22-11-2019, 10:05 AM
చివరికి నా గతి యిలా అయిందా? యింక యేం కాను? అమీర్ని ఆకర్షించే శక్తి పోయింది నాకు? అనే తలపు నన్ను బాధపెట్టింది. నా ఆనందానికీ, జీవనానికీ వున్న పట్టు వొదిలింది. ఇంక పతనానికి అంతమెక్కడో? ఈ వొక్క కొమ్మనీ నమ్ముకుని, అన్ని ఆశ్రయాలనీ తన్నేశాను. ఇది యిట్లా పెళ్లుమని విరిగింది. నేనేంకాను? ఏది దిక్కు? అమీర్ మీద అమితమైన కోపం కలిగింది. ఇట్లా వొదిలేవాడవు నన్నెందుకు తీసుకొచ్చినట్లు? తన సౌఖ్యమే గాని నట్టేట్లో వొదిలితే, నా జీవితమేం కావాలనుకున్నాడు?
ఏటినీళ్ళు కాళ్ళన పెనవేసుకుని తమని చూడమని ప్రాధేయపడ్డాయి. నా హృదయారాటాన్ని చల్లార్చాలని సాయంత్రపు గాలి నా పైట కింద నించి రాసుకుంటూ వెంబడించింది. ఏం చెయ్యను?
మామయ్య అన్నమాటలే నిజమేమో! ఇలా శరీర ఆకర్షణకి లోబడి జీవితాన్ని వప్పగించుకున్న దౌర్భాగ్యుల గతి యింతే గావును! ఉధ్రుతమూ, నిరాటంకమైన మోహానికి అంతమింతేనేమో! ఏ నిగ్రహమూ నియమమూ లేకుండా, యింకొకరి భార్య అని యోచించకుండా నన్నుకోరిన అమీర్, నన్ను వొదిలి యింకోర్ని మోహించడంలో ఆశ్చర్యమేముంది? ఎంత అసహ్యంగా వున్నా సంఘ నిర్మితమైన సంసారంలో, కొంత శాశ్వతత్వం కాలంవల్ల యేర్పడి ఛేదించడానికి సాధ్యంకాని బంధనాలున్నాయి. ఇక్కడా? వెర్రిదాననైనానా? మామయ్యే చివరికి వివేకవంతుడా...." ఇలా అనుకుంటూ గుడిసె చేరుకున్నాను.