[tweeny_fory]

சிறிது நேரம் கழித்து டாக்டர் ரமேஷ் திரும்பி வந்தார். ஒரு கணம் அமைதியாக அவர்களைக் கவனித்துவிட்டுப் பேசினார்.

“இது நல்லது. நேர்மையோடும், சிகிச்சை மட்டும் அல்லாத தொடுதலோடும் ஏற்பு தொடங்குகிறது. நாளை முதல் வீட்டில் தொடர்வீர்கள். மெதுவாக. கவனமாக. தினமும். உடல் குணமாகும். மனம் மெதுவாகப் பின்தொடரும்.”

பிரியாவும் சங்கரும் அவரைப் பார்த்தார்கள். யாரும் எதிர்க்கவில்லை.

ரமேஷ் ஒருமுறை தலையாட்டினார்.

“இப்போது ஓய்வெடுங்கள். காலையில் முன்னேற்றத்தைப் பரிசோதித்து இறுதி வீட்டு அறிவுரைகளைத் தருகிறேன்.”

அவர் பிரியாவுக்கு மறுபுறத்தில் சிறிது இடைவெளி விட்டுப் படுத்துக்கொண்டார்.



டாக்டர் ரமேஷ் அவருடைய எண்ணங்கள்:

டாக்டர் ரமேஷ் மங்கலான ஒளியில் அமைதியாகப் படுத்திருந்தார். அவருடைய நெஞ்சில் ஆழமான ஒரு சாதனை உணர்வு கனமாகப் படிந்திருந்தது. அவர் அவளை உள்ளே நுழைந்த அந்தத் தருணம் இன்னும் தெளிவாக நினைவில் இருந்தது — பதினேழு வருட வெறுமைக்குப் பிறகு அவளது உடல் முதலில் எதிர்த்தது, பிறகு மெதுவாக, இறுக்கமாக அவருடைய நீளத்தைச் சுற்றிக்கொண்டு இறங்கியது. அந்த வெப்பம், இறுக்கம், அவர் ஆழமாகத் தள்ளியபோது அவள் எழுப்பிய மென்மையான உடைந்த ஒலிகள்… அவளை மீண்டும் திறந்த ஒவ்வொரு நொடியையும் அவர் ரசித்திருந்தார். அந்த முதல் நுழைவு அவருக்கு வலுவான திருப்தியைத் தந்தது.

பிறகு, அவளது சொந்த மகன் அதே இடத்தில் தனக்கான வழியை வலுக்கட்டாயமாக உருவாக்கியதை அவர் பார்த்தபோது, உணர்வு வேறுவிதமாக இருந்தது — கூர்மையாகவும், இருண்டதாகவும், விசித்திரமாக நிறைவானதாகவும். அவளது முகம் வலியில் முறிந்ததையும், பிறகு மெதுவாகத் தன் சொந்த மகனின் தடிமனான, வளைந்த சுன்னியை ஏற்றுக்கொண்டதையும் பார்த்தது அவருக்குள் தீவிரமான ஒன்றைத் தூண்டியது. அதை அவர் எதிர்பார்த்ததை விட அதிகமாக ரசித்திருந்தார். பையன் போராடியதையும், சற்று கிழிந்ததையும், இறுதியில் தன் அம்மாவுக்குள் முழுவதுமாகப் புதைந்ததையும் பார்த்தது ரமேஷுக்கு ஆழமான, தனிப்பட்ட இன்பத்தைத் தந்தது.

இப்போது அவளுக்கு அருகில் படுத்திருக்கும்போது, அவர் சாதித்ததன் முழு எடை அவருள் படிந்தது. பதினேழு வருடங்களாகத் தன்னை மூடிக்கொண்டிருந்த ஒரு பெண்ணை அவர் மீண்டும் திறந்திருந்தார். பிறகு அவளது சொந்த மகனை அதே உடலுக்குள் வழிநடத்தியிருந்தார். அவள் இருவரையும் ஏற்றுக்கொண்டதைப் பார்த்தது, அவளது எதிர்ப்பு மெதுவாக ஏற்பாக மாறியதைப் பார்த்தது, அவருக்குள் வலுவான வெற்றியுணர்வை நிரப்பியது.

ஆனால் அந்தத் தொழில்முறை சாதனைக்கு அடியில், ஏதோ வெதுவெதுப்பான ஒன்றும் அசைந்தது. அவருக்கு அவள் மீது உண்மையான ஈர்ப்பு உணர்ந்தது — அவளது கண்களில் தெரியும் அமைதியான வலிமை, அவளது உடலின் மென்மை, எல்லாவற்றிற்கும் பிறகும் கூட அவள் தன் கண்ணியத்தைக் காத்துக்கொண்ட விதம். அவர் ஏற்கனவே முன்னால் யோசிக்கத் தொடங்கியிருந்தார்… அவளை எவ்வளவு தூரம் கூட்டிச் செல்ல முடியும், அவள் எவ்வளவு முழுமையாக அவர்களுக்குத் திறந்துகொள்ள முடியும், இது வெறும் சிகிச்சைக்கு அப்பால் எப்படித் தொடர முடியும் என்று.

அவளது உடலையும் இதயத்தையும் வடிவமைக்கும் எண்ணமே அவர் எதிர்பாராத விதத்தில் அவரை உந்தியது.

[tweeny_fory]

கிளினிக்கின் மென்மையான இருளில் பிரியாவும் சங்கரும் ஒன்றுசேர்ந்தபடி இருந்தார்கள். அவர்களின் மூச்சு மெதுவாக ஒத்திசைந்தது. இருவரின் உடலிலும் வலி ஆழமான, பகிரப்பட்ட வலியாக மாறியிருந்தது. முந்தைய மணி நேரத்தில் மீள முடியாத ஒன்று கடந்துவிட்டது என்பதை இருவரும் அறிந்திருந்தார்கள்.

ஆனாலும் சிகிச்சை தொடங்கியதிலிருந்து முதல் முறையாக, அவர்களுக்கு இடையிலான அமைதி கனமாக மட்டும் உணரப்படவில்லை.

அது விசித்திரமாக நெருக்கமாகவும் உணரப்பட்டது.

கிளினிக்கின் உள் அறையில் இரவு விளக்கின் மென்மையான, மங்கலான ஒளி நீண்ட, நெருக்கமான நிழல்களை வெள்ளைத் துணியின் மேல் வீசியது. காற்று இன்னும் செக்ஸின் தெளிவான வாசனையால் கனமாக இருந்தது — வியர்வை, விந்து, மற்றும் பிரியாவின் சொந்த ஆசை. மணி மூன்று. வெளியே நகரம் அமைதியாக இருந்தது. தூரத்தில் ஒரு இரவு ஆட்டோவின் லேசான சப்தம் மட்டுமே அவ்வப்போது கேட்டது.

பிரியா திடீரென விழித்துக்கொண்டாள்.

உடல் வலித்தது. கனமாக உணர்ந்தது. முழுமையாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது போல் இருந்தது.

ஒரு கணம் அவளுக்குத் திசை தெரியவில்லை. பிறகு உண்மை மோதியது.

அவள் முழுவதுமாக நிர்வாணமாக, கிளினிக் படுக்கையின் நடுவில், இரண்டு ஆண்களுக்கு இடையில் படுத்திருந்தாள்.

இடதுபக்கம் டாக்டர் ரமேஷ் படுத்திருந்தார். முதுகுலேறி அமைதியாகத் தூங்கிக் கொண்டிருந்தார். அவருடைய நீண்ட, மெல்லிய சுன்னி தொடையில் மென்மையாக ஓய்ந்திருந்தது. இன்னும் சற்று பளபளப்பாகத் தெரிந்தது.

வலதுபக்கம் அவளது மகன் சங்கர். அவனும் நிர்வாணமாகத் தூங்கிக் கொண்டிருந்தான். முகம் ஆழமான உறக்கத்தில் அமைதியாக இருந்தது. அவனது தடித்த, கனமான சுன்னி அவளது வெளிப்புறத் தொடையில் படிந்திருந்தது. தலை இன்னும் பாதி வெளிப்பட்டபடி, முந்தைய மாலையின் தீவிர ஒன்றிணைப்பின் எச்சங்களால் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது.

பிரியாவின் இதயம் வேகமாகத் துடிக்கத் தொடங்கியது. மூச்சு விரைந்தது. அவள் மெதுவாகக் காட்சியை உள்வாங்கிக்கொண்டாள்.

இரண்டு வித்தியாசமான ஆண்கள்.

இரண்டு வித்தியாசமான சுன்னிகள்.

ஒன்று — ஒரு வாரம் முன்புவரை அறிமுகமில்லாத நாற்பது வயது டாக்டருடையது.

மற்றொன்று — அவளே பெற்றெடுத்து, தாய்மையின் முழு அர்ப்பணிப்புடன் வளர்த்த பத்தொன்பது வயது மகனுடையது.


பிரியாவின் எண்ணங்கள்:
ஐயோ கடவுளே… என் வாழ்க்கையில என்ன நடக்குது? பத்து நாளுக்கு முன்னால நான் ஒரு சாதாரண புடவை கட்டிய விதவை.

என் மகன் எதிர்காலத்துக்காக மட்டும் வாழ்ந்தேன். கணவன் இறந்த பிறகு வேற ஆணைப் பார்த்ததே இல்ல. இன்னைக்கு… நான் நிர்வாணமா இரண்டு ஆண்களுக்கு நடுவுல படுத்திருக்கேன்.

டாக்டர் அவருடைய நீண்ட சுன்னி என் பக்கத்துல… என் பையன் அவனுடைய தடித்த சுன்னி என் தொடையில பட்டுக்கிட்டு இருக்கு… ரெண்டு பேரும் என் புண்டைக்குள்ள முழுசா விந்து விட்டிருக்காங்க. என் புண்டை இன்னும் வீங்கியிருக்கு, வலிக்குது…

ஆனா என் உடல் இன்னும் அவங்க தொடுதலை நினைச்சாலே சூடாகிறது. நான் ஒரு அம்மாவா? என் பையன் என்னைப் பார்த்து என்ன நினைப்பான்? ஆனா… அவன் சுன்னி நல்லா ஆகுதுன்னு தெரிஞ்சா என் மனசு கொஞ்சம் சந்தோஷமா இருக்கு. என்ன வேணாலும் செய்வேன்… என் உயிர் தான் அவன்.

ஆனா என் மனசு… ரொம்ப குழப்பமா இருக்கு. வெட்கம்… ஆழமான வெட்கம்…

ஆனா ஒரு விதமான நிறைவும் இருக்கே…

கண்ணீர் அவளது கண்களில் ஊறியது.

அவள் மெதுவாக, கவனமாக இருவருக்கும் இடையில் இருந்து வெளியேறினாள். அவர்களை எழுப்பாமல் இருக்க முயன்றாள்.

எழுந்ததும் கால்கள் பலவீனமாகவும் நடுங்கியும் உணர்ந்தன.

இருவரின் விந்தும் அவளது உள் தொடைகளில் மெதுவாக வழிந்தது.

தரையில் இருந்த மெல்லிய பவாடையை எடுத்துச் சீக்கிரமாக அணிந்துகொண்டு, வெறும் காலில் சிறிய பக்கத்து குளியலறைக்குச் சென்றாள்.

குளியலறைக்குள் பிரியா கழிப்பறையில் அமர்ந்து சிறுநீர் கழித்தாள். அந்த எளிய செயலுக்குக் கூட அவள் முகம் சுளித்தாள் — புண்டை வலித்தது, வீங்கியிருந்தது. முடித்ததும் சிறிய கண்ணாடி முன் நின்றாள். நடுங்கும் கைகளால் பவாடை ஓரத்தை உயர்த்தித் தன்னைப் பார்த்தாள்.

அவளது புண்டை தெளிவாக மாறியிருந்தது — வெளிப்புற உதடுகள் வீங்கி சிவந்திருந்தன. உள் மடிப்புகள் சற்று வெளியே தள்ளித் தெரிந்தன. இன்னும் அவளது சாறுகளும் இருவரின் தடித்த வெள்ளை விந்தும் கலந்து பளபளத்தன. மெதுவான சொட்டு தொடர்ந்து கசிந்தது. அவள் விரல்களால் மென்மையாகத் தொட்டாள். உணர்ச்சியில் நடுங்கினாள்.

