[jayjay_Tales]

Thanks to all for comments

பாகம் - 13

என் பூலால் மாலாவின் கூதிக்குள் தூர்வாரிக்கொண்டிருந்த நேரத்தில், திடீரென வீட்டின் வெளிக்கதவு படபடவெனத் தட்டப்படும் சத்தம் கேட்டது. எங்களின் காம பஜனைக்கு நடுவே அந்த கதவு தட்டும் சத்தம் எங்கள் இருவரையும் உலுக்கி எடுத்தது.

மாலா தூக்கிவாரிப் போட்டவளாய்த் திடுக்கிட்டு என்னை கீழே தள்ளிவிட்டு சேலையை சுருட்டிக்கொண்டு எழுந்தாள். அவளது முகத்தில் அப்பட்டமான பயமும் பதற்றமும் படர்ந்தன.

மாலா: (நடுங்கும் குரலில் என் தோளைத் தொட்டு) "அய்யோ.. இந்த நேரத்துல யாருன்னு தெரியலையே.. ராஜிவ்... சீக்கிரம் போய்க் கட்டிலுக்கு அடியில் ஒளிஞ்சிக்கோப்பா! "

நான் ஒரு நொடி கூட யோசிக்கவில்லை. அவசர அவசரமாக என் ஆடைகளைச் எடுத்துக்கொண்டு, மீண்டும் அதே தூசு தப்பலான கட்டிலுக்கு அடியில் ஊர்ந்து போய் இருளுக்குள் ஒடுங்கிக் கொண்டேன்.  என் இதயத் துடிப்பு மளமளவென ஏறியது. மாலா தன் சேலையைச் சரிசெய்து கொண்டு, படபடக்கும் நெஞ்சோடு சென்று முன் கதவைத் திறந்தாள்.

வெளியே நின்றுகொண்டிருந்த உருவத்தைப் பார்த்த மாலாவின் முகம் அதிர்ச்சியில் வெறித்துப்போனது. வாசலில் நின்றது வேறு யாருமல்ல, மாலாவின் மகள் பாப்பா ! காலேஜுக்கு கிளம்பி சென்றவள் எப்படி இங்கே நிற்கிறாள் என்ற அதிர்ச்சியுடன் மாலா அவளை எதிர்கொண்டாள்.

மாலா: (பதற்றத்தை மறைத்துக்கொண்டு, குரலில் நடுக்கத்துடன்) "ஏய்... என்னடீ இந்த நேரத்துல வீட்டுக்கு வந்திருக்க? காலேஜுக்குப் போகலையா?"

பாப்பா தன் அம்மாவின் கேள்வியைப் பொருட்படுத்தாமல், முகத்தில் ஒரு கடுமையான கோபத்தோடும் கூர்மையான பார்வையோடும் உள்ளே நுழைந்தவள் எதையும் யோசிக்காமல் விறுவிறுவெனப் படுக்கையறைப் பக்கமாக நடக்கத் தொடங்கினாள்.

கட்டிலுக்கு அடியில் இருந்த எனக்கு இதயத் துடிப்பு எகிறியது. 'அவள் நேராக இந்த அறைக்குத்தான் வருகிறாளே... ஒருவேளை என்னை இவள் பார்த்துவிட்டால் என்னாவது?' என்ற பயம் என் நரம்புகளில் தீயாகப் பற்றியது. 

படுக்கையறை பக்கம் சென்ற பாப்பாவை பார்த்து மாலாவிற்கு பாதி உயிர் போனது. செய்வதறியாது திகைத்தவள், அவளைத் தடுக்கும் நோக்கில் அவளுக்குப் பின்னாடியே ஓடிவந்தாள்.

மாலா: "ஏய்... கேட்ட கேள்விக்கு பதில் சொல்லாம என்னடீ திமிரா உள்ளே போறே? நில்லுடீ இங்கே!" என்று அவளை வம்பிழுப்பது போலப் பேசி வழிமறிக்க முயன்றாள்.

ஆனால் பாப்பா எதையும் கேட்கும் நிலையில் இல்லை. வழிமறித்து நின்ற அம்மாவை மீறி விறுவிறுவெனப் படுக்கையறைக்குள் நுழைந்தவள், நேராகக் கட்டிலின் அருகே வந்து நின்றாள். பிறகு, கோபமும் அருவெறுப்பும் பொங்க தனது விரலால் கட்டிலுக்கு அடியைக் காட்டி மாலாவிடம் கத்தினாள். 

பாப்பா: " அம்மா.. அந்த ஆளை வெளிய வரச் சொல்லுமா... !" 

பாப்பாவின் அந்த வார்த்தை அறைக்குள் ஒரு மின்னல் வெட்டுப் போல வெடித்தது. மாலா நிலைகுலைந்துபோய் உறைந்து நின்றாள். கட்டிலின் அடியில் இருந்த எனக்கும் பதட்டத்தில் உடம்பு மரத்துப்போனது.

பாப்பா: " அம்மா.. இப்ப அந்த ஆளை வெளிய வரச்சொல்றியா.. இல்ல நான் கத்தி வெளியே இருக்கிறவங்கள வீட்டுக்குள்ள வரச்சொல்லட்டுமா !" (கோபம் கொப்பளிக்க, தன் நெத்திப்பொட்டில் கைவைத்து ஆவேசமாகக் கத்தினாள்)

அவள் எங்களை கண்காணித்து ஏற்கனவே கண்டுபிடித்து விட்டாள் என்பதை அந்த நொடியில் உணர்ந்தேன். 'முழுக்க நனைந்தாச்சு, இனி முக்காடு போட்டுப் பிரயோஜனம் இல்லை, இனிமேல் எதையும் மறைக்க முடியாது..' என்ற எண்ணம் என் மனதில் ஓடியது. அந்தத் தருணத்தில் மேலும் மறைந்திருப்பதில் அர்த்தமில்லை என்பதை உணர்ந்து, நான் மெல்ல அந்தக் கட்டிலுக்கு அடியிலிருந்து வெளியே வந்து நின்றேன்.

மாலா அவமானத்தாலும், குற்ற உணர்ச்சியாலும் தன் தலையை நிமிர்த்த முடியாமல் தரையைப் பார்த்தபடி அப்படியே நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

18 வயது இளரத்தமான பாப்பாவின் கண்கள் எங்களை இருவரையும் சுட்டெரிப்பது போலப் பார்த்தன, அவளது உதடுகள் ஆத்திரத்தில் துடித்தன, கோபத்தை அவள் எப்படி வெளிப்படுத்துவது என்று தெரியாமல் வெடித்துச் சிதறும் நிலையில் நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

பாப்பா: (மாலாவைப் பார்த்து அருவருப்புடன்) "அம்மா... இந்த வயசுல பண்ற வேலையாடி இது? ச்சீ... உனக்கெல்லாம் வெட்கமா இல்லை? எனக்குக் காலையிலயே டவுட் வந்துச்சு... சம்பந்தமே இல்லாம கட்டில் பக்கத்துல நான் நின்னதுக்கே ஏன் இப்படி கடுகடுன்னு விழுந்து என்னை துரத்துறேன்னு யோசிச்சேன்... நான் நினைச்சது சரியாப்போச்சு!"

