[baduppi]

UPDATE PLEASE

[12345677889]

మంగళసూత్రం మాటున – ఇంటి ఇల్లాలు, మాస్టర్ బానిస
పోస్ట్ #9
━━━━━━━━━━━━━━━━

చింత చెట్టు నీడ – పార్ట్ 1a (సోమవారం – తెల్లవారుజాము, పొద్దున)

ఆమె ఫోన్‌ని గుండెలకి అదుముకుని బీరువా ముందే నిలబడి ఉంది. ఆ ఫోన్ ఆమె ఒంటి వేడికి వెచ్చబడిపోయింది.

బీరువా ఇనప తలుపు మీద జీరో బల్బు ఎర్రటి వెలుగు మసకగా మెరుస్తోంది. ఆ తలుపు వెనక, అడుగు అరలో, ఉతకని తెల్ల వాయిల్ చీర మడతపెట్టి ఉంది. దాన్ని తలుచుకోగానే M మాట ఆమె మనసులో మళ్లీ మోగింది: ‘వచ్చే ఆదివారం.’

మంచం మీద పాపారావు గురక ఒక కొత్త రాగం అందుకుంది. ముక్కులోంచి ఒక సన్నటి ఈల, దాని వెనకే గొంతులోంచి ఒక గరగర, రెండూ ఒకదాన్నొకటి తరుముకుంటూ వస్తున్నాయి.

ఆమె మంచం అంచున మెల్లగా వాలింది. ఒంటి మీద ఇంకా రాత్రి కట్టుకున్న నీలం షిఫాన్ చీరే ఉంది. ఆ పలచటి చీర నలిగిపోయి, పైట భుజం మీంచి జారి, జాకెట్ మీద ముడతలు పడి ఉంది. ఆమె లోపల, పూకు లోతుల్లో, ఆ గుడ్డు ఇంకా అలాగే కూర్చుని ఉంది. ఆమె పక్కకి ఒరిగినప్పుడల్లా అది లోపల కొంచెం జరిగి, ఆమె తొడలు తమంతట తామే బిగుసుకుంటున్నాయి. ‘ఇది గుడ్డు కాదు, అద్దెకున్న మనిషి,’ అనుకుంది ఆమె. ‘ఎప్పుడు ఖాళీ చేస్తాడో ఇంటి ఓనర్ చెప్పాలి.’

ఆమె నడుము చుట్టూ పసుపు నోము దారం చర్మానికి అతుక్కుని ఉంది. బొడ్డు కింద దాని మీద మూడు ముళ్లు ఉన్నాయి. వాటిని సుందరరావు తన పళ్లతో బిగించాడు. ఆమె వేలు చీర మీంచే ఆ ముళ్ల దాకా వెళ్లి, ఒకసారి తాకి, వెనక్కి వచ్చేసింది.

ఆ ఆలోచనల మధ్యలోనే, ఎప్పుడో, ఆమె నిద్రలోకి జారిపోయింది. షిఫాన్ పైట సగం ఆమె ముఖం మీద పడి, ఆమె ఊపిరికి నెమ్మదిగా పైకీ కిందికీ కదులుతోంది.

★

ఆమె ఛాతీ మీద ఫోన్ కంపించింది.

ఆమె ఉలిక్కిపడి లేచి కూర్చుంది. గది ఇంకా చీకటిగానే ఉంది. కిటికీ రెక్కల సందులోంచి ఒక సన్నటి బూడిద రంగు గీత మాత్రం లోపలికి పడుతోంది. గోడ గడియారం ముళ్లు నాలుగూ యాభై చూపిస్తున్నాయి.

M: లేచావా.

M: బాత్రూమ్‌కి వెళ్లి ఆ అద్దెవాడిని ఖాళీ చేయించు. కడగకు. తుడవకు. జాకెట్ల కట్టలో, ఎలా వచ్చిందో అలాగే పెట్టు.

M: తర్వాత స్నానం. నోము దారం తడిసినా పర్వాలేదు. ముడి మాత్రం నీది కాదు. గుర్తుంచుకో.

‘అద్దెవాడు.’ రాత్రి నిద్రపోయే ముందు ఆమె తలలో మెదిలిన మాటే అది. ఆ మనిషి ఆమె ఫోన్‌లోనే కాదు, ఆమె తలలో కూడా ఒక కనెక్షన్ పెట్టుకున్నాడా అని ఆమె వెన్నులో ఒక్క క్షణం వణుకు పుట్టింది.

ఆమె మంచం దిగి, దండెం మీంచి నైటీని, తుండుని తీసి భుజం మీద వేసుకుంది. పక్కన పాపారావు అటు తిరిగి గురక పెడుతూనే ఉన్నాడు, పొద్దెక్కే దాకా ఆయన లేచే మనిషి కాదు. నిలబడగానే లోపల ఆ గుడ్డు బరువుగా కిందికి జారుతున్నట్టు అనిపించి, ఆమె నడక పొట్టి పొట్టి అడుగులకి మారింది. అలాగే వంటింటి దాకా వెళ్లింది.

అక్కడ పెరటి గుమ్మం గడియ తీసి బయటికి వచ్చింది.

పెరడు ఇంకా నిద్రలోనే ఉంది. పెరట్లో నేల మీద రాత్రి మంచు పలచగా పరుచుకుని ఆమె అరికాళ్లకి చల్లగా అంటుకుంది, నూతి గట్టు తడిగా మెరుస్తోంది.

ఆ పెరటికి వెనక ఒక గోడ ఉంది. ఆ గోడకి అవతల ఒక పాడుబడ్డ ఇల్లు ఉంది. దాని పెంకులు జారిపోయి, లోపల జిల్లేడు మొక్కలు నడుము ఎత్తుకి పెరిగాయి. ఆ ఇల్లు ఎవరిదో ఈ వీధిలో ఎవరికీ సరిగ్గా తెలియదు.

ఆ పాడుబడ్డ ఇంటి పెరట్లో, సరిగ్గా వీళ్ల గోడ అవతల, ఆ చింత చెట్టు.

అది ముసలి చెట్టు. దాని బోదె ఇద్దరు మనుషులు చేతులు చాచినా అందనంత లావుగా ఉంది, బెరడు ముసలోడి అరికాలిలా పగుళ్లు పడి ఉంది. దాని వేళ్లు నేల కింద నుంచి వీళ్ల గోడని పైకి నెట్టి, ఆ గోడలో ఒక పెద్ద పగులు చేశాయి. గోడ ఒక తాగుబోతులా ఒరిగిపోయింది. పైన కొమ్మలు గోడ దాటి వీళ్ల పెరట్లోకి వంగి, నూతి గట్టు మీదుగా బెడ్‌రూమ్ పక్క కిటికీ దాకా సాగాయి.

చింతకాయల కాలంలో కాయలు రేకు మీద పడి రాత్రంతా టప టపమని మోగుతాయి. పాపారావు ఎప్పుడూ అంటాడు, ‘ఆ చెట్టు మన ఇంటికి ఫ్రీ ఏసీ, ఫ్రీ చింతపండు. అద్దె కట్టని కిరాయిదారు.’

తూర్పు వైపు ఆకాశం తెల్లబడుతున్నా, ఆ కొమ్మల కింద రాత్రి ఇంకా దాక్కునే ఉంది.

సుధ ఆ నీడ కిందుగా నడిచి బాత్రూమ్ రేకు తలుపు దగ్గరికి వెళ్లింది. దారిలో ఒక చింత ఆకు రాలి ఆమె వదులు జుట్టులో ఇరుక్కుంది.

★

బాత్రూమ్‌లో రాతి నేల ఆమె అరికాళ్లకి చల్లగా తగిలింది. ఆమె తలుపు దగ్గరికి లాగి, లోపల మసక వెలుగులో నిలబడింది.

ఆమె షిఫాన్ కుచ్చిళ్లని, లోపలి తాకట్టు లంగాని కలిపి నడుము దాకా ఎత్తి, ఆ మడతని ఎడమ మోచేతితో పొట్టకి అదిమి పట్టుకుంది. లోపల వేసుకున్న తెల్ల కాటన్ చడ్డీ రాత్రంతా తడిసి ఆరి, ఆమె తొడలకి అతుక్కుపోయింది. దాన్ని కిందికి లాగితే అది చర్మం నుంచి ఊడిపడినట్టు విడిపోయింది. ఆమె దాన్ని కాళ్ల మీంచి పూర్తిగా తీసి, గోడలో సబ్బు పెట్టె పక్కనున్న గూటిలో పెట్టింది.

ఆమె రాతి నేల మీద చతికిలబడి, రెండు మోకాళ్లనీ పక్కలకి విప్పింది. కుడి చేయి గోడ మీద ఆనించింది. రాత్రి ముడి ఊడిన జుట్టు భుజాల మీంచి ముందుకి పడి, ఆమె మోకాళ్లని తాకుతోంది. ఆమె ఒంటరిగా ఉంది. పెరటి గుమ్మానికి అవతల, బెడ్‌రూమ్‌లో, మొగుడు నిద్రపోతున్నాడు.

M ఆజ్ఞ కాబట్టి ఆమె కుడి చేయి గోడ మీంచి దించి, రెండు వేళ్లని నెమ్మదిగా తన పూకులోకి దూర్చింది. లోపల వెచ్చగా, జిగటగా ఉంది. వేళ్ల కొసలు ఆ నున్నటి గుండ్రటి గుడ్డుని తాకి, దాన్ని రెండు వేళ్ల మధ్య పట్టుకున్నాయి.

