22-11-2019, 10:33 AM
"మీరా, ఎందుకోయ్. నా బాబూ!"
"దీదీ, అంతా ఆఖరా?"
"ఏమిటి?"
నా కర్థమయింది కాని అడిగాను.
"నీకు తెలీదూ".
"ఏమిటోయ్ ఆ మాట? ఏమీ ఆఖరు కాదు. నువ్వు వుత్త భ్రమపడుతున్నావు." అంటున్నాను కానీ, ఏదో మార్పు కలిగిందని నా హృదయం అదుర్తోనే వుంది. "దీదీ! నేనీ బాధని భరించలేను. ఈ-"
"ఏమిటాబాధ! ఎందుకు?"
"నాకు తెలీటంలేదు. చాలాసార్లు ప్రశ్నించుకున్నాను, అర్థంకాదు కాని భరించలేను. మాట్లాడలేను? ఈ మూడు రోజులూ ఆ పొద వెనక కూచుని వున్నాను-రాత్రింబవళ్ళు..."
పాపం?
"అయ్యో, మీరా మూడురోజులు అక్కడ వున్నావా? ఎందుకు రాలేదూ? పిచ్చితండ్రి! నిన్ను మరిచిపోయి, నేను నా ఆనందంలోనే వున్నానా? కాని నిన్ను మరిచిపోలేదు. దుర్మార్గురాల్ని, నిర్భాగ్యపుదాన్ని, ఏం చెయ్యను నీ బాధని తీర్చడానికి!"
నుంచుని అతనిని నా పక్కన కూచో పెట్టుకుని, అతని తలని గట్టిగా కావలించుకున్నాను.