22-11-2019, 10:03 AM
"నరుసుబావ నోసారి రమ్మన్నానని చెప్పు" అని నే ననబోతో వుంటే నోరు నొక్కాడు.
నరసుబావా, నేనూ చిన్నప్పుడు ఆడుకున్నాను. అతనికి నన్నిస్తామని కూడా అనుకున్నారు. కాని అదేమీ మనసులో లేకుండా నాతో చాలా సరదాగా వుండేవాడు. ఎవరితోనూ నన్ను చనువుగా వుండనీని (చివరికి తనతో కూడా) నా పెనిమిటి, నరసుబావతో సరదాగా మాటాడనిచ్చేవాడు. నరసుబావ ఆడవాళ్ళ మధ్యకు వొస్తే మొగవాడు వచ్చినట్టే ఫీల్ అయ్యేవారు కారు.
ఏమీ తోచనప్పుడు నరసుబావ వస్తే బావుండుననేదాన్ని అమీర్ తో.
"రానీ. వాన్ని నరసు దెయ్యంగా మారుస్తాను" అనేవాడు.
నరసుబావ సుగుణాన్ని యెంత పొగిడినా అమీర్ కోపం తగ్గలేదు. ఒకసారి చివాలున లేచి....
"వొరే నరసుబావా, వొచ్చావా! చివరికి" అని అప్పుడే వొచ్చిన నక్కనోదాన్ని రాళ్ళతో మైదానం చివరిదాకా తరిమాడు. అప్పణ్ణించి నక్క కనబడినప్పుడల్లా నరసుబావ అంటాడు. తరవాత కోపమొచ్చింది గావును. మాకు కనపడకుండానే నరసుబావ చాలా అల్లర్లు సాగించాడు. సగం కొరికిన బొమికల్ని మా గుడిశలో పారేశాడు. అదేం పుట్టిందో పడుకుంటే కాలివేలు మెల్లిగా కొరికి లేపుతాడు. మూతపెట్టుకున్న అన్నం కింద చిమ్మిపోతాడు. అట్లాంటి పనులు ఏం జరిగినా, నరసుబావ చేసి పోయినాడనే వాడు అమీర్. కొన్ని పనులు అమీర్ చేశాడని నా నమ్మకం. కాని పాపం నరసుబావ లేకుండా చూసి, అతన్ని నక్కని చేశామే అని దిగులువేసేది నాకు. బావ-అతని లావు వొళ్ళూ, గుండ్రని బుగ్గలూ, అమాయకత్వమూ నా మీద ప్రేమా జ్ఞాపకం వొచ్చి సిగ్గేసేది.