ఆమె ఊపిరి వదిలి, పొట్ట బిగించి, కిందికి ఒక్కసారి గట్టిగా ముక్కింది. రాత్రంతా బిగుసుకుని ఉన్న కండరాలు ఆ నెట్టుకి వదులై, అది ఒక తడి చప్పుడుతో ఆమె వేళ్లలోకి జారి బయటికి వచ్చింది. దాని వెనకే ఆమె రసం ఒక సన్నని ధారగా తొడ మీదుగా కారింది. ఆమె నోట్లోంచి “ఉమ్మ్మ్… హాఆ…” అని మూలుగు రాగానే, బెడ్‌రూమ్ పక్క కిటికీ ఈ పెరటి వైపే ఉందని, దాని వెనకే పాపారావు పడుకున్నాడని గుర్తొచ్చి, ఆమె ఎడమ అరచేతిని నోటికి అదుముకుంది.

దాని మీద రాత్రంతా ఊరిన ఆమె సొంత రసం తెల్లటి జిగట పొరగా అంటుకుని ఉంది. ఇప్పుడు ఆమె లోపల ఖాళీగా ఉంది. కండరాలు ఏమీ లేని చోట దేన్నో పట్టుకోవాలని మళ్లీ మళ్లీ బిగుసుకుని వదులవుతున్నాయి.

‘కడగకు. తుడవకు.’

ఆమె గూటిలోంచి ఆ తెల్ల కాటన్ చడ్డీని తీసి, దానిలో ఆ గుడ్డుని జాగ్రత్తగా చుట్టింది.

స్నానం అయ్యే దాకా ఆ మూటని మళ్లీ అదే గూటిలో, నీళ్లు చిందని ఎత్తులో పెట్టింది. ఆ మడతల్లోంచి పుల్లటి వాసన ఇంకా వస్తూనే ఉంది.

తర్వాత ఆమె బయటికి వచ్చి నూతిలోంచి రెండు బొక్కెనలు తోడి బకెట్ నింపింది. చేద తాడు ఆమె అరచేతుల్లో చల్లగా, తడిగా జారింది. బకెట్ ఎత్తుకుని మళ్లీ లోపలికి వచ్చి, భుజం మీది నైటీని, తుండుని తలుపు మేకుకి తగిలించి, రేకు తలుపుకి గడియ పెట్టింది.

ఇప్పుడు నీలం షిఫాన్. కుచ్చిళ్లని నడుము దగ్గర్నుంచి లాగగానే, రాత్రంతా నలిగిన ఆ పలచటి చీర జారి ఆమె పాదాల దగ్గర ఒక నీలం కుప్పగా పడింది. ఆమె వేళ్లు జాకెట్ హుక్కుల్ని పై నుంచి కిందికి ఒక్కొక్కటిగా విప్పాయి. చెమటకి వీపుకి అతుక్కుపోయిన ఆ జాకెట్‌ని భుజాల మీంచి లాగుతుంటే, అది అరటి తొక్క ఒలిచినట్టు చర్మం నుంచి మెల్లగా విడిపోయింది. జాకెట్ పట్టు వదలగానే రెండు రొమ్ములూ బయటికి దూకి, బరువుగా ఒక్కసారి ఊగి కిందికి ఒదిగాయి. రాత్రంతా బిగుతు జాకెట్‌లో నొక్కుకుపోవడంతో వాటి కింద జాకెట్ అంచు ఎర్రటి గీతగా తేలింది. పెరట్లోంచి చల్లగాలి తగలగానే ముదురు రంగు వలయం చిన్న పొక్కులుగా ముడుచుకుంది, మధ్యలో మొనలు రెండూ గట్టిపడి నిక్కబొడుచుకున్నాయి. ఆ బాత్రూంలో చూసేవాళ్లెవరూ లేకపోయినా, ఆమె అప్రయత్నంగా రెండు చేతులూ ఛాతీకి అడ్డం పెట్టుకుంది.

ఆఖరికి తాకట్టు లంగా మిగిలింది. నాడా ముడి విప్పుతుంటే ఆమె వేళ్లు ఒక్క క్షణం ఆగాయి, ఎందుకంటే ఈ లంగా ఆమెది కాదు. అది జారి తుంటి మీంచి కిందికి దిగింది. ఆమె దాన్ని తడవకుండా మడిచి, నైటీ పక్కనే మేకుకి తగిలించింది. చీరని, జాకెట్‌ని తర్వాత ఉతకడానికి మూలన బకెట్ పక్కన కుప్పగా వేసింది.

ఇప్పుడు ఆమె శరీరం మీద తాళి, మెట్టెలు, పదకొండు గాజులు, నడుము చుట్టూ నోము దారం మాత్రమే మిగిలాయి. రాత్రంతా బిగించిన లంగా నాడా ఆమె పొట్ట మీద ఒక ఎర్రటి గాడి వేసింది. ఆ గాడికి అంగుళం కిందుగా పసుపు దారం ఆమె మెత్తటి పొట్టలోకి దిగబడి ఉంది, దాని రెండు వైపులా చర్మం కొంచెం ఉబ్బి ఉంది. దాని కింద, తొడల మధ్య, ఆమె నల్లటి వెంట్రుకలు రాత్రి తడికి ఇంకా అతుక్కుని ఉన్నాయి. చలికి ఆమె చేతుల మీద, తొడల మీద రోమాలు నిక్కబొడుచుకున్నాయి. తాళి ఆమె రొమ్ముల మధ్య చల్లగా వేలాడుతోంది.

ఆమె చెంబుని బకెట్‌లో ముంచి, మొదటి చెంబు నీళ్లని తల మీంచి కుమ్మరించుకుంది. ఆ నూతి నీళ్ల చలికి ఆమె ఊపిరి ఆగి, “హ్హా…” అని ఒక్కసారిగా బయటికి వచ్చింది. ముఖం మీద, మెడ మీద రాత్రి ఎండిన పొరలు కరిగి, ఆ నీళ్లతో కలిసి రొమ్ముల మధ్య నుంచి బొడ్డు మీదుగా కిందికి జారాయి. ఆ ధార రొమ్ముల మీంచి జారుతుంటే మొనలు ఇంకా బిగుసుకుని, చల్లగా నొప్పెట్టాయి.

రెండో చెంబు, మూడో చెంబు కూడా ఆమె తల మీంచే పోసుకుంది. ఆమె వదులు జుట్టు పూర్తిగా తడిసి, బరువెక్కి, వీపుకి అతుక్కుని పిర్రల పైదాకా నల్లగా మెరుస్తూ వేలాడింది. జుట్టులో ఇరుక్కున్న చింత ఆకు నీళ్లతో పాటు జారి నేల మీద పడింది.

ఆమె సగం అరిగిన ఎర్ర సబ్బుని అరచేతుల మధ్య తిప్పి నురగ చేసింది. మెడ మీద, భుజాల మీద, చంకల్లో పూసింది. తర్వాత రెండు రొమ్ముల్నీ కింది నుంచి అరచేతుల్లోకి ఎత్తి నురగ రుద్దింది. సబ్బుకి జారుతున్న ఆ బరువైన మెత్తదనం ఆమె వేళ్ల మధ్య నుంచి తప్పించుకుని మళ్లీ కిందికి ఒదిగింది. రాత్రంతా జాకెట్ లోపల రాసుకుపోయిన మొనల మీద వేళ్లు తగలగానే అవి చురుక్కుమన్నాయి. ఆ చురుకు ఆమె ఒళ్లంతా ఒక జలదరింపుగా పాకి, ఆమె కాలి వేళ్లు నేల మీద ముడుచుకున్నాయి.

ఆమె చేయి పొట్ట మీదికి దిగి దారం దగ్గర ఆగింది. నురగ దారం మీదికి పాకి, ఆ పసుపుని కొంచెం కరిగించి, బొడ్డు కింద ఒక లేత పసుపు చారగా జారింది.

తర్వాత ఆమె కుడి చేయి కాళ్ల మధ్యకి వెళ్లింది. ‘కడగకు’ అన్నది గుడ్డు గురించి, ఆమె గురించి కాదు. ఆమె ఎడమ చేత్తో గోడ పట్టుకుని, కాళ్లు కొంచెం విప్పి నిలబడింది. నురగ వేళ్లతో పూకు పెదాల్ని కింది నుంచి పైకి రుద్దింది. రాత్రంతా నిండుగా ఉండి ఇప్పుడు ఖాళీ అయిన ఆ రంధ్రం ఆ వేళ్లని లోపలికి లాగబోయింది. ఆమె మధ్య వేలు ఒక కణుపు దాకా లోపలికి జారింది. “స్స్స్… ఆహ్…” అని మూలుగు పైకి రాగానే ఆమె పెదాలు కొరుక్కుంది. ‘ఇది స్నానం. ఇంకేమీ కాదు,’ అని తనకి తాను చెప్పుకుని, ఆమె చేయి వెనక్కి తీసుకుని, ఒక చెంబు నీళ్లు అక్కడే కుమ్మరించింది. ఆ చల్లటి నీళ్లకి ఆమె తొడలు ఒక్కసారిగా దగ్గరికి వచ్చాయి.

ఆమె ఇంకో చెంబు, ఆ తర్వాత ఇంకోటి ఒంటి మీద పోసుకుంది. నురగ ఆమె పిక్కల మీంచి జారి, పాదాల దగ్గర్నుంచి కాలువలోకి కొట్టుకుపోయింది.

