Adultery அரசியல்வாதியின் பிடியில் ஒரு பேரழகி

[Sivamurugan 85]

வணக்கம். இந்த கதை நானும் என் தோழியும் தேவிகா சேர்ந்து எழுதுகிறோம்.இது உண்மை சம்பவம் 70% உண்மை இருக்கு. மீதி கற்பனை 

கதை அறிமுகம் — தேவிகா

தேவிகா — வயது 31

தேவிகா... பெயருக்கு ஏற்ற அழகும், பார்ப்பவர்களின் கண்களை ஒரு நொடி தன்னிடம் நிறுத்திவிடும் வசீகரமும் கொண்ட பெண். அவளுடைய அழகை ஒரே வார்த்தையில் சொல்லிவிட முடியாது. இயற்கையே பொறுமையாகச் செதுக்கிய அழகுச் சிலை என்று சொல்லலாம்.

பளபளப்பான மாநிறத்தில் மிளிரும் மென்மையான முகம். நெற்றியில் சிறிய வட்டப் பொட்டு. அடர்த்தியான, கருமையான கூந்தல் அவளுடைய முதுகைத் தொட்டுக் கொண்டிருக்கும். வளைந்து நெளியும் புருவங்களுக்கு நடுவே அழகாக அமைந்த கண்கள், அவள் பேசும்போது இன்னும் உயிரோட்டமாக மின்னும். அந்தக் கண்களில் ஒரே நேரத்தில் அன்பையும், அமைதியையும், தன்னம்பிக்கையையும் பார்க்க முடியும்.

செதுக்கி வைத்தது போன்ற மூக்கு, இயல்பாகச் சிவப்புடன் காணப்படும் உதடுகள், சிரிக்கும்போது கன்னங்களில் விழும் மெல்லிய குழிகள் என்று அவளுடைய முகத்தில் ஒவ்வொன்றும் தனித்தனி அழகைக் கொண்டிருந்தன. அவள் சிரித்தால் அந்த இடமே சற்றுப் பிரகாசித்தது போலத் தோன்றும். அவளுடைய குரல்கூட மென்மையானது. ஆனால், தேவையான இடத்தில் தன்னுடைய கருத்தைத் தயங்காமல் சொல்லக்கூடிய துணிச்சல் அவளிடம் இருந்தது.

சராசரி உயரத்தைவிடச் சற்றுக் கூடுதலான உயரம். அளவான உடல்வாகு. அவள் அணியும் சாதாரண காட்டன் சேலையைக்கூட அழகாகக் காட்டும் கம்பீரமான தோற்றம். அலுவலகத்திற்குச் செல்லும்போது நேர்த்தியாகச் சேலை கட்டி, தலைமுடியைப் பின்னி, நெற்றியில் பொட்டு வைத்துக்கொண்டு கிளம்புவாள். அதிகமான ஒப்பனைகள் அவளுக்குத் தேவையில்லை. அவளுடைய இயற்கையான அழகே அவளுக்குப் போதுமானதாக இருந்தது.

தேவிகா வருவாய்த் துறையில் ஜூனியர் அசிஸ்டன்டாகப் பணியாற்றி வந்தாள். வேலையில் பொறுப்பானவள். கோப்புகளைச் சரியாகப் பராமரிப்பது, பொதுமக்களிடம் மரியாதையாகப் பேசுவது, மேலதிகாரிகள் கொடுக்கும் பணிகளை நேரத்தில் முடிப்பது என்று அலுவலகத்தில் நல்ல பெயர் எடுத்திருந்தாள்.

ஆனால், அவளுடைய அழகுதான் ஒருநாள் அவளுக்குப் பெரிய பிரச்சினையாக மாறப்போகிறது என்பதை அவள் அறிந்திருக்கவில்லை.

அவள் வாழ்க்கையில் வரப்போகும் ஆபத்து, அவளுடைய அலுவலகப் பணியிலிருந்தே ஆரம்பமாகும் என்று யாரும் நினைத்திருக்க மாட்டார்கள்.

