22-11-2019, 09:38 AM
3
కాలం ఆగిపోయింది మాకు. తొరగానూ కాదు. ఆలస్యంగానూ కాదు.
వారాలు తెలీవు. నెలలూ తెలీవు. మామయ్య వొచ్చి చెప్పిందాకా. సాయంత్రం మేము భోజనం వొండుతూ వుండగా వూళ్ళోనుంచి ఓ కుర్రాణ్ణి వెంటబెట్టుకుని తన మామూలు పచ్చ రూలు సంచీ, తానూ-మామయ్య తయారైనాడు. అతన్ని చూడగానే అమీర్ తురకంలో 'పో, పో ఇక్కణ్ణించి' అన్నాడు. మామయ్య భయంతో నా వంక చూశాడు. నేను బిగ్గిరిగా నవ్వి.
"నా మామయ్య అమీర్, పొమ్మనకు మరి" అన్నాను.
నాకెందుకో అతన్ని చూసి భయం వెయ్యలేదు. అమీర్ మొహంలో మాత్రం యిబ్బంది కనబడ్డది నాకు.
"మామయ్యా! ఏమిటి? మీ మామయ్యా? ఎట్లా వొచ్చాడు? ఎందుకొచ్చాడు?"
"...కనుక్కుందాము కూచోనీ .... కూచో మామయ్యా! రాకరాక వొచ్చావు."
అని మళ్ళీ గొంతుమార్చి "బాగానే వుంది. మా పుట్టింటి బంధువులు వొస్తే, యిదేనా మర్యాద!" అన్నాను.
"ఎప్పుడు రావటాలు! వివేషాలేమిటి? అందరూ బావున్నారా!" అని అడిగాను మర్యాదగా.
"ఎవరు యామైతే నీకేం? నువ్వు సుఖంగా వున్నావుగా!" అంటూ చుట్టూ చూశాడు.
"మామయ్యా! ఆ ధోరణికేంగానీ తొరగా బైట పడెయ్యి. ఎందుకు వొచ్చావో?"
నా మాటల ధోరణీ నా కొత్త ధైర్యమూ ఆశ్చర్యపడి చూశాడు.
"ఎట్లా మారిపోయినావో?" అన్నాడు మెల్లిగా.