22-11-2019, 10:38 AM
మీరా కొంచెంసేపు ఆలోచించాడు.
"అవును. తాక్కపోతేనేం? నీకేం?" అని నెమ్మదిగా అన్నాడు.
ఆ "నీకేం!" అన్న మాటలు అతని కంఠంలో నిరాశ శూలాల వలె నాటుకున్నాయి.
"అన్యాయం మీరా. నువ్వు నన్నలా అనడం ఇంకా తెలుసుకోలేకపోయినావు కద. నా మనసెటువంటిదో! మనకున్నటువంటి ప్రేమకి తాకడం అవసరమా?"
మళ్ళీ ఆలోచించాడు. పాపం, ఆ చిన్నవయసులో యీ సమస్యలు అర్థంగాని యీ బాధలు యివన్నీ ఆలోచించి, చెప్పుకోవలసిన గతి పట్టింది మీరాకి. చక్కని కనుబొమ్మల్ని ముడిచి కళ్ళు మూసి, ఆలోచిస్తూ నుంచున్న నా మీరాని చూస్తే నా గుండె నీరైపోతుంది.
"అవసరమని కాదు. అది అభ్యంతరం కావడమే మనకున్న ప్రేమ బంధాన్ని కాలుస్తోంది"
"అమ్మా! మీరా! ఎంత ఆలోచన వుందోయ్! అతని మాటల్లోని సత్యం నన్ను గాయపరిచి సిగ్గులో ముంచింది. ఇంక జవాబు చెప్పలేక యింటివేపు మళ్ళాను. మీరా వెనకనే వొచ్చాడు. అమీర్ కత్తి నూరుతూనే వున్నాడు. కూచున్నాను. మళ్ళీ నిశ్శబ్దం. మొదట భరించలేక అన్నం తిందాం అన్నాను. తనని పొమ్మన్నా నన్నట్టు మీరా లేచాడు.
నా తప్పు సవరించుకోవడానికి "మీరా, నువ్వు రా అన్నానికి" అన్నా.