பிரியாவின் எண்ணங்கள்:
பாரு… என் புண்டை எப்படி மாறிடுச்சு.

வீங்கி, சிவந்து, அவங்க கஞ்சியால் நிறைந்திருக்கு.

டாக்டர் அவருடைய விந்து இன்னும் எனக்குள்ள இருக்கு…

என் பையன் அவனுடைய விந்து கூட.

பத்து நாளுக்கு முன்னால பல்லு கொஞ்சம் நழுவினாலும் வெட்கப்பட்டேன்.

இன்னைக்கு ரெண்டு பேரையும் உள்ளே ஒத்துகிட்டேன். என் சொந்த மகனை என்னைப் புணர விட்டேன். அந்நிய டாக்டரை என்னைப் புணர விட்டு உள்ளே விந்து விட விட்டேன்.

நான் எப்படி இந்தப் பெண்ணா ஆனேன்?

அழுக்காக உணர்றேன்…

ஒரு விபச்சாரி மாதிரி…

ஆனா சங்கர் அவன் சுன்னி மேம்பட்டதைப் பார்த்து மகிழ்ச்சியா இருந்த முகத்தை நினைச்சா… என் மனசு முழுசா அமைதியா இருக்கு.

என் பையன் நல்லா ஆகணும்.

அதுவே எனக்குப் போதும்.

என் உடல்… என் வாழ்க்கை… எல்லாம் அவனுக்கு மட்டும்.


வெதுவெதுப்பான தண்ணீரால் முடிந்த அளவுக்கு மென்மையாகத் தன்னைச் சுத்தம் செய்தாள்.

உணர்ச்சியில் முகம் சுளித்தாள். உலர்த்திய பிறகு அறைக்குத் திரும்பினாள். இருவரும் இன்னும் ஆழமாகத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். அமைதியாக மூச்சு விட்டார்கள்.

பிரியா ஒரு கணம் அங்கே நின்று அவர்களைப் பார்த்தாள். பிறகு விசித்திரமான வெட்கமும் புதிய துணிச்சலும் கலந்த உணர்வுடன், துணியின் மேல் மெதுவாக அவர்களுக்கு இடையில் அமர்ந்தாள்.

இரு கைகளையும் நீட்டி, அவர்களின் மென்மையான சுன்னிகளை — ஒவ்வொன்றையும் ஒவ்வொரு உள்ளங்கையில் — எடுத்தாள்.

டாக்டர் ரமேஷின் நீண்ட, மெல்லிய சுன்னி வெதுவெதுப்பாகவும் வழுவழுப்பாகவும் உணர்ந்தது. சங்கரின் தடித்த, கனமான சுன்னி பழக்கமானதாகவும் ஆறுதலாகவும் உணர்ந்தது. அவள் அவற்றை லேசாக வருடினாள்.

எடை, மென்மை, அவற்றில் ஓடும் உயிரின் லேசான துடிப்பு ஆகியவற்றை உணர்ந்தாள்.

கட்டைவிரல்கள் மென்மையாகத் தலைகளை வருடின.

பிரியாவின் எண்ணங்கள்:
ரெண்டு பேரும் என் கைல… என் பையன் அவனுடைய சுன்னி… டாக்டர் அவருடைய சுன்னி… நான் இப்படி இருக்கேன்… ஆனா என் மனசு முழுசா அன்பா இருக்கு. என் பையனுக்கு என்ன வேணாலும் செய்வேன். என் உடல் அவங்க ரெண்டு பேருக்கு மட்டும்…

அவள் அந்த மென்மையான, கிட்டத்தட்ட பக்தி நிறைந்த வருடலை பல நிமிடங்கள் தொடர்ந்தாள். தன் எண்ணங்களில் மூழ்கியிருந்தாள். வெளியே வானம் மெதுவாக விடியலின் முதல் அறிகுறிகளால் வெளிச்சமாகத் தொடங்கும் வரை.

[tweeny_fory]

டாக்டர் விழிப்பு & மென்மையான பராமரிப்பு

டாக்டர் ரமேஷ் முதலில் அசைந்தார். இரவு விளக்கின் மங்கலான ஒளியில் அவருடைய கண்கள் மெதுவாகத் திறந்தன. முதலில் அவர் பார்த்தது — பிரியா அவர்களுக்கு இடையில் அமர்ந்து, அவருடைய மற்றும் சங்கரின் மென்மையான சுன்னிகளை மென்மையான, கிட்டத்தட்ட பக்தி நிறைந்த கைகளால் வருடிக் கொண்டிருப்பதை. ஒரு வெதுவெதுப்பான, திருப்தியான புன்னகை அவருடைய முகத்தில் பரவியது.

“காலை வணக்கம் பிரியா,” என்று அவர் மென்மையாகச் சொன்னார். குரல் இன்னும் உறக்கத்தின் கரகரப்புடன் இருந்தது. “இந்த நேரத்திலும் எங்களைத் தொடாமல் இருக்க முடியல போல இருக்கு. நேத்திய முழுமையான ஒன்றிணைப்புக்குப் பிறகு எப்படி இருக்கே? உண்மையா சொல்லு.”

பிரியாவின் கன்னங்கள் ஆழமான சிவப்பில் ஊறின. அவள் சீக்கிரமாகக் கைகளை விலக்கினாள். ஆனால் டாக்டர் அவற்றை மென்மையாகப் பிடித்து, மீண்டும் அவர்களின் சுன்னிகளின் மேல் வைத்தார். “இப்போ வெட்கப்படாதே. சொல்லு.”

பிரியா கீழே பார்த்தாள். குரல் கிசுகிசுப்பைத் தாண்டி உயரவில்லை. “டாக்டர்… என் புண்டை ரொம்ப வீங்கியிருக்கு… கொஞ்சம் வலிக்குது… குறிப்பா நடக்கும்போதோ உட்காரும்போதோ. ஆனா… overall நல்லா இருக்கு. என் உடல் இன்னும் sensitive-ஆ இருக்கு… ஆனா என் பையன் நல்லா ஆகுறான்னு தெரிஞ்சா என் மனசு முழுசா அமைதியா இருக்கு.”

டாக்டர் ரமேஷ் புரிதலுடன் தலையாட்டினார். “அது சாதாரணம். நேத்தி உன் புண்டை ரொம்ப எடுத்துக்கிச்சிருக்கு. ஆனா இந்த வலி சீக்கிரம் குறையும்.” அவர் எழுந்து அவளது முடியை மென்மையாக வருடினார். “நீ அற்புதமா இருந்த. உண்மையான அம்மா. இப்போ நான் உன்னைப் பராமரிக்கறேன்.”

அவர் எழுந்து சிறிய சிங்க் பகுதிக்குச் சென்று, வெதுவெதுப்பான தண்ணீர் கிண்ணத்துடன் மென்மையான, சுத்தமான துணியுடன் திரும்பினார். “வசதியா படு பிரியா.”

பிரியா துணியின் மேல் மீண்டும் படுத்தாள். இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. டாக்டர் அவளது மெல்லிய பவாடையை ஓரத்தை மென்மையாக உயர்த்தி, இடுப்பு வரை இழுத்து, வீங்கிய புண்டையை முழுவதுமாக வெளிப்படுத்தினார்.

இந்த நேரத்தில் சங்கர் விழித்துக்கொண்டு பக்கத்தில் இருந்து அமைதியாகப் பார்த்தான். அவனது கண்களில் கவலையும் எஞ்சிய ஆசையும் கலந்திருந்தன.

டாக்டர் ரமேஷ் துணியை வெதுவெதுப்பான தண்ணீரில் நனைத்து, பிழிந்து, மென்மையாக பிரியாவின் புண்டையின் மேல் வைத்தார். பல நிமிடங்கள் வெப்பத்தை அவளது வலிக்கும் மடிப்புகளுக்கு எதிராக அழுத்திப் பிடித்தார். பிறகு மெதுவான, கவனமான மசாஜ் தொடங்கினார் — வெதுவெதுப்பான துணியால் வட்ட அசைவுகள், வீங்கிய வெளிப்புற உதடுகளையும் உணர்ச்சி மிகுந்த வாயிலையும் மென்மையாக அழுத்தி ஆற்றியபடி.

பிரியா ஆழமாக மூச்சு விட்டாள். அவருடைய திறமையான தொடுதலின் கீழ் உடல் தளர்ந்தது.

“ஆஹ்ஹ்… டாக்டர்… ரொம்ப நிவாரணமா இருக்கு… என் புண்டை முழுசா வெதுவெதுப்பா இருக்கு… வலி கொஞ்சம் குறைகுது…”

டாக்டர் கிட்டத்தட்ட பதினைந்து நிமிடங்கள் வெதுவெதுப்பான கம்ப்ரெஸ் மற்றும் மென்மையான மசாஜ் தொடர்ந்தார். அவ்வப்போது துணியை மீண்டும் சூடான தண்ணீரில் நனைத்தார்.

“இது இரத்த ஓட்டத்தை அதிகப்படுத்தி வீக்கத்தைக் குறைக்கும். அடுத்த சில நாட்களுக்கு வீட்டில ஒவ்வொரு காலையும் மாலையும் இதைச் செய்யணும்.”

சங்கர் முழுச் செயல்முறையையும் அமைதியாகப் பார்த்தான். டாக்டர் மீதான மரியாதை வளர்ந்தது. அதே நேரத்தில் ஒரு விசித்திரமான உரிமை உணர்வும் உள்ளே எழுந்தது.

**சங்கரின் எண்ணங்கள்:**

டாக்டர் அம்மா புண்டையை இப்படி கேர் பண்றாரு… ஆனா அம்மா என் அம்மா. ஆனா… அவர் ஹெல்ப் பண்றாருன்னு தெரிஞ்சா எனக்குச் சந்தோஷம்.

டாக்டர் முடித்ததும், பிரியாவின் புண்டை தெளிவாக ஆற்றப்பட்டதாக உணர்ந்தது. மூவரும் இறுதியில் சாதாரணமாக உடை அணிந்தார்கள் — பிரியா எளிய புடவையில், ஆண்கள் லுங்கியில்.

[tweeny_fory]

டாக்டர் ரமேஷ் நேரத்தைப் பார்த்தார். “இன்னும் ரொம்ப அதிகாலை. நான் ரெண்டு பேரையும் என் காரில வீட்டுக்கு விட்டுட்டு வரேன். இந்த நேரத்துல ஆட்டோ தேவையில்ல.”

பிரியாவும் சங்கரும் சம்மதித்தார்கள். டாக்டரின் சாதாரண காரின் பின்னாடி இருக்கையில் அமர்ந்தார்கள். அவர் அதிகாலை நான்கு மணிக்கு சென்னையின் அமைதியான, மங்கலான தெருக்களில் ஓட்டினார். நகரம் அமைதியாக இருந்தது. சில தெரு விளக்குகளும், அவ்வப்போது மிதிவண்டியில் பால் விற்பவர்களும் மட்டுமே தெரிந்தார்கள்.

பயணத்தின் போது உரையாடல் ஆச்சரியப்படும் அளவுக்கு சாதாரணமாக இருந்தது. டாக்டர் ரமேஷ் சங்கரிடம் கல்லூரி, வரப்போகும் தேர்வுகள், தினசரி பற்றிக் கேட்டார். சங்கர் மரியாதையாகப் பதிலளித்தான். அவ்வப்போது அம்மாவைப் பார்த்தான். அவள் அவனுக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்தாள். அவளது கை அவனது தொடையின் மேல் ஓய்ந்திருந்தது.

“நினைவு வச்சுக்கோ,” என்று அவர்கள் அண்ணா நகரை நெருங்கியபோது டாக்டர் தீவிரமாகச் சொன்னார், “இன்னைக்கு ரெண்டு பேரும் ஓய்வு எடுக்கணும். கனமான வேலை எதுவும் வேணாம்.

சுன்னிக்கும் புண்டைக்கும் பல முறை ஹாட் கம்ப்ரெஸ் போடுங்க. உங்க உடல்கள் சரியாக மீளட்டும். நாளை முதல் சிகிச்சையைச் சரியாகத் தொடர்வோம்.

”பிரியா வெட்கத்துடன் தலையாட்டினாள்.

பிறகு சற்று தயங்கிக் கேட்டாள்.

