[utkrusta]

Good update

[Nani666]

Nice update andi bagundi matalu

[PinkPiLovedthat@1987]

Waiting for your next episodes of this story please.

[Thimmappa]

ఉదయం ఎనిమిది గంటలు.
దీప్తి వంటగదిలో అల్లం టీ చేస్తూ ఉంది. సుజాత గారు పూజ చేస్తున్నారు. కార్తీక్ ఇప్పుడే లేచి, తల కడుక్కుని వచ్చాడు.
“వదినా, నాకు కూడా ఒక కప్పు,” అన్నాడు సాధారణంగా.
దీప్తి తల ఊపి టీ పోసింది. వారిద్దరి చేతులు కాస్త తగిలాయి. దీప్తి వెనక్కి తీసుకుంది. కార్తీక్ ఏమీ అనలేదు. కేవలం నవ్వి టీ తీసుకుని వరండాలోకి వెళ్లిపోయాడు.
దీప్తి అతని వెనకాల చూసింది. ఏదో ఒక వింత అనిపించింది, కానీ పట్టించుకోలేదు.
ఆమె ఫోన్ మళ్లీ వెలిగింది.
తెలియని నెంబర్:
“గుడ్ మార్నింగ్. నిన్నటి రాత్రి బాగా నిద్రపోయారా?”
దీప్తి ఈసారి వెంటనే రిప్లై ఇచ్చింది.
దీప్తి:
“ఉంది. మీరు?”
కార్తీక్:
“నేను కాస్త ఆలస్యంగా నిద్రపోయాను. మీ మెసేజులు మళ్లీ మళ్లీ చదివాను.”
దీప్తి నవ్వేసింది. ఆ నవ్వు నోటి నుంచి బయటకు వచ్చేసింది.
దీప్తి:
“అంతగా చదవాల్సినంత బాగా రాశానా నేను?”
కార్తీక్:
“బాగా రాయడం కాదు. మీ మాటల్లో ఒక రకమైన ప్రశాంతత ఉంది. అది నాకు నచ్చింది.”
దీప్తి కాసేపు ఫోన్ చూస్తూ నిలబడింది. తర్వాత టైప్ చేసింది.
దీప్తి:
“మీరు ఎవరైనా సరే… మీరు మాట్లాడే తీరు నాకు కొత్తగా అనిపిస్తోంది.”
కార్తీక్:
“కొత్తగా అనిపించడం మంచిదే కదా. రోజూ ఒకేలా ఉండే జీవితం బోర్ కొడుతుంది.”
దీప్తి ఆ మెసేజ్ చదివి కళ్లు మూసుకుంది. ఆమె జీవితం ఎంత ఒకేలా ఉందో ఆమెకు తెలుసు.
మధ్యాహ్నం.
విక్రమ్ ఇంటికి వచ్చాడు. లంచ్ తిని మళ్లీ బయటకు వెళ్లిపోయాడు. “రాత్రికి రావచ్చు” అని మాత్రమే చెప్పాడు.
దీప్తి పడకగదిలో కూర్చుని ఉంది. ఫోన్ చేతిలో.
దీప్తి:
“మీకు ఎప్పుడైనా ఒంటరిగా అనిపిస్తుందా?”
కొన్ని నిమిషాలు సమాధానం రాలేదు. తర్వాత:
కార్తీక్:
“అవును. చాలా సార్లు. మనుషులు చుట్టూ ఉన్నా కూడా ఒంటరిగా అనిపిస్తుంది.”
దీప్తి:
“నాకు కూడా. ఇల్లు పెద్దది. అందరూ ఉన్నా… ఏదో ఖాళీగా అనిపిస్తుంది.”
