22-11-2019, 10:14 AM
ఆ కోపంతో అమీరు అక్కడక్కడ తిరుగుతున్నాడు. నే ఒంటరిగా కొండమీద తేలే నీడల్ని చూస్తూ కూచునేదాన్ని. కాని అంత వొంటరి అనిపించేది కాదు. అమీరు ఒకరోజు తాగివచ్చి నన్ను కొడ్తాడు. కాని తరవాత పశ్చాత్తాపంతో ఎంతో ప్రేమ చూపాడు. ఒకనాడొక దక్షిణాది చీర తీసుకొచ్చి నాకిచ్చాడు. నేను యిదేమిటా యితనికి యీ చీరలమీద శ్రద్ధ అనుకున్నాను.
"నాకు కనబడకుండా యిది కట్టుకో" అన్నాడు. నా మొహంమీద ఉమ్మేసినట్లయింది.
నా జీవితం యేం కావాలి? విచారం గట్టిగా పట్టుకుంది. అమీర్ నాలుగైదు రోజుల నుంచి అసలే కనబడడంలేదు. నేను ఆ పనిని వొప్పుకుంటేనే కాని అతనితో యింక సఖ్యంలేదని తెలియజేశాడు. నన్నీ విధంగా ఒంటరిగా నమ్మించి, తీసుకొచ్చి, యెంత చెప్పినా నా భయాన్ని అర్థం చేసుకోక నన్ను యిట్లా వదిలివేసే అతని కఠినత్వానికి యెంతో కోపం వచ్చింది. యేడుపొచ్చింది. ఒకరోజు మధ్యాహ్నం పెద్ద పోట్లాటయింది.
ఆ ఆరునెలలూ తాను యెక్కడికో వెళ్ళిపోతానన్నాడు. వెళ్ళవద్దని నేనేడ్చాను. అయితే తన మాట వినమన్నాడు. వినకపోవడానికి కారణం చెప్పమంటాడు. చెప్పడం యెట్లానో నాకు తెలీదు. మొండికేసి మాట్లాడకుండా మూలకూచున్న నన్ను చూసి పళ్ళు కొరికి కర్ర తీసుకొని బాదాడు. నేను మాట్లాడలేదు. చప్పున పెద్దగా ఏడ్చాడు.
"దీని మూలాన్నే, యీ పాడు పిశాచం మూలానే నీకూ నాకు చెడిందని" నా డొక్కలో ఒక తన్ను తన్నాడు; ఎందుకో అతని మీద అంత కోపంలోనైనా అతని కాలుని ముద్దు పెట్టుకోవాలనిపించింది. అదుగో తృణీకారం కనబడుతోంది నీ ముఖంలో కాని అమీర్ని చూశావా?