22-11-2019, 10:05 AM
మర్నాడు మధ్యాహ్నం మీరా అమీర్ తో మాట్లాడుతూ వుండగా నేను యేరు దాటి జీడిమామిడి పొదలో కూచున్నాను. మీరా అలాగే తిరిగి వెళ్ళాలి. నా దిగులంతా పోయింది. అమీర్ తో ఇదివరకంతా యిచ్చిన ఆనందం-అది నాకూ ఆనందమే. కాని, యిప్పుడు నా బాధని ఆనందంగా మార్చి అతని ఆనందంలో నేను ఆనందపడబోతున్నాను. గొప్ప సంతోషంతో నా వొళ్ళు పులకరించింది. ఆకుల నీడలో వుడతలాడుకుంటున్నాయి. జముడు కాకి మూలుగుతోంది. ఆకుల్లోంచి ఎండ నా గోరుమీద పడి మెరుస్తోంది. మీరా వొస్తున్నాడు. అలా జుట్టు మొహంమీద పడుతో ఏమీ దిగులు నెరగని, కల్మష మెరుగని చూపుతో, ఆకాశాన్నీ, చెట్లనీ, చూసుకుంటూ వెళ్ళే అతన్ని చూస్తే ఎంతో ముద్దొచ్చింది. పిలిచి, పక్కనకూచో పెట్టుకుని, ఆడుకోవాలని పించింది. కాని కిక్కురు మనకుండా కూచున్నాను. దూరానికి పోనిచ్చి వెనకబయలుదేరాను. ఊరుదాపుకు వచ్చేవరకు అతను నన్ను చూడలేదు. అక్కడ ఎందుకో వెనక్కి తిరిగాడు. ఆశ్చర్యంతో నా కోసం ఆగాడు.
"ఏమిటిది?"
"పద"
"ఎక్కడికి!"
"నా సంగతెందుకు? నువ్వు వెళ్ళు"
"ఎందుకు వొస్తున్నావు?"
"నా యిష్టం"