కార్తీక్:
“ఆ ఖాళీని ఎవరైనా నింపగలరా అని అనుకుంటారా?”
దీప్తి ఆ ప్రశ్నకు జవాబు ఇవ్వలేదు. కేవలం:
దీప్తి:
“ఇప్పుడు చెప్పలేను.”
కార్తీక్ ఆ జవాబును చూసి నెమ్మదిగా నవ్వాడు. అతను తన గదిలోనే ఉన్నాడు. దీప్తి గది తలుపు కొద్దిగా తెరిచి ఉంది. ఆమె ఫోన్ చూస్తూ కూర్చున్నది అతనికి కనిపించింది.
అతను మళ్లీ టైప్ చేశాడు.
కార్తీక్:
“మీరు నవ్వినప్పుడు చాలా అందంగా ఉంటారు. నిన్నటి రాత్రి మీరు నవ్వారు కదా… ఆ నవ్వు ఇంకా గుర్తుంది.”
దీప్తి ఆ మెసేజ్ చదివి ఆశ్చర్యపోయింది.
దీప్తి:
“మీరు నన్ను చూశారా?”
కార్తీక్:
“చూశాను. కానీ ఎక్కడో. ఎప్పుడో. ఇప్పుడు చెప్పను.”
దీప్తి ఫోన్‌ను కింద పెట్టి, చేతులతో ముఖం కప్పుకుంది. ఎవరు ఈ వ్యక్తి? తనను ఎలా ఇంతగా గమనిస్తున్నాడు?
రాత్రి.
ఇల్లు నిశ్శబ్దంగా ఉంది. విక్రమ్ ఇంకా రాలేదు. సుజాత గారు నిద్రపోయారు.
దీప్తి తన గదిలో పడుకుని ఉంది. ఫోన్ మళ్లీ వెలిగింది.
కార్తీక్:
“నిద్రపోతున్నారా?”
దీప్తి:
“లేదు. మీరు?”
కార్తీక్:
“నేను కూడా. మీతో మాట్లాడితే నిద్ర పట్టదు.”
దీప్తి నవ్వింది. ఈసారి బిగ్గరగా కాదు. సన్నగా.
దీప్తి:
“మీరు చాలా మాటలు చెప్తారు.”
కార్తీక్:
“మీకు నచ్చకపోతే ఆపేస్తాను.”
దీప్తి:
“ఆపవద్దు.”
ఆ మూడు అక్షరాలు పంపిన తర్వాత దీప్తి స్వయంగా ఆశ్చర్యపోయింది. ఆమె అలా ఎందుకు రాసింది?
కార్తీక్ ఆ మెసేజ్ చూసి చాలా సేపు ఫోన్‌ను చూస్తూ ఉన్నాడు. తర్వాత:
కార్తీక్:
“అలాగైతే… రేపు కూడా మాట్లాడుదాం. నాకు మీ నవ్వు మళ్లీ వినాలని ఉంది.”
దీప్తి ఏమీ రాయలేదు. కేవలం ఫోన్‌ను ఛాతీ మీద పెట్టుకుని కళ్లు మూసుకుంది. ఆమె పెదవుల మీద చిరునవ్వు ఉంది.
ఎపిసోడ్ 3 ముగింపు
తెల్లవారే వేళ దీప్తి ఫోన్‌లో ఒక నోటిఫికేషన్ చూసింది.
తెలియని నెంబర్:
“నేను మీకు ఒక చిన్న ఫోటో పంపబోతున్నాను. చూసి చెప్పండి… ఇది ఎక్కడిది అని మీకు గుర్తుందా?”
దీప్తి హృదయం కాస్త వేగంగా కొట్టుకుంది.
ఫోటో ఇంకా రాలేదు. కానీ ఆమె ఇప్పటికే ఆసక్తిగా ఫోన్ చూస్తూ కూర్చుంది.

