22-11-2019, 09:53 AM
"బాబాయిగారూ శలవు. బతికివుంటే రేపు పొద్దున్న చూసుకుందాం. తమరు కనపడక ఎముకలు మాత్రమే వుంటే నమాజ్ చేసి పాతేస్తాం. తురక స్వర్గం చూద్దురుగాని!"
ఇద్దరమూ నవ్వుతో పరిగెత్తికెళ్ళాం. కొంచెం దూరం పోగానే నాకు జాలేసింది. పాపం నిజంగా మామయ్య భయపడుతున్నాడేమో! ఇదివరకంతా నేను తనదాన్ని లాగు అధికారం చేసిన మామయ్యకి యెట్లా వుంటుంది- నేను అమీర్ భుజంమీద చెయ్యేసి వెళ్ళిపోతూవుంటే! వెనక్కి వెళ్ళేటప్పటికి మామయ్య గుడిశంతా వెతుక్కుంటున్నాడు.
"మామయ్యా! నువ్వేం భయపడకు? ఊరికే దడిపించాడు అమీర్. బహుశా రెండు మూడు గంటలవేళ వొచ్చేస్తావేమో?"
"పోనీ వుండకూడదుటే! ఎక్కడికి వెడతారీ అర్థరాత్రి! ఏదన్నా పురుగూ...."
నాకు నవ్వొచ్చింది.
"ఇంకా ఇంటి దగ్గిర వున్నట్టే, నా బాధ్యత తీసుకుంటున్నావా!"
"ఇదిగో చూడు. మళ్ళీ నీతో మాట్లాడ్డానికి వీలుంటుందో లేదో! నా మాట విని యింటికి వొచ్చెయ్యి. ఈ పాడుబతుకు...."
"మామయ్యా అదేమీ లాభంలేదు. నాకోసం నువ్వేమీ దిగులుపడకు"