“டாக்டர்… என் பையன் சுன்னி தோல் ஏற்கனவே திறந்திருக்குல்ல… அப்போ இன்னும் தொடர வேண்டியதா?”

டாக்டர் ரமேஷ் கார் ஓட்டியபடியே அவளைப் பார்த்து அமைதியாகப் புன்னகைத்தார்.

பிறகு தெளிவாக விளக்கினார்.

“நல்ல கேள்வி பிரியா. ஆமா, முன்தோல் இப்போ திறந்திருக்கு. ஆனா அது முழுமையான குணமில்ல. இப்போ அது திறந்திருந்தாலும், இன்னும் ரொம்ப sensitive-ஆ இருக்கு. சின்ன கிழிசலும் இருந்தது. அதை முழுசா ஆற்றவும், தோலை நிரந்தரமா பின்வாங்கிய நிலையிலேயே வைக்கவும், உன் புண்டையின் இயற்கையான வெப்பமும் இறுக்கமும் இன்னும் சில முறை தேவை.

அதுதான் உண்மையான ட்ரீட்மென்ட். வெறும் திறந்தது மட்டும் போதாது.

முழுசா பழகவும், வலி இல்லாமல் இயங்கவும், இன்பம் வரவும் இன்னும் பயிற்சி வேணும்.

அதனால நாளை முதல் தொடர்வோம். இன்னைக்கு ரெண்டு பேரும் ஓய்வு எடுத்து உடம்பை சரியாக மீட்க விடுங்க.”

பிரியாவும் சங்கரும் தலையாட்டினார்கள்.

டாக்டரின் விளக்கம் தர்க்கரீதியாகவும் அமைதியாகவும் இருந்ததால் அவர்களுக்கு நம்பிக்கை வந்தது.

“புரிஞ்சுது டாக்டர்… நாங்க careful-ஆ இருப்போம்,” என்று பிரியா மென்மையாகச் சொன்னாள்.

அவர்கள் சிறிய அபார்ட்மென்ட்டை அடைந்ததும் டாக்டர் ரமேஷ் காரை நிறுத்தினார்.

அவர்களை நோக்கித் திரும்பி, அன்பான புன்னகையுடன் சொன்னார். “

நேத்தி ரெண்டு பேரும் ரொம்ப நல்லா செஞ்சீங்க. பிரியா, நீ ஒரு அசாதாரணமான அம்மா.

சங்கர், அவளை நல்லா கேர் பண்ணு.

சீக்கிரம் பாப்போம்.”

பிரியாவும் சங்கரும் நன்றி சொன்னார்கள்.

அவர்கள் பாதுகாப்பாகக் கட்டிடத்துக்குள் நுழைவதை டாக்டர் காத்திருந்து பார்த்த பிறகுதான் காரை ஓட்டிச் சென்றார்.

அபார்ட்மென்ட்டுக்குப் படிக்கட்டுகளில் ஏறும்போது பிரியா சங்கரின் கையில் சாய்ந்தாள். உடல் இன்னும் சோர்வாக இருந்தாலும், இதயம் விசித்திரமாக இலேசாக உணர்ந்தது.


வீட்டு ரொமான்ஸ் & ஹாட் பிரஸ்

அண்ணா நகரில் உள்ள அவர்களின் சிறிய 2BHK அபார்ட்மென்ட்டுக்குள் நுழைந்ததும், மஞ்சள், தேங்காய் எண்ணெய், மற்றும் பிரியாவின் முடியில் இருந்த மங்கலான மல்லிகை வாசனை அவர்களை வரவேற்றது.

கதவு மூடியதும் சங்கர் அம்மாவை ஆழமான, ஆர்வமுள்ள அரவணைப்புக்குள் இழுத்தான்.

அவர்களின் உடல்கள் இறுக்கமாக ஒட்டின — கிளினிக்கின் தீவிர அமர்விலிருந்து இன்னும் உணர்ச்சி மிகுந்த சருமம்.

“அம்மா…” சங்கர் அவளது கழுத்தில் கிசுகிசுத்து, மென்மையாக முத்தமிட்டான். “நீ ரொம்ப டைர்டா இருப்ப. ஆனா நான் உன்னை ரொம்ப மிஸ் பண்ணினேன்.”

பிரியா அவனது அரவணைப்பில் உருகினாள். கைகள் அவனது முதுகைச் சுற்றின. “என் பையன்… நானும் உன்னை மிஸ் பண்ணேன் டா. கிளினிக்ல நடந்தது எல்லாம்… என் மனசு முழுசா இருக்கு.”

அவளது குரல் மென்மையாக இருந்தது. சோர்வும் எஞ்சிய ஆசையும் கலந்திருந்தன.

அவர்கள் பல நிமிடங்கள் அப்படியே நின்றார்கள். வெறுமனே ஒருவரையொருவர் பிடித்துக்கொண்டு, ஒரே மூச்சில் சுவாசித்தார்கள்.

சங்கரின் கைகள் அவளது முதுகை மென்மையாக வருடின.

பிறகு கீழே இறங்கி, புடவையின் மேல் அவளது மென்மையான சூத்தைப் பிடித்தன. பிரியா நடுங்கினாள். ஆனால் விலகவில்லை.

“வா டா,” என்று அவள் இறுதியாகச் சொல்லி, அவனைப் படுக்கை அறைக்கு அழைத்துச் சென்றாள்.

“டாக்டர் சொல்ற மாதிரி ஹாட் கம்ப்ரெஸ் பண்ணலாம். உன் சுன்னிக்கு ஓய்வு வேணும்.”

பிரியா சங்கரை முழுவதுமாக நிர்வாணமாக பாயில் படுக்க வைத்தாள். அவனது தடித்த சுன்னி தொடையில் கனமாக ஓய்ந்திருந்தது.

இன்னும் சற்று சிவந்தும் உணர்ச்சி மிகுந்தும் இருந்தது. அவள் சமையலறையில் தண்ணீரைச் சூடாக்கி, மென்மையான பருத்தித் துணியை நனைத்துப் பிழிந்தாள்.

அவனருகில் முழங்கால் ஊன்றி, வெதுவெதுப்பான கம்ப்ரெஸை மென்மையாக அவனது சுன்னி மற்றும் முட்டைகளின் மேல் வைத்தாள்.

சங்கர் நிவாரணத்துடன் மூச்சு விட்டான். “அம்மா… ரொம்ப நல்லா இருக்கு… உன் கை தொடுதல் மட்டும் போதும் எனக்கு.”

பிரியா வெட்கத்துடன் புன்னகைத்தாள். கன்னங்கள் இளஞ்சிவப்பு ஆயின. “என் பையன் சுன்னி… இன்னும் கொஞ்சம் வீங்கியிருக்கு டா. டாக்டர் அவருடைய ட்ரீட்மென்ட் ரொம்ப பவர்புல்லா இருந்தது.”

அவள் வெதுவெதுப்பான துணியை மென்மையாக அழுத்தி, மெதுவான வட்டங்களில் மசாஜ் செய்தாள். விரல்கள் அவ்வப்போது அவனது தண்டை அன்புடன் வருடின.

**பிரியாவின் எண்ணங்கள்:**
என் பையன் சுன்னி என் கைல… இன்னும் sensitive-ஆ இருக்கு… நான் இவ்வளவு தான் ஹெல்ப் பண்ணினேன்… ஆனா என் புண்டை இன்னும் வலிக்குது… என் பையனுக்கு என்ன வேணாலும் செய்வேன்…

சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு சங்கர் எழுந்து அமர்ந்தான். “அம்மா, உன் டர்ன்.”

அவனது குரல் மென்மையாக இருந்தாலும் உறுதியாக இருந்தது.

பிரியா ஒரு வினாடி தயங்கினாள். பிறகு தலையாட்டினாள். சங்கர் அவளுக்குப் புடவையும் பிளவுஸும் கழற்ற உதவினான். பெட்டிகோட் மட்டும் மீதமிருந்தது. அவளைப் படுக்க வைத்து, பெட்டிகோட் கயிற்றை மென்மையாக அவிழ்த்தான். துணி கீழே சறுக்கியது.

அவளது வீங்கிய, நன்றாகப் பயன்படுத்தப்பட்ட புண்டை வெளிப்பட்டது. அது வீங்கியும், சிவந்தும், இன்னும் கொஞ்சம் விந்து கசிந்தபடியும் இருந்தது.

சங்கர் மற்றொரு துணியை வெதுவெதுப்பான தண்ணீரில் நனைத்து, அவள் தன் கால்களை அகட்டினான், கவனமாக அவளது புண்டையின் மேல் வைத்தான்.

வெப்பம் வலியை ஆற்றியதும் பிரியா ஆழமாக மூச்சு விட்டாள். “ஆஹ்ஹ்… சங்கர் டா… ரொம்ப நிவாரணமா இருக்கு… என் புண்டை இன்னும் கொஞ்சம் வலிக்குது… ஆனா உன் வெதுவெதுப்பான தொடுதல் நல்லா இருக்கு.”

சங்கர் துணியை மென்மையாக அழுத்தினான். பிறகு புதிய ஒன்றால் மாற்றினான். ஆனால் அப்படிச் செய்யும்போது அவனது முகம் நெருங்கியது.

அம்மாவின் புண்டையின் காட்சியும் வாசனையும் மிகவும் ஆசைமூட்டுவதாக இருந்தது. அவன் குனிந்து வெளிப்புற உதடுகளில் மென்மையான முத்தம் வைத்தான்.

பிரியா மூச்சை இழுத்தாள். “சங்கர்… டா… ஹாட் பிரஸ் மட்டும் தான்… ஆஹ்ஹ்…”

ஆனால் அவளது எதிர்ப்பு பலவீனமாக இருந்தது. சங்கரின் நாக்கு வெளியே வந்து மென்மையாக நக்கியது. அவளது சாறுகளும் விந்தும் கலந்த சுவையை ருசித்தான்.

வீங்கிய மடிப்புகளின் வழியாக மெதுவாக நக்கினான். மிகவும் கடுமையாக இல்லாமல் கவனமாக இருந்தான்.

பிரியா முனகினாள். கைகள் அவனது தலையைச் சென்றன. “ம்ம்ம்ஹ்… சங்கர்… என் புண்டைல உன் நாக்கு… கொஞ்சம் வலிக்குது டா… ஆனா… ரொம்ப நல்லா இருக்கு… மெதுவா டா…”

சங்கர் ஒரு நிமிடம் தொடர்ந்தான். நாக்கு அவளது கிளிட்டை மென்மையாகச் சுற்றினான்.

பிரியாவின் இடுப்பு துடித்தது. இன்பம் லேசான வலியுடன் கலந்தது. “ஆஹ்ஹ்… என் பையன்… என் புண்டையை ஊம்புறான்… ரொம்ப தப்பு… ஆனா என் உடல் உனக்கு மட்டும் டா…”

அவன் கிளிட்டை சற்று அதிகமாக உறிஞ்சியபோது பிரியா முகம் சுளித்தாள்.

“சங்கர் நிறுத்து டா… கொஞ்சம் வலிக்குது… இன்னும் sensitive-ஆ இருக்கு… ஹாட் பிரஸ் மட்டும் பண்ணு டா… ப்ளீஸ்…”

சங்கர் உடனே நிறுத்தினான். மன்னிப்புக் கேட்கும் வகையில் அவளது உள் தொடையை முத்தமிட்டான்.

“சாரி அம்மா… நான் கண்ட்ரோல் பண்ணிக்கல. உன் புண்டை இன்னும் ஓய்வு எடுக்கணும்.”

அவர்கள் ஹாட் கம்ப்ரெஸை மென்மையாக முடித்தார்கள். சங்கர் புதிய வெதுவெதுப்பான துணிகளை அவளது புண்டையின் மேல் வைத்து, தொடைகளை மென்மையாக வருடினான். பிரியாவும் அவனுக்கு அதையே செய்தாள். சூழல் நெருக்கமாகவும், அக்கறையுடனும், ஆழமான அன்புடனும் இருந்தது.

கம்ப்ரெஸ்களுக்குப் பிறகு அவர்களுக்கு அமைதியான, சாதாரண காலை இருந்தது. பிரியா மெல்லிய நைட்டி மட்டும் அணிந்து எளிய காலை உணவு — இட்லி சாம்பார் — சமைத்தாள்.

