22-11-2019, 10:14 AM
"అమీర్ అది ఇంకా యెక్కువయేటట్టు వుంది. లోపల ఎవరో స్థలం కోసం వెతుక్కుంటున్నారు" అన్నాను.
ఎంతో సంతోషంగా అమీర్ నన్ను మీదపడి నలిపేస్తాడో చీల్చేస్తాడో అనే భయంతో చేతులడ్డంగా పెట్టి కళ్ళు మూసుకున్నాను. ప్రళయాన్నెదురు కోడానికి తయారౌతున్నాను. కాని అతను తలవంచుకుని ఆలోచిస్తూ పెదవి కొరుకుతూ నుంచున్నాడు.
'ఇంక రా యింటికి వెడదాం' అని నిరుత్సాహమైన గొంతుకతో నెమ్మదిగా అన్నాడు. నా మనసులో రాయి పడ్డది. వెన్నెల మాయమయింది. నా అమీర్ ముఖంలోని ఆ ఒక్క నిర్ణయం అయిన చూపుతోనూ, 'ఈ ఎత్తేమిటి?' అన్న ఆ ఒక్క మాటతోనూ నా జీవితాకాశం మీద నల్లని మేఘాలు కమ్మాయి.
"చూడు. ఆ పొట్ట దగ్గిర వ్యవహారం నాకేమీ బావుండలేదు. దాన్ని ఎట్లానన్నా వొదిలించుకో-"
"యేం చెయ్యను?"
"పోగొట్టుకో"
"నీ బిడ్డ అమీర్!"
"నా బిడ్డ కాదు, దెయ్యం. బిడ్డ వొద్దూ, మొద్దూ వద్దు చంపెయ్యి."