அடுத்து என் பக்கம் திரும்பியவளின் கண்கள் வெறுப்பைக் கொட்டின.

பாப்பா: (என்னை நோக்கி விரல் நீட்டி) "யோவ்... உனக்கு என்ன வயசு, இவங்களுக்கு என்ன வயசு? இவங்களுக்கு உங்கம்மா வயசு இருக்கும்ல? இவங்களை போய் இப்படி... ச்சீய்! உன்னையெல்லாம் மனுஷன்னு சொல்ல முடியுமா? 

பாப்பா கோபத்தின் உச்சத்தில் எங்கள் இருவரையும் மாற்றி மாற்றி வார்த்தைகளால் சுட்டெரித்தாள்.

பாப்பா: (மாலாவைப் பார்த்து கோபமாக) உன்னை உயிரா நம்புற எங்கப்பாவுக்கு எவ்வளவு பெரிய துரோகம் பண்ணிட்டியேம்மா..!"

அதுவரை அவமானத்தில் தலைகுனிந்து நின்ற மாலா, 'அப்பாவுக்கு துரோகம்' என்ற வார்த்தையைக் கேட்டதும் அப்படியே வெடித்துச் சிதறினாள்.

மாலா: (கண்களில் காரத்துடன்) "ஏய்! வாய மூடிட்டு போடி! உங்கப்பா யோக்கியன்னு நினைச்சுகிட்டு பேசுறியா? முதல்ல எனக்குத் துரோகம் பண்ணதே உங்கப்பன் தான்டி!"

பாப்பா: "சும்மா பொய்யா எங்கப்பா மேல பழியைப் போட்டு உன்னை நியாயப்படுத்திக்காத அம்மா! எங்கப்பாவைப் பத்தி எனக்குத் தெரியும்!"

அம்மாவுக்கும் மகளுக்கும் இடையே வார்த்தைப் போர் முற்றி அனல் பறந்தது. அந்தத் திகிலான சூழலிலும், என் கண்கள் பாப்பாவின் கோபத்தில் கொதிக்கும் இளமையான தோற்றத்தையும், அவளது உணர்ச்சிவசப்பட்ட அசைவுகளையும் கவனித்து ரசித்துக் கொண்டிருந்தன.



'ஒத்தா.. சின்ன பொண்ணு உதடு செவ செவன்னு செம்மய்யா இருக்கு.. அந்த ரோஜா மொட்டு உதடுல சுன்னி மொட்ட வைச்சி தடவுனா எப்படி இருக்கும்.. அப்பப்பா.. நினைக்கும்போதே ஜிவ்வுனு ஏறுதே.. ' என் கண்கள் மெல்ல கீழிறங்க.. ' சின்ன மொலையா இருந்தாலும் பஞ்சு மாதிரி சாப்ட்டா இருக்கும்போலயே.. கையை வைச்சி அழுத்துனா பிதுங்கிடுமோ.. ஒரு கைக்கு ஒரு முலைன்னு பிடிக்க வாட்டமா இருக்கும்.. குனிய வைச்சி ரெண்டு கையில ரெண்டு முலையை பிடிச்சிகிட்டு ஷாட் அடிச்சா.. அய்யோ.. ' என் கண்களாலேயே அந்த இளம் மொட்டான பாப்பாவை ஓத்துக்கொண்டிருந்தேன். 



அம்மா மகளுக்கு இடையிலான வார்த்தை போர் முற்றி, கோபத்தின் எல்லைக்கே சென்ற பாப்பா, தன் மொபைலை அவசர அவசரமாக எடுத்தாள்.

பாப்பா: "அம்மா நீயெல்லாம் திருந்தவே மாட்ட... இரு, இப்போவே அப்பாவுக்கு போன் பண்ணி விஷயம் முழுசையும் சொல்றேன். அவரு வந்து உன்னை என்ன பண்றாருனு பாரு!"

அவள் பதற்றத்துடன் எண்ணை டயல் செய்ய முயன்றபோது, நான் குறுக்கிட்டு மெல்லிய, தீர்க்கமான குரலில் பேசினேன்.

ராஜிவ்: "பாப்பா... நீ உங்கப்பாவுக்கு தாராளமா போன் பண்ணு. ஆனா, போன் பண்றதுக்கு முன்னாடி உங்கப்பா இப்போ உண்மையிலேயே எங்க இருக்காரு, என்ன பண்ணிட்டு இருக்காருனு இதைப் பார்த்துட்டு அப்புறம் பேசு..."

நான் என் மொபைலில் இயங்கிக் கொண்டிருந்த ஸ்பை கேமராவின் லைவ் ஃபீட்டை அவளுக்கு நேராக நீட்டினேன்.

திரையில், என் வீட்டு ஹாலில் சோபாவில் மாணிக்கம் அங்கிள் என் மனைவி ஸ்வேதாவைத் தன் மடியில் சாய்த்துக்கொண்டு, கொஞ்சிக் குலாவிக் கொண்டிருக்கும் காட்சிகள் அப்பட்டமாக ஒளிர்ந்தன.

அதைப் பார்த்த பாப்பாவின் கரங்கள் அப்படியே உறைந்துபோயின. அதிர்ச்சியில் அவளது கண்கள் அகல விரிந்தன. முதலில் கோபத்தில் பரபரப்பாக போன் செய்ய நினைத்த அந்த பிஞ்சு விரல்கள் இப்போது நடுங்கத் தொடங்கின.

ராஜிவ்: (அவளது அதிர்ச்சியைப் பார்த்தபடி) "என்னை அம்மா வயசுல இருக்குற பொம்பளையோட அசிங்கம் பண்றேன்னு திட்டினியே பாப்பா... இப்போ உன் கண்ணாலேயே பாரு. உங்கப்பா, தன் மகள் வயசுல இருக்குற என் பொண்டாட்டியோட என் சொந்த வீட்டுல ஆட்டம் போட்டுக்கிட்டு இருக்காரு. இது மட்டும் சரியா?"

என் கையில் இருந்த மொபைல் திரையைப் பார்த்தபடியே, பாப்பா சிலையாக நின்றிருந்தாள். அவள் கண்களில் வழிந்த கண்ணீரைத் தாண்டி, தன் தந்தை மீது ஒரு கொப்பளிக்கும் கோபமும், தன் தாயின் நிலை கண்டு ஒரு பெரிய வெறுமையும் தேங்கியிருந்தன. அவளது உலகம் ஒரே நொடியில் தலைகீழாக மாறிவிட்டிருந்தது

தான் உயர்வாய் நினைத்த தந்தையின் அசிங்கமான பிம்பம் திரையில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்ததும், பாப்பாவின் கோபம் ஒரே நொடியில் காற்றில் கரைந்தது. ஒருபக்கம் தந்தையின் துரோகத்தால் உண்டான பேரதிர்ச்சி, மறுபக்கம் தன் அம்மாவின் கள்ளத்தனத்திற்கு பின்னணியில் இருக்கும் கசப்பான உண்மை என இரண்டும் சேர்ந்து அவளை முற்றிலும் நிலைகுலையச் செய்தன. பேச வார்த்தைகளின்றி, அவமானத்திலும் கூச்சத்திலும் பாப்பா அப்படியே கூனிக்குறுகி நின்றாள்.