சங்கர் சமையலறையில் உதவினான். கழுத்திலும் தோள்களிலும் மென்மையான முத்தங்களைத் திருடினான். அவர்கள் சேர்ந்து சாப்பிட்டார்கள். வெட்கமான புன்னகைகளுடனும் நீண்ட தொடுதல்களுடனும் ஒருவருக்கொருவர் உணவூட்டினார்கள்.

கல்லூரிக்குப் புறப்படுவதற்கு முன் சங்கர் அவளை ஆழமான முத்தத்துக்குள் இழுத்தான். “அம்மா… மாலை வரேன். ஓய்வு எடுத்துக்கோ. நான் உன்னை ரொம்ப லவ் பண்றேன்.”

பிரியா அவனது நெற்றியை முத்தமிட்டாள். “என் பையன் சேஃபா போ. அம்மா வெயிட் பண்ணுவேன்.”

சங்கர் புறப்பட்டதும் பிரியா கதவுக்கு அருகில் நின்று அவனைப் பார்த்தாள். நைட்டிக்கு அடியில் இன்னும் வீங்கியிருந்த புண்டையை அறியாமல் தொட்டாள். அன்பு, குற்ற உணர்வு, திருப்தி, எதிர்பார்ப்பு ஆகியவை கலந்த சிக்கலான உணர்வுகள் அவளது இதயத்தை நிரப்பின.


சுமார் மாலை ஆறு மணிக்கு சங்கர் கல்லூரியில் இருந்து வீடு திரும்பினான். சோர்வாக இருந்தாலும் அம்மாவைப் பார்க்க ஆவலாக இருந்தான். கதவைத் திறந்ததும் அவன் ஆச்சரியத்தில் உறைந்தான்.

டாக்டர் ரமேஷ் ஏற்கனவே அங்கே இருந்தார். அவர்களின் பழைய சோபாவில் வசதியாக அமர்ந்து, டிவியில் ஒரு தமிழ் சீரியலைப் பார்த்தபடி பிரியாவுடன் பேசிச் சிரித்துக்கொண்டிருந்தார். இருவரும் முழுமையாக உடை அணிந்திருந்தார்கள் — பிரியா எளிய வெளிர் பச்சை பருத்திப் புடவையில், பல்லு நேர்த்தியாகக் குத்தப்பட்டிருந்தது.

தளர்ந்தும் கிட்டத்தட்ட ஒளிர்வது போலும் தோன்றினாள். டாக்டர் சாதாரண ஷர்ட் மற்றும் பேண்ட் அணிந்திருந்தார். ஃபில்டர் காபி கப் ஒன்றைப் பிடித்திருந்தார்.

சங்கரைப் பார்த்ததும் பிரியா உடனே சிவந்தாள். கன்னங்கள் இளஞ்சிவப்பு ஆயின. சோபாவில் சற்று நகர்ந்தாள். திடீரென சுய உணர்வுடன் இருப்பது போல்.

“டாக்டர்… ஏற்கனவே வந்துட்டீங்களா?” சங்கர் கேட்டான். குரலில் ஆச்சரியமும் உண்மையான மகிழ்ச்சியும் கலந்திருந்தன.


டாக்டர் ரமேஷ் அன்பாகப் புன்னகைத்து எழுந்தார். “ஆமா டா. ரெண்டு பேரையும் சர்ப்ரைஸ் பண்ணி, நேத்திய தீவிர அமர்வுக்குப் பிறகு செக் பண்ணலாம்னு நினைச்சேன்.”


------------------------------------------------------------

[Chennaipaiyan1979]

Arumaii

[tweeny_fory]

Thanks friends
I am writing the next part
Will post it in 2 days

[tweeny_fory]

அத்தியாயம் 29 – டாக்டரின் வீட்டு வருகை – ஆழமான பிணைப்புகள்**

பிரிவு 1 – வருகை & வெதுவெதுப்பான வீட்டு சூழல்

டாக்டர் ரமேஷ் அண்ணா நகரில் உள்ள சிறிய அபார்ட்மென்ட்டின் வாசலில் நின்றார். அன்பான, எளிதான புன்னகையுடன்.

“ஆமா டா. ரெண்டு பேரையும் சர்ப்ரைஸ் பண்ணி, நேத்திய தீவிர அமர்வுக்குப் பிறகு பிரியாவைச் செக் பண்ணலாம்னு நினைச்சேன்.”

சங்கரின் முகம் ஒளிர்ந்தது. அவன் தயக்கமின்றி முன்னால் சென்று டாக்டரை இறுக்கமான, உண்மையான அரவணைப்புக்குள் இழுத்தான்.

“வரவேற்கிறோம் டாக்டர். முழுசா வீடு மாதிரி உணருங்க. நீங்க என் குடும்பத்துல ஒரு மெம்பர் மாதிரி ஆகிட்டீங்க.”

பிரியா சில அடிகள் பின்னால் நின்று அந்த அரவணைப்பைப் பார்த்தாள். சிக்கலான உணர்வுகள் அவள் வழியாக அலைபோல ஓடின — வெட்கம், நிம்மதி, மற்றும் சில மணி நேரங்களுக்கு முன்புதான் தன் உடலுக்குள் ஆழமாக இருந்த அதே மனிதருடன் தன் மகன் இவ்வளவு சுதந்திரமாக இருப்பதைப் பார்த்ததில் எழுந்த விசித்திரமான, எதிர்பாராத வெப்பம்.

**பிரியாவின் எண்ணங்கள்:**
என் பையன் டாக்டரை ஹக் பண்றான்… அவர் என் புண்டைக்குள்ள முழுசா விந்து விட்டிருக்கார்… ஆனா சங்கர் இப்படி ஹேப்பியா இருக்கான். என் மனசு குழப்பமா இருக்கு… ஆனா எல்லாம் என் பையன் நல்லா ஆகணும்னு தான்…

மூவரும் சிறிய ஹாலுக்குள் நகர்ந்தார்கள். பிரியா சீக்கிரமாக புதிய ஃபில்டர் காபியும் சில ஸ்நாக்ஸும் கொண்டு வந்தாள். அவர்கள் சேர்ந்து அமர்ந்தார்கள் — டாக்டர் ரமேஷ் பழைய சோபாவில், சங்கர் அவருக்கு அருகில், பிரியா தாழ்வான மேசைக்கு அருகில் தரையில். உரையாடல் லேசாகவே இருந்தது. டாக்டர் சங்கரிடம் கல்லூரி, கிளாஸ்கள், நன்றாகத் தூங்குகிறானா என்று கேட்டார்.

சங்கர் சுதந்திரமாகப் பதிலளித்தான். ஒரு இரண்டு முறை சிரித்தும் காட்டினான். பிரியா பேசுவதை விடக் கேட்டாள். அவ்வப்போது கப் நிரப்பினாள். அவளது கண்கள் இருவருக்கும் இடையே அமைதியான, சிக்கலான கவனத்துடன் நகர்ந்தன.

சூழல் ஆச்சரியப்படும் அளவுக்கு வீட்டுத் தன்மையுடன் உணர்ந்தது. ஒரு சிறிய குடும்பக் கூட்டம் போல. சிறிது நேரம் நேற்றிரவின் கனமான நிகழ்வுகள் தூரத்தில் இருப்பது போல் தோன்றியது.

கிட்டத்தட்ட இருபது நிமிட எளிதான பேச்சுக்குப் பிறகு, டாக்டர் ரமேஷ் காலி கப்யைக் கீழே வைத்து, இருவரையும் அமைதியான நோக்கத்துடன் பார்த்தார்.

“இப்போ நிலையைச் செக் பண்ணலாமா?”

பிரிவு 2 – சங்கரின் பரிசோதனை

டாக்டர் ரமேஷ் சங்கரைப் பார்த்து சமநிலையான குரலில் சொன்னார்,

“போய் ஃப்ரெஷ் ஆகிட்டு வா.”

சங்கர் தலையாட்டினான். எழுந்து சிறிய குளியலறைக்குள் சென்றான். சில நிமிடங்கள் தண்ணீர் ஓடும் சப்தம் கேட்டது. அவன் திரும்பி வந்தபோது சுத்தமான லுங்கி மட்டும் அணிந்திருந்தான். மேல் உடல் வெறுமையாக இருந்தது. முடி இன்னும் சற்று ஈரமாக இருந்தது.

டாக்டர் ரமேஷும் பிரியாவும் அவனைப் பார்த்தார்கள். டாக்டரின் முகத்தில் சிறிய புன்னகை தோன்றியது. பிரியாவின் முகபாவம் மென்மையாக, கிட்டத்தட்ட வெட்கமாக இருந்தாலும் அவளும் புன்னகைத்தாள்.

சங்கர் அவர்களின் பார்வையை உணர்ந்தான். ஒரு கணம் அவனது முகம் வெறித்தது. பிறகு அவனும் சிறிய, வெட்கமான புன்னகை காட்டினான். யாரும் சொல்லாமலேயே லுங்கியின் முடிச்சை அவிழ்த்தான். துணி கால்களில் சறுக்கிக் கீழே விழுந்தது. அவனது தடித்த சுன்னி மென்மையாகவும் கனமாகவும் தொங்கியது. குளியலுக்குப் பிறகு குளிர்ந்த காற்றால் சற்று சுருங்கியிருந்தது. தலை பாதி மூடியபடி தரையை நோக்கி இருந்தது.

பிரியா சீக்கிரமாகச் சுத்தமான பாய் ஒன்றைக் கொண்டு வந்து ஹாலின் நடுவில் விரித்தாள். டாக்டர் ரமேஷ் உட்கார நகர்ந்தார். ஆனால் அவருடைய பேண்ட் இறுக்கமாகவும் அசௌகரியமாகவும் உணர்ந்தது. பிரியா அவருடைய உடல்நிலையில் ஏற்பட்ட சிறிய மாற்றத்தைக் கவனித்தாள்.

“டாக்டர்… வீட்டுல ஃப்ரீயா இருங்க,” என்று அவள் அமைதியாகச் சொன்னாள்.

டாக்டர் ரமேஷ் அவளைப் பார்த்தார். பிறகு சிறிய தலையசைவு காட்டினார். மீண்டும் எழுந்தார்.

“எனக்கு ஹெல்ப் பண்ணு,” என்று அவர் எளிமையாகச் சொன்னார்.

பிரியா நெருங்கினாள். அவளது விரல்கள் அவருடைய பெல்ட்டை அவிழ்த்தன. பிறகு பேண்ட்டின் பட்டன் மற்றும் ஜிப்பரைத் திறந்தன. அவள் அவருக்குப் பேண்ட்டைக் கீழே தள்ள உதவினாள். அவர் அதிலிருந்து வெளியேறி, கருமையான பிரிஃப் மட்டும் அணிந்தபடி பாயில் அமர்ந்தார். துணிக்குள் அவருடைய நீண்ட சுன்னியின் வடிவம் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

பிரியா அவருக்குத் தேங்காய் எண்ணெய் பாட்டிலைக் கொடுத்தாள். டாக்டர் ரமேஷ் தன் உள்ளங்கையில் நிறைய ஊற்றினார். பிறகு நேரடியாகச் சங்கரின் மென்மையான சுன்னியின் மேல் மேலும் சொட்டினார். குளிர்ந்த எண்ணெய் சங்கரின் மூச்சைத் தடைப்படுத்தியது. டாக்டர் கவனமான, தொழில்முறை அசைவுகளுடன் அவனைப் பரிசோதிக்கத் தொடங்கினார். எண்ணெயைத் தண்டின் வழியாகவும் முன்தோலைச் சுற்றியும் பரப்பினார்.

பரிசோதனை மருத்துவத் தன்மையுடன் இருந்ததால், சங்கரின் சுன்னி முதலில் பாதி மட்டுமே பதிலளித்தது. டாக்டர் ரமேஷ் முன்தோலை விரல்களுக்குள் எடுத்து மெதுவாகக் கீழே இழுக்கத் தொடங்கினார். சங்கரின் முகம் இறுகியது.

“இன்னும் கொஞ்சம் ஒட்டிக்கிட்டு இருக்கு,” என்று டாக்டர் முணுமுணுத்தார். “மூச்சு விடு.”