ఆ దారం తడిసి చర్మానికి అతుక్కుపోయింది. ముందు అది వదులైనట్టు అనిపించింది. కానీ నీళ్లు పీల్చుకుని ఒక్కో పోగూ ఉబ్బేసరికి, ఆ మూడు ముళ్లూ బొడ్డు కింద ఇంకా బిగుసుకున్నాయి. ఆమె దారం కిందికి ఒక వేలు దూర్చి చూసింది, కానీ వేలు దూరలేదు.

‘తడిసినా పర్వాలేదు.’ తడిస్తే ఇది ఇంకా బిగుస్తుందని M కి ముందే తెలుసు. ముళ్లు వేసిన పళ్లు సుందరరావువి. ఆ పళ్లని పంపింది M. తడిసిన దారం ఆయన మాటలాగే ఆమె నడుముని ఇంకా గట్టిగా పట్టుకుంది.

రేకు తలుపు సందులోంచి బూడిద రంగు వెలుగు ఆమె తడి తొడల మీద ఒక గీతగా పడింది. ఈ వారం ఏడు రోజులూ ఈ దారం ఇలాగే ఉండాలి. ఆఖరికి ఇది ఎవరి వేళ్లకి ఊడుతుందో అని ఆమె అనుకుంది.

ఆమె మేకు మీంచి తుండు తీసి మెడ, భుజాలు తుడుచుకుంది. రొమ్ముల్ని ఒక్కొక్కటిగా ఎత్తి వాటి కింది చెమట గీత దగ్గర, తర్వాత తొడల మధ్య అద్దుకుంది. దారాన్ని మాత్రం తుండుతో మెల్లగా అద్దింది, రుద్దలేదు. చివరికి జుట్టుని పిండి, ఆ తుండుని తల చుట్టూ చుట్టి, కొసని లోపలికి దోపింది.

ఆమె నైటీని తల మీంచి వేసుకుంది. అది లేత ఆకుపచ్చ నైటీ, దాని మీద చిన్న తెల్ల పూలు, మెడ దగ్గర బొత్తాలు, నడుముకి ఒక గుడ్డ తాడు ఉన్నాయి. ఇంకా తడిగా ఉన్న ఒంటికి అతుక్కుంటూ అది కిందికి జారింది. పలచటి నూలు తడికి రొమ్ముల మీద అతుక్కుపోయి, మొనల ఆకారం బయటికి తెలుస్తోంది. ఆమె నడుము తాడుకి ఎప్పటిలాగే రెండు ముళ్లు, ఒక విల్లు వేసింది. నైటీ కింద ఆమె ఒంటి మీద ఇంకేమీ లేదు.

తర్వాత గూటిలోంచి ఆ మూటని తీసి చేతిలో పట్టుకుంది.

ఆమె బాత్రూమ్ తలుపు గడియ తీసి బయటికి వస్తుంటే, ఆమె కాళ్లు ఒక్కసారిగా ఆగాయి.

ఆ చింత చెట్టు కింద, వీళ్ల గోడకి అవతల, ఆ పాడుబడ్డ పెరట్లో ఏదో కదిలినట్టు అనిపించింది.

ఆమె అటు తిరిగి చూసింది, కానీ అక్కడ ఏమీ లేదు. గాలి వీయడం లేదు, ఆకులు కూడా కదలడం లేదు.

ఆమె నైటీ మెడ దగ్గర పిడికిలి బిగించి, మేకు మీంచి తాకట్టు లంగాని తీసి చంకలో ఇరికించుకుని, వేగంగా పెరటి గుమ్మం దాటి లోపలికి వచ్చి గడియ వేసింది.

బెడ్‌రూమ్‌లో పాపారావు ఇంకా అలాగే గురక పెడుతున్నాడు. ఆమె బీరువా తలుపు లాగి, రెండో అరలో జాకెట్ల కట్ట మధ్యకి ఆ మూటని దూర్చింది. అడుగు అరలో, తెల్ల వాయిల్ పక్కన, తాకట్టు లంగాని మడిచి పెట్టింది. బీరువా తలుపు మూయగానే, ఆ రాత్రి అద్దెవాడి సంగతి ఆమె మనసులోంచి కూడా బయటికి వెళ్లిపోయింది.

★

ఆరున్నరకి పాపారావు నిద్ర లేచి, లుంగీ సర్దుకుంటూ, పెద్దగా ఆవలిస్తూ వంటింటికి వచ్చాడు.

“టీ…” అని గొణిగాడు, కళ్లు ఇంకా సగం మూసుకునే.

స్టవ్ మీద అప్పటికే మరుగుతున్న టీని ఆమె గ్లాసులో పోసి అందించింది. ఆయన ఒక గుక్క తాగి, ‘ఆహ్’ అన్నాడు, ఒక పెద్ద పని పూర్తి చేసినట్టు.

“నిన్న భజన అదిరిపోయింది సుధా. ఆ నరసింహం గారి హార్మోనియం! ప్రతి ఆదివారం మనింట్లోనే.” టీ ఊదుకున్నాడు. “మా అమ్మకి ఫోన్ చేసి చెప్పా రాత్రే. ఆవిడ ఏడ్చేసింది. ‘నా కోడలు నా ఇంటి పేరు నిలబెట్టింది’ అంది.”

సుధ స్టవ్ మీది పాల గిన్నెని గరిటెతో తిప్పుతూ తల దించుకుంది. నైటీ కింద, ఆమె నడుము మీద, తడిసి బిగుసుకున్న నోము దారం చర్మాన్ని నొక్కుతోంది.

‘మీ అమ్మగారి కోడలి నడుము మీది ముళ్లు ఎవరి పళ్లతో బిగిశాయో ఆవిడకి చెప్పండి,’ అనుకుంది. ‘ఇంకోసారి ఏడుస్తారు.’

ఆ ఆలోచనకే ఆమె బుగ్గలు కందిపోయాయి. పాపారావు మురిసిపోయాడు. “అత్తగారి పొగడ్తకే ఇంత ఎరుపా?”

గిన్నెలో పాలు పొంగాయి. సుధ గబుక్కున స్టవ్ ఆపింది.

ఆ తర్వాత పొద్దు ఎప్పటిలాగే గడిచింది. ఆయన స్నానానికి వేడినీళ్లు పెట్టింది, ఉప్మా చేసింది, టిఫిన్ బాక్సులో అన్నం, కూర సర్దింది. ఆ పనుల మధ్యలో తల చుట్టూ ఉన్న తుండు తీసేసి, తడి జుట్టుని వీపు మీద ఆరనిచ్చింది.

తొమ్మిదింబావుకి పాపారావు హెల్మెట్ పెట్టుకుని, టిఫిన్ బాక్సు బ్యాగ్‌లో పెట్టుకుని, బైకు స్టార్ట్ చేశాడు. సుధ గేటు దాకా వచ్చి నిలబడింది. ఆయన గేటు దాటాక వెనక్కి తిరిగి చేయి ఊపాడు.

ఎదురింటి వరండాలో వడియాలు ఎండబెడుతున్న సుబ్బలక్ష్మి కళ్లు ఆ బైకు వెంట వీధి చివరి దాకా వెళ్లి, తిరిగి వచ్చి గేటు దగ్గర నిలబడ్డ సుధ మీద ఆగాయి.

★

పదింటికి గేటు గొళ్లెం చప్పుడైంది.

వచ్చింది చిన్ని. ఆమె ముదురు ఎరుపు చేనేత చీర కట్టుకుని, కొంగుని నడుములో దోపుకుంది. ఆమె ముక్కుపుడక ఎండలో నిప్పులా మెరుస్తోంది. జుట్టు వదులుగా ముడి వేసుకుని, దాంట్లో ఒక వాడిన మల్లె ముక్క పెట్టుకుంది. కాళ్లకి కొత్త వెండి మెట్టెలు ఉన్నాయి. కుడి అరికాలికి, ఆకుపచ్చ గాజు గుచ్చుకున్న చోట, మట్టి అంటిన గుడ్డ పట్టీ కట్టి ఉంది. ఆమె కుంటుతూ నడుస్తోంది, కానీ ఆ కుంటులో కూడా ఒక దర్జా కనిపిస్తోంది.

“లలితమ్మ వాయనం పళ్లేలు తెమ్మన్నారు అమ్మగారూ,” అంది, వీధికి వినిపించేలా.

ఎదురింటి వరండాలో సుబ్బలక్ష్మి వడియాలు వదిలి, ఇప్పుడు అదే చోట చీపురుతో ఊడుస్తోంది. ఆమె చీపురు చాలా నెమ్మదిగా కదులుతోంది, చూపు మాత్రం ఇటే ఉంది.

సుధ వీధి తలుపు తీయగానే చిన్ని గడప దాటి హాల్లోకి అడుగుపెట్టింది. తలుపు ఓరగా అలాగే ఉండిపోయింది. పళ్లేల కోసం వచ్చిన పనిమనిషికి గడియ అవసరం లేదు, పైగా ఆ సందులోంచి ఎదురింటి వరండా, సుబ్బలక్ష్మి నెమ్మది చీపురు కనిపిస్తూనే ఉన్నాయి.