மாலா தன் மகளின் இந்த மாற்றத்தைக் கவனித்துவிட்டாள். அவளது முகத்தில் ஒரு குற்ற உணர்ச்சியும் பயமும் நிழலாடியது.

மாலா: (குனிந்த தலையுடன், நடுங்கும் குரலில்) "பாப்பா... உன்கிட்ட என்ன சொல்றதுன்னு எனக்குத் தெரியலடா... ஆனா..."

பாப்பா: (அம்மாவை இடைமறித்து, கூர்மையான பார்வையுடன்) "வேண்டாம் அம்மா... உன்னைப் பத்தி பேச எனக்கு இப்போ விருப்பமில்லை. ஆனா, அந்த மனுஷன் நம்மகிட்ட இப்படி நாடகமாடிட்டு, அங்க போய் ஜாலியா இருக்கானே... அதை என்னால தாங்க முடியல!"

அவள் கோபத்தில் முகம் சிவந்து, அழுதுகொண்டே தன் அறைக்குள் ஓடினாள். கதவு சட்டென மூடப்படும் சத்தம் அந்த வீட்டின் அமைதியைக் குலுக்கியது. ஆனால், அவள் அறைக்குச் செல்லும் முன்பு என்னை ஒருமுறை திரும்பிப் பார்த்த அந்தப் பார்வைகோபமும், அடக்க முடியாத ஒரு தவிப்பும், என்னை ஈர்த்த ஒருவித ரகசியத் தவிப்பும் கலந்த அந்தப் பார்வை—எனக்குள் ஒரு புதிய விளையாட்டின் தொடக்கத்தை உணர்த்தியது.

ஒரு பெண்ணின் ஏமாற்றமும் கோபமும், தன் குடும்பத்தை ஏமாற்றிய அந்தப் பலவீனமான தந்தைக்கு எதிராக, ஒரு வலுவான ஆளுமையை நோக்கி ஈர்க்கப்படும். அந்த இடத்திற்கு நான் பொருந்திப் போனதை அவளது பார்வை வெளிப்படுத்தியது. தன் தந்தையின் மீது இருந்த அடங்காத கோபம், ஒருபுறம் என் மீதான ஒரு மறைமுகமான ஈர்ப்பாகவும், விபரீதமான சபலமாகவும் அவளுக்குள்ளேயே வேரூன்றத் தொடங்கியது.

தொடரும்..

[xbiilove]

Papava okkuratha oru video eduthu andha kelavanukku anupattum.

[intrested]

பசுவும் கன்றும் ஒரே கட்டிலில் எப்போது

[Arun_zuneh]

பாப்பா இப்போ தன் தந்தை மீது கோபமாக இருக்கா. அதே நேரத்தில் தன் தாயும் தன் அப்பாவ பழிவாங்க ராஜீவ் கூட படுத்தத நினைச்சு கவலைல இருக்கா. இப்போ பாப்பாவுக்கு தன் அப்பாவ பழிவாங்கவும் தன் அம்மாவுக்கு பாடம் புகட்டவும் உள்ள ஒரு வழி ராஜீவ் கிட்ட இருக்கு. ராஜீவ் இந்த சந்தர்ப்பத்தை பயன்படுத்தி பாப்பாவ சமாதான படுத்தி பாப்பாவ பெட்ரூம் குள்ள தாப்பா போட வைக்கனும்

[Babyhot]

பாப்பாவுக்கு கல்லூரிக்கு கிளம்பி செல்லும் முன்னதாகவே சந்தேகம் வந்திருக்கிற.து அப்படியானால் அவள் அந்த அறையில் உடையை மாற்றியதை அவன் பார்த்திருப்பான் என்பதை அவள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நினைவுக்கு கொண்டு வருவாள் என்று நினைக்கிறேன்.

தன்னுடைய அம்மாவை ஒருவன் ஓப்பதை ஒரு மகளால் கண்டிப்பாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. அதேபோல ஒவ்வொரு பெண் குழந்தைகளுக்கும் தங்களுடைய அப்பா மேல்தனிப்பட்ட பிரியம் உண்டு.

தன்னுடைய அம்மா மகன் வயதில் இருக்கும் ஒருவனை ஓப்பதை ஏற்றுக்கொள்ள சங்கடமாக இருக்கும் ஒரு பெண்ணால் தன்னுடைய ஹீரோவாக நினைத்திருக்கும் தன்னுடைய அப்பா தன்னுடைய வயதில் இருக்கும் ஒரு பெண்ணை ஓப்பதை கண்டு கண்டிப்பாக ஜீரணிக்க முடியாது.

பாப்பா என்ன முடிவுக்கு வருவாள்.எந்த முடிவாக இருந்தாலும் அவசரப்பட்டு அவனுக்கு காலை விரிக்காமல் அவனுடன் கலந்து பேசி அவள் முறைப்படி அவனுடன் இணைந்தால் மகிழ்ச்சி.

[fuckandforget]

Rajiv malava othalum papava othalum avalaye kalyanam kattikittalum kelavan kavalai pada mattan. Yenna avanukku kedacha prize ithellam vida romba perusu.

[chellaporukki]

Rajiv malava othalum papava othalum avalaye kalyanam kattikittalum kelavan kavalai pada mattan. Yenna avanukku kedacha prize ithellam vida romba perusu.

Very true. Avan pondatti pullaye illa nu mudivu pannittan. Swetha than thannoda pondatti nu nenakiran. Avan kadai iluthu mooditana sothuku enna panranga rendu perum.

[madhus369]

Amazing pics

[Urupudathavan]

Andha kelattu thevidiya payyan kadaiya eluthi vangitta appuram sothuku vazhi irukathu. Swetha kitta kasu keppan. Enna othutu en kittaye kasu kekuriyada nu Swetha avana adichi verattiduva.

[karthikhse12]

நண்பா மிகவும் அருமையான பதிவு அதிலும் மாலா உடன் கூடல் நிகழ்வு பாப்பா அங்கங்கள் நினைத்து ராஜிவ் செய்யும் செயல்கள் சொல்லியது மிகவும் அருமையாக இருந்தது. பின் பாப்பா வீட்டிற்கு வந்து மாலா பெட்ரூமில் ராஜிவ் இருப்பதை கண்டு அவள் கோவமாக மாலா உடன் பேசி மாணிக்கம் தன் வீட்டில் தன் மனைவி உடன் இருப்பதை கண்டு அவள் மணம் படும் வேதனைகளை சொல்லி அதை ராஜிவ் மேல் அந்த மறைமுகமான ஈர்ப்பை சொல்லி அடுத்த பதிவு எதிர்பார்ப்பு எழுந்துள்ளது

[jayjay_Tales]

கதையை படித்துவிட்டு கமெண்ட் செய்து ஊக்கமளித்த அனைவருக்கும் நன்றி. உங்களின் இந்த உற்சாகம் என்னை இன்னும் நிறையை எழுத தூண்டுகிறது. விரைவில் அடுத்த பாகத்தை பதிவிடுகிறேன்..

