22-11-2019, 10:33 AM
"నేను నీ కఖ్ఖర్లేదు, నిజం కాదనకు....నేను చూస్తూనే వున్నాను.... నీ జీవితంలో నాకు స్థలం లేదు."
"మీరా, నువ్విట్లా అంటావని నేనెన్నడూ అనుకోలేదు. చూడు. అమీర్ నేను పూర్వంమల్లే ప్రేమగా వున్నందుకేనా నీకీబాధ? ఎందుకు వుండననుకున్నావు? వుండనని ఎన్నడన్నా అన్నానా?"
"ఛా! నేననుకోలేదు. దానికికాదు. కానీ ఈ యింట్లో గానీ, హృదయంలో గాని నాకు చోటు లేదు."
"వుంది ఎన్నటికీ పోవడానికి వీల్లేకుండా వుంది. నీకేమీ సందేహం అక్కరలేదు."
"నిజమా, నిజమా?"
"నిజం. ఇంక పిచ్చి పిచ్చి సందేహాలతో బాధపడక రా. రా. ఆడుకుందాం. పువ్వు లేరుకుందాం రా." అతన్ని లేవదీసి నవ్వించి పరుగెత్తి ఇద్దరమూ తంగేడు పువ్వులు కోసుకొంటున్నాము. కాని నా హృదయం భారంతో మూలుగుతూనే వుంది.
"నా తలలో పెట్టు."
"అమీర్ కి బాగుండేందుకా?"
ఏం చెయ్యను?
"ఆ మాటలే అనకు. ఇద్దరికీ బావుండేందుకే."