அவர் நிலையான அழுத்தத்தைத் தொடர்ந்தார். தோல் எதிர்த்தது. பிறகு மெதுவாகப் பின்னால் சறுக்கியது. மென்மையான, ஈரமான சப்தத்துடன் வீங்கிய காளான் தலை வெளியே வந்தது. எண்ணெயால் பளபளத்தது. சங்கர் எஞ்சிய அசௌகரியத்தால் குறைந்த சீறல் ஒலியை எழுப்பினான்.

பிரியாவின் கண்கள் அமைதியான மகிழ்ச்சியால் ஒளிர்ந்தன.

“முன்னை விட நல்லா திறக்குது,” என்று அவள் கிசுகிசுத்தாள்.

டாக்டர் ரமேஷ் வெளிப்பட்ட தலையை ஒரு கணம் பரிசோதித்தார். பிறகு கவனமாக முன்தோலை மீண்டும் அதன் இயல்பான நிலைக்குத் தள்ளினார். சங்கரின் சுன்னி பாதி நிமிர்ந்தபடி இருந்தது. முன்பை விடத் தடிமனாக. தலை முந்தைய நாட்களை விடச் சற்று அதிகமாக வெளிப்பட்டபடி இருந்தது.

டாக்டர் எண்ணெய் படிந்த விரல்களைச் சிறிய துணியில் துடைத்து பிரியாவைப் பார்த்தார்.

“இப்போ நீயும் உன் புடவையைக் கழற்றி இங்க எங்க பக்கத்துல உட்கார்.”

[tweeny_fory]

பிரிவு 3 – எண்ணெய் விளையாட்டு, வலி & முலைக்காம்பு உறிஞ்சுதல்

பிரியா ஒரு கணம் மட்டுமே தயங்கினாள். பிறகு எழுந்தாள். அவளது விரல்கள் புடவையின் பின்களுக்குச் சென்றன. ஒவ்வொன்றாக அகற்றினாள். பிறகு துணியை மெதுவாக உடலில் இருந்து அவிழ்த்தாள். புடவை மென்மையான குவியலாகத் தரையில் விழுந்தது. அவள் பிளவுஸ் மற்றும் பெட்டிகோட்டில் நின்றாள். இருவரின் பார்வையும் தன் மேல் இருப்பதை உணர்ந்தாள். பிறகு மகனுக்கு அருகில் பாயில் அமர்ந்தாள்.

அவள் டாக்டர் ரமேஷிடம் இருந்து தேங்காய் எண்ணெய் பாட்டிலை எடுத்து, நேரடியாகச் சங்கரின் பாதி நிமிர்ந்த சுன்னியின் மேல் நிறைய ஊற்றினாள். குளிர்ந்த எண்ணெய் அவனை நடுங்க வைத்தது. அவளது மென்மையான விரல்கள் அவனைச் சுற்றி, எண்ணெயைப் பரப்பத் தொடங்கியதும், அவனது சுன்னி உடனே பதிலளித்தது. தடித்து, நீண்டு, அவளது கையில் உயர்ந்து, முழுவதுமாகக் கடினமாகவும் வளைந்தும் நின்றது. தலை ஏற்கனவே இறுக்கமான முன்தோலை எதிர்த்து இழுபட்டது.

பிரியா கீழ் உதட்டைக் கடித்து, டாக்டர் செய்த மாதிரி முன்தோலைக் கீழே இழுக்க முயன்றாள். தோல் முன்பை விட அதிகமாக எதிர்த்தது. சங்கர் இப்போது முழுவதுமாக நிமிர்ந்திருந்ததால் இறுக்கம் அதிகமாக இருந்தது. அவள் மேலும் அழுத்தம் கொடுத்தபோது சங்கரின் முகம் திரிந்தது.

“அம்மா… அதிகமா வலிக்குது…” என்று அவன் பற்களுக்குள் சீறினான்.

வழுவழுப்பான எண்ணெய் இறுதியில் தோலைப் பின்னால் சறுக்க அனுமதித்தது. ஆனால் அது தலைக்குக் கீழே தடித்த தண்டைச் சுற்றிக் குவிந்து, இறுக்கமான அழுத்த வளையத்தை உருவாக்கியது. சங்கரின் இடுப்பு துடித்தது. வலியின் கூர்மையான ஒலி தொண்டையில் இருந்து வெளிப்பட்டது.

பிரியாவின் கண்களில் கவலை நிறைந்தது. அவள் உடனே குனிந்து, அவனது சுன்னியின் அடியை மென்மையாகப் பிடித்து, வீங்கிய, வெளிப்பட்ட தலையின் மேல் மெதுவாக நாக்கை ஓட்டினாள். அவனை ஆற்ற முயன்றாள். வெதுவெதுப்பான, ஈரமான தொடுதல் சங்கரின் மூச்சைத் தடுமாறச் செய்தது.

டாக்டர் ரமேஷ் சில விநாடிகள் பார்த்தார். பிறகு கையை நீட்டி, பிரியாவின் கழுத்தில் லேசான கையால் அவளது தலையை மேலே வழிநடத்தினார்.

“அவனுடைய முலைக்காம்புகளை உறிஞ்சு,” என்று அவர் அமைதியாகச் சொன்னார். “அது வலியில் இருந்து அவனுடைய கவனத்தைத் திசைதிருப்பும்.”

பிரியா மேலே பார்த்தாள். ஆச்சரியத்துடன். ஆனால் கீழ்ப்படிந்தாள். மகனின் மார்பின் மேல் குனிந்து, ஒரு முலைக்காம்பை வாய்க்குள் எடுத்து மென்மையாக உறிஞ்சத் தொடங்கினாள். ஒரு ஆணின் முலைக்காம்பு தன்னுடையதைப் போலவே நாக்கின் கீழ் கடினமாகும் என்று அவள் கற்பனை செய்ததே இல்லை. சிறிய மொட்டு அவளது உதடுகளுக்குள் சீக்கிரம் இறுகியது. அவள் அதிக நம்பிக்கையுடன் உறிஞ்சினாள். பிறகு மறுபக்கத்துக்கு நகர்ந்தாள்.

சங்கரின் தலை பின்னால் சாய்ந்தது. குறைந்த, உதவியற்ற முனகல் வெளிப்பட்டது. சுன்னியில் கூர்மையான வலி இன்னும் இருந்தது. ஆனால் அம்மாவின் வெதுவெதுப்பான வாய் அவனது முலைக்காம்புகளில் இருக்கும் எதிர்பாராத இன்பம் மார்பு முழுவதும் பரவி, அசௌகரியத்தில் இருந்து அவனது கவனத்தை இழுத்தது.

டாக்டர் ரமேஷ் இருவரையும் அமைதியான கவனத்துடன் கவனித்தார்.

“நான் முன்னால சொன்ன மாதிரி,” என்று அவர் சொன்னார், “சங்கருக்கு இன்னும் குறைந்தபட்சம் ஒரு வாரம் வரை தொடர்ச்சியான ட்ரீட்மென்ட் தேவை. முன்தோல் வலி இல்லாமல் சுதந்திரமா நகரும் முன். முன்னேற்றம் நல்லா இருக்கு, ஆனா முடியல.”

பிரியா மெதுவாகச் சங்கரின் முலைக்காம்பை விட்டாள். எண்ணெய் படிந்த கைகளை மீண்டும் அவனது சுன்னிக்குத் திருப்பினாள். இந்த முறை அதிக கவனத்துடன், இறுக்கமான முன்தோலை மீண்டும் அதன் இயல்பான நிலைக்கு வேலை செய்தாள். தோல் திரும்பிய பிறகும், சங்கரின் தடித்த, வளைந்த சுன்னி முழுவதுமாகக் கடினமாகவே இருந்தது. எண்ணெயால் பளபளத்தது. தலை முன்பை விடச் சற்று அதிகமாக வெளிப்பட்டபடி இருந்தது.

பிரியா குதிகால்களின் மேல் பின்னால் அமர்ந்தாள். மூச்சு சற்று வேகமாக இருந்தது. அவள் இப்போதுதான் செய்ததற்கு அவளது சொந்த உடல் ஏற்கனவே பதிலளிக்கத் தொடங்கியிருந்தது.

பிரிவு 4 – பிரியாவை ஆடையுரிதல்

டாக்டர் ரமேஷ் பிரியாவைப் பார்த்து அமைதியாகச் சொன்னார்,

“படு.”

பிறகு சங்கரை நோக்கித் திரும்பினார்.

“அவளது ஆடைகளைத் திற. உன் ரெண்டு கைகளும் ஏற்கனவே எண்ணெயால் நிறைந்திருக்கு.”

சங்கர் எழுந்து அம்மாவுக்குப் பின்னால் நகர்ந்தான். பிரியா ஒரு கணம் பாயில் அமர்ந்தபடி இருந்தாள். பிறகு அவன் பிளவுஸை அணுக முடியும்படி முழங்கால்களில் எழுந்தாள்.

சங்கரின் எண்ணெய் படிந்த விரல்கள் பின்னால் உள்ள ஹூக்குகளைக் கண்டன. ஒவ்வொன்றாக மெதுவாகத் திறந்தான். ஒவ்வொரு ஹூக்கும் அவிழும்போதும் அவளது வெண்மையான சருமம் மேலும் வெளிப்பட்டது. ஒரு விசித்திரமான, கிட்டத்தட்ட பெருமை நிறைந்த உணர்வு அவன் வழியாக ஓடியது — டாக்டர் எல்லாவற்றையும் பார்க்க வேண்டும் என்று அவன் விரும்பினான்.

அம்மாவுக்குச் சொந்தமான மென்மையான புதையல்களைப் பார்க்க வேண்டும் என்று.

டாக்டர் ரமேஷ் பேசாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். கடைசி ஹூக்குகள் அவிழ்ந்ததும் பிரியாவின் பிளவுஸ் திறந்தது.

அவளது கனமான முலைகள் முன்னால் கொட்டி, சுதந்திரமாகத் தொங்கின. கிளைகளில் கனத்த மாம்பழங்கள் போல முழுமையாகவும் பழுத்தும் இருந்தன. கருமையான முலைக்காம்புகள் ஏற்கனவே சற்று கடினமாக இருந்தன.

சங்கர் ஒரு கணம் அவளது இடுப்பில் கைகளை வைத்து அவளை நிலைநிறுத்தினான். பிறகு குனிந்து அவளது முதுகின் மென்மையான சருமத்தைக் கடிக்கவும் நக்கவும் தொடங்கினான்.

மென்மையான, திறந்த வாய் முத்தங்கள் லேசான கடிகளுடன் அவளது முதுகெலும்பின் வழியாக நகர்ந்தன. பிரியாவின் மூச்சு தடைப்பட்டது. குறைந்த முனகல் தொண்டையில் இருந்து வெளிப்பட்டது.

டாக்டர் ரமேஷின் கண்கள் அவர்கள் மேல் நிலைத்திருந்தன. அவருடைய பிரிஃபுக்குள் நீண்ட சுன்னி தடித்து உயரத் தொடங்கியது.

சங்கரின் எண்ணெய் படிந்த கைகள் இடுப்பிலிருந்து மேலே சறுக்கின. அவள் தன்னை மூட முயன்றபோது அவனது கைகள் அவளது கைகளைத் தள்ளின. பின்னால் இருந்து இரு கனமான முலைகளையும் கைகளில் எடுத்தான்.

அவற்றை உயர்த்தினான், ஒன்றாக அழுத்தினான், வெதுவெதுப்பான மாவை அழுத்துவது போல மென்மையான சதையைப் பிழிந்தான். அவனது விரல்கள் முலைக்காம்புகளைக் கண்டுபிடித்து, உருட்டின, லேசாக இழுத்தன, பிறகு அதிகமாக அழுத்தின.

பிரியாவின் தலை அவனது தோளின் மேல் பின்னால் சாய்ந்தது. மென்மையான, தொடர்ச்சியான ஒலிகள் அவளது உதடுகளில் இருந்து வெளிப்பட்டன.

டாக்டர் ரமேஷ் முழுக் காட்சியையும் அமைதியான திருப்தியுடன் பார்த்தார். சிறிய புன்னகை அவருடைய வாயில் தோன்றியது. அந்தத் தருணத்தில் அவருக்கு ஆழமான உறுதி உணர்ந்தது —

தாய் மற்றும் மகன் இருவருக்கும் விஷயங்கள் ஏற்கனவே திரும்ப முடியாத புள்ளிக்குச் சென்றுவிட்டன. அவர்கள் முன்பு இருந்த நிலைக்குத் திரும்ப முடியாது.