సుధ పళ్లేల కోసం వంటింటి వైపు తిరిగేలోపే చిన్ని చూపు ఆమె మీద పడింది. ఆ చూపు ఆమె పాదాల దగ్గర మొదలై నెమ్మదిగా పైకి ఎక్కింది. సుధ జుట్టు ఇంకా తడి ఆరక భుజాల వెనక్కి జారి ఉంది, దాని కొసల తడికి లేత ఆకుపచ్చ నైటీ భుజాల దగ్గర ముదురు రంగుకి మారింది. పలచటి నూలు ఇంకా తేమగా ఉన్న రొమ్ములకి అతుక్కుని, లోపల జాకెట్ గానీ లంగా గానీ లేదని చెప్పకనే చెబుతోంది. నడుము దగ్గర, నైటీ తాడు కింద, నోము దారం ముళ్లు నూలుని నెట్టి చిన్న ఉబ్బులా కనిపిస్తున్నాయి. చిన్ని చూపు ఆ ముళ్ల మీద ఒక క్షణం ఎక్కువే ఆగింది. ఆమె పెదాల ఒక మూల నెమ్మదిగా పైకి వంగి, ఒక తెలిసిన నవ్వుగా మారింది.

“తలంటు పొద్దున్నే అయిపోయిందా అమ్మగారూ?” అంది, మామూలు గొంతుతోనే. “మంచిది. నిన్న రాత్రి భజన దుమ్మంతా పోవాలి కదా.”

‘భజన దుమ్ము’ దగ్గర ఆమె కనుబొమ్మ ఒకటి కొంచెం ఎగిరింది. సుధ బుగ్గలు వేడెక్కాయి. ఆమె కళ్లు నేల మీదికి దిగాయి, కింది పెదవి పళ్ల కిందికి వెళ్లింది. ‘ఈ అమ్మాయి కూడా నాకు మాటలు చెబుతుందా,’ అని ఆమె లోపల ఒక్కసారిగా ఉడికిపోయింది. ఒక ఇంటావిడగా ఆ నోరు మూయించే మాట ఆమె నాలుక మీదికి వచ్చింది. కానీ ఆ గోడౌన్‌లో ఏం జరిగిందో లలితకి తెలుసు, లలితకి తెలిసింది చిన్నికీ తెలుసు. ఆ మాట నాలుక మీదే ఆగిపోయింది.

సుధ ఏమీ అనకుండా వంటింట్లోకి వెళ్లింది. వంటిల్లు ఇంటి వెనక భాగంలో ఉంది, వీధి తలుపు సందులోంచి అక్కడికి చూపూ అందదు, మామూలు మాటా వినిపించదు. ఆమె అరలోంచి స్టీలు పళ్లేలు ఒక్కొక్కటిగా తీసి గట్టు మీద పేర్చుతుంటే, వెనక చిన్ని కుంటు అడుగుల చప్పుడు దగ్గరైంది.

“అయ్యగారు ఇప్పుడే వెళ్లారా? గేటు దగ్గర బైకు చప్పుడు విన్నా,” అంది చిన్ని, వంటింటి గుమ్మానికి ఆనుకుని. “ఎంత తొందర మనిషో… ఏ పనైనా రెండు నిమిషాల్లో ముగించేస్తారనుకుంటా.”

సుధ చేతిలోని పళ్లెం గట్టు మీద ఖంగుమని మోగింది. ‘ఊహించి అందా, ఎవరైనా చెప్పారా?’ అని ఆమెకి ఒక్క క్షణం అనిపించింది. ఆ విషయం తనకి తప్ప ఈ ప్రపంచంలో ఎవరికీ తెలియదనుకుంటూ ఇన్నేళ్లు గడిపింది. ఇప్పుడు ఒక పనిమనిషి దాన్ని పళ్లేల లెక్కంత తేలిగ్గా అంటోంది.

ఆమె తేరుకునేలోపే చిన్ని వెనక నుంచి వచ్చి, రెండు చేతులూ ఆమె చంకల కిందుగా ముందుకి దూర్చి, తడి నూలు మీంచే ఆమె రెండు రొమ్ముల్నీ గుప్పిళ్లలో పట్టి ఒక్కసారి గట్టిగా పిసికింది. ఆ బరువైన రొమ్ములు ఆమె వేళ్ల మధ్య నుంచి పొంగి, నైటీ పై బొత్తం దగ్గర నూలు బిగుసుకుంది. సుధ ఒళ్లు ఉలిక్కిపడి, ఆమె పిర్రలు వెనక్కి చిన్ని పొట్టకి తగిలాయి. చిన్ని కిసుక్కున నవ్వుతూ ఆమె తడి జుట్టు పక్కకి తోసి, మెడ పక్కన చెవి కింద చప్పుడయ్యేలా ఒక ముద్దు పెట్టింది.

“చిన్నీ… వద్దు…” అని సుధ గుసగుసగా అంది. వీధి తలుపు ఓరగా ఉంది, సుబ్బలక్ష్మి చీపురు ఆ ఎదురుగానే ఉంది. అందుకే ఆ మాట గొంతు దాటి పైకి రాలేదు. ఆమె చేతులు చిన్ని మణికట్టుల్ని పట్టుకున్నాయి, కానీ వాటిని తోయలేదు.

“వద్దా?” చిన్ని బొటనవేళ్లు నూలు మీంచి రెండు మొనల్నీ వెతికి పట్టుకుని, ఒక్కసారి గిల్లి వదిలాయి. అవి అప్పటికే గట్టిగా నిక్కి ఉన్నాయి. “ఇవి వద్దని చెప్పడం లేదమ్మగారూ.”

సుధ పళ్లు కొరుక్కుని ఒక మూలుగుని లోపలే నొక్కేసింది, అది ముక్కులోంచి “మ్మ్హ్…” అని సన్నగా జారింది. చిన్ని కుడి చేయి రొమ్ము వదిలి కిందికి జారి, నైటీ అంచుని మోకాలి దాకా లేపి, ఆమె తొడల మధ్యకి దూరింది. ఆమె వేళ్లు ఒక్క క్షణం సుధ పూకు పెదాల మీంచి కింది నుంచి పైకి రాసి, అక్కడ ఊరిన తడిని తాకి, అంతే వేగంగా బయటికి వచ్చేశాయి. సుధ మోకాళ్లు ఒక్కసారి వంగి, ఆమె గట్టు అంచుని పట్టుకుంది.

చిన్ని తన తడి వేళ్లని సుధ కళ్ల ముందు ఒకసారి ఆడించి, తన చీర కొంగుకి తుడుచుకుంది. “అయ్యగారి రెండు నిమిషాలకి ఇంత తడి రాదమ్మగారూ,” అని చెవిలో గుసగుసలాడి, నవ్వుతూ వెనక్కి జరిగింది.

సుధ బుగ్గలు మండిపోయాయి. ఆమె నైటీ అంచుని కిందికి లాక్కుని, జారిన జుట్టుని వెనక్కి తోసుకుంది. ‘ఈ అమ్మాయి చేతులు కూడా నా మీద పడుతున్నాయి,’ అని ఆమె లోపల రగిలింది. కానీ ఆ కోపం కింద, ఆమె తొడల మధ్య ఆ వేళ్లు తాకిన చోట, ఇంకా ఒక వేడి కొట్టుకుంటూనే ఉంది.

ఆమె పది పళ్లేలని ఒక దొంతరగా రెండు చేతుల్లో పట్టుకుని, ఆ దొంతరని ఛాతీకి అడ్డంగా ఆనించుకుని హాల్లోకి వచ్చింది. చిన్ని వెనకే కుంటుతూ వచ్చి ఆ అడ్డుని చూసింది, ఆ అడ్డు ఎందుకో కూడా చూసింది. ఆమె నవ్వు ఇంకొంచెం వెడల్పైంది.

“పది,” అంది సుధ. ఆమె గొంతు పొడిగా వచ్చింది.

చిన్ని పళ్లేలని నేల మీద పెట్టి, కట్టు కట్టిన కాలుని జాగ్రత్తగా పక్కకి చాపి కూర్చుని, ఒక్కొక్కటిగా లెక్కపెట్టింది. ఆ కుడి అరికాలి గుడ్డ పట్టీ మీద మట్టి ఇంకా అలాగే ఉంది. నిన్న రాత్రి పగిలిన సుధ ఆకుపచ్చ గాజు ముక్కే దాని కింద ఉన్న గాటుకి కారణం. “పది. లలితమ్మ లెక్కల మనిషి.” ఆమె నడుములోంచి ఒక పాత చీర ముక్క తీసి, పళ్లేలని దాంట్లో మూట కట్టింది. మూట ముడి బిగిస్తూనే తల ఎత్తకుండా అంది, “మీ గాజు ఎలా పగిలిందో నాకు తెలుసమ్మగారూ. నా కాలు చెప్పింది.”

సుధ ఊపిరి ఒక్క క్షణం ఆగింది. ఆమె చేతులు నైటీ కుచ్చుల్ని పట్టుకుని నలిపాయి.

చిన్ని మూటని చంకలో పెట్టుకుని లేచింది. గుమ్మం దగ్గరికి కుంటుతూ వెళ్లి, ఓరగా ఉన్న తలుపు సందులోంచి బయటి ఎండని ఒకసారి చూసింది. అక్కడ్నుంచే, వీధి చివర, పాడుబడ్డ ఇంటి గోడ మీదుగా చింత చెట్టు తల కనిపిస్తోంది. ఆమె ఆ చెట్టు వైపు చూస్తూ, సుధ వైపు తిరగకుండా, గొంతు తగ్గించి అంది, “ఈ వారం ఆ చింత చెట్టుకి పని ఎక్కువుంటుందమ్మగారూ.”