[readersp]

wow.. super suspense.. keep rocking boss!!!

[Paty@123]

Small update but thrilling

[PinkPiLovedthat@1987]

Writer garu, dayaunchi meeru e kathanu madhyalo vadalrami aasistunnanu.. veeluntey koddiga ekkuva episodes ivvamani korukuntunnanu.

[utkrusta]

Good update

[Paty@123]

Update ivvandi sir

[VijayPK]

బాగా రాస్తున్నారు కొంచెం పెద్ద ఉపాదాట్లు ఇస్తే మీ వీలుని బట్టే మిత్రమా
తప్పు గా అనుకోవద్దు

[Thimmappa]

ఉదయం ఏడు గంటలు మించి ఉంది.
దీప్తి ఇంకా పడుకునే ఉంది. ఫోన్ చేతిలో. నిన్నటి రాత్రి వచ్చిన మెసేజ్ మళ్లీ మళ్లీ చదువుతోంది.
తెలియని నెంబర్:
“నేను మీకు ఒక చిన్న ఫోటో పంపబోతున్నాను. చూసి చెప్పండి… ఇది ఎక్కడిది అని మీకు గుర్తుందా?”
ఆమె ఇంకా ఫోటో రాలేదని చూస్తూ ఉంది. అప్పుడు స్క్రీన్ వెలిగింది.
ఒక ఫోటో వచ్చింది.
అది ఒక పాత ఇంటి వరండా. రెండు పాత కుర్చీలు. ఒక చిన్న టేబుల్. వర్షం కారుతున్నట్టు కనిపిస్తోంది. దూరంగా ఒక చెట్టు.
దీప్తి కళ్లు ముడుచుకుంది. ఆ చోటు ఆమెకు ఏదో గుర్తు వస్తోంది… కానీ సరిగ్గా గుర్తురావట్లేదు.
దీప్తి:
“ఇది ఎక్కడిది?”
కార్తీక్:
“మీరు గుర్తుపట్టలేదా? ఒకసారి మళ్లీ చూడండి.”
దీప్తి ఫోటోను జూమ్ చేసి చూసింది. టేబుల్ మీద ఒక పాత గ్లాసు కనిపించింది. ఆ గ్లాసు ఆకారం ఆమెకు ఏదో గుర్తు తెచ్చింది.
దీప్తి:
“నాకు ఏదో తెలిసినట్టు ఉంది… కానీ సరిగ్గా గుర్తురావట్లేదు.”
కార్తీక్:
“పర్వాలేదు. ఒక రోజు గుర్తుపడతారు. అప్పటిదాకా నేను మీకు ఇలాంటివే పంపుతూ ఉంటాను.”
దీప్తి నవ్వేసింది.
దీప్తి:
“మీరు నన్ను టెస్ట్ చేస్తున్నారా?”
కార్తీక్:
“కాదు. కేవలం మీతో మాట్లాడుతూ ఉండాలని ఉంది. ఫోటోలు ఒక నెపం.”
మధ్యాహ్నం.
కార్తీక్ ఇంట్లో లేడు. వ్యాపారం పనులు ఉన్నాయని ఉదయమే వెళ్లిపోయాడు.
దీప్తి హాలులో కూర్చుని టీవీ చూస్తూ ఉంది. కానీ మనసు టీవీ మీద లేదు. ఫోన్ మళ్లీ తెరిచి ఆ ఫోటోను చూస్తోంది.