பல நீண்ட நிமிடங்கள் சங்கர் அவளது முலைகளுடன் விளையாடினான். பிழிந்து, உயர்த்தி, முலைக்காம்புகளைத் தொந்தரவு செய்தபடி. அவனது வாய் தோள்களிலும் மேல் முதுகிலும் நகர்ந்தபடி இருந்தது. பிரியாவின் உடல் அவனது கைகளில் வெப்பமடைந்தது. அவளது முனகல்கள் அடிக்கடி ஆயின.

பிறகு சங்கரின் கைகள் மீண்டும் கீழே பயணிக்கத் தொடங்கின. அவை பெட்டிகோட்டின் மெல்லிய துணியின் மேல் சறுக்கி, இரு உள்ளங்கைகளும் துணிக்குள் அவளது புண்டையின் மென்மையான மேட்டைப் பிடித்தன.

அவளது உடலின் வெப்பத்தை அவன் உணர்ந்தான். அதற்கு அடியில், அவளது சாறுகள் ஏற்கனவே துணியை ஈரமாக்கிய குளிர்ந்த ஈரம் இருந்தது.

ஒரே உறுதியான அசைவில் அவளது இடுப்பில் உள்ள முடிச்சை இழுத்தான். பெட்டிகோட் தளர்ந்து அவளது கணுக்கால்களைச் சுற்றி மென்மையான குவியலாக விழுந்தது.

அவளது முழுமையாக மழிக்கப்பட்ட புண்டை திடீரென வெளிப்பட்டது — வழுவழுப்பாக, சற்று வீங்கியும், ஏற்கனவே பளபளத்தும்.

சங்கர் அவளுக்குப் பின்னால் தாழ்வான நிலைக்கு இறங்கினான். அவனது கைகள் அவளது சூத்தின் மென்மையான கன்னங்களைப் பிடித்து, விரித்து, அழுத்தின.

அதே நேரத்தில் அவனது வாய் சருமத்தைக் கடிக்கவும் நக்கவும் தொடங்கியது. பிரியா உரத்த முனகல் எழுப்பினாள். மகன் பற்களும் நாக்கும் அவளது சூத்தின் மேல் வேலை செய்ய, அவளது கைகள் பாயைத் தாங்கின.

டாக்டர் ரமேஷ் பாயில் அசையாமல் அமர்ந்திருந்தார். ஒவ்வொரு அசைவையும் பார்த்தபடி. அவருடைய சொந்த சுன்னி இப்போது இறுக்கமான பிரிஃபுக்குள் முழுவதுமாகக் கடினமாக இருந்தது.

[tweeny_fory]

பிரிவு 5 – குனிதல் & இரட்டை ஆய்வு

சங்கர் அம்மாவின் சூத்தில் இருந்து வாயை எடுத்து, அவளது சருமத்தில் மென்மையாகப் பேசினான்.

“அவருகிட்ட போ.”

பிரியா விழுந்த பெட்டிகோட்டில் இருந்து கவனமாக வெளியேறினாள். கால்கள் உறுதியற்று உணர்ந்தன. அவள் டாக்டர் ரமேஷை நோக்கிச் சிறிய தூரம் நடக்கத் தொடங்கியபோது, சங்கர் முழங்கால்களில் அவளுக்குப் பின்னால் நெருக்கமாக இருந்தான்.

அவனது கைகள் அவளது இடுப்பில் இருந்தன. மென்மையான சூத்தை விரித்து, கன்னங்களுக்கு இடையிலான வெதுவெதுப்பான பிளவுக்குள் ஆழமாகக் கடித்து நக்குவதைத் தொடர முடிந்தது. ஒவ்வொரு அடியிலும் அவளது முலைகள் கனமாக அசைந்தன. மென்மையான, உதவியற்ற ஒலிகள் தொண்டையில் இருந்து வெளிப்பட்டபடி இருந்தன.

அவள் டாக்டருக்கு ஒரு அடி தூரத்தில் இருந்தபோது, சங்கரின் கைகள் அவளது முதுகின் கீழ் பகுதிக்கு நகர்ந்து, மென்மையாக ஆனால் உறுதியாகத் தள்ளி, அவளை முன்னால் குனியும்படி வழிநடத்தின.

டாக்டர் ரமேஷ் இன்னும் பாயில் அமர்ந்திருந்தார். அமைதியான, கருமையான கண்களுடன் எல்லாவற்றையும் பார்த்தபடி. அவர் சிறிது கைகளைத் திறந்தார். பிரியா இடுப்பில் குனிந்து, ஆதரவுக்காக அவருடைய தோள்களில் கைகளை வைத்தாள்.

அந்த நிலை அவளது கனமான முலைகளைக் கீழே தள்ளி, முழுமையாக மழிக்கப்பட்ட புண்டையையும் சூத்தையும் நேரடியாக மகனுக்கு முன் வைத்தது.

டாக்டர் ரமேஷ் அவளது தலையின் பின்பகுதியைப் பிடித்து, அவளது முகத்தைத் தன் முகத்துக்கு இழுத்தார்.

அவர்களின் வாய் ஆழமான, மெதுவான முத்தத்தில் சந்தித்தன. அவருடைய நாக்கு அவளது உதடுகளுக்குள் சறுக்கி, அவளை ருசித்தார். பிரியா முத்தத்துக்குள் முனகினாள். ஒலி மூச்சுத் திணறியும் ஈரமாகவும் இருந்தது.

அதே தருணத்தில் சங்கர் பின்னால் இருந்து குனிந்தான். அவனது நாக்கு அவளது சூத்தின் கீழ் வளைவிலிருந்து மெதுவாக மேலே, புண்டையின் வழுவழுப்பான, வழுக்கும் மடிப்புகள் வழியாக இழுக்கப்பட்டது. நீண்ட, வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்ட ஸ்ட்ரோக்குகளுடன் அவளை நக்கினான்.

கட்டைவிரல்களால் அவளை விரித்து ஒவ்வொரு பகுதியையும் அடைய முடிந்தது. மாறுபாடு தாங்க முடியாததாக இருந்தது — டாக்டரின் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட, ஆழமான முத்தம் அவளது வாயில், அதே நேரத்தில் சொந்த மகனின் நாக்கு அவளது கால்களுக்கு இடையில் பசியுடன் வேலை செய்தது.

பிரியாவின் விரல்கள் டாக்டர் ரமேஷின் தோள்களில் பதிந்தன. வாயின் மூலையில் உமிழ்நீர் சேர்ந்து சொட்டப்போவது போல் இருந்தது. கீழே, அவளது புண்டை ஏற்கனவே சொட்டிக்கொண்டிருந்தது.

தெளிவான ஈரம் சங்கரின் உதடுகளிலும் தாடையிலும் பரவியிருந்தது. டாக்டரின் நாக்கு அவளது நாக்கை வருடும் ஒவ்வொரு முறையும், சங்கரின் நாக்கு அவளது கிளிட் மற்றும் வாயிலில் அதே தாளத்தைப் பின்பற்றியது.


டாக்டர் ரமேஷின் கைகள் அவளது தொங்கும் முலைகளுக்கு நகர்ந்தன. அவற்றின் மென்மையான எடையைச் சேகரித்து, பிழிந்து, உயர்த்தி, கடினமான முலைக்காம்புகளை விரல்களுக்குள் உருட்டினார்.

அதே நேரத்தில் அவளை முத்தமிட்டுக்கொண்டே இருந்தார். பிரியாவின் முனகல்கள் நீண்டும் உடைந்தும் ஆயின. டாக்டரின் வாய்க்குள் அதிர்ந்தன.

அவர்கள் அந்த நிலையில் பல தீவிரமான நிமிடங்கள் பூட்டப்பட்டபடி இருந்தார்கள். அறையில் ஈரமான முத்தங்கள், மென்மையான நக்குதல், மற்றும் பிரியாவின் மூச்சுத் திணறிய, உயரும் கூச்சல்கள் மட்டுமே ஒலித்தன.

அவளது கால்கள் நடுங்கத் தொடங்கின.

இரட்டை கவனம் — மேலே வாய், கீழே வாய் — அவளை விரைவாக விளிம்புக்குத் தள்ளின.

பிறகு டாக்டர் ரமேஷ் மெதுவாக முத்தத்தை உடைத்தார்.

பேசும் அளவுக்கு மட்டும் பின்னால் இழுத்து, குரல் குறைவாகவும் கட்டுப்பாட்டுடனும் இருந்தது.

“இப்போது போதும். அவளைச் சரியாகப் பரிசோதிப்போம்.”

சங்கர் விருப்பமின்றி அம்மாவின் கன்னங்களுக்கு இடையில் இருந்து முகத்தை எடுத்தான். அவனது உதடுகள், தாடை, மூக்கு ஆகியவை அவளது சாறுகளால் பளபளத்தன.

பிரியா இன்னும் ஒரு கணம் குனிந்தபடி இருந்தாள். கனமாக மூச்சு விட்டாள். உடல் வலித்தும் முடிவடையாமலும் உணர்ந்தது. இரு வாய்களின் திடீர் இல்லாமை அவளை வெறுமையாகவும் துடிப்பாகவும் உணர வைத்தது.

டாக்டர் ரமேஷ் அவளது கையில் கையை வைத்து நிலைநிறுத்தி, நேராக நிற்கும்படி வழிநடத்தினார்.

பிரிவு 6 - மென்மையான பராமரிப்பு

டாக்டர் ரமேஷ் பிரியாவை பாயின் மேல் முதுகுலேறிப் படுக்கும்படி வழிநடத்தினார். அவளது கால்கள் இன்னும் சற்று திறந்தபடி இருந்தன.

முழுமையாக மழிக்கப்பட்ட புண்டை வெளிப்பட்டிருந்தது. பளபளத்தும், முந்தைய விளையாட்டினால் தெளிவாக வீங்கியும் தெரிந்தது. சங்கர் அவளது வலதுபக்கத்தில் நெருக்கமாக அமர்ந்து அமைதியாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

“இப்போ அவளுக்குச் சரியான கேர் வேணும்,” என்று டாக்டர் ரமேஷ் சொன்னார். “சூடான தண்ணீரும் சுத்தமான பருத்தித் துணியும் கொண்டு வா.”

சங்கர் சமையலறைக்குச் சென்று சீக்கிரம் திரும்பினான். சூடான தண்ணீர் நிறைந்த ஸ்டீல் கிண்ணமும் மென்மையான வெள்ளைத் துணியும் கொண்டு வந்தான். டாக்டர் ரமேஷ் துணியை எடுத்து, நேர்த்தியான செவ்வகமாக மடித்து, தண்ணீரில் நனைத்தார்.

சூடாகவும் ஈரமாகவும் இருக்கும்படி ஆனால் சொட்டாதபடி கவனமாகப் பிழிந்தார். பிறகு தன் சொந்த மணிக்கட்டின் உட்புறத்தில் வெப்பநிலையைச் சோதித்தார்.

அவர் முதலில் அவளது புண்டையில் தொடங்கினார்.

வெதுவெதுப்பான துணியை நேரடியாக அவளது வழுவழுப்பான மேட்டின் மேல் வைத்து, இரு கைகளாலும் மென்மையாக அழுத்தினார்.

வெளிப்புற உதடுகளை முழுவதுமாக மூடினார். திடீர் வெப்பம் பிரியாவின் மூச்சைத் தடைப்படுத்தியது. மென்மையான, தன்னிச்சையான ஒலி தொண்டையில் இருந்து வெளிப்பட்டது.

டாக்டர் ரமேஷ் கிட்டத்தட்ட முழு ஒரு நிமிடம் துணியை உறுதியாகப் பிடித்திருந்தார். வெப்பம் வீங்கிய திசுக்களுக்குள் ஆழமாக இறங்க அனுமதித்தார்.

துணியை எடுத்தபோது, அடியில் இருந்த சருமம் ஆழமான இளஞ்சிவப்பு நிறத்தில் சிவந்திருந்தது. அவர் துணியை மீண்டும் நனைத்து, பிழிந்து, இந்த முறை ஒரு கையின் விரல்களால் வெளிப்புற உதடுகளைக் கவனமாகப் பிரித்து, மற்றொரு கையால் வெதுவெதுப்பான துணியை உள் மடிப்புகளுக்கும் கிளிட்டுக்கும் எதிராக அழுத்தினார்.

