22-11-2019, 10:21 AM
ఆ రాత్రి దీపావళి వెళ్ళిన పౌర్ణమి. యాడాదిక్రింద ఆ రాత్రి అమీర్ తో నేను గడిపిన గడియలు ఆ చిన్న చలితోనూ, ఆ కొండలమీద వెలుగుతోనూ, అవ్యక్తమైన పరిమళంతోనూ, జ్ఞాపకం వొస్తున్నాయి. వ్యర్థంగా శూన్యంగా నేను గడుపుతున్న కాలపు దుర్భలత్వం మనసుకి గాఢంగా తడుతోంది. మీరా నా వొళ్ళో పడుకుని మాట్లాడుతున్నాడుగాని అతని మాటల ధోరణి మధ్య మధ్య మరిచిపోయి పరధ్యానంగా వూఁ కొడుతున్నాను.
"నువ్వు వినటం లేదు"
"కానీ...."
"వినటం లేదు. ఏమాలోచిస్తున్నావు?"
ఇట్లాంటి వెన్నెలలో అమీర్ ఒక నిమిషం యిట్లా తీరుబడిగా తోచకుండా కూచోనిచ్చేవాడా?"
"మాట్లాడవేం"
"అబ్బా మధురమైన అమీరు ఆలోచనలలో మునిగి కలలన్నా కననీకుండా యీ మీరా యేమిటి గోల!'
మీరా నాకెంతో ప్రేమాస్పదుడైనా, అమీర్ ధ్యాస తిరగబెట్టిందా? యింక నా మనసంతా అతని ఆయత్తమై ప్రపంచాన్నే మరిపిస్తుంది.
"వుండు మీరా."