22-11-2019, 10:36 AM
కాని అహంభావమేనా? స్వార్థమేనా? కాదేమో! అమీర్ మీద ప్రేమ. నేను లేకపోతే అమీర్ యామౌతాడో అని అతనిమీద జాలి. నేను లేకపోతే మీరా బతకలేడే అని అతనిమీద జాలి. నా హృదయంలో వుండే మార్దవం. కాదా నన్నీ గతికి తీసుకొచ్చింది. నాకన్న కఠినాత్మురాలు. తన సౌఖ్యమే చూసుకునే దుర్మార్గురాలు తనకు నచ్చినవాణ్ణి దరిచేర్చి రెండోవాణ్ణి కఠినంగా వొదిలేసేది, సౌఖ్యంగానే. బతుకునుగద! వాళ్ళిద్దరిలో కూడా ఒకరన్నా సౌఖ్యపడేవారు, రెండోవారు మరచిపోయి బతికేవారు. ఈ గతి రాదుకద?
"తప్పదు. నువ్వు కావాలి. అమీర్ని నీతో స్నేహంగా ఉంచడం నా భారం. ముగ్గురుమూ యెంతో ఆనందంగా వుందామని ఎంతో అనుకుంటే, చివరికి యిట్లా అయిపోయింది. అమీర్ తగాదా పెడతాడేమోనని భయపడ్డానుగాని నువ్విట్లా అవుతా వనుకోలేదు" అని కోపంగా అన్నాను. నా పెదిమలు వొణకడం అతన్ని లొంగదీసింది. అతని భయాన్ని అణగదొక్కి సహజ వివేకాన్ని, అతన్ని కాపాడే 'ఇస్టింక్టుని' నాశనం చేసింది. పాపం ఏమీ తోచక కళ్ళంబడి నీళ్ళు పెట్టుకుంటూ నుంచున్నాడు. అమీర్ని నమ్మవద్దనీ, నా మాటలు అబద్ధమనీ అతని అంతరాత్మ అంటూనే వుంది. కాబోలు, దుష్టురాల్ని నేను, నా సౌఖ్యంకోసం అతన్ని బలవంతంగా లోబరుచుకున్నాను. నా మీరా?
పడమటి మెరుపు అతని మొహాన్ని వెలిగించింది. అప్పుడే ప్రారంభించిన గాలి అతని ముంగురుల్ని చీకట్లో వూయించింది.
"వెడతావా?" అన్నాడు.
"నువ్వో?"