பிரியாவின் இடுப்பு துடித்தது. தொடைகள் இறுகி, பிறகு வெப்பம் பரவியதும் மெதுவாகத் தளர்ந்தன.

அடுத்து அவர் அவளது உள் தொடைகளுக்கு நகர்ந்தார். இடதுபக்க மென்மையான சருமத்தின் வழியாகச் சூடான துணியை வைத்து, புண்டையை நோக்கி மேலே அழுத்தி வருடினார்.

பிறகு வலதுபக்கத்திலும் அதே மெதுவான அசைவைச் செய்தார். வெதுவெதுப்பான துணியின் ஒவ்வொரு கடப்பும் அவளது கால்களை இயல்பாக இன்னும் கொஞ்சம் திறக்கச் செய்தது.

அவர் கீழே தொடர்ந்தார். துணியை அவளுக்கு அடியில் செலுத்தி, தொடைகளுக்கு அடியிலும், சூத்து கால்களைச் சந்திக்கும் வளைவிலும் உள்ள உணர்ச்சி மிகுந்த சருமத்துக்கு எதிராக அழுத்தினார்.

அந்தப் பகுதியை அடைந்தபோது பிரியா சிறிய, வெட்கமான ஒலியை எழுப்பினாள். ஆனால் கால்களை மூடவில்லை.

டாக்டர் ரமேஷ் துணியை மீண்டும் ஒருமுறை சூடாக்கி, அவளது சூத்துக்குக் கவனம் செலுத்தினார். முழங்கால்களைச் சற்று மடக்கியும் இடுப்பைச் சாய்ந்தும் இருக்கும்படி கேட்டார்.

அவள் செய்ததும், சூடான துணியை அவளது கன்னங்களுக்கு இடையில் உறுதியாக அழுத்தினார். பின்புற வாயிலையும் அதைச் சுற்றியுள்ள வழுவழுப்பான சருமத்தையும் மூடினார். மற்ற இடங்களை விட அங்கே நீண்ட நேரம் பிடித்திருந்தார்.

வெப்பம் அந்தப் பகுதியை முழுவதுமாக மென்மையாக்க அனுமதித்தார்.

அதற்குப் பிறகுதான் அவர் மேலே நகர்ந்தார். வெதுவெதுப்பான துணியை ஒவ்வொரு கனமான முலையின் மேலும் மாற்றி மாற்றி வைத்தார்.

முலைக்காம்புகளையும் அவற்றின் முழு மென்மையான எடையையும் மூடி, மெதுவான வட்டங்களில் மென்மையாக அழுத்தினார். வெப்பம் அவளது முலைக்காம்புகளை இன்னும் இறுக்கச் செய்தது.

இறுதியாக துணியை வயிறு, இடுப்பு, தொடைகளின் மேல் பகுதி ஆகியவற்றின் வழியாக இழுத்து, உடல் சுற்றை முடித்தார்.

அவர் முழு வரிசையையும் — புண்டை, உள் மடிப்புகள், தொடைகள், தொடைகளுக்கு அடி, சூத்து, முலைகள், வயிறு — மூன்று முழு முறைகள் திரும்பச் செய்தார். ஒவ்வொரு சுற்றும் தண்ணீர் புதுப்பிக்கப்பட்டது. துணி தொடர்ந்து சூடாக இருக்கும்படி. சிகிச்சை முழு பதினைந்து நிமிடங்கள் நீடித்தது.

முடிவில் பிரியாவின் முழு கீழ் உடலும் கனமாகவும், வெதுவெதுப்பாகவும், ஆழமாக ஆற்றப்பட்டதாகவும் உணர்ந்தது. அதிக உணர்ச்சியின் கூர்மையான விளிம்பு மங்கலான, வசதியான வலியாக மென்மையாயிற்று.

அவளது மூச்சு மெதுவாகியிருந்தது. கண்கள் பாதி மூடியிருந்தன. சங்கர் செயல்முறையின் போது ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவில்லை. டாக்டரின் கைகளின் ஒவ்வொரு கவனமான அசைவையும் வெறுமனே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

டாக்டர் ரமேஷ் துணியை ஒரு பக்கம் வைத்து, இருவரையும் பார்த்தார்.

“வெப்பம் வீக்கத்தைக் குறைய உதவும். அடுத்த படிக்கு அவளைத் தயார் செய்யும்.”

[tweeny_fory]

பிரிவு 7: ஜெல் பூசுதல் & கட்டுப்படுத்தப்பட்ட எட்ஜிங்

டாக்டர் ரமேஷ் KY ஜெல்லி குழாயைத் திறந்து, நீண்ட, தெளிவான ரிப்பனைச் சங்கரின் காத்திருக்கும் விரல்களின் மேல் பிழிந்தார்.

“நல்லா பூசு. பிறகு கடைசி முறை நான் காட்டின மாதிரியே தடவு — மெதுவா, ஆழமா, கட்டுப்பாட்டோட.”

சங்கர் தலையாட்டினான். பிரியா முதுகுலேறிப் படுத்திருந்தாள். முழங்கால்கள் மடக்கி, கால்கள் வெதுவெதுப்பான கம்ப்ரெஸிலிருந்து இன்னும் திறந்தபடி இருந்தன.

முழுமையாக மழிக்கப்பட்ட அவளது புண்டை மென்மையாகவும், சிவந்தும், ஏற்கனவே சற்று பிரிந்தும் தெரிந்தது. சங்கர் நெருங்கி, ஒரு கையின் விரல்களால் வெளிப்புற உதடுகளைக் கவனமாக விரித்தார். மற்றொரு கையால் ஜெல் பூசப்பட்ட இரண்டு விரல்களை அவளது வாயிலில் அழுத்தி உள்ளே தள்ளத் தொடங்கினான்.

குளிர்ந்த ஜெல்லி அவளது சூடான உள்சுவர்களைச் சந்தித்தது. பிரியாவின் மூச்சு கூர்மையாகத் தடைப்பட்டது. குளிர்ந்த, தடித்த ஜெல் ஆழமாகப் பரவியதும் சிறிய, ஆச்சரியமான ஒலி தொண்டையில் இருந்து வெளிப்பட்டது.

“இன்னும்,” என்று டாக்டர் ரமேஷ் அமைதியாகச் சொன்னார். “மேலும் உள்ளே தள்ளு. இன்னைக்கு இரவு அவளுக்கு அதிக அளவு வேணும்.”

சங்கர் மேலும் ஜெல்லி சேர்த்து, மெதுவாக ஆழமாக வேலை செய்தான். ஒவ்வொரு மடிப்பையும் வழுவழுப்பான ஜெல் பூசும்படி விரல்களை மென்மையாகச் சுழற்றினான். அவளது புண்டை நிரம்பியதாக உணரும் வரை, அதிகப்படியானவை தெளிவான, பளபளப்பான தடங்களாக அவனது விரல்களைச் சுற்றிக் கசியும் வரை அழுத்தினான்.

டாக்டர் ரமேஷ் அவளது முகத்தையும் மூச்சையும் கவனமாகப் பார்த்தார்.

“இப்போ அசையாமல் இரு. விரல்கள் உள்ளே. அசையாதே.”

சங்கர் இரண்டு விரல்கள் அம்மாவுக்குள் புதைந்த நிலையில் உறைந்தான். குளிர்ந்த ஜெல் அவளது வெப்பத்துக்கு எதிராக உருகிக்கொண்டே இருந்தது. பிரியாவின் மார்பு வேகமாக ஏறி இறங்கியது. தொடைகள் சற்று நடுங்கின. ஒவ்வொரு மூச்சிலும் மென்மையான, தன்னிச்சையான ஒலிகள் வெளிவரத் தொடங்கின.

கிட்டத்தட்ட ஒரு நிமிடத்திற்குப் பிறகு டாக்டர் ரமேஷ் மீண்டும் பேசினார்.

“மெதுவா வெளியே இழு… இப்போ நிறுத்து.”

சங்கர் விரல்களை இழுத்தான். திடீர் வெறுமைக்கு எதிர்ப்பாக பிரியாவின் இடுப்பு சற்று உயர்ந்தது. அவளது புண்டை தெளிவாக இறுக்கி, சிறிய அளவு ஜெல்லைத் தள்ளினாள்.

அவளது மூச்சு மெதுவாகும் வரை காத்திருந்தார்கள்.

“மறுபடியும்,” என்று டாக்டர் உத்தரவிட்டார். “மேலும் ஜெல். இந்த முறை ஆழமா.”

சங்கர் விரல்களை மீண்டும் பூசி உள்ளே தள்ளினான். இன்னும் அதிக ஜெல்லி சேர்த்து, பிரியாவின் கீழ் வயிறு குளிர்ந்த அழுத்தத்தை உணரும் வரை உயர அழுத்தினான். அவளது மென்மையான முனகல்கள் நீண்டன. கைகள் பாயைப் பிடித்தன.

டாக்டர் ரமேஷ் அவளது மூச்சு சீரற்று ஆகவும் தொடைகள் நடுங்கவும் தொடங்கும் வரை மட்டுமே தூண்டுதலைத் தொடர அனுமதித்தார்.

“நிறுத்து. பிடி.”

சங்கர் மீண்டும் அசையாமல் இருந்தான். விரல்கள் ஆழமாக உள்ளே. பிரியாவின் சுவர்கள் சிறிய, ரிதமான துடிப்புகளாக அவனைச் சுற்றித் துடித்து இறுக்கின. அவள் தெளிவாக விளிம்பை நெருங்கினாள். மெல்லிய முனகல் உதடுகளில் இருந்து வெளிப்பட்டது.

“வெளியே இழு.”

மூன்றாவது சுற்று அதே வழியில் தொடங்கியது. மேலும் ஜெல். மெதுவான நுழைவு. ஆழமான அழுத்தம். பிரியாவின் எதிர்வினைகள் இப்போது வேகமாக வந்தன. அவளது இடுப்பு சிறிய, உதவியற்ற வட்டங்களில் உருண்டது. முலைக்காம்புகள் இறுக்கமாகக் கடினமாக இருந்தன. மென்மையான, உடைந்த முனகல்கள் தொடர்ந்து வெளிப்பட்டன.

டாக்டர் ரமேஷ் அவளை முன்பை விட உயர ஏற அனுமதித்தார். அவளது வயிறு இறுகும் தருணத்தையும் மூச்சு தடைப்படும் தருணத்தையும் துல்லியமாகப் பார்த்தார்.

“போதும். வெளியே இழு.”

சங்கர் இழுத்தான். பிரியா விரக்தியான, வலி நிறைந்த ஒலியை எழுப்பினாள். அவளது புண்டை திறந்தபடி, தடித்த, தெளிவான ஜெல் சொட்டியபடி இருந்தது.

அவர்கள் சுற்றை இறுதியாக ஒருமுறை திரும்பச் செய்தார்கள். சங்கர் அதிக அளவு ஜெல்லியை ஆழமாக உள்ளே தள்ளினான். பிறகு டாக்டரின் அமைதியான அறிவுரைகளின் கீழ் மெதுவான, வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்ட ஸ்ட்ரோக்குகளில் விரல்களை நகர்த்தினான். பிரியாவின் முழு உடலும் இறுக்கத் தொடங்கியது. முதுகு வளைந்தது.

முனகல்கள் கூர்மையாகவும் ஆவலாகவும் மாறின.

“இப்போ நிறுத்து. முழுசா.”

சங்கர் உடனே விரல்களை எடுத்தான். பிரியா பாய் மீது சரிந்தாள். மூச்சுத் திணறல், தொடைகள் நடுக்கம், புண்டை குளிர்ந்த ஜெல்லால் நிரம்பி வழிந்தது. அவள் நான்கு தனித்தனி முறைகள் விளிம்புக்குக் கொண்டுவரப்பட்டு, ஒவ்வொரு உச்சமும் மறுக்கப்பட்டாள்.

டாக்டர் ரமேஷ் அமைதியான திருப்தியுடன் அவளைப் பார்த்தார்.

“ஜெல் இன்னும் சிறிது நேரம் அவளுக்குள்ள வேலை செய்யும். அது சுவர்களைக் குளிரவைக்கும், ஆழமாக லூப்ரிகேட் செய்யும், அவளைத் திறந்தபடி வைக்கும். இன்னைக்கு இரவு இது போதும்.”

