22-11-2019, 09:51 AM
ఒక గంటసేపు మా బంధువుల్నీ, వాళ్ళ క్షేమాల్నే అడుగుతూ కూచున్నాను. మామయ్యతో మాటాడుతూ వుంటే మూడునెలల కిందట నా జీవిత దృష్టినంతా ఆక్రమించుకున్న యీ బంధవు లందరూ యెంతో దూరమై పోయినట్లుగా తోచారు. నేను చచ్చిపోయి, అన్ని బంధనాలు తెంచుకొని మళ్ళీ వాటిని కల్పించకునే ఆశా, శక్తీ లేక, యేం తోచక తమాషాకి ప్రశ్నిస్తున్నట్టుంది, భూలోకం నుంచి వచ్చిన మామయ్యని. మృత్యువులోనైనా అంతే గావును! ఈ ప్రపంచాన్నీ, ఎత్తయిన, విశాలమైన, సంబంధ రహితమయిన వున్నత దృష్టితో లీలగా పరీక్షించడం గావును! దృష్టికోణం బేదించి అమీర్ అనే నేత్రయంత్రంలోంచి చూసేటప్పటికి అన్ని విలవలూ మారిపోయినాయి.
చివరికి అన్నయ్యకి కొడుకు పుట్టాడని విన్నప్పుడైనా నాకేమీ సంచలనం కలగలేదు. పూర్వమే అయితే నా హృదయం యెన్ని ఉత్సవాల వాసనలతో గంతులువేసి వుండును! ఆ క్షుద్ర జీవితమంతా జ్ఞాపకం వొచ్చి ఆ తోచక పోవడమూ, మర్యాదలూ, లాంఛనాలూ, నిష్టూరాలూ- అన్నీ తలుచుకుని, ఆ నరకం నుంచి, అల్పత్వం నుంచి, క్షుద్రత్వం నుంచి ఒక్క మంత్రంతో, ఒక బలమైన ఊపుతో యీ సుందర లోకంలోకి లాక్కొచ్చిన నా అమీర్ని తలుచుకుని కృతజ్ఞతతో ఆనందంతో తల్లడిల్లి పోయినాను. ఎంత గొప్ప సౌఖ్యంలో వున్నా, అది త్వరలోనే అలవాటై సాధారణ మయిపోతుంది. మామయ్యవంటివాడు వొచ్చినా, అదృష్టాన్ని జ్ఞాపకం చేసిందాకా!