[moledcock]

ஸ waiting for முக்கூடல்

[Selva single]

Super bro semma

[Utchamdeva2]

சூப்பரா இருக்கு நண்பா எனக்கும் கிழவனோடு ஓக்கும் கதைன்னா ரொம்ப பிடிக்கும் நான் எழுந்துன கதைல முக்கிய கதாப்பாத்திரமா வச்சு எழுதுவேன்

மாணிக்கம், ராஜுவ், மாலா, பாப்பா வோட எல்லா சீனும் சூப்பரா இருக்கு... எனக்கு பாப்பா வர சீன் புடிச்சி இருக்கு


அண்ணியும் கொழுந்தணும் (completed)

நண்பனோடு சேர்ந்து அம்மாவை ஓத்த மகன் (completed)

அண்ணன் என்னை ஓக்க வந்த காதல் மன்னன் 2.0 (completed)

சிறுகதைகள்

[jayjay_Tales]

உற்சாகமான கமெண்ட்ஸ்-க்கு மிக்க நன்றி... இன்று கதையின் தொடர்ச்சியை பதிக்கிறேன்...

[jayjay_Tales]

பாகம் - 14

அன்று மதியம் அந்த வீடு முழுவதும் மயான அமைதி கவ்வியிருந்தது. தன் அறைக்குள் அடைந்துகொண்ட பாப்பா வெளியே வரவேயில்லை. தந்தையின் துரோகமும், தாயின் கள்ளத்தனமும் சேர்ந்து அவளது பதினெட்டு வயது உலகத்தையே புரட்டிப் போட்டிருந்தன.

அந்தச் சங்கடமான நிகழ்வுக்குப் பிறகு, மாலா முற்றிலும் நிலை குலைந்து போனாள். மகளின் அந்த சுட்டெரிக்கும் பார்வையையும் வார்த்தைகளையும் தாங்க முடியாமல், பதற்றத்துடன் இருந்தாள்.

மாலா: "ராஜிவ்... இனிமே நீ இங்க இருக்கிறது கொஞ்சமும் நல்லாயிருக்காதுப்பா... தயவுசெஞ்சு உடனே கிளம்பிடு!"

அவள் என்னை அவசரமாகக் கிளம்பச் சொன்னாலும், ஒரு கணவனின் துரோகத்தால் நொந்துபோய், இப்போது மகளின் கோபத்திற்கும் ஆளாகி இருக்கும் ஒரு பெண்ணை இந்த இக்கட்டான சூழலில் அப்படியே தனியாக விட்டுவிட்டுப் போவது நியாயமில்லை என்று என் மனம் சொல்லியது. 'அனுபவிக்கிற வரைக்கும் அனுபவிச்சுட்டு, பிரச்சனை வந்ததும் அம்போனு விட்டுட்டு போறது ஆம்பளைக்கு அழகல்ல' என்று உணர்ந்தேன்.

ராஜிவ்: "இல்ல மாலாம்மா... இந்த நிலைமையில உங்களை தனியா விட்டுட்டு என்னால போக முடியாது. இனி எந்த பிரச்சனை வந்தாலும் பரவாயில்லை, நான் பாத்துக்கிறேன்..."

என் மனதைரியமான வார்த்தைகள் மாலாவுக்கு ஒரு பெரிய ஆறுதலாக அமைந்தது. நிலைமை சீராகும் வரை அவளுக்குத் துணையாக (Moral support) அங்கேயே இருக்க முடிவெடுத்தேன்.

வெகுநேரத்திற்குப் பிறகு, அடைபட்டிருந்த தன் அறையின் கதவைத் திறந்து கொண்டு பாப்பா வெளியே வந்தாள். ஆனால் ஹாலில் நான் அமர்ந்திருப்பதை பார்த்ததும், அவளது கண்களிலிருந்து கோபம் தெறித்தது. 'நீ இன்னும் இங்கதான் இருக்கியா?' என்பது போன்ற ஒரு கூர்மையான பார்வையை என் மீது வீசினாள்.

பிறகு தன் தாயைப் பார்த்து, ' ச்சீய்.. நீ இன்னும் திருந்தமாட்ட இல்ல?' என்ற அருவருப்பான முகபாவனையைக் காட்டிவிட்டு, எதையும் பேசாமல் விறுவிறுவென மீண்டும் தன் ரூமுக்குள் புகுந்து கதவை அடைத்துக் கொண்டாள்.

இந்தக் காலத்துப் இளம் பெண்ணின் உளவியலையும் கோபத்தையும் புரிந்து கொள்ள முடியாமல் என்ன செய்வதென தவிப்புடன் மாலா தலையில் கையை வைத்து சோகமாக அமர்ந்தாள். நான் மெல்ல அவளருகே சென்று, தோளைத் தொட்டு, "கொஞ்சம் கொஞ்சமா நிலைமை சரியாயிடும் மாலாம்மா... கவலைப்படாதீங்க.." என்று அரவணைத்துத் தேற்றினேன்.

அப்போது, எதிர்பாராதவிதமாக என் செல்போன் அதிர்ந்து ஒரு Bluetooth Push Message அறிவிப்பு வந்தது. ' Bluetooth மெசேஜா??' என்று குழப்பத்துடன் அதை எடுத்துப் பார்த்த எனக்கு பேரதிர்ச்சி!


"இன்னும் எதுக்கு இங்கயே இருக்கீங்க... வீட்டு விட்டு வெளியே போங்க!"


அந்த மெசேஜ்-ஐ பார்த்ததுமே புரிந்துகொண்டேன், ரூமுக்குள் இருக்கும் பாப்பா தான் புளூடூத் மூலமாக என் மொபைலுக்கு இந்த மெசேஜை அனுப்பியிருக்கிறாள்!

என் பெயரோ நம்பரோ தெரியாத பாப்பா 'Bluetooth' டெக்னாலஜியை பயன்படுத்தி தகவலை என்னிடம் சேர்த்துவிட்டாளே!.. இந்தக் காலத்து GenZ பொண்ணுங்க டெக்னாலஜியை எவ்வளவு சுலபமா, ரகசியமா பயன்படுத்துறாங்க என்பதைப் பார்த்து எனக்குள் ஒரு நொடி ஆச்சரியம் மேலிட்டது.

சோகத்தில் அமர்ந்திருக்கும் மாலாவுக்குத் தெரியாமல், இந்த புளூடூத் மெசேஜிங் பாப்பாவுடன் ஒரு ரகசிய உரையாடலைத் தொடங்க எனக்கு ஒரு நல்ல வாய்ப்பாக அமைந்தது. அவளது அனுதாபத்தைப் பெற நினைத்து, மெல்ல என் 'Victim Card' ஆட்டத்தைத் தொடங்கினேன்.

ராஜிவ் (Bluetooth Message): "வெளியே போகச் சொன்னா நான் எங்க போவேன் பாப்பா? என் வீட்லதான் உங்கப்பா என் பொண்டாட்டியோட ஜாலியா இருக்காரே... நான் இப்போ வீடு கூட இல்லாத ஒரு அனாதை..."

