22-11-2019, 10:52 AM
"అమీర్, అమీర్! నమ్ము. నీమీద నాప్రేమ ఏమాత్రమూ తగ్గలేదు. మీరా విచారం చూడలేక అతన్ని నిరాకరించలేదు. కాని నువ్వేకావాలి నాకు. నేను నీ దాన్నే. ఎందుకిట్లా చేశావ్ అమీర్?...." అని ఎంతో ఏడ్చాను. అమీరు మాట్లాడలేదు. మెల్లిగా అతని ఊపిరి తగ్గిపోయింది. తలెత్తాను. నా జుట్టు అమీరు పళ్ళ సందున కరుచుకుపోయింది. అమీరు ఇంక నాకు లేకుండా పోయినాడు. బతికివున్న అమీర్ని చూసేకంటే అతని శవాన్ని చూస్తే నాకు భయం వేసింది. నేను వొంటరిగా వున్నానని అప్పుడు తట్టింది. చుట్టూ చూశాను.
ఎక్కడో నేనెరగని స్థలం అది, నల్లని నీళ్ళగుంట పక్కన నా అమీరు పడి వున్నాడు. నేను కదిలినప్పుడల్లా కప్పలు నీళ్ళలోకి దూకుతున్నాయి. తుంగలోంచి గాలి యీడ్చుకుంటూ పోతోంది. చల్లనైన అమీరు చెంపలు తాకడం భయమేసింది నాకు-నా అమీరు చంపల్ని తాకడానికి ఇప్పుడు నన్ను కావలించుకున్న అమీర్ని తాకడం, అతని వంక చూడడం భయంగా వుంది. నా అమీరు కాడు.
"అమీర్! అయ్యో, అమీర్!" అని పెద్దగా యేడ్చి, నా కంఠం విని భయపడి, నేనే వూరుకున్నాను. అట్లా పిలిస్తే అమీరు లేస్తాడేమోనని వణికాను. కాని నిజంగా అమీరు పోయినాడా? బతికి లేస్తాడేమో?