கண்ணன் — வயது 35 ( அரசு உதவி பெரும் கல்லூரியில் வேலை சம்பளம் அரசு )

கண்ணன், தேவிகாவின் கணவன். முப்பத்தைந்து வயதான அவன் தனியார் நிறுவனத்தில் வேலை பார்த்து வந்தான். குடும்பத்தின் மீது அளவற்ற பாசம் கொண்டவன். மனைவியின் விருப்பங்களுக்கு மதிப்பளிப்பவன். தேவிகாவை வெறும் மனைவியாக மட்டுமல்லாமல், தன்னுடைய வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான துணையாகவே நினைத்தான்.

தேவிகாவின் அழகைப் பார்த்து அவனுக்குப் பெருமையாக இருக்கும். இருவரும் வெளியே செல்லும்போது அவளுடைய கையைப் பிடித்துக்கொண்டு நடப்பதில் அவனுக்கு ஓர் அலாதியான மகிழ்ச்சி.

“தேவிகா, நீ எப்பவும் இப்படியே சந்தோஷமா இருக்கணும். உனக்கு எந்தக் குறையும் வரக்கூடாது. அதுதான் எனக்கு முக்கியம்,” என்று அடிக்கடி சொல்லுவான்.

தேவிகாவும் கணவனிடம் அன்பாகவே இருந்தாள். தன்னுடைய அலுவலகத்தில் நடக்கும் சின்னச் சின்ன விஷயங்களைக்கூட அவனிடம் பகிர்ந்துகொள்வாள். இருவருக்கும் இடையில் அன்பும் நம்பிக்கையும் நிறைந்த வாழ்க்கை ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

ஆனால், உலகத்தில் எல்லோருமே கண்ணனைப் போல நல்லவர்களாக இருப்பதில்லை.

சிலருக்கு அதிகாரம் வேண்டும். சிலருக்குப் பணம் வேண்டும். இன்னும் சிலருக்குத் தங்களால் எதை வேண்டுமானாலும் செய்துவிட முடியும் என்ற ஆணவம் இருக்கும்.

அப்படிப்பட்ட ஒருவனின் பார்வைதான் தேவிகாவின் மீது விழப்போகிறது.

அமைச்சர் ராமசந்திரன் — வயது 51

ராமசந்திரன்... ஐம்பத்தொரு வயதான மாநில அமைச்சர். அரசியலில் செல்வாக்கு மிக்கவர். பெரிய பங்களா, விலையுயர்ந்த கார்கள், பாதுகாப்புக்காக எப்போதும் உடன் வரும் ஆட்கள், அவருக்காகக் காத்திருக்கும் கட்சித் தொண்டர்கள் என்று அவருடைய வாழ்க்கை ஆடம்பரத்திற்குக் குறைவில்லாதது.

அரசியலில் பல ஆண்டுகள் அனுபவம் பெற்றவர். எந்த அதிகாரியை எப்படிப் பேச வைத்து வேலையை முடிக்க வேண்டும் என்பது அவருக்கு நன்றாகத் தெரியும். ஒரு தொலைபேசி அழைப்பில் சிலருடைய வேலைகளை முடித்துக் கொடுக்கவும் அவரால் முடியும்; அதேபோல, தனக்குப் பிடிக்காதவர்களுக்குச் சிக்கலை ஏற்படுத்தவும் தன்னுடைய செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தத் தயங்கமாட்டார்.

வெளியில் பார்க்கும்போது அவர் ஒரு கம்பீரமான அரசியல்வாதி. பொதுக்கூட்டங்களில் பேசும்போது மக்களின் நலனைப் பற்றிப் பேசுவார். ஏழைகளுக்கு உதவுவது போலப் புகைப்படங்களுக்கு நிற்பார். மேடைகளில் பெண்களின் பாதுகாப்பைப் பற்றியும் நீண்ட உரைகள் நிகழ்த்துவார்.

ஆனால், அந்தப் பொதுவான முகத்திற்குப் பின்னால் வேறொரு ராமசந்திரன் இருந்தார்.