సుజాత గారు వచ్చి అడిగారు,
“ఏమైంది దీప్తి? ఏదో ఆలోచిస్తున్నట్టు ఉన్నావు.”
దీప్తి త్వరగా ఫోన్ లాక్ చేసి,
“ఏమీ లేదు అమ్మ. కాస్త తలనొప్పి.”
సుజాత గారు నమ్మినట్టు కనిపించలేదు. కానీ ఏమీ అనలేదు.
సాయంత్రం ఆరు గంటలు.
కార్తీక్ ఇంటికి వచ్చాడు. దీప్తి వంటగదిలో ఉంది.
“వదినా, టీ ఉందా?” అని అడిగాడు.
“ఉంది. ఇప్పుడే పోస్తాను,” అని దీప్తి చెప్పింది.
కార్తీక్ వంటగది దగ్గర నిలబడి చూస్తున్నాడు. దీప్తి అతని వైపు తిరిగి చూసి,
“ఏం చూస్తున్నారు?”
“ఏమీ లేదు,” కార్తీక్ నవ్వి, “మీరు టీ చేస్తున్నప్పుడు చాలా ప్రశాంతంగా ఉంటారు.”
దీప్తి కాస్త నవ్వి,
“మీరు కూడా చాలా గమనిస్తారు.”
ఆ మాటలు చెప్పిన తర్వాత ఆమెకు ఏదో అనిపించింది. ఉదయం అనామక నెంబర్ కూడా అలాగే చెప్పాడు… “మీరు గమనిస్తారు” అని.
కానీ ఆమె ఆలోచనను అక్కడితో ఆపేసింది. అసలు సంబంధం లేదని అనుకుంది.
రాత్రి పది గంటలు.
విక్రమ్ ఇంకా రాలేదు. దీప్తి గదిలో పడుకుని ఉంది. ఫోన్ మళ్లీ వెలిగింది.
కార్తీక్:
“ఫోటో గురించి ఇంకా ఆలోచిస్తున్నారా?”
దీప్తి:
“అవును. నాకు ఏదో గుర్తు వస్తోంది… కానీ పూర్తిగా రావట్లేదు.”
కార్తీక్:
“పర్వాలేదు. సమయం తీసుకోండి. నేను మీతో ఉన్నాను కదా.”
దీప్తి ఆ మెసేజ్ చదివి కాసేపు మౌనంగా ఉంది. తర్వాత:
దీప్తి:
“మీరు ఎందుకు నాతో ఇంతగా మాట్లాడుతున్నారు? నిజంగా చెప్పండి.”
కొన్ని నిమిషాలు సమాధానం రాలేదు. తర్వాత:
కార్తీక్:
“ఎందుకంటే… మీతో మాట్లాడితే నాకు ప్రశాంతంగా అనిపిస్తుంది. మరొకరి దగ్గర లేని భావం.”
దీప్తి ఆ మాటలు చదివి కళ్లు మూసుకుంది. ఆమె గుండె కాస్త వేగంగా కొట్టుకుంది.
దీప్తి:
“నాకు కూడా…”
ఆమె ఇంకేమీ రాయలేదు. ఆ మూడు అక్షరాలు చాలు అని అనుకుంది.
కార్తీక్:
“అలాగైతే… రేపు మళ్లీ మాట్లాడుదాం. ఈ రోజు నాకు చాలా బాగుంది.”
దీప్తి:
“నాకు కూడా. గుడ్ నైట్.”
కార్తీక్:
“గుడ్ నైట్. కలల్లో నవ్వండి

