22-11-2019, 10:25 AM
పోనీ అమీరు రాకపోయినా సరే మీరాను రప్పిస్తే చాలునన్నాను. తన ప్రాణాన్ని నాకు ఆహుతి చేసిన ప్రణయధీరుడు నా మీరా? కాని పాపాత్మురాలిని. నా యేడుపు దేవుడు వింటాడా? యెట్లా తెల్లవారిందాకా యీ 'సస్పెన్సు'లో కాలం గడపటం! తెల్లవారితే మాత్రం! పోనీ చచ్చిపోకూడదా? దాహం యింక బతకలేను. దాహం, బలవంతంగా లేచి కూచున్నాను. బట్టలన్నీ రక్తంతో తడిసి వున్నాయి. ఆ రక్తం మధ్య చిన్ని నోరెరగని పిల్ల? చిన్న కళ్ళు మూసుకుని, చిన్న కాళ్ళు, పొట్ట - భరించలేక పోయినాను. కళ్ళు తిరిగి పడిపోయినాను గావును-మళ్ళీ మెళుకువ వొచ్చింది. భయమేసింది. ఆ గుడిశక్తి- ఆమె దానానికి పిల్లా నేనూ! అదీ! అది కదిలితే! లేచి బైటికిపోతే! చంపినందుకు నా మీద కసి తీసుకుంటే ప్రేమా దిగులూ మాయమై, భయం పట్టుకుంది. భరింపలేని దాహం! అమ్మా! ఏం బాధ పడ్డానో! రాత్రి ప్రతినిమిషమూ చస్తాననుకున్నాను. ప్రతిచప్పుడికీ ఉలికిపడి వొణికాను. కాని చావను. నిద్రో! మూర్చో!
మృదు పాదపద్మాల చప్పుడు నా హృదయంమీద కొట్టి లేపింది. వేగుచుక్కలో నించి వూడిపడ్డాడు. నా మీరా పీక్కుపోతున్న నాలికతో- "వొచ్చావా? నా మీరా? నువ్వేమైనావు చెప్పు" అన్నాను.
చెప్పక "నువ్వెట్లా వున్నావు?" అంటూ నా రక్తాన్ని చూసి పెద్ద కేకేశాడు.
"నిన్నేం చేశాడు."
"ఏం చెయ్యలేదు. అసలు మళ్ళీ రాలేదు."
"రాలేదు కదా! ఆ రక్తమేమిటి?"