలు రారుకదా! వెళ్ళిపోనా? ఎట్లా వుండడం అంత భయంతో! అమీర్ని నా వంక అంత ప్రేమగా చూసే అమీర్ని నా కోసం ప్రాణమిచ్చే అమీర్ని నేను వొదిలి వెళ్ళనా? వున్నాను. వొణుకుతో కొంతసేపు యేడ్చాను. కొంతసేపు వొణికాను. కొంతసేపు అమీరు వంక చూశాను. దైవకృపవలన, ఇంక భరించలేక మోడునై పడివున్నాను. తెల్లవారదు. ఎడతెగని రాత్రి అది. ఇంక అసలు లోకానికి పునఃకాంతిలేదు. ఇంతే. ఈశ్వరుడే అస్తమించాడనిపించింది. కాని నా కోసం లోకం ఆగుతుందా? మెల్లిగా తూర్పు తెల్లనై నీళ్ళు మెరిశాయి. తుంగ కదిలింది. అమీర్ మొహం కనబడ్డది. ఇంకెన్నడూ కళ్ళు తెరవని నా అమీరు మొహం. అతని రొమ్ముమీద లోతైన గాయం. అప్పుడేడ్చాను, నా అమీరు కోసం దిక్కులు మారుమోగేట్టు. నా గుండె పగిలేట్టు, లోకం నామీది చీకటి ముసుగు తీసి నా వొంటరితనాన్ని చూసింది.
మీరా, డాక్టరూ, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లూ వచ్చారు. మీరా చేతికి సంకెళ్ళు.
"ఇదేమిటి మీరా?"
త్వరత్వరగా.
"అమీర్ని చంపింది నేనేగా" అన్నాడు.
తెల్లబోయి చూశాను.
"నువ్వా!"
"కాదు, మీరా. అతనే పొడుచుకున్నాడు."
మీరా తెల్లబోయాడు.
సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు చిత్రంగా చూశారు.