அவருக்கு அழகான பெண்கள் மீது அளவுக்கு மீறிய ஆசை. குறிப்பாக, தன்னுடைய அதிகாரத்திற்குக் கட்டுப்படாத பெண்களிடம் அவருக்கு ஓர் ஆபத்தான பிடிவாதம் இருந்தது. ஒரு பெண் அவருடைய கண்களில் பட்டுவிட்டால், அவளை எப்படியாவது தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவர வேண்டும் என்று நினைப்பார். அவள் விருப்பம் என்ன, அவளுடைய வாழ்க்கை என்ன, அவளுக்குக் குடும்பம் இருக்கிறதா என்பதெல்லாம் அவருடைய ஆசைக்கு முன்னால் ஒரு பொருட்டாக இருக்காது.

ஒரு பெண் அவரை மறுத்துவிட்டால், அதைத் தன்னுடைய அவமானமாக எடுத்துக்கொள்வார். பணத்தால் முடியாவிட்டால் அதிகாரத்தால் முயற்சி செய்வார். அதிகாரத்தால் முடியாவிட்டால், அவளுடைய குடும்பம் அல்லது வேலையைப் பற்றிய பயத்தைப் பயன்படுத்த முயல்வார்.

அவருடைய அலுவலகத்தில் பலரும் அவரைப் பார்த்துப் பயப்படுவார்கள். அவர் சிரித்துப் பேசினாலும், அந்தச் சிரிப்புக்குப் பின்னால் என்ன இருக்கிறது என்று யாருக்கும் உறுதியாகத் தெரியாது.

அவருடைய நெருங்கிய வட்டத்தில் இருப்பவர்களுக்குக்கூட அவருடைய உண்மையான குணம் முழுமையாகத் தெரியாது. அவருடைய விருப்பத்திற்கு எதிராகப் பேசுவது ஆபத்தை விலைக்கு வாங்குவதற்குச் சமம் என்பது மட்டும் அவர்களுக்குத் தெரியும்.

அப்படிப்பட்ட ராமசந்திரனின் வாழ்க்கையில் தேவிகா நுழையப் போகிறாள்.

### தேவிகா ராமசந்திரனின் கையில் சிக்குவது எப்படி?

ஒருநாள், வருவாய்த் துறை அலுவலகத்தில் ஒரு முக்கியமான நில ஆவணம் தொடர்பான கோப்பு தேவிகாவின் மேசைக்கு வருகிறது. அந்தக் கோப்பு அமைச்சரின் தொகுதியில் உள்ள ஒரு பிரச்சினைக்குரிய நிலத்தைப் பற்றியது. அதில் சில ஆவணங்களைச் சரிபார்த்து மேலதிகாரியிடம் சமர்ப்பிக்க வேண்டிய பொறுப்பு தேவிகாவுக்கு அளிக்கப்படுகிறது.

அந்தக் கோப்பில் ராமசந்திரனுக்கு விருப்பமில்லாத சில விவரங்கள் இருப்பதை அவருடைய ஆட்கள் அறிந்துகொள்கிறார்கள். கோப்பைப் பற்றிப் பேசுவதற்காக தேவிகாவை அமைச்சர் அலுவலகத்திற்கு வரவழைக்க ஏற்பாடு செய்கிறார்கள்.

முதலில் அது வழக்கமான அரசு அலுவலகப் பணி என்றுதான் தேவிகா நினைக்கிறாள். ஓர் அமைச்சரை நேரில் சந்திக்க வேண்டியிருப்பதால் சிறிது பதற்றம் இருந்தாலும், தன்னுடைய பணியை நேர்மையாகச் செய்தால் போதும் என்ற நம்பிக்கையுடன் செல்கிறாள்.

அங்கேதான் ராமசந்திரன் முதன்முதலில் தேவிகாவைப் பார்க்கிறார்.

அவளுடைய அழகும், அமைதியான பேச்சும், தன்னம்பிக்கையான அணுகுமுறையும் அவருடைய கவனத்தை ஈர்க்கின்றன. ஆனால், தேவிகாவைப் பொறுத்தவரை அவர் ஒரு அமைச்சர் மட்டுமே. மரியாதையுடன் தன்னுடைய வேலையைப் பற்றிப் பேசிவிட்டு வீட்டிற்குத் திரும்ப வேண்டும் என்பதுதான் அவளுடைய எண்ணம்.

ராமசந்திரனோ அவளைப் பார்த்த பிறகு வேறு விதமாகச் சிந்திக்கத் தொடங்குகிறார்.