சில நொடிகள் கழித்து அவளிடமிருந்து பதில் வந்தது.

பாப்பா: "அதுக்குன்னு அடுத்தவன் வீட்டுல வந்து அடைக்கலம் புகுவீங்களா? உங்களுக்கு கொஞ்சம் கூட அறிவு இல்லையா?"

ராஜிவ்: "நான் வேணும்னு வரல பாப்பா... உங்கம்மா தனியா தவிச்சப்போ ஆறுதலா இருக்கத்தான் வந்தேன். ஆனா உங்கப்பா என் குடும்பத்தையே அழிச்சுட்டாரு... நான் என்ன பாவம் பண்ணேன்?"

பாப்பா: " நீங்க பாவம் பண்ணல.. இப்படி ஒரு அப்பாவுக்கும் அம்மாவுக்கும் பொறந்து நாந்தான் பாவம் பண்ணிட்டேன்.. போதுமா.. போங்க வெளியே.."

ராஜிவ்: " ம்ம்ம்.. நீ ரொம்ப பாவம் தான் பாப்பா.. அதே மாதிரி.. என்னை பார்த்தா உனக்கு பாவமா தெரியலையா பாப்பா.."

பாப்பா: " எனக்கு ஒன்னும் தெரியல.. இப்போ நீங்க போறீங்களா இல்லையா?"

ராஜிவ்: " ஏன்.. என்னை பார்த்தா உனக்கு பாவமா தெரியலையா பாப்பா.. உங்கப்பா என் வீட்ல இருந்து வெளியேறாம நான் எங்கயும் போக முடியாது பாப்பா... இப்ப உங்க வீட்டை விட்டு வெளியே போனா.. நான் தெருவுல தான் நிக்கனும்.."

அவளது பக்குவமில்லாத கோப மெசேஜ்களுக்கு நான் பாவமாகப் பதில் அனுப்பி, அவளது மனதைக் கரைக்க முயன்றேன். ஆனால், அந்த முயற்சியில் ஒரு எதிர்பாராத அதிர்ச்சி காத்திருந்தது!

பாப்பா: "எவ்வளவு சொல்லியும் கேட்கமாட்டேங்கிற இல்ல... நீ போகலைன்னா என்ன... இப்போ நான் போறேன்!"


மெசேஜைப் பார்த்த அடுத்த நொடி, 'படார்' என அறையின் கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டது. பாப்பா ஹேண்ட் பேக்குடன் பரபரவென வெளியே வந்தாள்.

மாலா: (பதறி அடித்துக்கொண்டு எழுந்து) "ஏய் பாப்பா... எங்கடி போற? நில்லுடி!"

ராஜிவ்: "பாப்பா... நில்லு..!"

நாங்கள் இருவருமே அவளைத் தடுக்க ஓடினோம். ஆனால், இளம் ரத்தத்தின் கோபத்தில் இருந்த பாப்பா எங்கள் வார்த்தைகள் எதையும் காதில் வாங்கவே இல்லை.

பாப்பா: (கண்களில் கண்ணீரோடு, ஆவேசமாக) "என்னை யாரும் தொடாதீங்க! இந்த அசிங்கமான வீட்ல எனக்கு ஒரு நிமிஷம் கூட இருக்கப் பிடிக்கல!" கதவைத் திறந்துகொண்டு தெருவில் இறங்கி அவள் வேகமாக ஓடத் தொடங்கினாள்.

அதீத கோபத்தில் இருக்கும் அவளை தெருவில் பின்னால் ஓடி நிறுத்தினால், இன்னும் கோபம் அதிகமாகி கத்துவாள் அது இன்னும் விபரீதமான முடிவை தரும் என்பதால், என்ன செய்வதென்று தெரியாமல், கையாலாகாதவர்களாக நானும் மாலாவும் வாசலிலேயே உறைந்து போய் நின்றோம்.


பாப்பா ஆவேசமாக வீட்டை விட்டு வெளியேறி ஓடியதைப் பார்த்து மாலா என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் நடுங்கும் கைகளுடன் வாசலிலேயே நின்றாள். அவளது முகம் பயத்தாலும் பதற்றத்தாலும் வெளிறிப் போய்விட்டது.

நான் மெல்ல அவளருகே சென்று அவளது தோள்களைப் பிடித்துத் தேற்றினேன்.

ராஜிவ்: "மாலாம்மா... நீங்க ரொம்பப் பயப்பட வேண்டாம். இன்றைய GenZ பசங்க ரொம்ப சென்சிடிவ்வா இருக்காங்க; ஒரு சின்ன விஷயத்துக்குக் கூட இப்படித்தான் எமோஷனல் ஆவாங்க. அவங்களைப் புரிந்து கொண்டு, கொஞ்சம் அவங்க போக்குல விட்டு தான் பிடிக்க வேண்டும். கொஞ்சம் அமைதியா இருங்க, நான் பாத்துக்கிறேன்."

மாலா: (கண்ணீருடன், தவிப்பான குரலில்) "இல்ல ராஜிவ்... அவ சின்னப் பொண்ணு, இப்படி திடீர்னு தனியா கோவிச்சிட்டு போறாளே! மனசு கஷ்டப்பட்டு எதாச்சும் தப்பா முடிவெடுத்துட்டா நான் என்னப்பா பண்ணுவேன்?"

மாலாவின் பயமும் தவிப்பும் நியாயமானதுதான் என்றாலும், எனக்கும் வீட்டை விட்டு வெளியேறிய பாப்பாவை அப்படியே விட்டுவிட என் மனம் ஒப்பவில்லை.

ராஜிவ்: "மாலாம்மா... நீங்க கவலைப்படாம வீட்லயே இருங்க, நான் பின்னாடியே போய் அவளை கண்காணிச்சி, அவ கோபம் குறைஞ்சதும் சமாதானப்படுத்தி வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு வர்றேன்"

மாலாவைத் தேற்றி வீட்டிலேயே இருக்க சொல்லிவிட்டு, தெருவில் இறங்கி வேகமாக நடந்துகொண்டிருந்த பாப்பாவை, அவள் கண்ணில் படாதவாறு ஒரு பாதுகாப்பான தூரத்திலிருந்து ரகசியமாகப் பின்தொடர்ந்தேன்.

கோபமும் ஏமாற்றமும் அவளைத் தூண்ட, எங்கே போவது என்று தெரியாமல் அலைந்தவள், இறுதியில் ஆள் நடமாட்டமில்லாத, மரங்கள் அடர்ந்த ஒரு பூங்காவின் அமைதியான மூலையில் சென்று அமர்ந்தாள். கால்களை மடித்து, தலையை முழங்காலில் புதைத்துக் கொண்டு விசும்பி அழத் தொடங்கினாள்.

பாப்பா நன்றாக அழுகட்டும், மனம்விட்டு அழுதால் அவளின் கோபம் குறையும் என நினைத்தேன். ஆகவே பார்க் பெஞ்சில் அழுதபடி அமர்ந்திருந்த பாப்பாவைத் தூரத்திலிருந்தே ரகசியமாக கவனித்துகொண்டிருந்தேன்.

