[sheenastevens]

పక్కింటి పరిచయం

(మరొక కథను మొదలు పెడుతున్న -- ఈసారి రచయిత CG.....చాలా నెమ్మదిగా నడుస్తుంది ఈ కథ...)

ఎపిసోడ్ 1 –  కొత్త ఇల్లు… కొత్త పరిచయాలు

బెంగళూరుకు వచ్చి స్థిరపడాలని నాన్న తీసుకున్న నిర్ణయం మా కుటుంబ జీవితంలో ఒక కొత్త అధ్యాయానికి ప్రారంభం.
నాన్న పేరు శ్రీనివాస్. ఒక ప్రైవేట్ కంపెనీలో పనిచేస్తారు. ఉద్యోగ బదిలీ కారణంగా గుంటూరు దగ్గర ఉన్న మా ఊరిని వదిలి బెంగళూరుకు రావాల్సి వచ్చింది. అమ్మ లక్ష్మి. నాకు నేనొక్కడినే సంతానం.
నా పేరు కార్తిక్. వయసు పంతొమ్మిది సంవత్సరాలు. బీకాం మొదటి సంవత్సరం చదువుతున్నాను.
కొత్త నగరం, కొత్త ఇల్లు, కొత్త మనుషులు. మొదట్లో ఇవన్నీ కొంచెం ఇబ్బందిగానే అనిపించాయి. కానీ నాన్నకు ఆఫీసుకు వెళ్లడానికి దగ్గరగా ఉండటం, నాకు కాలేజీ సౌకర్యంగా ఉండటంతో క్రమంగా అలవాటు పడతామని అనుకున్నాం.
మేము దిగిన ఇల్లు ఒక ప్రశాంతమైన రెసిడెన్షియల్ ఏరియాలో ఉంది. రెండు వైపులా స్వతంత్ర ఇళ్లు, ముందు చిన్న గార్డెన్లు, సాయంత్రం పిల్లలు ఆడుకునే వీధి.
మా ఇంటికి కుడివైపు ఉన్న ఇల్లు చాలా అందంగా ఉంది. బయట చిన్న మొక్కలు, గేటు దగ్గర తులసి మొక్క, బాల్కనీలో కొన్ని పూల కుండీలు కనిపించేవి.
మేము వచ్చిన మొదటి రోజే ఆ ఇంటి నుంచి ఒక మధ్యవయస్కుడు బయటకు వచ్చి నాన్నను పలకరించాడు.
“నమస్కారం. కొత్తగా వచ్చారా?”
“అవునండి. నా పేరు శ్రీనివాస్. ఇప్పుడే సామాన్లు తెచ్చుకున్నాం.”
“నా పేరు మూర్తి. పక్కింట్లోనే ఉంటాం. ఏదైనా అవసరమైతే సంకోచించకుండా చెప్పండి.”
నాన్న సంతోషంగా మాట్లాడారు.
కొద్దిసేపటికి మూర్తిగారి భార్య సుజాతగారు కూడా బయటకు వచ్చారు.
“ఇల్లు మారడం అంటే చాలా పనులుంటాయి. మీ ఆవిడను ఒకసారి పంపించండి. పరిచయం చేసుకుంటాం,” అన్నారు.
అమ్మ కూడా బయటకు వచ్చి వాళ్లతో మాట్లాడింది.
అలా మా రెండు కుటుంబాల మధ్య మొదటి పరిచయం ఏర్పడింది.