“ఏం పని?”

చిన్ని జవాబు చెప్పలేదు. ఆమె తలుపు బార్లా లాగి, మళ్లీ ఆ పాత వినయాన్ని ముఖానికి తగిలించుకుని, వీధికి వినిపించేలా అరిచింది. “వస్తానమ్మగారూ! పళ్లేలు లలితమ్మకి అప్పజెప్తా!”

ఎదురింటి వరండాలో సుబ్బలక్ష్మి చీపురు మళ్లీ కదిలింది. సుధ కుర్చీ వెనక వేలాడుతున్న ఒక పాత పైటని లాగి నైటీ మీద కప్పుకుంది, ఆ ‘ఏం పని’ ఇంకా ఆమె నాలుక మీదే ఉంది

[12345677889]

మంగళసూత్రం మాటున – ఇంటి ఇల్లాలు, మాస్టర్ బానిస
పోస్ట్ #9
━━━━━━━━━━━━━━━━

చింత చెట్టు నీడ – పార్ట్ 1

పదీ పావుకి వీధి చివర కుళాయిలో నీళ్లు వచ్చాయి.

ఆ కుళాయి వీధి చివర, సరిగ్గా వెనక సందు మలుపు దగ్గర ఉంది. అక్కడి నుంచి చూస్తే పాడుబడ్డ ఇంటి గోడ మీదుగా చింత చెట్టు తల కనిపిస్తుంది. పది దాటితే ఆ కుళాయి చుట్టూ బిందెలు చేరతాయి, బిందెల చుట్టూ ఆడవాళ్లు చేరతారు, వాళ్ల నోళ్ల చుట్టూ వీధి వార్తలు తిరుగుతాయి.

సుధ ఇల్లు ఆ మలుపుకి రెండిళ్ల ఇవతలే ఉంది. చిన్నిని సాగనంపడానికి సుధ ఆ పాత పైటతోనే గేటు దాకా వచ్చి నిలబడింది. చిన్ని ఇంటి దారి పట్టకుండా స్టీలు పళ్లేల మూటతో నేరుగా ఆ కుళాయి దగ్గరికి వెళ్లి, మూటని కింద పెట్టి, ఒక బిందె పక్కన కూర్చుంది.

అక్కడ అప్పటికే మూడు బిందెలు ముందున్నాయి. ఒకటి పనిమనిషి లక్ష్మిది, ఒకటి ఇస్త్రీ బండి సరోజది. మూడోది ఎదురింటి సుబ్బలక్ష్మిది. ఆమెకి నీళ్లు అక్కర్లేకపోయినా, వార్తల కోసం బిందెతో వచ్చింది.

గేటు దగ్గర్నుంచి సుధకి ప్రతి మాటా స్పష్టంగా వినిపించింది. చిన్ని గుసగుస కూడా మామూలు ఆడవాళ్ల మాట కంటే గట్టిగానే ఉంటుంది.

“అక్కా, మీ వీధి బాగుంది,” అంది చిన్ని, కట్టు లేని కాలుని కుళాయి కింద కడుక్కుంటూ. “కానీ ఆ చెట్టు…” ఆమె చింత చెట్టు వైపు చూసి, ఆగి, తల ఊపి, మాట మింగేసింది.

ఆ ఒక్క క్షణం మూడు బిందెల దగ్గరా చేతులు ఆగిపోయాయి.

“ఏంటే ఆ చెట్టు?” సరోజ.

“ఏమీ లేదక్కా. మా అమ్మమ్మ ఊరు ఇక్కడే, పాత రోజుల్లో. ఆమె చెప్పేది. మీకు తెలుసేమో అనుకున్నా.”

“ఏం చెప్పేది?” లక్ష్మి బిందె నిండిపోయింది, కుళాయి కింద పొర్లుతోంది, ఆమె పట్టించుకోలేదు.

చిన్ని అటూ ఇటూ చూసి గొంతు తగ్గించింది.

“ముప్పై ఏళ్ల క్రితం. ఆ పాడుబడ్డ ఇంట్లో ఒక కోడలు ఉండేది. అందగత్తె. మోకాళ్ల కిందికి జుట్టు. అత్తగారికి ఆ అందం కంట్లో నలుసు. కోడలికి కడుపు పండలేదు. ఒక నోము పట్టించారు. తెల్ల చీర కట్టుకుని, నడుముకి పసుపు దారం కట్టుకుని, ఏడు రోజుల నోము.”

సుధ చేయి తనకి తెలియకుండానే నైటీ మీంచి నడుము దగ్గరికి, దారం కట్టిన చోటికి జారింది.

“ఆరో రోజు రాత్రి,” చిన్ని గొంతు ఇంకా తగ్గింది, “ఏం జరిగిందో ఎవరికీ తెలియదు. అత్త అంటారు, మొగుడు అంటారు, వేరే ఏదో అంటారు.” ‘వేరే ఏదో’ దగ్గర ఆమె కనుబొమ్మలు ఎగిరాయి. “తెల్లారేసరికి ఆ కోడలు ఆ చింత చెట్టు కొమ్మకి వేలాడుతూ ఉంది. తెల్ల చీరతోనే. నడుముకి ఆ దారం, మూడు ముళ్లలో రెండే ఉన్నాయి. మూడోది విప్పేసి ఉంది. నోము మధ్యలోనే ఆగిపోయింది.”

“అయ్యో,” అంది లక్ష్మి. ఆమె బిందె పొర్లుతూనే ఉంది.

“అప్పట్నుంచీ,” చిన్ని, “ఆ నోము పూర్తి కాని ఆత్మ ఆ చెట్టు మీదే. రాత్రి పూట కాలి గజ్జెలు ఘల్లుఘల్లుమంటూ తిరుగుతుందట. ఎవరి కోసం? తెల్ల చీర కట్టి నోము పట్టిన ఆడదాని కోసం. దాని ఒంట్లోకి దూరి తన నోము పూర్తి చేసుకోవాలని. అందుకే ఆ చెట్టు కాయలు ఎవరూ ఏరుకోరు.”

“మా ఆయన ఏరుకుంటాడే,” అంది సరోజ. “పోయిన ఏడు రెండు బస్తాలు.”

“అందుకేనక్కా, మీ ఆయనకి ఆ దగ్గు ఇంకా తగ్గలేదు.”

సరోజ నోరు విచ్చుకుని అలాగే ఉండిపోయింది.

“అమ్మో అమ్మో,” సుబ్బలక్ష్మి గుండె మీద చేయి వేసుకుంది. ఆమె కళ్లు ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగి సుధ గేటు వైపు. “తెల్ల చీర… నోము… నడుము దారం…”

“ఎవరక్కా?” చిన్ని, అమాయకంగా. “ఈ వీధిలో ఎవరైనా నోము పట్టారా?”

మూడు ముఖాలూ ఒకేసారి సుధ వైపు తిరిగాయి.

సుధ గేటు దగ్గరే నిలబడి ఉంది. నైటీ మీద పైట కప్పుకుని, తడి జుట్టు భుజాల మీద ఆరబెట్టుకుంటూ, తెలియకుండానే నడుము మీద చేయి పెట్టుకుని ఉంది.

ఆ మూడు చూపులు తగలగానే ఆమె చేయి వెంటనే దించేసింది.

చూపు గేటు గొళ్లెం మీదికి జారింది. కింది పెదవి పంటి కింద నలిగింది.

“అయ్యో, సుధమ్మ గారికేనా ఆ నోము?” చిన్ని నోటి మీద చేయి పెట్టుకుంది, అవార్డు ఇవ్వాల్సినంత నిజంగా. “నాకు తెలియదక్కా. నేను టైలర్ షాపు అమ్మాయిని. నిన్న వాయనం దగ్గర చూశా, అంతే. ఏం చెప్పను… ఆ ఇంటి పెరడు ఆ చెట్టు కిందే కదా…”

“నోరు మూసుకోవే,” సుబ్బలక్ష్మి గద్దించింది. కానీ ఆమె కళ్లు సుధ మీదే. “ఇవన్నీ ముసలమ్మల కథలు. ఈ కాలంలో దెయ్యాలు ఏంటి?” ఆమె ఒక్క క్షణం ఆగింది. “కానీ… ఇవాళ రాత్రి నేను మా కిటికీ మూసే పడుకుంటా.”

★

పన్నెండింటికి సుబ్బలక్ష్మి గేటు తోసుకుని లోపలికి వచ్చింది. చేతిలో దారానికి గుచ్చిన నిమ్మకాయ, ఏడు పచ్చిమిరపకాయలు.

“గుమ్మానికి కట్టు,” అంది, ఊపిరి తీసుకోకుండా. “నేను కథలు నమ్మను. ఇది కథ కోసం కాదు. ఊరికే. గుమ్మం అందంగా ఉంటుంది.”

“అక్కా, మీరే చెప్పారు దెయ్యాలు లేవని.”

“లేవు. అందుకే ఏడే. నమ్మితే పదకొండు కట్టేదాన్ని.” ఆమె గొంతు తగ్గించింది. “రాత్రి నువ్వు ఏ వైపు పడుకుంటావు? కిటికీ వైపా?”

“అవును.”