சில நிமிடங்கள் தலையை குனிந்து அழுதுகொண்டிருந்தவள், மெல்ல தலையை நிமிர்ந்து எங்கோ வெறித்தபடி அமர்ந்திருந்தாள். கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன் அவளிடமிருந்த அந்த உக்கிரமான கோபம் இப்போது அவளிடம் இல்லை; மாறாக, தன் குடும்பத்தின் இந்தச் சிதைவு அவளை ஒரு கடுமையான மனஅழுத்தத்திற்கு (Depression) ஆளாக்கியிருந்தது அவளது சோர்ந்துபோன முகத்திலிருந்தே தெரிந்தது.

இதுதான் சரியான தருணம் என்பதை உணர்ந்த நான், மெதுவாக அவளை நோக்கி நடந்து சென்றேன். என் காலடிச் சத்தம் கேட்டு அதிர்ந்து திரும்பியவள், என்னை எதிர்பாராமல் அருகில் பார்த்ததும் அவளது முகத்தில் பழைய கோபம் தலைதூக்கியது. ஆனால் அது ஒரு பொது இடம் என்பதால், தன் உணர்ச்சிகளை வெளிப்படையாகக் கத்திக் காட்ட முடியாமல் தவித்தவள், முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு அங்கிருந்து எழ முயன்றாள்.

பாப்பா: (வெறுப்புடன்) "இங்க எதுக்கு வந்தீங்க? என்னை நிம்மதியா இருக்க விடுங்க!" என்று சொல்லிக்கொண்டே விலகிச் செல்ல முயன்றாள்.

ஆனால், நான் அவளை அப்படியே போக விடவில்லை. அவளது தனிமையையும், 'அம்மா, அப்பா ரெண்டு பேருமே தப்பு பண்ணிட்டாங்களே' என்ற அவளது ஆழ்மனக் காயத்தையும் பயன்படுத்தி, ஒரு மெல்லிய உளவியல் விளையாட்டைத் தொடங்கினேன்.

நான் எந்த அவசரமும் காட்டாமல், மிகவும் நிதானமாகவும் பரிவோடும் அவளை நெருங்கினேன். அவளது கண்களை ஆழமாகப் பார்த்தபடியே பேசத் தொடங்கினேன்.

ராஜிவ்: (மிகவும் தாழ்ந்த, பரிதாபமான குரலில்) "எதுவா இருந்தாலும் வீட்டுக்குப் போய் பேசிக்கலாம் பாப்பா, வா..."

பாப்பா: (கோபமும் விரக்தியும் பொங்க) "நீங்க தெருவுலதான் நிக்கணும்னு சொல்லவேதான் நானும் இங்க வந்து நிக்கிறேன்! என் வாழ்க்கையை நீங்களும் என் பெற்றோரும் சேர்ந்துதானே நாசப்படுத்திட்டீங்க? நான் தான் இப்போ அப்பா, அம்மா இல்லாத அனாதை... நான் எக்கேடோ கெட்டுப் போறேன், என்னை விட்டுடுங்க!"

அவள் விரக்தியின் உச்சத்தில் பேசிய அந்த வார்த்தைகள் என் திட்டத்திற்கு மிகச்சரியாகப் பொருந்தின. அவளது மனக்காயத்திற்கு மருந்து போடுவது போல, என் குரலில் மொத்தக் கனிவையும் வரவழைத்துப்பேசினேன்.

ராஜிவ்: "பாப்பா... உன் கோபம் எனக்குப் புரியுது. ஆனா இந்த உலகத்துல எல்லாரையும் விட இப்போ உன்னோட வலி எனக்கு நல்லாவே புரியும். ஏன்னா, நீ உயிரா நினைச்ச உங்கப்பா உனக்குத் துரோகம் பண்ணியிருக்காரு... நான் உயிரை வச்சு நேசிச்ச என் பொண்டாட்டி எனக்குத் துரோகம் பண்ணியிருக்கா. நாம ரெண்டு பேரும் ஒரே மாதிரி ஏமாந்துபோன அனாதைக தான்..."

என் வார்த்தைகளில் இருந்த அப்பட்டமான உண்மையும், என் குரலில் இருந்த மென்மையும் அவளது கோபக் கோட்டையை ஒரே நொடியில் தகர்த்தன. தந்தையின் துரோகத்தால் உடைந்திருந்த அவளது பிஞ்சு மனதிற்கு, என் வார்த்தைகள் ஆறுதலாக இருந்தது. அவள் கோபம் குறைவதை கண்டு நான் அடுத்தகட்ட பரிதாபமான நாடகத்தை அரங்கேற்றினேன்.

ராஜிவ்: "நான் தான் தப்பு பண்ணிட்டேன் பாப்பா... நீ வீட்டை விட்டு வெளியே வந்த அப்போ, எனக்கும் அங்கே இருக்கப் பிடிக்கல. என் சொந்த வீட்டுக்கும் என்னால் இனிமே போக முடியாது... அதனால்தான், உன்னை மாதிரி நானும் தெருவுல நின்னாலும் பரவாயில்லைனு வெளியே வந்துட்டேன். நீ வீட்டுக்குத் திரும்பிப் போ... நான் இனிமே உங்க வீட்டுப்பக்கமே தலை வைக்க மாட்டேன்."

என் பேச்சில் இருந்த உண்மையும், அவளுக்காக நானும் வீட்டை விட்டு வெளியேறிவிட்டேன் என்ற அந்த நாடகமும் அவளது மனதை மெல்லக் கரைக்கத் தொடங்கினின. அவளது கடினமான பார்வை சற்றுத் தளர்ந்தது.

அவளது கோபம் முழுவதும் தணிந்ததை உணர்ந்த நான், அவளை மீண்டும் வீட்டுக்குத் திரும்ப அழைக்க முயன்றேன்.

ராஜிவ்: "சரி பாப்பா... இனிமே நீ அழக்கூடாது, கோபப்படக்கூடாது. எந்தப் பிரச்சினையா இருந்தாலும் நம்ம தீர்த்துக்கலாம். இப்போ வா, வீட்டுக்குப் போகலாம்."

ஆனால், அவள் சற்று யோசித்துவிட்டுத் தலையை அசைத்தாள்.

பாப்பா: (கண்ணீருடன்) "இல்ல... எனக்கு வீட்டுக்கு வரப் பிடிக்கவே இல்ல. எங்கம்மாவோ, எங்கப்பாவோ... யாருமே எனக்கு இனிமே வேண்டாம்!"

சொல்லிக்கொண்டே அவள் மீண்டும் முரண்டுபிடிக்க ஆரம்பித்தாள். நிலைமை மீண்டும் முதல் நிலைக்கு வருவது போல் இருக்கவே, நான் ஒரு விபரீதமான, கிளர்ச்சியான திருட்டுத்தனமான உளவியல் அஸ்திரத்தை அவளிடம் வீசினேன்.

