22-11-2019, 10:39 AM
మూకుడింట్లో పారేసివొచ్చి బైట కూచున్నాను. ఇంకా మీరా వెళ్ళడేమో, వాడికక్కడేమిపని. అన్నట్లు తలెత్తిచూస్తాడు అమీరప్పుడప్పుడు. మీరా కూనిరాగం తీస్తూ కూర్చున్నాడు. కూని రాగం రావడానికి ఎంత ప్రయత్నం లోపల జరుగుతుందో నాకర్థమవుతూనే వుంది. నీడలతోపాటు అమీర్ ముఖంమీద క్రోధపు నీడలు కూడా దట్టమవుతున్నాయి. "చెట్టుకింద కూచుందాం" అన్నానో లేదో మీరా తను వెడతానని లేవబోయినాడు. ఏమనుకుంటున్నాడో అనుకుని -
"అప్పుడేనా? కూచో" అని కూచోపెట్టాను. అమీర్ తలెత్తి నావంక చూశాడు. ఏదో కనిపెట్టేవాడివలె. కాని మీరాని యింకా పిలిచి, రమ్మని ఆశపెట్టి, ఏడిపించి పంపుతున్నానని నాకు దిగులేసింది. కావలసి మీరా భుజం మీద చేయి వేశాను. పది నిమిషాలలో అమీర్ లేచి వెళ్ళాడు. మీరా నిద్రపోయినాడు. నేను అట్లానే యోచిస్తూ దిగులుగా కూచున్నాను. అట్లానే నా కళ్ళముందు రాత్రయింది. నేలమీద నాముందుపడి నిద్రపోతున్న నా బాబు, నా నవాబుని చూసి నాకు వూరికే దిగులేస్తోంది. అమీరెక్కడ వున్నాడో, ఏయే కోపాలతో మండిపోతున్నాడో, ఏయే నిశ్చయాలతో పోట్లాడుకుంటున్నాడో! పాపం, అతని మీద నాకు ప్రేమ పోయిందని యెంత బాధపడుతున్నాడో? యెట్లా అతనికి నా హృదయం అంతా అతని దేనని తెలియ చెయ్యడం? అతనిదేనా?