[Nani666]

Nice update andi.. bagundi matalu secret ga chat chesukovatam

[Narayana]

Nice update andi.. bagundi matalu secret ga chat chesukovatam

nice story please keep writing

[Paty@123]

Small, but effective update, move little faster plz

[Thimmappa]

ఉదయం ఎనిమిది గంటలు.
దీప్తి ఇంకా పడక మీదే కూర్చుంది. ఫోన్‌లోని గడియారం ఫోటోను మళ్లీ మళ్లీ చూస్తోంది. సూదులు 3:15 చూపిస్తున్నాయి. ఆ గడియారం ఆమె అమ్మ ఇంట్లో ఉండేది. పెళ్లయ్యే ముందు ప్రతి రోజు ఆ గడియారం ముందు నిలబడి సమయం చూసేది.
ఎలా ఈ వ్యక్తికి తెలుసు?
దీప్తి:
“ఈ గడియారం… నా అమ్మ ఇంటిది. మీకు ఎలా తెలుసు?”
కొన్ని నిమిషాలు సమాధానం రాలేదు. తర్వాత:
కార్తీక్:
“నాకు చాలా విషయాలు తెలుసు. కానీ అన్నీ ఒకేసారి చెప్పను. మీరు భయపడతారు.”
దీప్తి:
“నేను ఇప్పటికే భయపడుతున్నాను. మీరు ఎవరు? నన్ను ఎందుకు ఇంతగా గమనిస్తున్నారు?”
కార్తీక్:
“గమనించడం కాదు. మీ గురించి తెలుసుకోవాలని ఉంది. అంతే.”
దీప్తి ఫోన్‌ను కింద పెట్టి ముఖం మీద చేతులు పెట్టుకుంది. గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. ఎవరో తెలియని వ్యక్తి తన గతం గురించి తెలుసుకుని ఉన్నాడు.
మధ్యాహ్నం.
కార్తీక్ ఇంట్లో ఉన్నాడు. లంచ్ తర్వాత అందరూ తమ పనుల్లోకి వెళ్లారు. దీప్తి వంటగదిలో పాత్రలు కడుగుతూ ఉంది. కార్తీక్ వచ్చి తలుపు దగ్గర నిలబడ్డాడు.
“వదినా, సాయంత్రం బయటకు వెళ్తున్నాను. ఏమైనా కావాలంటే చెప్పండి.”
దీప్తి తల తిప్పి చూసింది.
“ఏమీ వద్దు. జాగ్రత్తగా వెళ్లండి.”
కార్తీక్ కాస్త నవ్వి,
“మీరు ఇలా చెప్పిన ప్రతిసారీ నాకు బాగుంటుంది.”
దీప్తి కాస్త ఆశ్చర్యంగా చూసింది.
“ఎందుకు?”
“ఎందుకంటే… మీరు నిజంగా అనుకుని చెప్తారు,” అన్నాడు కార్తీక్. తర్వాత తిరిగి వెళ్లిపోయాడు.
దీప్తి అతని వెనకాల చూస్తూ నిలబడింది. ఏదో వింతగా అనిపించింది. అనామక నెంబర్ మాటలు, కార్తీక్ మాటలు… ఏదో పోలిక ఉన్నట్టు అనిపించింది. కానీ ఆమె వెంటనే ఆలోచనను పక్కన పెట్టేసింది.
సాయంత్రం.
దీప్తి గదిలో కూర్చుని ఉంది. ఫోన్ మళ్లీ వెలిగింది.
కార్తీక్:
“ఇంకా కోపంగా ఉన్నారా?”
దీప్తి:
“కోపం కాదు. భయం. మీరు నా గురించి ఎంత తెలుసుకున్నారో నాకు తెలియట్లేదు.”
కార్తీక్:
“నేను మీకు హాని చేయను. అది నా మాట. మీరు నమ్మవచ్చు.”
దీప్తి:
“నమ్మడం అంత సులభం కాదు.”
కార్తీక్:
“అవును. కానీ ప్రయత్నం చేయవచ్చు కదా. నేను మీకు మరో ఫోటో పంపుతాను. ఈసారి మీరు గుర్తుపడతారు.”
దీప్తి ఏమీ రాయలేదు. కానీ ఫోన్‌ను చేతిలోనే పెట్టుకుంది.
కొద్ది నిమిషాల్లో ఒక ఫోటో వచ్చింది.
అది ఒక పాత సిల్వర్ గొలుసు. చిన్న పెండెంట్. ఒక చిన్న హృదయం ఆకారం.
దీప్తి ఊపిరి ఆగిపోయినట్టు అనిపించింది.
ఆ గొలుసు… ఆమె పెళ్లి రోజున విక్రమ్ కట్టిన మొదటి బహుమతి. ఆమె ఇప్పుడు కూడా ఆ గొలుసును బాక్స్‌లో దాచి ఉంచింది. ఎవ్వరికీ చూపించదు.
దీప్తి:
“ఇది… నా గొలుసు. మీకు ఎలా తెలుసు?”
కార్తీక్:
“నాకు తెలుసు. అంతే చెప్తాను ఇప్పుడు.”
దీప్తి ఫోన్‌ను పక్కన పెట్టి లేచి నిలబడింది. గదిలో ఇటు అటు నడిచింది. మనసు అయోమయంగా తయారైంది.
రాత్రి.
విక్రమ్ ఇంటికి వచ్చాడు. కాసేపు మాట్లాడి నిద్రపోయాడు. దీప్తి అతని పక్కన పడుకుని ఉంది. కానీ నిద్ర రావట్లేదు.
ఫోన్ మళ్లీ వెలిగింది.
కార్తీక్:
“నిద్రపోతున్నారా?”
దీప్తి రిప్లై ఇవ్వలేదు.
మళ్లీ:
కార్తీక్:
“నేను మీకు భయం కలిగించాలని అనుకోలేదు. నిజంగా. మీరు కోపంగా ఉంటే నేను మాట్లాడకుండా ఉంటాను.”
కొన్ని నిమిషాల తర్వాత దీప్తి రాసింది.
దీప్తి:
“మాట్లాడకుండా ఉండవద్దు. కానీ… నాకు సమయం ఇవ్వండి.”
కార్తీక్:
“ఇస్తాను. నేను ఎక్కడికీ పోను.”
దీప్తి ఫోన్‌ను ఛాతీ మీద పెట్టుకుని కళ్లు మూసుకుంది. ఆమె పక్కన విక్రమ్ నిద్రపోతున్నాడు. కానీ ఆమె మనసు మరో చోట ఉంది.