22-11-2019, 10:40 AM
చెట్ల ఆకులు మెల్లిగా వూగుతున్నాయి, పటమట చంద్రుడుదయించి అప్పుడే అస్తమిస్తున్నాడు. రెక్కలు కొట్టుకుంటూ చిన్నపిట్టలు యెగిరి మాయమవుతున్నాయి. వాటి కర్థమవుతుందా నా బాధ, నా నిరాశ ఆ రాత్రి అనిపించింది. యీ మీరానించీ, అమీర్నించీ, యీ మైదానంనించీ తప్పించుకొని బైటపడగలిగితే? ఎక్కడ? దిక్కేది? ఒకటే శరణ్యం. ఆ నల్లని రాత్రి నా ప్రాణాలని, తల్లి నా యేరు కడుపులో దాచుకోనా?
"దీదీ దీదీ?" కలవరిస్తున్నాడు. నా చిన్నిబాబు!
"నా బాబూ, మీరా" నిన్నేం చేస్తానో కద! నీకేగతి రాసి వుందో నేను బతికివుంటే నీకే ఆపదో రాకమానదు, నేను కాళిని నీప్రాణం తీసుకుంటా? నన్ను వొదిలి పోరాదూ! కృతఘ్నురాలినిగా కనపడే ధైర్యం లేక నిన్ను నా వెంట యీడ్చుకొంటున్నా. నిన్ను తోసెయ్యలేక నాతో అగాధానికి నిన్నూ లాక్కుపోతున్నాను.
"మీరా! నేను అమీరు దాన్ని, నువ్వు నా కఖ్కర్లేదని పంపితే! అప్పుడే నిజంగా నీ ప్రాణాలు రక్షించుకుంటా, నిజంగా నీ దీదీ నౌతాను! ఆ మాట అనగలనా? నా గుండె రక్తంకారి, నిన్ను పిలిచి, నామాట అబద్ధమని చెప్పదా?"
"దీదీ" మీరా లేచాడు.
"దీదీ, దీదీ, వున్నావా? నువ్వు చచ్చిపోయినట్లు కలవొచ్చింది."