22-11-2019, 10:36 AM
"నేనింతే?"
ఆ యెడారిలో, చీకట్లో కీచుమనే శబ్దాలలో ఈ వొంటరిగా, నిస్సహాయంగా, బంధువులందర్నీ విడిచి, నాకై పడివున్న చిన్న నా బాబును చూసి, నా మనసు కరిగిపోయింది! దగ్గిరిగా కావలించుకున్నాను.
"మీరా! మీరా! ఏదో విపరీతమైన బాధతో నువ్వు మాడిపోతున్నావు. నా దగ్గిరికి రావు. నన్ను ఓదార్చనియ్యవు. ఏం చెయ్యనోయి నీ కోసం."
వెక్కి వెక్కి యేడ్చాడు నా మీరా! అమీర్ని వొదిలేసి యితనితో వెళ్ళిపోనా అనిపించింది పాపం! ఈ లేత హృదయం, ఈ అమాయకత్వం, నామీది విశ్వాసం, నా మీద ఆధారపడడం, ప్రాణమన్నా నా కోసం యివ్వడానికి సిద్ధం. ఎట్లా ఓదార్చను అతన్ని?
"నీ కోసం ఏం చెయ్యను? మీరా! నువ్వు లేక నేనెట్లా బ్రతకను? ఎట్లా, నేనేం చెయ్యను?" అని యేడ్చాను. నా కన్నీళ్లు అతని నిశ్చయాన్ని కరిగిస్తున్నాయి. నే నబద్ధం ఆడ్డంలేదు. మీరాని చూస్తే అట్టానే వుంది. నాకు "నాకు తెలుసునా ఏం చెయ్యాలో? అంథకారంలో సముద్రం మధ్యలో వున్నవాడికి తీరమెటు వుంటుందో యెం తెలుసో, నాకంత తెలుసు కర్తవ్యం. మనమేం చెయ్యాలో తెలిసి, చెయ్యకపోతే శిక్షించవచ్చు దేవుడు. కాని యింత అజ్ఞానం, అంధకారంలో వుంటాము కద! ఎంత యోచించినా తెలీదు కద! అంతా ఐ, నాశనం చుట్టూ అల్లుకున్న తర్వాత, ఇల్లుకూలి నెత్తిమీద పడ్డతరవాత కాంతి వొస్తుంది. దోవ కనపడుతుంది. ఏం లాభం? కాని నావంటిదానికి అప్పటికీ, యెప్పటికీ తెలీదు దోవ. అసలు నువ్వందుకా సమస్యలో ప్రవేశించావు? అంటారు పతివ్రతలు.