---

మరుసటి రోజు ఉదయం సామాన్లు సర్దుకుంటూ ఉండగా అమ్మ నన్ను పిలిచింది.
“కార్తిక్, పక్కింటి వాళ్లు చాలా మంచివాళ్లలా ఉన్నారు. వాళ్ల అమ్మాయి కూడా ఉందట. ఉద్యోగం చేస్తుందట.”
“అవునా?”
“అవును. పేరు రమ్య. నీకంటే కొంచెం పెద్దదట.”
అప్పటికి ఆ పేరును అంతగా పట్టించుకోలేదు.
మధ్యాహ్నం నాన్న ఆఫీసుకు వెళ్లిపోయారు. నేను ఇంట్లో ఉన్న కార్టన్లు సర్దుతూ ఉండగా బయట గేటు తెరుచుకున్న శబ్దం వినిపించింది.
ఒక అమ్మాయి స్కూటీ పార్క్ చేసి లోపలికి వస్తోంది.
లేత పీచ్ రంగు కుర్తా, నల్లటి ప్యాంట్, భుజాల మీదుగా వదిలిన జుట్టు. చేతిలో ఆఫీసు బ్యాగ్ ఉంది. ముఖంలో అలసట కన్నా ఎక్కువగా కనిపించింది మాత్రం ఆత్మవిశ్వాసం.
ఆమె గేటు దగ్గర నిలబడి మా ఇంటివైపు చూసింది.
“హలో! మీరు కొత్తగా వచ్చినవాళ్లేనా?”
నేను బయటకు వచ్చాను.
“అవును.”
“నేను రమ్య. పక్కింట్లో ఉంటాను.”
“హాయ్. నేను కార్తిక్.”
“అమ్మ చెప్పారు. మీ అమ్మతో నిన్న మాట్లాడారట.”
“అవును.”
“ఇల్లు సర్దుకోవడం అయిపోయిందా?”
“ఇంకా కొంచెం ఉంది.”
ఆమె చుట్టూ చూసి నవ్వింది.
“కొత్త ఇంట్లో మొదటి వారం ఇలాగే ఉంటుంది. ఏ వస్తువు ఎక్కడ పెట్టామో మనకే తెలియదు.”
“అది నిజమే,” అన్నాను.
“మీరు చదువుకుంటున్నారా?”
“అవును. బీకాం మొదటి సంవత్సరం.”
“ఓహ్! నేను ఉద్యోగం చేస్తున్నాను. ఆఫీసు నుంచి ఇప్పుడే వచ్చాను.”
“అవునా?”
“అవును. సరే, మీరు సామాన్లు సర్దుకోండి. మళ్లీ కలుద్దాం.”
అని చెప్పి లోపలికి వెళ్లబోయింది.
అప్పుడే ఆమె మళ్లీ వెనక్కి తిరిగి,
“ఒక విషయం… మా ఇంట్లో అమ్మానాన్న ఉంటారు. ఎప్పుడైనా ఏదైనా అవసరం ఉంటే చెప్పండి. కొత్తగా వచ్చారు కదా,” అంది.
“తప్పకుండా. థాంక్స్.”
ఆమె చిరునవ్వుతో తల ఊపి గేటు మూసింది.
ఆ చిన్న పరిచయం ముగిసినా, ఆమె మాట్లాడిన తీరు మాత్రం గుర్తుండిపోయింది.

---

సాయంత్రం అమ్మ పక్కింటి నుంచి తిరిగి వచ్చింది.
“రమ్యను కలిశావా?” అని అడిగింది.
“అవును. ఇప్పుడే ఆఫీసు నుంచి వచ్చింది.”
“ఎలా ఉంది అమ్మాయి?”
“బాగానే మాట్లాడింది.”
“వయసు ఇరవై ఐదు ఉంటుందట. ఉద్యోగం కూడా బాగానే చేస్తోందట. వాళ్ల అమ్మ చెప్పింది.”
నేను పెద్దగా స్పందించలేదు.
రాత్రి భోజనం సమయంలో నాన్న కూడా మూర్తిగారి గురించి మాట్లాడారు.
“మంచి మనిషిలా ఉన్నారు. ఇక్కడ మనకు తెలిసినవాళ్లు లేకపోవడంతో ఇలాంటి పొరుగువాళ్లు ఉండటం మంచిదే.”
అమ్మ కూడా అంగీకరించింది.

