22-11-2019, 10:37 AM
అమీర్ గంభీరంగా నా జుట్టువంక చూస్తూ వూరుకున్నాడు. మీరా ఇవీ అవీ గబగబా మాట్లాడుతున్నాడు. వూళ్ళో అమీర్ రావడాన్ని గురించి అనుకుంటున్నవీ, ఆ స్టేషనులో మెయిలురైలు ఆపాలని అర్జీ పెట్టడం అన్నీ చెప్పాడు.
అమీర్ వొదలగానే వెళ్ళి మీరా పక్కన కూచున్నాను. అమీర్ కత్తిని పదును పెడుతూ, ఆ పనిలో నిమగ్నుడై వున్నాడు. మీరా యింక దగ్గిరికి జరుగుతాడేమోనని నాకు భయంగానే వుంది ప్రతి నిమిషం. కాని అమీర్ భయంకరమైన కళ్ళు ముందు పెట్టుకుని మీరా సాహసించలేదు. నేనింక ఆ నిశ్శబ్దం భరించలేక లేచి "స్నానానికి వెడదాం" అన్నాను. ఎవరూ లేవలేదు. "మీరా, నువ్వు రా."
మీరా చప్పున నుంచుని అమీర్ మొహంవంక చూస్తున్నాడు.
"అమీర్ నువ్వు కదలవేం?"
కొంచెం మాట్లాడకుండా వూరుకొని,
"వొస్తా పదండి" అన్నాడు కత్తిమీద ధ్యాస వుంచుకుని.
ఇంకేం మాట్లాడ్డానికీ తోచక మేమిద్దరం బైటికి నడిచాము. ఎంత దూరం పోయినా అమీర్ జాడలేదు. ఎత్తుగా పెరిగిన తంగేడుచెట్టు కింద ఆగి యెండలో మాడుతున్న గుడిశవంక చూస్తూ మాట్లాడకుండా నుంచున్నాము. చప్పున మీరా "లాభంలేదు దీదీ" అని వూరుకున్నాడు. నేనూ మాట్లాడలేదు. "అమీరక్కడ వుండగా నీతో చనువుగా వుండలేను. నా చేతకాదు" అన్నాడు, నేనేమనను?
"పోనీ తాక్కపోతేనేం మీరా. చనువుగా వుండకపోతేనేం?"