“మారు. ఆయన్ని కిటికీ వైపు పెట్టు. మగాళ్లకి దెయ్యాలు పట్టవు. పట్టినా వదిలేస్తాయి. రుచి ఉండదు. మా రాజమండ్రి వదిన ఊళ్లో ఒకాయన ఉన్నాడంట. గోదారి గట్టు మనిషి. ఎర్రబట్ట, జడలు. ఎంతటి దెయ్యాన్నైనా సీసాలో పెట్టి బిరడా బిగిస్తాడంట. ఆయన భాష వింటేనే దెయ్యం సగం పారిపోతుందంట, మిగతా సగం నవ్వి చస్తుందంట.” ఆమె నవ్వలేదు. “అవసరం పడితే చెప్పు. నంబర్ ఉంది వదిన దగ్గర.”

సుధ ఆ దండని గుమ్మం పైన మేకుకి కట్టింది. సుబ్బలక్ష్మి గుమ్మం దాటి వెళ్తూ వెనక్కి తిరిగింది.

“నోము దారం గట్టిగా ఉంది కదా?”

“ఉందక్కా.”

“గట్టిగా ఉంచు. దెయ్యానికి మూడో ముడి మీదే కన్ను.”

★

మధ్యాహ్నం రెండింటికి ఆమె ఫోన్ మోగింది.

M: వీధిలో కథ విన్నావు.

M: భయమేస్తోందా?

ఆ కథ ఆయనకి అప్పుడే ఎలా చేరిందని ఆమెకి ఒక్క క్షణం అనిపించింది. చిన్ని చెప్పి ఉంటుంది. సుధ వేళ్లు స్క్రీన్ మీద ఆగాయి. చిన్ని నోట్లోంచి వచ్చిన ఆ కథ, ఆ మూడో ముడి, ఆ తెల్ల చీర, అన్నీ ఒకేసారి ఆమె కళ్ల ముందు తిరిగాయి.

‘కొంచెం,’ అని ఆమె టైప్ చేసింది. తర్వాత దాన్ని తుడిచేసి, మళ్లీ టైప్ చేసింది: ‘అవును.’

M: మంచిది. భయం నీ ఒంటికి బాగా నప్పుతుంది. వణికినప్పుడు నీ తొడలు ఎక్కువ తడుస్తాయి.

M: ఈ రాత్రి పక్క కిటికీ రెక్కలు బార్లా విప్పి పడుకో. దుప్పటి వద్దు. నైటీ ఒక్కటే. లోపల ఏమీ వద్దు.

M: ఇంకోటి. ఈ క్షణం నుంచి నీకు దెయ్యం పట్టడం మొదలైంది. నటించు. గొంతు మార్చి నువ్వు ఏమి అన్నా అది దెయ్యం మాట. నీ మాట కాదు. ఏ పతివ్రత నోరూ అనలేని మాటలు దెయ్యం నోరు అనొచ్చు. నీ మొగుడి ముందే.

M: ఈ రాత్రి భోజనం దగ్గర ఒక్కసారి. చిన్నగా. చూద్దాం వాడు ఏం చేస్తాడో.

ఆమె ఫోన్‌ని ఒడిలో పెట్టుకుని చాలాసేపు అలాగే కూర్చుంది. ఆమె గుండెల్లో భయం ఉంది, దాని కింద ఇంకేదో ఉంది. రెండూ ఒకే గొంతులో కలిసి కొట్టుకుంటున్నాయి. ఆమె తొడలు నైటీ కింద తమంతట తామే దగ్గరికి నొక్కుకున్నాయి.

★

ఆరున్నరకి పాపారావు గేటు దగ్గర బైకు ఆపి, గుమ్మానికి వేలాడుతున్న నిమ్మకాయ మిరపకాయల్ని చూసి, ఒక్క క్షణం ఆగి, తర్వాత కడుపు పట్టుకుని నవ్వాడు.

“ఇదేంటి సుధా! మన గుమ్మానికి లారీ దిష్టి కట్టారు!”

“సుబ్బలక్ష్మి అక్క…”

“తెలుసు తెలుసు!” ఆయన నవ్వు ఆగలేదు. “సాంబయ్య కొట్టు దగ్గర విన్నా. వీధి మొత్తం అదే మాట. ‘చింత చెట్టు దెయ్యం, నోము పట్టిన ఆడదాని కోసం వస్తుంది’ అంట! సాంబయ్య నన్ను జాలిగా చూశాడు. అరకేజీ కందిపప్పుకి నలభై గ్రాములు ఫ్రీగా వేశాడు. దెయ్యం కుటుంబానికి డిస్కౌంట్.”

“మీరు నవ్వుతున్నారు…”

“నవ్వక? ఆ చెట్టు మా నాన్న కాలం నుంచి ఉంది. పన్నెండేళ్లుగా నువ్వు దాని కింద బట్టలు ఆరేస్తున్నావు. ఏ దెయ్యమైనా ఇప్పటిదాకా నీ జాకెట్టు ఒక్కటైనా ఎత్తుకెళ్లిందా?” ఆయన చేతులు చాచాడు. “దెయ్యం వస్తే రానీ. మన ఇంట్లో దాచుకోవడానికి ఏముంది? ఒక పాత టీవీ, ఒక పాత బీరువా, ఒక పాత మొగుడు.”

‘ఒక పాత బీరువా,’ అనుకుంది సుధ. ‘దాని అడుగున ఒక ఉతకని చీర, పక్కన ఒక తాకట్టు లంగా. రెండో అరలో జాకెట్ల మధ్య ఒక గుడ్డు.’

ఆ జాబితాకి ఆమె పెదాల మీద ఒక దొంగ నవ్వు మొలిచింది. ఆయన చూడకముందే అరచేతి వెనకతో దాన్ని అద్దేసి, వంటింటి వైపు తిరిగింది.

★

రాత్రి ఎనిమిదిన్నరకి వంటింట్లో నేల మీద రెండు పీటలు వేసింది. అన్నం, చింతపండు పులుసు వడ్డించింది.

పాపారావు పులుసుని అన్నంలో కలుపుతూ, ఒక ముద్ద నోట్లో పెట్టుకుని, కళ్లు మూసుకున్నాడు.

“అబ్బా. ఈ రోజు పులుసు అదిరింది. మన చెట్టు చింతపండా? దెయ్యం చింతపండు. ఇంకొంచెం పోయి.”

సుధ గరిటె ఎత్తింది, కానీ ఆమె చేయి గాల్లోనే ఆగింది. M మాట గుర్తొచ్చింది: ‘ఒక్కసారి. చిన్నగా.’

ఆమె తల మెల్లగా ఒక పక్కకి వాల్చింది. కళ్లు సగం మూసింది. ఆమె గొంతు కిందికి దిగి, బొంగురుగా, లోతుగా, తనది కాని గొంతులా మారింది.

“ఇంకొంచెమా?”

పాపారావు ముద్ద చేతిలో ఆగిపోయింది.

“పన్నెండేళ్లుగా ఈ ఇంట్లో ఒక ఆడది ఆకలితో పడుకుంటోందిరా. రోజూ రాత్రి. నువ్వు రెండు ముద్దలు తిని, మీదికెక్కి, మూడో నిమిషానికి గురక పెడతావు. దాని ఆకలి నీకెలా తెలుస్తుంది?”

వంటింట్లో ఒక క్షణం నిశ్శబ్దం పరుచుకుంది.

తర్వాత పాపారావు అన్నం చేతిలోంచి జారిపోయేంత నవ్వు నవ్వాడు. పీట మీంచి ఒరిగి, కళ్లలో నీళ్లతో.

“అబ్బా! అబ్బా సుధా! సుబ్బలక్ష్మి కథ నీకు బాగా ఎక్కింది! దెయ్యం గొంతు! అచ్చం సినిమాల్లోలాగే!” ఆయన కళ్లు తుడుచుకున్నాడు. “మూడో నిమిషానికి గురకా? దెయ్యానికి నా సంగతి కూడా తెలుసా?”

“తెలుసు,” అంది అదే గొంతు. “ఈ ఇంటి గోడలకి తెలుసు. ఈ మంచం కోళ్లకి తెలుసు. ఆ చింత చెట్టు కొమ్మకి కూడా తెలుసు. అది రాత్రంతా కిటికీలోంచి చూస్తుంది. నువ్వు ఎక్కేది తెలుసు, దిగేది తెలుసు. మధ్యలో ఏమీ లేదని కూడా తెలుసు.”

పాపారావు ఇప్పుడు నేల మీద దొర్లి నవ్వుతున్నాడు. “చాలు చాలు! కడుపు నొప్పి! సరే దెయ్యం గారూ, మరి మీకేం కావాలి? పులుసా, అన్నమా?”

సుధ గరిటెని గిన్నెలో పెట్టింది. ఆమె తల ఇంకొంచెం వాలింది. ఆమె చేయి నైటీ మీంచే తన నడుము దారం మీదికి వెళ్లి అక్కడ ఆగింది.

“నాకు కావాల్సింది ఈ మూడో ముడి వెనక ఉందిరా,” అంది ఆ గొంతు, మెల్లగా.

పాపారావు నవ్వు ఒక్క క్షణం ఆగింది. ఒక్క క్షణమే, తర్వాత మళ్లీ పెద్దగా మొదలైంది.

“ఓరి నాయనో! దెయ్యం దొంగ! సుధా, నువ్వు సినిమాల్లో ఉండాల్సినదానివి!” ఆయన పీట మీద సర్దుకున్నాడు. “సరే సరే. దెయ్యానికి దారం కావాలంట. నోము అయ్యేదాకా ఆగమను. ఆ రోజు మొదటి లడ్డూ సుబ్బారావుది. రెండోది దెయ్యానికి.”