---

మరుసటి రోజు సాయంత్రం మా ఇంటి కాలింగ్ బెల్ మోగింది.
అమ్మ తలుపు తీసింది.
బయట సుజాతగారు, రమ్య ఉన్నారు.
“లక్ష్మిగారూ, కాసేపు మీతో మాట్లాడదామని వచ్చాం,” అన్నారు సుజాతగారు.
“రండి రండి. లోపలికి రండి.”
నేను హాల్లో కూర్చుని ఫోన్ చూస్తున్నాను. వాళ్లు లోపలికి రావడంతో లేచి నమస్కారం చెప్పాను.
“బాగున్నావా కార్తిక్?” అని సుజాతగారు అడిగారు.
“బాగున్నాను ఆంటీ.”
రమ్య నా వైపు చూసి,
“ఏంటి, కొత్త ఇంట్లో సెటిల్ అయిపోయావా?” అంది.
“దాదాపు.”
“మంచిది. ఇంకో రెండు రోజుల్లో మా అమ్మ నిన్ను కూడా మా ఇంటికి తీసుకెళ్తుంది. మా ఇంట్లో ఉన్న మొక్కలన్నీ చూపిస్తుంది.”
“మొక్కలేనా?” అని అడిగాను.
“అవును. మా అమ్మకు మొక్కలంటే చాలా ఇష్టం. మా ఇంట్లోకి వచ్చినవాళ్లకు మొదట అవే పరిచయం అవుతాయి,” అంది.
అందరం నవ్వుకున్నాం.
అమ్మ, సుజాతగారు వంటగదిలోకి వెళ్లి మాట్లాడుకోవడం మొదలుపెట్టారు.
నేను, రమ్య హాల్లోనే ఉన్నాం.
“కాలేజీ ఎప్పుడు ప్రారంభమవుతుంది?” అని అడిగింది.
“వచ్చే వారం అనుకుంటున్నాను.”
“కొత్త ఫ్రెండ్స్ వస్తారు. బెంగళూరుకు కూడా అలవాటవుతుంది.”
“మీరు ఇక్కడే చదువుకున్నారా?”
“లేదు. డిగ్రీ వేరే నగరంలో చేశాను. ఉద్యోగం కోసం బెంగళూరుకు వచ్చాను.”
“ఇక్కడ ఉండటం నచ్చిందా?”
“చాలా. మొదట్లో కొంచెం కష్టమే. ఇప్పుడు బెంగళూరు నా సొంత ఊరిలా అనిపిస్తుంది.”
ఆమె మాట్లాడేటప్పుడు సహజంగా కళ్లలోకి చూస్తుంది. నవ్వినప్పుడు ముఖం మరింత ఆకర్షణీయంగా మారుతుంది.
“సరే కార్తిక్, మేము వెళ్తాం. మళ్లీ కలుద్దాం,” అంది.
“సరే.”
వాళ్లు వెళ్లిపోయారు.

---

ఆ రాత్రి పడుకునే ముందు కొత్త ఇంటి గురించి ఆలోచించాను.
ఇక్కడికి వచ్చిన మొదటి రెండు రోజుల్లోనే పక్కింటి కుటుంబంతో పరిచయం ఏర్పడింది. మూర్తిగారు, సుజాతగారు మంచివాళ్లలా అనిపించారు.
రమ్య కూడా మొదటి పరిచయంలోనే స్నేహపూర్వకంగా మాట్లాడింది.
ఆమె వయసు ఇరవై ఐదు. నేను పంతొమ్మిది.
ఆరు సంవత్సరాల తేడా ఉన్నా, ఆమెతో మాట్లాడేటప్పుడు పెద్దగా ఇబ్బంది అనిపించలేదు.
అయితే ఆమె గురించి తెలుసుకోవాల్సింది ఇంకా చాలా ఉంది.
ఆ రోజు నాకు తెలియని విషయం ఒక్కటే.
ఈ కొత్త ఇంట్లో మొదలైన ఈ చిన్న పరిచయం, నా జీవితంలో ఇంత ముఖ్యమైన కథకు ప్రారంభం కాబోతోందని.
కొనసాగుతుంది…

[VijayPK]

Nice story bagundi ilage rastu vundandi

[Shaheenmuslim]

Ramya tho sex affairs vundaali. Okade story motham vunte bore benguddi. Kotha characters, Ramya ni mugguru nalugur denge scene lu vundali bro.