ராஜிவ்: (அவளுக்கு அருகில் மெல்ல அமர்ந்து, குரலில் ஒரு தேற்றுதலைக் கலந்து) "சரி... உனக்கு உன்னோட வீட்டுக்குப் போகப் பிடிக்கல, எனக்கும் என் வீட்டுக்குப் போகப் பிடிக்கல. நம்ம ரெண்டு பேருமே தாங்கமுடியாத டிப்ரசன்ல இருக்கோம்.. அப்போ இந்த டிப்ரஷன் எல்லாம் முழுசா ரிசால்வ் ஆகுற வரைக்கும், நாம ரெண்டு பேரும் கொஞ்ச நேரம் எங்கயாச்சும் வெளியில நிம்மதியா டைம் ஸ்பென்ட் பண்ணிட்டு வரலாமா?"

அவளது மனக் காயத்திற்கு மருந்து போடுவது போலவும், அவளைத் தனிமைப்படுத்திக் கையாள்வது போலவும் நான் விடுத்த அந்தத் கிளர்ச்சியான அழைப்பு, அவளது குழப்பமான மனதை மேலும் ஆட்டம் காணச் செய்தது.

அவளது கோபத்தையும் டிப்ரஷனையும் தணித்து, என் வழிக்குக் கொண்டுவர இதுதான் சரியான தருணம் என்று நினைத்தேன். 30 வயதான ஒருவனாக அவளிடம் அறிவுரை கூறினால் வேலைக்கு ஆகாது; இந்த GenZ தலைமுறையின் நாடித்துடிப்பைப் புரிந்து கொண்டு, அவளது 18 வயது GenZ உலகத்திற்கு இறங்கி வர வேண்டிய அவசியமிருந்தது.

சோகத்தில் மூழ்கியிருக்கும் ஒரு இளம்பெண்ணை அதன் பிடியிலிருந்து மீட்க, அவளுக்குப் பிடித்தமான இடங்களுக்கு அழைத்துச் செல்வதுதான் ஒரே வழி. இந்தக் காலத்து இளசுகளுக்குத் துக்கத்தை மறக்கடிக்கவும், மனதை லேசாக்கிக் கொள்ளவும் பப்களையும் (Pubs) டிஜிட்டல் மியூசிக்கையும் விடச் சிறந்த மருந்து வேறு எதுவும் இருக்க முடியாது.

ராஜிவ்: "உனக்கு மியூசிக் பிடிக்கும்தானே பாப்பா? மியூசிக்ல உன்னை மறக்கடிக்கிற மேஜிக் இருக்கு. வா, சும்மா ஒரு ரவுண்டு போயிட்டு வரலாம்..." என்று அவளுக்குப் பிடித்தமான விஷயங்களைப் பற்றிப் பேச்சுக் கொடுத்தேன்.

ஆரம்பத்தில் அவள் சற்று தயங்கினாலும், அவளது அந்த இளமை மனம் அப்பா - அம்மாவின் துரோகத்திற்கும் இளம் மனதின் சோகத்திலிருந்தும் தப்பிக்க ஒரு வழியைத் தேடியது. என் தொடர் வற்புறுத்தலிலும், அவளது வயதுக்கே உரிய துள்ளலான விருப்பங்களை நான் புரிந்து கொண்ட முறையிலும் அவள் சற்று இயல்புக்குத் திரும்பினாள்.

DJ Pub Dance:-
பாப்பாவை அழைத்துக்கொண்டு நகரத்தின் மையத்திலிருந்த ஒரு புகழ்பெற்ற DJ Pub-க்குச் சென்றேன். அங்கே காதை உடைக்கும் பாஸும், வண்ணமயமான லேசர் வெளிச்சமும், இளசுகளின் துள்ளலான ஆட்டமும் அந்தச் சூழலையே மாற்றியிருந்தன.

ஆரம்பத்தில் சோகத்துடன் மூலைக்குச் சென்ற அமர்ந்தவள், மெல்ல மெல்ல அந்தச் சூழலின் போதைக்கும், இசையின் அதிர்வுக்கும் ஏற்பத் தன்னைத் தளர்த்திக் கொண்டாள். அவளது சோகம் படியிருந்த முகம், அந்த மின்னொளியில் மெல்ல மலரத் தொடங்கியது.

அமர்ந்தபடியே சோகம் மறந்து அந்த இசைக்குத் தகுந்தாற்போலத் தன் உடலை மெல்ல அசைக்கத் தொடங்கினாள். நானும் அவளுக்குச் சமமாக, GenZ ஸ்டைலில் வைஃப் செய்து அவளோடு சேர்ந்து அந்த ட்ராக்கிற்குத் தாளம் போட்டேன்.

DJ Pub-ல் மியூசிக் போடுபவன் அப்போது மைக்-கில் பேசினான், எல்லோரும் எழுந்து ஆடவேண்டும் என்ற வேண்டுகோளை 'கட்டாயமாக' சொல்லி சிரித்தான். அருகில் இருந்த அனைவரும் எழுந்து Dance Floor -ல் ஆட செல்ல, நானும் பாப்பாவும் வேறுவழியின்றி அவர்களுடன் இணைந்தோம்.

பாப்பா மெல்ல இசையின் தாளத்திற்கேற்ப அவள் தன் இளம் மேனியை வளைத்து ஆட ஆரம்பித்தாள். அந்த வண்ண வெளிச்சத்தில், அவளது 18 வயது இளம் பிஞ்சு முலைகளும் இளமையான உடல் வளைவுகளும் அந்த டாப்ஸ் மற்றும் ஜீன்ஸுக்குள் துள்ளி குதிப்பதை கவனித்தேன்.

அவள் ஆடும்போது துள்ளிய அவளது இளம் பிஞ்சு முலைகளும், மொட்டு போன்றஇடுப்பழகையும், வியர்வையில் நனைந்த அவளது இளம் மேனியையும் என் கண்கள் விடாமல் பருகின. ஒரு தாயைக் கையாண்ட அதே கைகளால், அவளது மகளின் இளமைத் துடிப்பை ரசிக்கும் அந்த விபரீதமான த்ரில் என்னை நரம்பு வரை சிலிர்க்க வைத்தது.

மூச்சிறைக்க அவள் ஆடிய அந்தத் துள்ளலான நடனம் என் கண்களுக்கு ஒரு காம விருந்தாக அமைந்தது.நானும் அவளோடு சேர்ந்து ஆடியபடி அந்த இசையில் என்னை இணைத்து கொண்டேன்.

டான்ஸ் ஆடும்போது மற்ற பெண்களிடம் ஒரு கண்ணியமாகவும் நாகரிகமாகவும் விலகி ஆடினேன்.

ஆனால் பாப்பாவின் அருகில் செல்லும்போது மட்டும் அவளது GenZ பாடி லாங்குவேஜுக்கு ஏற்ப என் இயல்பை முற்றிலும் மாற்றி எனர்ஜிட்டிக்காக ஆடினேன். அதே சமயம் மற்ற ஆண்கள் பாப்பாவிடம் நெருங்காதபடி பாதுகாத்து கொண்டே அவளுக்குப் பிடித்தமான ட்ரெண்டி பாடல்களுக்கு ஏற்ப அவளோடு இணைந்து துள்ளலாக ஆடத் தொடங்கினேன். அவளது தோள்களைத் தொட்டுச் சுழற்றியபோது, ஒரு முதிர்ந்த ஆணின் காந்த ஈர்ப்பு அந்தச் சின்னப் பெண்ணுக்குள் மெல்ல ஊடுருவத் தொடங்கியது.

