22-11-2019, 10:51 AM
"మీరా, నాకు కోపం తెప్పించకు."
"మీరా పొదల వెనక మాయమైనాడు. త్వరత్వరగా అమీర్ని వెతికాను. వొళ్ళంతా ఎక్కడ తాకినా రక్తమే. నా ముద్దు ఉంగరాల జుట్టు, నన్ను కావలించుకుని వొత్తుకున్న రొమ్ము! ఆ బలమైన చేతులు వేళ్ళాడిపోతున్నాయి. "అమీర్, అమీర్?" కళ్ళు తెరిచాడు.
"ఏమిటి అమీరు, యిది! ఎందుకు అమీరు యిట్లా చేశావు? నేనేం గాను? నువ్వు లేక ఎట్లా బతకను అమీర్? నన్ను చంపు" అని ఏడ్చాను.
"నిన్ను చంపదలచుకోలేదు. చంప వొద్దనుకున్నాను. నేనో మీరాయో, ఒకరమే బతకాలి. నీకు మీరా కావాలి."
"నువ్వు చావడమెందుకు అమీర్!"
"నిన్ను విడిచి బతకలేను."
"విడవడమెందుకమ్మా!"
"ఆ మీరాతో నిన్ను పంచుకుంటాననుకున్నావా? తురక బిడ్డని."
"రా. యిట్లారా!" అని నా తలకోసం చెయ్యి యెత్తబోయి బలం లేక కింద పడేశాడు. నేను గొల్లున ఆ చీకట్లో, అరణ్యంలో బిగ్గరగా యేడుస్తూ బరువుగా వేళ్ళాడే అతని చేతిని భుజమ్మీద పెట్టుకున్నాను. నా తలని మెల్లిగా తన రొమ్ము మీదికి లాక్కున్నాడు. ఏమేమో మాట్లాడాను.