[krish1973]

starting bagundi

[appalapradeep]

Super update broo

[KRS123]

Nice start

[sheenastevens]

ఎపిసోడ్ 2 – చిన్న చూపు… పెద్ద అర్థం

కొత్త ఇంటికి వచ్చిన తర్వాత రోజులు నెమ్మదిగా అలవాటవుతున్నాయి. కాలేజీ ప్రారంభం కావడానికి ఇంకా రెండు రోజులు ఉండటంతో ఇంట్లోనే ఎక్కువ సమయం గడుపుతున్నాను.

ఆ రోజు ఉదయం అమ్మ వంటగదిలో ఉండగా, నాన్న ఏదో పని మీద బయటకు వెళ్లారు. నేను ఇంటి ముందు నిలబడి ఫోన్ చూస్తుండగా, పక్కింటి గేటు తెరుచుకున్న శబ్దం వినిపించింది.

తలెత్తి చూశాను.

రమ్య బయటకు వస్తోంది. చేతిలో స్కూటీ తాళాలు, భుజానికి ఆఫీస్ బ్యాగ్. ఆ రోజు లేత నీలం రంగు కుర్తీ వేసుకుంది. జుట్టును వెనక్కి కట్టుకుంది. గేటు దగ్గరికి వచ్చాక నన్ను చూసి చిన్నగా నవ్వింది.

“ఏంటి కార్తిక్… ఇంకా ఇంట్లోనే ఉన్నావా? కాలేజీ మొదలవలేదా?”

“ఎల్లుండి నుంచి అక్కా,” అన్నాను.

“అక్కా?” అని కనుబొమ్మలు పైకెత్తింది. “నిన్నటి నుంచి నన్ను అక్కా అంటున్నావా?”

ఆమె ముఖంలో చిలిపి నవ్వు కనిపించింది. నేను కాస్త తడబడ్డాను.

“అంటే… మీరు నాకంటే పెద్దవాళ్లు కదా,” అన్నాను.

“పెద్దదాన్నే. కానీ అంత ఫార్మల్‌గా మాట్లాడాల్సిన అవసరం లేదు. రమ్య అని పిలువు.”

“సరే… రమ్య.”

నా నోటినుంచి ఆమె పేరు అలా రావడంతో ఆమె నవ్వు ఇంకాస్త విస్తరించింది.

“బాగుంది. మరి కాలేజీకి వెళ్లే ముందు కొత్త బెంగళూరు ఎలా అనిపిస్తోంది?”

“ఇంకా పెద్దగా బయట తిరగలేదు. ఇంటి చుట్టుపక్కలే చూశాను.”

“అయితే నీకు ఒక పని. ఇక్కడ దగ్గర్లో మంచి టీ, స్నాక్స్ దొరికే చిన్న షాప్ ఉంది. సాయంత్రం వెళ్తే చూపిస్తాను. నీకు దారి కూడా తెలిసిపోతుంది.”

“సరే,” అన్నాను. ఆమె నిజంగానే తీసుకెళ్తుందా, లేక సరదాగా అంటోందా అని మనసులో అనుకున్నాను.

“సరే అంటే సరిపోదు. సాయంత్రం కనిపించాలి,” అంటూ స్కూటీ స్టార్ట్ చేసింది.

“అలాగే.”

ఆమె వెళ్లిపోయాక కూడా కొద్దిసేపు గేటు వైపే చూస్తూ నిలబడ్డాను. నిన్నటి వరకు మా మధ్య ఉన్నది సాధారణ పరిచయం మాత్రమే. కానీ ఈ రోజు ఆమె నాతో మాట్లాడిన తీరు కొంచెం సన్నిహితంగా అనిపించింది.

