22-11-2019, 10:35 AM
"మీరా! నీతో యెట్లా మాట్లాడాలో నాకు తెలీటంలేదు. ఏదో తప్పు పనిచేసిన వాడిమల్లే దొంగతనంగా దాక్కున్నావెందుకు?- ఎందుకు ఇంటికి రావూ! రా. మాట్టాడు. ఆడుకో స్వేచ్చగా వుండు. మా యిద్దరితో సఖ్యంగా వర్తించు. అందులో అమీర్ నీకు కొత్తవాడా? నాకన్న ముందు అతనే కదా నీకు స్నేహం, కొత్తవాడా?"
"అప్పుడు నీతోనూ షికార్లు వొస్తా, అతనితో వస్తా....కాని మధ్య దోవలో పిలుస్తావేం, అక్కడికి వచ్చి పిలవరాదూ? ఇప్పుడతను లేనిపోని అనుమానాలు పడతాడంటే అన్యాయమా?"
"అతనెవరు అనుమానాలు పడడానికి?"
"నువ్వు సహిస్తావు."
నేను మాట్లాడలేదు. "నువ్వక్కడికి ఎందుకు రావు చెప్పు" అన్నాను.
"నాకు బావుండదు. అతనికి బావుండదు. మనిద్దరమే వున్నట్టుండదు."
"అది కొత్త. అంతే. నువ్వు నాలుగుసార్లు వొస్తే అదే అలవాటవుతుంది." అతను మాట్లాడలేదు. నా మాటలు అబద్ధాలని నా అంతరాత్మ అంటూనే వుంది. ఇద్దరిలో యెవరిని వొదలడానికి చేతగాక ఎవర్నీ వొదలకూడదనే పేరాసతో, ఆ యిద్దర్నీ ప్రయత్నించి ఒకచోట చేర్చటం అనర్థక మంటూనే వుంది అంతరాత్మ. కాని నా శక్తిలో వుండే నా అహంభావం నన్ను ప్రోత్సాహపరిచింది.