ఆ ‘మొదటి లడ్డూ’ దగ్గర సుధ కనురెప్పలు ఒక్కసారి వాలాయి. నిన్న రాత్రి హారతి పళ్లెం దగ్గర ‘విప్పిన రోజు ముందే చెప్పు’ అని అడిగినప్పుడు సుబ్బారావు చూపు ఆమె కుచ్చిళ్ల మీద ఉంది. ఆ లడ్డూలు ఏ రోజు కోసమో తనకీ, లలితకీ, చిన్నికీ తెలుసు. పక్కనే కూర్చున్న మొగుడికి మాత్రం తెలియదు.

M చెప్పిన ఆట ఇంకా ఆడుతూ, సుధ కళ్లు పూర్తిగా విప్పి, మామూలు గొంతుతో అమాయకంగా అడిగింది. “ఏమైందండీ? ఎందుకు నవ్వుతున్నారు?”

ఆయన ఇంకోసారి నవ్వుతో కూలబడ్డాడు.

ఆమె లోపల, కాళ్ల మధ్య, ఆ మాటలన్నీ బయటికి వచ్చిన దారిలోనే ఒక వెచ్చని ఊట కిందికి దిగింది. పన్నెండేళ్లు గొంతులో ఆగిపోయిన మాటలు అవి. ఆయన విని నవ్వాడు, అంతే. ఆ నవ్వు ఆమెకి ఒక లైసెన్స్ కాగితంలా అనిపించింది.

పీట అంచున ఆమె కాలి వేళ్లు ముడుచుకున్నాయి. పాపారావు చెంబు చాపాడు. “నటించి ముఖం టమాటా అయింది. నీళ్లు తాగు, దెయ్యమా.”

తొమ్మిదింటికి సుబ్బారావు ఫోన్. పాపారావు స్పీకర్ పెట్టి, నవ్వుతూనే, మొత్తం కథ చెప్పాడు.

“ఒరేయ్,” సుబ్బారావు గొంతు ఒక్కసారిగా గంభీరంగా. “ఆ దెయ్యం మూడో ముడి మీద కన్నేసిందా?”

“అంట రా. మా సుధ దెయ్యం గొంతులో అదే అంది. హహ.”

“నవ్వకు రా.” ఒక చిన్న నిశ్శబ్దం. “ఆ ముడి… దెయ్యం ముందు విప్పితే… నోము పోతుంది కదా? తర్వాత… తర్వాత ఎవరికీ… అంటే… వాయనం ఎవరికీ ఉండదు కదా?”

“వాయనం కోసం దెయ్యంతో పోటీ పడుతున్నావా రా?” పాపారావు మళ్లీ దొర్లాడు.

“నిన్న భజనప్పుడే నేను ముందు అడిగా,” అన్నాడు సుబ్బారావు, చాలా సీరియస్‌గా. “లడ్డూలు తెస్తా అన్నా. దెయ్యం తర్వాత వచ్చింది. క్యూలో ఉండాలి.”

★

రాత్రి పదకొండింటికి ఆమె బెడ్‌రూమ్‌లోకి వచ్చింది.

పాపారావు అప్పటికే గురక పెడుతున్నాడు. ఆయన కిటికీ వైపు కాదు, గోడ వైపు పడుకున్నాడు. M ఆజ్ఞ కిటికీ వైపే కాబట్టి, సుబ్బలక్ష్మి సలహాని ఆమె ఆయనకి చెప్పనే లేదు.

సుధ పక్క కిటికీ దగ్గర నిలబడి, రెండు రెక్కల్నీ బార్లా తోసింది. చల్లటి గాలి లోపలికి దూసుకొచ్చింది, దానితో పాటు చింత బెరడు వాసన కూడా. కిటికీ ఊచల అవతల, ఆరడుగుల దూరంలో, ఆ కొమ్మలు చీకట్లో చాచిన చేతుల్లా కనిపిస్తున్నాయి.

ఆమె దుప్పటిని మడిచి మంచం కింద పెట్టింది. నైటీ కింద ఆమె ఏమీ వేసుకోలేదు. నడుముకి నైటీ తాడు, దానికి రెండు ముళ్లు, ఒక విల్లు. ఆ తాడు కింద, ఆమె చర్మం మీద, పసుపు దారం మూడు ముళ్లతో ఉంది.

ఆమె కిటికీ వైపు వెల్లకిలా పడుకుంది. వదులు జుట్టు మంచం అంచు దాటి నేల వైపు వేలాడింది. పలచటి నైటీ ఆమె ఒంటికి అతుక్కుని, వెల్లకిలా పడుకున్నప్పుడు రెండు రొమ్ములూ పక్కలకి ఒరిగి, వాటి మొనలు నూలు కింద గుండ్రంగా తెలుస్తున్నాయి. చల్లటి గాలి ఆమె పాదాల మీంచి పైకి వచ్చి, నైటీ అంచు కిందికి దూరి, ఆమె తొడల లోపలి చర్మాన్ని తడుముతోంది. ఆ చలికి ఆమె పొట్ట కండరాలు బిగుసుకుని వదులవుతున్నాయి.

ఆమె కళ్లు మూయలేదు. పైకప్పు వైపు చూస్తూ, ప్రతి చప్పుడుకీ చెవి పెట్టి పడుకుంది.

★

రాత్రి రెండు గంటలైంది.

అప్పుడు పెరట్లో ఒక ఘల్లుమన్న చప్పుడు వినిపించింది.

ఆమె ఒళ్లు రాయిలా బిగుసుకుపోయింది.

మళ్లీ ఘల్లుమంది, తర్వాత రెండుసార్లు వరసగా ఘల్ ఘల్ మంది.

ఆ చప్పుడు పెరట్లోంచి నెమ్మదిగా దగ్గరికి వస్తోంది. ఒక అడుగు, తర్వాత ఇంకో అడుగు, ప్రతి అడుగుకీ కాలి గజ్జెలు మోగుతున్నాయి. అది ఒక ఆడదాని నడకలా ఉంది, బరువు లేని నడకలా ఉంది. ఆ నడక నూతి గట్టు దాటి, బట్టల బండ దాటి, బాత్రూమ్ రేకు దగ్గర ఆగింది.

ఆమె మెడ మెల్లగా కిటికీ వైపు తిరిగింది.

చంద్రుడు ఆ కొమ్మల మధ్య నుంచి చూస్తున్నాడు. పెరడు మొత్తం ఒక వెండి పొరలో మునిగి ఉంది. గోడ అవతల ఆ చింత బోదె నల్లగా నిలబడి ఉంది.

కానీ పెరట్లో ఎవరూ లేరు.

కదిలేది ఏమీ కనిపించలేదు.

అంతలోనే మళ్లీ ఘల్లుమంది.

ఇప్పుడు ఆ చప్పుడు కిటికీ కిందే, గోడ పక్కనే వచ్చింది. అది ఆమె తలకి మూడడుగుల దూరంలోనే ఉంది.

ఆమె ఊపిరి గొంతులో ఇరుక్కుంది. కాళ్లు ముడుచుకోబోయి ఆగాయి. ‘దుప్పటి వద్దు.’ ఆమె తొడలు వణికాయి. ఆ వణుకు భయంతో మొదలైంది, కానీ మోకాళ్ల దగ్గరికి వచ్చేసరికి ఇంకోలా మారింది. ఆమె పూకు తడిసి, రసం తొడల మధ్య జారడం ఆమెకి తెలిసింది. M చెప్పినట్టే, వణికేకొద్దీ ఇంకా తడుస్తోంది. ఆమె గొంతులో ఒక “మ్మ్…” పుట్టింది. పక్కనే పాపారావు పడుకుని ఉన్నాడు. ఆమె దిండు అంచుని పళ్లతో కొరికి ఆ శబ్దాన్ని లోపలే ఆపేసింది.

ఆమె లేవలేదు, కిటికీలోంచి తొంగి చూడలేదు. కళ్లు గట్టిగా మూసుకుని, దిండు అంచుని పళ్ల మధ్యే పట్టుకుని పడుకుంది.

తర్వాత ఆ గజ్జెలు ఘల్ ఘల్ మంటూ దూరంగా, చెట్టు వైపు వెళ్లి ఆగిపోయాయి.

ఆ నిశ్శబ్దంలో ఆమె ఎప్పుడు నిద్రలోకి జారిందో ఆమెకి తెలియదు.

★

చలికి ఆమెకి మెలకువ వచ్చింది.

ఆమె కళ్లు విప్పింది. గది ఇంకా చీకటిగానే ఉంది. కిటికీలోంచి తెల్లవారుజాము బూడిద వెలుగు లోపలికి పాకుతోంది. గోడ గడియారం నాలుగూ పది చూపిస్తోంది.

ఆమె కిటికీకి వీపు పెట్టి, పక్కకి ఒరిగి పడుకుని ఉంది. ఆమె ఒంటి మీద నేరుగా గాలి తగులుతోంది, వీపు మీద, పొట్ట మీద, రొమ్ముల మీద. ఆమె చేయి ఉలిక్కిపడి నైటీ వైపు వెళ్లింది.

నైటీ ముందు భాగం పూర్తిగా విచ్చుకుని, భుజాల మీంచి మోచేతుల దాకా జారిపోయి ఉంది. నడుము దగ్గరి గుడ్డ తాడు విప్పేసి ఉంది, రెండు ముళ్లూ విల్లూ కూడా. ఆ తాడు రెండు చివరలూ ఆమె రెండు పక్కలా మంచం మీద ఎవరో సాగదీసి పెట్టినట్టు పడి ఉన్నాయి.