***

సాయంత్రం ఆరు గంటల సమయంలో ఇంటి ముందు నిలబడి ఉన్నాను. ఆమె చెప్పిన మాట గుర్తొచ్చింది. నేను ఎదురు చూస్తున్నానని నాకు నేనే ఒప్పుకోవడానికి కొంచెం సంకోచంగా అనిపించింది.

అప్పుడే పక్కింటి గేటు తెరుచుకుంది.

రమ్య బయటకు వచ్చింది. ఈసారి ఆఫీస్ దుస్తుల్లో లేదు. సాధారణంగా వేసుకునే గులాబీ రంగు టాప్, జీన్స్‌లో ఉంది. చేతిలో చిన్న పర్స్.

“వచ్చేశావా?” అంది.

“నేను ఇక్కడే ఉన్నాను,” అన్నాను.

“అది కనిపిస్తోంది,” అంటూ నవ్వింది. “పద.”

మేమిద్దరం వీధి చివర ఉన్న చిన్న షాప్ వైపు నడిచాం. మొదట్లో ఏం మాట్లాడాలో తెలియక నేను నిశ్శబ్దంగా ఉన్నాను. ఆమె మాత్రం చుట్టుపక్కల ఇళ్లను చూపిస్తూ, ఏ దారి ఎక్కడికి వెళ్తుందో చెబుతోంది.

“బెంగళూరులో దారి గుర్తుపెట్టుకోవడం కొంచెం కష్టమే,” అంది. “కానీ రెండు మూడు రోజులు తిరిగితే అలవాటైపోతుంది.”

“మీరు ఇక్కడికి ఎప్పుడొచ్చారు?”

“ఉద్యోగం వచ్చిన తర్వాత. మొదట్లో నాకు కూడా ఏమీ తెలియదు. ఆఫీస్‌కి వెళ్లడానికి బస్సులు, ఆటోలు వెతుక్కుంటూ చాలా ఇబ్బంది పడ్డాను.”

“ఇప్పుడు అలవాటైపోయిందా?”

“అవును. మనిషికి కొత్త ప్రదేశం కంటే కొత్త పరిస్థితులే ఎక్కువ కష్టం అనిపిస్తాయి.”

ఆమె చెప్పిన మాటలో ఏదో అనుభవం ఉన్నట్టు అనిపించింది. కానీ దాని గురించి అడగాలని అనిపించలేదు.

షాప్ దగ్గరికి చేరుకున్నాక ఆమె టీ ఆర్డర్ చేసింది. నాకు ఏం కావాలో అడిగింది.

“టీ చాలు,” అన్నాను.

“కాలేజీ మొదలయ్యేలోపు బెంగళూరు స్పెషల్ ఫిల్టర్ కాఫీ కూడా ట్రై చేయాలి,” అంది.

“నాకు కాఫీ అంతగా అలవాటు లేదు.”

“అయితే నెమ్మదిగా అలవాటు చేస్తాం,” అంటూ నవ్వింది.

టీ తాగుతూ కాలేజీ గురించి మాట్లాడుకున్నాం. కొత్త స్నేహితులు చేసుకోవడం, మొదటి రోజు ఎలా ఉంటుందో, ప్రయాణం ఎలా ప్లాన్ చేసుకోవాలో కొన్ని విషయాలు చెప్పింది. నేను కూడా మా ఊరిలోని కాలేజీ స్నేహితుల గురించి చెప్పాను.

మాట్లాడుతుండగా ఆమె నా వైపు చూస్తూ, “నువ్వు మొదట మాట్లాడేటప్పుడు కొంచెం భయపడుతున్నట్టు కనిపించావు. ఇప్పుడు బాగానే మాట్లాడుతున్నావు,” అంది.

