22-11-2019, 10:14 AM
నేను మాట్లాడలేదు. ప్రేమకోసం అమీర్ తో వచ్చేశాను. ఇక రెండో ఆలోచనలేదు. కాని యిప్పుడా పని చెయ్యడమంటే పెద్ద భయం మొదలుపెట్టింది. దేనినన్నా చంపడం, ఎవరి డబ్బన్నా దోచుకోడం, అన్యాయంగా సాక్ష్యం చెప్పి ఖైదుకు పంపడం-యీ పనులు చెయ్యవలసి వస్తే ఎట్లాంటి పాపభయం తోస్తుంది? అట్లా వుంది. ఈ పనితో దేవుళ్ళందరికీ నా మీద కోపం వస్తుందనీ, అమీర్ ని నన్నూ ఎట్లానో శిక్షిస్తారని వొణుకు పట్టుకుంది. ఇప్పుడూ అట్లానే అనిపిస్తోంది. నిజంగా శిక్షించారేమో-
అదిగాక ఏదో ప్రేమకూడా అప్పుడే ఉదయించింది. దేనిమీదనో తెలియని దానిమీద. అమీర్ పడే అసహ్యంకూడా నా యీ భయాన్ని జయించలేకపోయింది. తల్లి తన పిల్లలకైపడే రక్షణోద్రేకం నా కప్పుడే కలిగింది. అమీర్ హంతకుడైనట్లూ, నేను ఆ అనాధ శిశువుని రక్షించవలసినట్లూ, రక్షణ కోసం అది నన్ను వేడుకొంటున్నట్లూ తోచిందిప్పుడు. ఏమైనా సరే నన్ను అమీరు ఒదిలివేసినా, నా బిడ్డని రక్షించుకోవాలని నిశ్చయించుకున్నాను. అతనెంత బతిమాలినా నేను వొప్పుకోలేదు. నాకే అర్థంకాని, ఎన్నడూలేని మొండిపట్టు ఒకటి బయలుదేరింది నాలో. అతని మీది నా గొప్ప మోహాన్ని మింగివేయగల యింకోశక్తి నాలో పెరిగింది.