22-11-2019, 10:39 AM
అన్నానో లేదో, నా అవివేకం మనసుకి తట్టింది. ఒకటే మూకుడు, దాంట్లో నేనూ, అమీర్ తిన్నాము. తరువాత రోజుల్లో దాంట్లోనే నేనూ, మీరా తిన్నాము. ఇప్పుడు మళ్ళీ నేనూ అమీర్ తింటున్నాము. ఆ మూకుడు కన్న ఇంకేమీ లేదు యింట్లో. ఇవ్వాళేం చెయ్యను? వెర్రిగా నుంచున్నాను. ఇద్దరూ నాకేసి చూస్తున్నారు.
"రండి ముగ్గురమూ తిందాం" అన్నాను. అమీర్ కదలడు. మీరా కదలడు. ఎంతసేపు నుంచున్నామో? నా కళ్ళు తిరుగుతున్నాయి. నా తల్లో ఒక్క ఆలోచనా లేదు. చప్పున నా స్త్రీత్వాన్ని వుపయోగించి నవ్వు చిమ్ముతూ- "మీరు యిద్దరూ పిల్లలంటూ నేను కలిపి పెడతాను, ఏం?" అని వాళ్ళ వంకన్నా చూడక వెళ్ళి అన్నమూ దోసకాయ పచ్చడీ కలిపి తీసుకొచ్చాను.
"ముందు ముద్దనాది. తరువాత అమీర్."
"నేను తర్వాత తింటానులే" అని, కళ్ళన్నా ఎత్తక, విసిరాడు మాటల్ని అమీర్. అపజయంతో గుటకలు మింగాను.
"నువ్వన్నా నా మాట వినవా?" అన్నట్టు కళ్ళు మీరా మొహంకేసి ఎత్తి ముద్ద నోటిలో పెట్టాను. అతనితో మధ్య మధ్య నాలుగు ముద్దలు నేనూ తిన్నాను. తరువాత అమీర్ దగ్గిరికి వొచ్చాను.
"అక్కడ పెట్టు" అన్నాడు కఠినంగా.
'తింటున్నాను. చూశావా? ఎట్లాను నేను వేరే!' అన్నట్లు చూస్తున్నాయి మీరా కళ్ళు.