22-11-2019, 10:48 AM
దవడ పగిలేట్టు కొట్టినట్టయింది నా మనసు. మధ్యాహ్నమైనా అమీర్ నాతో వొక్క మాట మాట్లాడలేదు. అతను నన్ను మీరా విషయమై ప్రశ్నలు వేసి పరీక్షించి నా మాటలు నమ్మక తిట్టినా కొట్టినా, కాల్చినా కొంత భయం వొదిలిపోను. కాని వొక్కమాట లేకుండా, మబ్బు లేని ఆకాశంలాగా తీక్షణంగా మౌనం పూనడం నాకమితమైన ఘోరంగా వుంది.
రాత్రి అట్లానే ఒక్కమాట లేకుండా పడుకున్నాము. ఊపిరాడకుండా ఉక్కిరి బిక్కిరైనట్టయి కళ్ళు తెరిచాను. అమీర్ చేతులు నన్ను బిగించాయి. అతని కళ్ళు భీషణంగా నా కళ్ళల్లోకి మెరుస్తున్నాయి. అతని వేళ్ళు నా భుజాన్ని పిండేస్తున్నాయి. అతని వొళ్ళు బిగుసుకుని, నా వొంటిని బిగిస్తోంది. అతని శ్వాస నన్ను కాలుస్తోంది. నా బతుకు అంతమయిందేమో? నేను చిన్నప్పుడు చదివిన కథలోని "డెసి డిమోనా" గతి నాకు పడుతుందేమోననుకొని వొణికాను.
"అమీర్, అమీర్, ఎందుకు? నే-"
"అతని కఠినమైన పెదవులు నా పెదవుల్ని నలిపాయి. అతని ముందరి పన్ను నా కింది పెదవిలోకి దిగింది. ఆ రాత్రికి మాత్రమే నేను దొరికినట్టు, ఆ వూళ్ళోని బ్రాహ్మణకన్య, ఆ యెడారిలో ఆ రాత్రికి మాత్రమే, తనకి కనబడకుండా నేను మాయమౌతానేమో అన్నట్లు ఆ యెడారి మధ్య ఆ వేడిగాలిలో, ఇసుకలో, ఆకాశపు నక్షత్రాల కాంతిలో, తోడేళ్ళ అరుపుల మధ్య నన్ననుభవించాడు అమీర్. అతని ప్రాణం వున్నదో లేదో తెలీక, అతని రొమ్ముమీద తల పెట్టుకుని నా జుట్టు అతని చుట్టూ స్థలాన్ని కప్పుతూ, చిరిగినా రెవిక పీలికలు నాకూ ఇతని రొమ్ముకీ అడ్డంగా, నా చేతులు అతని మెడని కావలించుకుని నిద్రపోయాను- చివరి నిద్ర అమీర్తో.