ఆమె ఒళ్లంతా బయటే ఉంది, చల్లటి గాలికి, బార్లా విప్పిన కిటికీకి, ఆ చెట్టుకి ఎదురుగా. రెండు రొమ్ములూ చలికి బిగుసుకుని, మొనలు గట్టిగా ముడుచుకుని, వాటి చుట్టూ చర్మం పొక్కులు కట్టి ఉంది. ఆమె పొట్ట మీద, తొడల మీద రోమాలు నిక్కబొడుచుకున్నాయి. ఆమె పై తొడ నిద్రలోనే ముందుకి జారి, కాళ్లు విడిపోయి ఉన్నాయి. వాటి మధ్య రాత్రి తడి ఆరి, చర్మం బిగుసుకుంది.

ఆమె చేయి గబగబా కిందికి, బొడ్డు కిందికి, ఆ పసుపు దారం దగ్గరికి వెళ్లింది.

మొదటి ముడిని తడిమింది. అది గట్టిగానే ఉంది. రెండో ముడి కూడా గట్టిగానే ఉంది.

తర్వాత ఆమె వేలు మూడో ముడి మీదికి వెళ్లింది.

అక్కడ ఆమె వేలు ఆగిపోయింది.

మూడో ముడి వదులుగా ఉంది. అది విడిపోలేదు, కానీ వదులైపోయింది. ఆ దారం రెండు పోగులూ ముడిలోంచి సగం జారి, ఒక వేలు పెడితే ఊడిపోయేలా ఉన్నాయి. సుందరరావు పళ్లతో బిగించిన ముడి అది, నిన్న పొద్దున నూతి నీళ్లకి ఇంకా బిగుసుకున్న ముడి అది.

ఆమె గుండె గొంతులోకి ఎగిరి కొట్టుకుంది.

పక్కన పాపారావు గోడ వైపు తిరిగి గురక పెడుతూనే ఉన్నాడు. ఆయన ఈ రాత్రి అసలు కదిలిన గుర్తే లేదు.

అప్పుడు ఆమె ముక్కుకి ఒక వాసన తగిలింది. అది పచ్చి పసుపు వాసన. అది దిండు మీంచి, ఆమె భుజం దగ్గర్నుంచి వస్తోంది.

ఆమె మెల్లగా లేచి కూర్చుంది. ఆ దారాన్ని రెండు వేళ్లతో పట్టుకుని, మూడో ముడిని మళ్లీ బిగించబోయింది, కానీ అది సరిగ్గా కూర్చోలేదు. అప్పుడు సుందరరావు వదిలిన పొడవాటి కొసల్ని పైకి లాగి, ముందుకి వంగి, వాటిని పళ్లతో పట్టి గట్టిగా గుంజింది. తన పళ్లతో తానే వేసుకున్న ఆ ముడి బిగుసుకుంది.

‘తన ముడి కాదని M అన్నాడు. ఇప్పుడు దాని మీద తన పళ్ల గుర్తు కూడా ఉంది.’

భుజం దగ్గర్నుంచి వస్తున్న ఆ వాసన ఎక్కడిదో చూడాలని, ఆమె నైటీ ముందు భాగాన్ని ఒక చేత్తో దగ్గరికి లాక్కుని పట్టుకుంది. తాడు కట్టే ఓపిక కూడా లేదు, దాని రెండు చివరలూ అలాగే వేలాడుతున్నాయి.

ఆమె బీరువా అద్దం ముందుకి వెళ్లి నిలబడింది. జీరో బల్బు ఎర్రటి వెలుగులో నైటీని భుజాల మీంచి వీపు దాకా జార్చి, వెనక్కి తిరిగి, భుజం మీంచి అద్దంలోకి చూసింది.

ఆమె నున్నటి వీపు మీద, రెండు భుజాల ఎముకల మధ్య, ఒక పసుపు చేతిముద్ర ఉంది. అందులో ఐదు పొడవాటి వేళ్లు చాచి ఉన్నాయి. ఆ అరచేయి ఆమె వెన్నెముక మీద సరిగ్గా మధ్యలో పడింది, ఆమె నిద్రపోతుంటే ఎవరో వెనక నుంచి ఆమె వీపు మీద చేయి ఆనించి అలాగే పట్టుకున్నట్టు. వేళ్ల కొసలు ఆమె భుజాల దాకా సాగి, బొటనవేలి ముద్ర ఆమె పక్కటెముకల మీదికి వంగి ఉంది.

ఆమె ఒళ్లు తల నుంచి కాలి వేలి దాకా జలదరించింది. ఆ జలదరింపు ఆమె కాళ్ల మధ్యకి చేరి, పూకు లోపల ఒక గుంజుడుగా ఆగిపోయింది. ఆమె అద్దంలో తన ముఖాన్ని చూసుకుంది. పెదాలు విచ్చుకుని, కళ్లు పెద్దవై, బుగ్గలు కందిపోయి ఉన్నాయి.

ఇది ఎవరి చేయి?

ఇది M ఆటేనా? కానీ M ఎప్పుడూ ఆమెని ముట్టుకోడు. మరి ఎవరు? పెరటి గుమ్మానికి లోపల్నుంచి గడియ ఉంది. కిటికీకి ఊచలు ఉన్నాయి.

కానీ ఆ కిటికీ ఊచల మధ్య దూరం ఒక చేయి దూరేంత ఉంది.

★

అంతలో బయట, వెనక సందులో, ఆ పాడుబడ్డ ఇంటి గోడ పక్కనుంచి ఒక గొంతు వినిపించింది.

అది ఒక మగ గొంతు, బొంగురుగా ఉంది. అది ముసలిదీ కాదు, కుర్రదీ కాదు. ఆ మనిషి ఎవరితోనో కాదు, తనలో తానే మాట్లాడుకుంటున్నాడు, పక్కా గోదారి యాసలో.

“ఓలమ్మీ… ఏటండీ ఈ సెట్టు… ఇంకా ఆకలి తీరలేదేటి దీనికి… ముప్పై ఏళ్లయినా…”

సుధ నైటీని గుండెల దగ్గర పట్టుకునే కిటికీ దగ్గరికి పరిగెత్తింది. ఊచలు పట్టుకుని బయటికి చూసింది.

వెనక సందు ఖాళీగా ఉంది. ఒక ఎర్రటి గుడ్డ ముక్క మాత్రం ఆ చింత చెట్టు కింది కొమ్మకి తగులుకుని, గాలికి ఊగుతోంది. నిన్న అది అక్కడ లేదు.

మంచం మీద ఫోన్ వెలిగింది. ఆమె పరిగెత్తి దాన్ని అందుకుంది.

M: రాత్రి బాగా నిద్రపట్టిందా.

M: మూడో ముడి నీ పళ్లతో బిగించావు కదా. మంచిది. ఇక ఆ ముడికి కాపలా నీ పళ్లే.

సుధ ఊపిరి ఆగింది. ఈ గదిలో, ఈ చీకట్లో, తను పళ్లతో ముడి బిగించింది ఆయనకి ఎలా తెలిసింది—

M: ఈ రాత్రి చింత నీడలో దెయ్యానికి ఆకలి. కమల వడ్డిస్తుంది. నువ్వు దీపం పట్టుకుని పక్కన నిలబడతావు. ఒక్క బొట్టు నేల మీద పడనివ్వకూడదు.

M: వెనక సందు నుంచి వచ్చిన ఆ గొంతు ఎవరిదని నన్ను అడగకు.

ఆమె వేళ్లు ఫోన్ మీద చల్లబడిపోయాయి.

ఆ చివరి మెసేజ్ ఆమె మళ్లీ చదివింది. ‘అడగకు’ అన్నాడా, ‘నాకు తెలియదు’ అన్నాడా? ఆ చింత చెట్టు కింద కొమ్మకి ఆ ఎర్రటి గుడ్డ ఊగుతూనే ఉంది.

తూర్పున ఒక కాకి అరిచింది. మంగళవారం తెల్లారింది.

[Tejas203]

super narration express updates keep it up

[stories1968]

టెన్షన్ పెట్టించారు కథనం ఎలా ముందుకు పోతుంది అనేది అర్థం కావడం లేదు బాగుంది సాగిపోండి

[baduppi]

Nice one

[Kirankumarpvchrm]

Anna, yem story anna, yem ardham kaavatledu. Chaala bore ga vundi.
Yemundi anna story lo. Pedda pedda updates waste avuthunnai.
Yem raasthunnaro yemo. Meekauna ardhamavuthunda

[baduppi]

Update update

[stories1968]

సుధ పూకులో పెట్టుకొనే మాస్టర్ ఇచ్చిన బాల్ ఇదేనా

[stories1968]

సుధ చెప్పింది ఆ బాల్ కాదు ఇది అని పోస్ట్ చేసింది

[Ravikiran]

మాస్టర్ ricemill వరకు పిచ్చెక్కించారు story నీ ఆ తర్వాత అసలు ఎటో వెళ్ళిపోయింది స్టోరీ..sorry yar bore కొట్టేసింది

[baduppi]

Where is the update

[12345677889]

Sorry marchetsuna story ni ade pani meda vunna sorry oka story loki inkote vachesinde

[vaddadi2007]

Keep going