பிரியா அசையாமல் படுத்திருந்தாள். மார்பு கடுமையாக ஏறி இறங்கியது. உடல் முடிவடையாத தேவையால் வலித்தது. ஜெல்லின் கனமான, குளிர்ந்த சுமை மெதுவான, பளபளப்பான தடங்களாக அவளிடமிருந்து தொடர்ந்து கசிந்தது.

முடிவில் அவளது புண்டை குளிர்விக்கும் ஜெல்லின் தடித்த, கனமான சுமையை வைத்திருந்தது. அது உள்சுவர்களை மெதுவான, வழுவழுப்பான மசாஜ் போலப் பூசி, வெப்பத்தைக் குறைத்து, அவளைத் திறந்தும் முழுமையாக லூப்ரிகேட் செய்யப்பட்டும் வைத்திருந்தது.

“காரிலிருந்து சாப்பாட்டைக் கொண்டு வா,” என்று டாக்டர் ரமேஷ் இறுதியாகச் சொன்னார்.

சங்கர் கைகளைத் துடைத்து, லுங்கியை இடுப்பில் கட்டி, அபார்ட்மென்ட்டை விட்டு வெளியேறினான். கதவு அவனுக்குப் பின்னால் மூடியது.

திடீர் அமைதியில், டாக்டர் ரமேஷ் கையை நீட்டி பிரியாவின் கையைத் தன் கையால் மூடினார். நீண்ட, நிலையான பிடியில் பிடித்து, அவளுக்கு மட்டும் என்று குறைந்த குரலில் பேசினார்.

“பிரியா… நீ உன் வாழ்க்கையை அனுபவிக்கணும்னு விரும்புறேன். சங்கர் உனக்கு முழுசா அர்ப்பணிச்சிருக்கான். நீ அவனுடைய உண்மையான காதலி. இப்போ அவன் உன்னைத் தொட்ட விதம் பார்த்தா, இந்த பாயிலேயே உன்னை முழுசா எடுத்திருக்கலாம்.

ஆனா ரெண்டு பேருக்கும் சரியான இன்பம் கிடைக்கணும், எல்லாத்தையும் சரியான வழியில கத்துக்கணும்னு நான் விரும்புறேன்.

அதனால தான் அவனைப் பிடிச்சிகிட்டேன். என் கட்டுப்பாட்டைத் தலையீடுன்னு தவறா நினைக்காதே.”

பிரியா மெதுவாக எழுந்து அமர்ந்தாள். முன்னால் குனிந்து, அவருடைய நெற்றியில் மென்மையான முத்தம் வைத்தாள்.

பிறகு அவருடைய ஷர்ட்டின் மேல் கைகளைச் சுற்றி உண்மையான, நன்றியுள்ள அரவணைப்பில் பிடித்தாள்.

“இல்ல டாக்டர்,” என்று அவள் அவருடைய தோளில் அமைதியாகச் சொன்னாள்.

“நான் உங்களைப் பத்தி ஒருபோதும் மோசமா உணர்ந்ததே இல்ல. நீங்க நல்ல மனசு உள்ளவங்க. எனக்கும் என் மகனுக்கும் என்ன நல்லதோ அதை மட்டும் தான் யோசிக்கிறீங்க.”

அவள் பல நீண்ட விநாடிகள் அரவணைப்பில் இருந்தாள்.

வெறுமையான முலைகள் அவருடைய ஷர்ட்டின் மெல்லிய துணி வழியாக மார்பில் லேசாக அழுத்தியபடி.

வெளியே சங்கரின் காலடிச் சப்தம் திரும்பும் வரை.

சங்கர் சாப்பாட்டுப் பைகளுடன் கதவைத் தள்ளித் திறந்து ஒரு கணம் நின்றான். அம்மா இன்னும் பாயில் அமர்ந்திருந்தாள்.

கைகள் டாக்டர் ரமேஷைச் சுற்றி அமைதியான அரவணைப்பில் இருந்தன. கடுமையான பொறாமை அவனது நெஞ்சில் ஒரு கணம் மின்னியது. அந்த உணர்வு படியும் முன் பிரியா மேலே பார்த்து, மென்மையாகப் புன்னகைத்து, அவனை அழைத்தாள்.

“இங்க வா,” என்று அவள் சொன்னாள்.

சங்கர் முழங்கால் ஊன்றினான். பிரியா அவனைத் தன் இடதுபக்கத்தில் இழுத்தாள். வலது கை இன்னும் டாக்டரைச் சுற்றியிருந்தது. சில விநாடிகள் அவள் இருவரையும் தன் பக்கவாட்டில் பிடித்திருந்தாள்.

வெறுமையான முலைகள் அவர்களுக்கு இடையில் அழுத்தியபடி. சங்கரின் நெஞ்சில் இருந்த பொறாமை வெப்பமான, சிக்கலான ஒன்றாகத் தளர்ந்தது.

அரவணைப்புக்குப் பிறகு பிரியா கவனமாக எழுந்தாள். கழற்றிய ஆடைகளைச் சேகரித்துக் குளியலறைக்குச் சென்றாள்.

கழிப்பறையில் அமர்ந்து, சிறுநீர் கழிக்கும்போது குளிர்விக்கும் ஜெல்லின் தடித்த சுமை வெளியேற அனுமதித்தாள். உணர்வு அவளை முகம் சுளிக்கச் செய்தது. பிறகு மூச்சு விட்டாள்.

வெதுவெதுப்பான தண்ணீரால் தன்னை முழுவதுமாகக் கழுவி, உலர்த்தி, எளிய பருத்தி நைட்டியை அணிந்தாள். ஹாலுக்குத் திரும்பியபோது பாய் அகற்றப்பட்டிருந்தது.

டாக்டர் ரமேஷும் சங்கரும் தரையைத் துடைத்து, பயன்படுத்திய துணிகளை மடித்து, மூன்று ஸ்டீல் தட்டுகளில் உணவை வைத்திருந்தார்கள்.

அவர்கள் தரையில் தளர்வான வட்டத்தில் அமர்ந்து சாப்பிட்டார்கள். உரையாடல் லேசாகவே இருந்தது — கல்லூரி, அக்கம்பக்கத்தின் புதிய ஸ்கூட்டர், பிரியா சில சமயம் பார்க்கும் டிவி சீரியல். மென்மையான சிரிப்பு ஒரு இரண்டு முறை எழுந்தது.

சிறிது நேரம் மூவரும் தாமதமான உணவைப் பகிரும் சாதாரண குடும்பம் போல் உணர்ந்தார்கள்.

தட்டுகள் காலியாகி, வெளியே இரவு முழுவதுமாக அமைந்ததும், டாக்டர் ரமேஷ் கைகளைத் துடைத்துப் பேசினார்.

“நாளை சரியான அமர்வைத் தொடங்குவோம். நான் இங்க வரட்டுமா, இல்ல ரெண்டு பேரும் கிளினிக்குக்கு வரீங்களா?”

பிரியா சங்கரைப் பார்த்தாள். அவன் அவளது கண்களைச் சந்தித்துச் சிறிய தலையசைவு காட்டினான். அவள் மீண்டும் டாக்டரை நோக்கித் திரும்பினாள்.

“வீட்ல பண்ணலாம்.”

“சரி,” என்று டாக்டர் ரமேஷ் சொன்னார். “நான் காலை ஒன்பது மணிக்கு வரேன். நாளை விடுமுறை.” அவர் எழுந்து, புறப்படத் தயாரானார்.

சங்கர் அம்மாவைப் பார்த்தான். பிறகு டாக்டரைப் பார்த்தான்.

“டாக்டர்… இன்னைக்கு இங்க தங்கலாமா? நீங்க ரொம்ப தூரம் போய் மறுபடியும் அதிகாலையிலேயே திரும்ப வர வேண்டியிருக்கு.”

டாக்டர் ரமேஷ் நின்றார். தெளிவாக ஆச்சரியப்பட்டார். வெளிப்படையாகப்

புன்னகைத்துக்கொண்டிருந்த சங்கரைப் பார்த்தார். பிறகு பிரியாவைப் பார்த்தார். அவள் ஒரு கணம் அவருடைய பார்வையைப் பிடித்து, அமைதியான, ஏற்கும் தலையசைவு காட்டினாள்.

சிறிய படுக்கை அறையில் ஏற்கனவே எளிய படுக்கை தயாராக இருந்தது. டாக்டர் ரமேஷ் முதலில் தலையை அசைத்தார்.

“ரெண்டு பேரையும் தொந்தரவு பண்ண விரும்பல. எனக்குத் தரை போதும்.”

சங்கர் உறுதியாகப் பேசினான்.

“ட்ரீட்மென்ட் ஆரம்பிச்ச பிறகு நான் அம்மாவோட தரையில தூங்க ஆரம்பிச்சேன்.”

பிரியாவின் கன்னங்கள் சிவந்தன. ஆனால் மென்மையான குரலில் உறுதிப்படுத்தினாள்.

“ஆமா… நாங்க பாயில சேர்ந்து தூங்குவோம். நீங்க படுக்கையை எடுத்துக்கோங்க.”

இறுதியில் டாக்டர் ரமேஷ் ஏற்றுக்கொண்டார். சிறிய அபார்ட்மென்ட்டின் குறுகிய படுக்கையில் படுத்தார்.

சங்கரும் பிரியாவும் அவருக்குச் சில அடிகள் கீழே பாயில் அமைந்தார்கள். கூரை விசிறியைத் தவிர அறை அமைதியாக இருந்தது.

டாக்டர் ரமேஷ் இருண்ட கூரையைப் பார்த்தபடி, ஒரு நீண்ட எண்ணம் அவருடைய மனதில் ஓடியது.

*இது என்னை விடப் பெரிய ஒன்று எனக்குக் கொடுத்த பரிசா? இந்த விசித்திரமான, நெருக்கமான உறவு வாழ்நாள் முழுவதும் தொடருமா, இல்ல நடுவிலேயே முடிந்துவிடுமா?*

அந்தக் கேள்வியை நீண்ட நேரம் திருப்பித் திருப்பி யோசித்தார். இறுதியில் தூக்கம் அவரை இழுக்கத் தொடங்கும் வரை.

அவருக்குக் கீழே, பாயில், பிரியாவும் சங்கரும் ஒருவரையொருவர் நோக்கிப் படுத்திருந்தார்கள். கைகள் தளர்வாக ஒருவரையொருவர் சுற்றியிருந்தன.

மூச்சு ஏற்கனவே ஒரே தாளத்தில் மெதுவாகிக் கொண்டிருந்தது. மென்மையான இருளில் அவர்கள் சிக்கலான ஆனால் உண்மையான அமைதியைக் கண்ட இரண்டு நபர்களைப் போல் தோன்றினார்கள்.

--------------------------------------------------------------------------------------

[tweeny_fory]

Hi friends & ரசிகர்களே, long-ஆ என்னோட இந்த journey-ல டிராவல் பண்ற உங்க எல்லாருக்கும் பெரிய நன்றி!

இந்த கதையை எழுத உண்மையிலேயே ரொம்ப time ஆகுது.

கதையை ஒரு சீரான வேகத்துல (linear fashion) கொண்டு போறதுக்கு, ஒவ்வொரு சின்ன விஷயத்தையும், அதோட வினைகளையும், அடுத்தடுத்த நகர்வுகளையும் ரொம்ப யோசிச்சு எழுத வேண்டியிருக்கு.

அதே நேரத்துல கதையில அன்பு, காமம், erotic ஃபீல் எல்லாமே சரியா இருக்கணும்..

அதனால இந்த கதை உங்களுக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கா, இல்ல கொஞ்சம் (அல்லது அதிகமா) போரடிக்குதான்னு எனக்கு தெரியல.

தயவுசெஞ்சு உங்களோட கருத்துக்களை ஷேர் பண்ணுங்க, அப்பதான் அதுக்கேத்த மாதிரி கதையை மாற்றி அமைக்க முடியும்.

அடுத்த சாப்டர்ல மூணு பேருக்குள்ளயும் முழுமையான (full-fledged) செக்ஸ் காட்சிகள் வரப்போகுது.. சோ மறக்காம உங்களோட தாட்ஸ் அண்ட் கமெண்ட்ஸை ஷேர் பண்ணுங்க frens!

[Antony anto]

உங்கள் விருப்பம் போல் எழுதுங்கள்