“మొదటిసారి కదా. ఎవరో కొత్తవాళ్లతో మాట్లాడేటప్పుడు అలా ఉంటుంది.”

“అయితే నాతో మాట్లాడటం ఇప్పుడు అంత కష్టంగా లేదా?”

ఆ ప్రశ్నకు వెంటనే సమాధానం చెప్పలేకపోయాను.

“లేదు… ఇప్పుడు అలవాటవుతోంది,” అన్నాను.

“అదే చాలు,” అంది. “నువ్వు ఇక్కడ ఒంటరిగా అనిపించుకోకూడదు. పక్కింట్లోనే ఉన్నాం కదా.”

ఆ మాట చాలా సాధారణంగా చెప్పినా నాకు బాగా నచ్చింది.

తిరుగు ప్రయాణంలో ఒకచోట రోడ్డు దాటడానికి ఆగాం. వాహనాలు వేగంగా వస్తుండటంతో ఆమె నా వైపు తిరిగి, “జాగ్రత్తగా చూడు. ఇక్కడ రోడ్డు దాటేటప్పుడు తొందరపడకూడదు,” అంది.

నేను తల ఊపాను. ఆమె ముందుగా దాటి, అవతల నిలబడి నా కోసం వేచి చూసింది.

ఇంటికి దగ్గరయ్యాక, “రేపు కాలేజీకి కావాల్సినవి ఏమైనా కొనాలా?” అని అడిగింది.

“కొన్ని నోట్‌బుక్స్ కొనాలి.”

“అయితే రేపు నాకు ఆఫీస్‌కి వెళ్లే ముందు సమయం ఉంటే చెబుతాను. దగ్గర్లో మంచి స్టేషనరీ షాప్ ఉంది.”

“అవసరం లేదు, నేను చూసుకుంటాను,” అన్నాను.

“సరే. కానీ ఏదైనా సహాయం కావాలంటే అడుగు. ప్రతి విషయానికీ మొహమాటపడితే ఎలా?” అంది.

మా ఇంటి గేటు దగ్గరికి వచ్చాక ఆమె తన ఇంటి వైపు తిరిగింది.

“సరే కార్తిక్, రేపు కలుద్దాం.”

“సరే రమ్య. థాంక్స్.”

“థాంక్స్ ఎందుకు? పక్కింటివాళ్లం కదా,” అంటూ నవ్వి లోపలికి వెళ్లిపోయింది.

***

ఆ రాత్రి భోజనం చేస్తున్నప్పుడు అమ్మ అడిగింది.

“ఈ రోజు ఎక్కడికి వెళ్లావు?”

“పక్కింటి రమ్యతో దగ్గర్లో ఉన్న షాప్‌కి వెళ్లాను. ఇక్కడి దారులు చూపించింది.”

“మంచిది. మనకు ఈ ఊరు కొత్త. తెలిసినవాళ్లు ఉంటే సౌకర్యంగా ఉంటుంది,” అంది అమ్మ.

నేను తల ఊపాను. కానీ నా మనసులో మాత్రం సాయంత్రం జరిగిన సంభాషణ తిరుగుతూనే ఉంది.

రమ్యతో మాట్లాడటం సులభంగా అనిపించింది. ఆమె నవ్వు, ప్రశ్నలు అడిగే తీరు, నేను తడబడినప్పుడు సరదాగా ఆటపట్టించిన విధానం—అన్నీ గుర్తొచ్చాయి.

ఇది కేవలం కొత్త పొరుగువారితో ఏర్పడుతున్న స్నేహమా? లేక ఆ పరిచయంలో ఇంకేదైనా ప్రత్యేకత ఉందా?

నాకు ఇంకా సమాధానం తెలియదు.

కానీ ఒక విషయం మాత్రం అర్థమైంది.

మరుసటి రోజు ఆమెను మళ్లీ కలవాలని నాకు అనిపిస్తోంది.

[utkrusta]

Good update

[Anubantu]

Nice start