22-11-2019, 10:49 AM
నా వంక చూస్తున్నాయి. చీకటిని చీల్చుకుని అతని చూపులు నన్ను పరేక్షిస్తున్నాయి. వెతుకుతున్నాయి. అర్థం చేసుకుంటున్నాయి. అతని విశ్వాసం, అతని నిశ్శబ్దం, అతని అడుగుల తొందర, అతని చేతుల వూపులన్నీ మాట్లాడుతున్నాయి. తల తిరుగుతోంది, అలసట వదలక నా కళ్ళు మూతలు పడుతున్నాయి. నా హృదయం యింక బాధపడలేనని మూలుగుతోంది. అడుగులు తూలుతున్నాయి. మీరా ఏమిటో మాట్లాడుతున్నాడు. కాని నేను వినలేదో వింటే మరచిపోయినానో! ఏవేవో మాటలన్నాడు దారి పొడుగూతా.
"నేనింక వూరుకోను. నిన్ను చూడకుండా వుండగలనా? నాకు కనబడకుండా తీసుకుపోతాడా నిన్ను! నాకు తెలుసు నిన్ను చంపుతాడు, నాకు కాకుండా. నువ్వు నా దానివి, నేనెవ్వరికియ్యను. చూస్తూ నేనూరుకోను. నిశ్చయం; రా! నా జీవితమంతా నీ సేవలోనే గడుపుతా."
"ఎక్కడికేమిటి? ఎక్కడ కన్నాను."
"మక్కాకీ, బనారసుకి, లాహోరు వెడదాం. ఎక్కడికైతేనేం నువ్వూ, నేనూ కలిసివుంటే చాలదా? వూరూరికి తిరుగుదాం. బిచ్చమెత్తు కొందాం. వాడి దగ్గిర్నించి, ఆ రాక్షసి దగ్గిర్నించి, ఆ సైతాను దగ్గిర్నించి తప్పించుకుంటే చాలు. వాడు నన్నిక తాకడానికి వీల్లేకుండా పోదాం. నా దీదీని అట్లా యేడిపించి, అట్లా నలిపేసి, చీల్చేసి నేనోర్చుకోలేను, నేనూరుకోలేను. నేనూరుకోను. నాదానివి, నన్నేడిపించకు, నన్ను చంపకు, నాదానివే." అంటూ తన కదుముకుంటున్నాడు.
"వుండు మీరా యెక్కడికి యింకా?"
"దీదీ, ఏదీ....నువ్వు నా దానివి, నా దానివి రా."