22-11-2019, 10:44 AM
"అమీర్ బతికే వున్నాడు. ఎట్లా! అయ్యో మేరా౧ నేనింక బతకను. ఎట్లా బతకను, మీరా లేంది!" నాలిక కొరుక్కున్నాను. ఆమాటన్నందుకు. అమీరేం చేస్తాడు? సరే. నీ మీరా దగ్గిరికే పొమ్మని మెడపట్టుకు తోస్తాడా?
'మళ్ళీ పిలు' 'మీరా'
"దీదీ?"
"వున్నాడు, బతికే వున్నాడు....అమీర్ ఏం చేస్తున్నావు!"
"వుండు....ఎక్కడ వున్నాడో అడుగు."
"మీరా, ఎక్కడ వున్నావు?"
"దీదీ, శలవు. మధ్యలో చెట్టుని పట్టుకుని వేళ్ళాడుతున్నాను. నా చేతులు యింక ఆగవు. పడిపోతున్నాను, దీదీ, నువ్వు గొప్పదానివి. నిన్ను చూస్తే....నీకోసం నాప్రాణమన్నా యిచ్చేసేవాణ్ని. నువ్వు యింటిదగ్గిర లేవు అందుకని వెతుక్కుంటూ-"
వినలేకపోయినాను. మీరాని మరచి అమీరుతో వొచ్చినందుకే? నాకోసమే! మీరా యిట్లా అయిపోయాడు. నాకోసమే! నా మీరాని చంపుకున్నాను. అయ్యో! నేను దూకి ఛస్తే మీరా! నా మీరా! నేను వొస్తాను మీరా! నేను ఛస్తా!
ఆ అగాధాల్లోంచి ఆ చీకటిలోనించి, చెట్ల గుబుర్లోంచి ముళ్ళల్లోంచి వొచ్చింది. వస్తూంది. వుదారుడయిన నా మీరా వాణి.