22-11-2019, 10:25 AM
సిగ్గుతో నేను మాట్లాడలేదు.
"తాగడానికి నీళ్ళియ్యి ముందు"
నాకు నీళ్ళిచ్చి, శుభ్రంచేసి పడుకోబెట్టాడు. నాకు వేరే చీర లేదు. దుప్పటి కప్పుకున్నాను.
"అదంతా యేం చేస్తావు?"
నా చిన్నిపాపని బట్టలో లుంగచుట్టాడు.
"పారేస్తా!"
"నువ్వా! నీచేత యీ పనికూడా చేయించుకుంటున్నానా నిర్భాగ్యురాల్ని!"
"మాట్లాడకు"
వెళ్ళివొచ్చాడు.
"ఎక్కడ పారేశావు?"
"ఇంక నీకు కనబడదు."
ఎందుకో ఆ పిల్ల దిక్కులేకుండా పారెయ్యడమంటేనే నాకు కష్టంగా వుంది.
"నువ్వేమైనావో చెప్పు. నీకే అపాయం వొచ్చిందో అని"
"నేను యేటినుంచి తిరిగివచ్చి వాణ్ని చూసి వెంటనే మీదపడ్డాను. మా వాళ్ళు వాడికి బాగా తెలుసు. నన్ను లాక్కెళ్ళి చెట్టుకు కట్టేసి పోయినాడు. మళ్ళీ నీ దగ్గరికి వచ్చి యేం చేస్తున్నాడో, నువ్వేమైనావో, నీ బలహీనంతో అని నా భయం. 'ఆమెని తాకావా నిన్ను చంపేదాకా నేను నిద్రపో'నని అన్నాను కాని కుర్రవాణ్ణి నా మాట లక్ష్యం చేస్తాడా? అని సందేహమేసింది. వాడు వెళ్ళిన నిమిషాన్నించి ఆ తాళ్ళు కొరుక్కుని యిప్పటికి వొదిలించుకున్నాను" అన్నాడు.
అతని నోరంతా రక్తమే! మెత్తని చేతులు నగిలిపోయినాయి తాళ్ళ బిగుసుతో. 'ఇంత వోర్చుకున్నావా బాబూ?' ఆ మాటలు చెప్పి నా చేతుల్లోకి తూలాడు. అట్లాగే వుత్తవొంటికి అతన్నదుముకున్నాను. ఇద్దరమూ నిద్రపోయినాము. మధ్యాహ్నం దాకా.