22-11-2019, 10:15 AM
అసలు వాళ్ళ చేతుల్లో సత్తువ ఏడుస్తేగదా! ప్రతిష్ట దేవతని పూజ చెయ్యడం తప్ప యింకేమీ చాతకాదు మన పురుషులకి.
ఆ రాత్రి పెద్దవాన, సాయంత్రం నించి యెడతెరిపిలేక కురుస్తోంది. దీపమన్నా లేని ఆ చిన్న గుడిసెలో యిద్దరమూ కూర్చున్నాము. ఏ నిమిషాన ఆ పైకప్పు ఎగిరిపోతుందో అనుకుంటున్నాను. జగమంతా జలమయమయినట్టూ, మేమిద్దరమే ఆ చిన్న నావలో అనంతయాత్ర చేస్తున్నట్టు అనిపించింది. ఇంక తెల్లవారదు. తేలుతో యే లోకానికో, యే ఒడ్డునో చేరుకుంటాము అనుకున్నాను. ముందేదో అపాయం రాబోతుందనిపించింది. అప్పుడన్నా అమీర్ ఆ రాయివంటి మౌనాన్ని వదులుతాడా! ఎంత రాత్రి అయిందో తెలీదు. అప్పుడప్పుడూ యోచనలోనూ, కునికిపాట్లలోనూ తూగుతున్న నాకు రోజులో, వారాలో జరిగిపోయినట్టు తోచింది. ఇంత ఆ చిక్కని వూపిరాడని నిశ్శబ్దాన్ని భరించలేక పిలిచాను. జీర్ణమైన ఆ గుడిశని చలిగాలి, చినుకులతో సహా యీ మూల నించి ఆ మూలకి వూడ్చుకుంటూ పోతోంది.
"అమీర్!" మాటలేదు.
"అమీర్!", అంతే-
మెల్లిగా కదులుతో, చేతులతో, తడుముతో వెళ్ళాను.