ஆட்டத்தின் வேகம் அதிகரிக்க அதிகரிக்க, அவளது டிப்ரஷன் அடிபட்டுப் போய், அந்த இளமை உடலின் துடிப்பு வெளிப்பட்டது. அந்த மங்கலான சிவப்பு மற்றும் நீல நிற வெளிச்சத்தில், வியர்வையில் நனைந்த உடைக்குள் அவளது இறுக்கமான உடலமைப்பும், அந்த இளம் பிஞ்சு மேனியின் ஒவ்வொரு வளைவும் என் கண்களுக்கு விருந்தாகின. அவள் ஆடும் ஒவ்வொரு அசைவிலும் அவளது ஆடை சற்று விலக, அந்தப் பதினெட்டு வயது இளமையின் கவர்ச்சியான சின்ன தொப்புள் குழி என்னைச் சுண்டி இழுத்தது. அதை பார்த்து என் சுன்னி விரைத்து பேண்ட்டை புடைத்துக்கொண்டு நின்றது.

கூட்ட நெரிசலில் ஒரு பாடல் உச்சக்கட்டத்தை எட்டும்போது, பாப்பா துள்ளி ஆடும்போது அவளது உடல் என் மீது பலமாக உரசியது. அப்போது என் புடைத்த சுன்னி அவளின் வியர்வையில் நனைந்த தொப்புள் குழியில் உரசியது. அந்தச் சிறிய தீண்டல் என் நரம்புகளுக்குள் ஒரு மின்னலைப் பாய்ச்சியது.

அந்த நொடியில் பாப்பா தன் ஆட்டத்தை அப்படியே நிறுத்திவிட்டு, என்னை நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அவளது கண்கள் விரிந்திருந்தன; மூச்சு வாங்கியது. ஒரு பெண்ணுக்கும் ஆணுக்குமான அந்த ஈர்ப்பு எல்லை மீறி அவளது உடலைச் சிலிர்க்கச் செய்தது. என் கரங்கள் அன்னிச்சையாக சட்டென அவளது மெலிந்த இடுப்பைப் பற்றியது.

அப்போது விரைத்திருந்த என் சுனி பாப்பாவின் அடிவயிற்றில் அழுந்த, என் ஆண்மையும் அவளது பெண்மையும் மோதிய அந்த நொடியில், இருவரும் சிலிர்த்துப்போய் அப்படியே ஒரு வினாடி சிலையாக நின்றோம்.

அவளது அந்தப் பார்வை என் மீது முழுமையாக நிலை குத்தி நிற்பதை உணர்ந்த என் உடலின் ரத்தம் கொதித்தது. ஒரு ஆணின் வேட்கை எனக்குள்ளே விஸ்வரூபம் எடுத்தது. அவளை இப்போதே என் முழு கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவந்து, என் ஆசைக்கு ஏற்ப வளைக்க வேண்டும் என்ற வெறி என் மனதிற்குள் வெடித்தது.
ஆனால், என் மூளை என்னை எச்சரித்துத் தடுத்தது.
"இப்போதுதான் அவளுக்கு உன் மீது நம்பிக்கை பிறந்திருக்கிறது. முழுமையான சரணாகதியை அடைய இன்னும் சிறிது காலம் வேண்டும். அவளாக உன்னைத் தேடி வரும் வரை பொறுத்திரு..."
என் மூளையின் அந்த எச்சரிக்கை என் ஆவேசத்தை ஒரு வினாடி தணித்தது. இப்போதுதான் அவளுக்குள் எனக்கு எதிராக இருந்த கோபம் மறைந்து, 'ஆபத்தான ஆளுமை' மீது ஒரு ஈர்ப்பு உருவாகியிருக்கிறது. அதை முழுமையாக அறுவடை செய்ய இன்னும் கொஞ்சம் பொறுமை தேவை! என உணர்ந்தேன்.

உட்சகட்ட டிஜே இசை முடிந்ததும், பப்பின் ஒரு மூலையில் இருந்த சோபாவில் நாங்கள் இருவரும் சோர்வாக வந்து அமர்ந்தோம்.

ராஜிவ்: (மிகவும் நல்லவன் போல மெலிதாகச் சிரித்துக்கொண்டே) "என்ன பாப்பா... டான்ஸ் பிடிச்சிருக்கா? உன் சோகம் எல்லாம் இப்போ எங்கே போச்சு?"

அவள் பேசாமல் என் கண்களையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அந்தப் பார்வையில் இருந்த மயக்கம், எனக்குச் சொன்னது—அவள் ஏற்கனவே என் வலையில் விழுந்துவிட்டாள் என்பதுதான்!

டாய்லேட்டுக்கு சென்று.. டிஜே சத்தம் கேட்காதபடி.. ரகசியமாக மாலாவிற்கு போன் செய்தேன்..

ராஜிவ்: "மாலாம்மா... நான் பாப்பாவைச் சந்திச்சிட்டேன். அவ ரொம்பக் கோபத்துல இருக்கா, வீட்டுக்கு வரமாட்டேன்னு அடம் பிடிக்கிறா. பயப்படாதீங்க, நான் பின்னாலயே இருந்து அவளைக் கண்காணிக்கிறேன்; கொஞ்சம் கொஞ்சமா அவ கோபம் தணிஞ்சதும் எப்படியாவது பேசி வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டு வந்துடுறேன்..." என்று நான் பேசிய அந்த மாயையான வார்த்தைகளைக் கேட்டு மாலா நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டாள்.

மாலா: "ரொம்ப நன்றிப்பா... அவளை எப்படியாவது சமாதானப்படுத்தி கூட்டிட்டு வந்துடு ராஜிவ்" என்று அழுதுகொண்டே போனைத் துண்டித்தாள்.

வீட்டில் தவித்துக்கொண்டிருக்கும் தாய்க்கு நான் தான் இரட்சகன் என்ற பாசாங்கையும், அங்கே பப்க்குள் என் வசீகர வலையில் விழப் போகும் மகளுக்கு நான் தான் அரசன் என்ற ஆதிக்கத்தையும் ஒரே நேரத்தில் கையில் எடுத்திருந்தேன்.

தொடரும்...

[Arun_zuneh]

மிகவும் நேர்த்தியாக பாப்பா விடம் காய் நகர்த்தி வருகிறான் ராஜீவ். இவன் பாப்பா வாய்யாலயே தன்னை ஓக்க கூப்பிட வைக்கும் எண்ணத்தில் நகர்த்துவதால் மிகவும் தந்திர சாலியானவன் என்று புரிகிறது

[jayjay_Tales]

Thanks for comments...

Some snaps of PART - 14


பார்க்-ல் பாப்பாவும் ராஜிவ்வும்



பப்-ல் பாப்பாவும் ராஜிவ்வும்


அம்மா மகளிடம் ராஜிவ்வின் ராஜதந்திரம்

[Anwar004]

Semma
Seekkaram paapa ku opening ceremony ready pannunga
We r waiting

[jayjay_Tales]

Thanks for comments.. Next update will come soon...