22-11-2019, 10:16 AM
నా కాళ్ళు అతని కాళ్ళకు తగిలి ముందుకు తూలిపడ్డ చేతులమీద అనుకున్నాను. అతను కదలక అట్లాగే పడుకున్నాడు. కోపంతో మండిపోవడంలేదు గదా? నేను మోకాళ్ళ పక్కనే కూచున్నాను. అతని శ్వాసా, వానహోరు చప్పుడూ? ఆకాశం భగ్గుమని వెయ్యి కాగడాలతో వెలిగింది. ప్రళయం వొచ్చింది. మేమిద్దరం నాశనమనుకుని వొణికాను. పెళ పెళ ఆకాశం విరుచుకుపడుతూ వుంది.
"అమీర్! చచ్చాను" అని అతన్ని కావలించుకున్నాను.
"రాజా!" అని నన్ను గట్టిగా కావలించుకున్నాడు.
ఏటి ప్రవాహం మోగుతోంది. గాలి గుడిశ గడ్డిలో నుంచి దూసుకుపోయింది. మెరుపురానీ, ఉరుములు రానీ ప్రళయమే రానీ యింక భయం లేదు, ఆ రెండు చేతులూ నన్ను రక్షిస్తున్నంతసేపు.
"యెన్నాళ్ళకి! మళ్ళీ యెన్నాళ్ళకీ"
దగ్గిరిగా, యింకా దగ్గిరిగా జరిగి, వొత్తుకుని, అణిగి, ఐక్యమై పోయినాను.
మాట్లాడలేనంత ఆనందంలో మునిగిపొయినాను.
"అమీర్!" "అబ్బా భరించలేను" అంతే.
వాన మళ్ళీ యింకా నాలుగు రెట్లుగా ప్రారంభించింది.
అమీర్ 'నా మాట వినవా?' అన్నాడు. తన చేతులతో రొమ్ములో నన్ను అదుముతూ-
"ఈ మెత్తని శరీరంలో ఎక్కడ వుంది ఆ పట్టుదల, ఆ పెంకితనం?"
"పెంకితనం లేదు" అన్నాను.