தேவிகாவைப் பற்றிய விவரங்களைத் தெரிந்துகொள்ளத் தன்னுடைய ஆட்களிடம் சொல்கிறார். அவளுடைய பெயர், வேலை, கணவன் கண்ணன் என எல்லாவற்றையும் அறிந்துகொள்கிறார்.

அதன்பிறகு, தேவிகாவைத் தனியாகச் சந்திக்க ஒரு வாய்ப்பை உருவாக்குகிறார். அவளுடைய விருப்பத்திற்கு எதிராகத் தன்னுடைய அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி அவளை மிரட்ட முயல்கிறார். அவள் மறுத்தால் அவளுடைய வேலைக்கும் குடும்பத்திற்கும் பிரச்சினை வரக்கூடும் என்ற பயத்தை ஏற்படுத்துகிறார்.

தேவிகா எதிர்பார்த்தது ஒரு சாதாரண அரசு அலுவலகச் சந்திப்பு. ஆனால், அவளுக்காக அங்கே காத்திருந்தது அதிகாரத்தின் பின்னால் மறைந்திருந்த ஓர் ஆபத்து.

ராமசந்திரன் அவளை மிரட்டி பாலியல் வன்முறைக்கு உள்ளாக்கும் அளவுக்குத் தன்னுடைய அதிகாரத்தைத் தவறாகப் பயன்படுத்த முயல்கிறார். தேவிகாவின் வாழ்க்கை அதன்பிறகு முற்றிலும் மாறப்போகிறது.

அந்தச் சம்பவத்திற்குப் பிறகு, ராமசந்திரனின் நெருங்கிய நண்பர் என்ற பெயரில் இன்னொரு நபரும் தேவிகாவின் வாழ்க்கைக்குள் நுழையப் போகிறார்.

தேவிகா இதிலிருந்து எப்படித் தப்பிக்கப் போகிறாள்? கண்ணனிடம் உண்மையைச் சொல்ல முடியுமா? அதிகாரமும் செல்வாக்கும் கொண்ட இந்த மனிதர்களை எதிர்த்து அவளால் நிற்க முடியுமா?

இதுதான் தேவிகாவின் வாழ்க்கையில் தொடங்கப்போகும் கதையின் அறிமுகம்.

[Urupudathavan]

Super start

[Dirtlustlove]

இது ஒரு அருமையான கதை... இதை அனைவரும் விரும்பி படிப்பார்கள்.... அடுத்த பகுதிக்காக காத்திருக்கிறேன்....

[raasug]

வரப்போகும் கதைக்கான முன்னுறை அழகாக வந்திருக்கிறது ! வாசகர்களுக்கு பெரிய எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. 70 % உண்மை என்று கூறியிருக்கிறீர்கள். அப்படியானால் இந்த கதை வாசகர்களிடையே நல்ல வரவேற்பை பெறும்.

சீக்கிரமே கதையை ஆரம்பிங்க

[mandothari]

ஆஹா இருவர் சேந்து எழுதும் கதை மிக வித்தியாசமான முயற்சி ப்ரோ !

தேவிகா அறிமுகம் சூப்பர் ப்ரோ !

முகம் + உடல் அமைப்பு வர்ணனை excellent

கண்ணனின் அன்பு !

ஐயோ அமைச்சர் ராமசந்திரன் !!

ஆஹா குடும்ப கதையில் ஒரு அரசியல் புயல் அடிக்க போகிறதா ? சூப்பர் ப்ரோ

கருப்பு படத்துல ஒரு அரசியல்வாதி தன் PA வை மேட்டர் பண்ணுவாரே ! அந்த நியாபகம் வந்துடுச்சி ப்ரோ !

யார் அந்த நெருங்கிய நண்பர் ?

கதையில் தேவிகாவுக்கு சரியான சிக்கல்கள் ஏற்பட்டு உள்ளது ப்ரோ

எப்படி ஒவ்வொரு முடிச்சாக அவிழ்க்க போகிறாளோ ! எந்த முடிச்சை முதலில் அவிழ்ப்பாள் ?

புது கதைக்கு என் வாழ்த்துக்கள் ப்ரோ !

நன்றி

[Devika.k]

வணக்கம். இந்த கதை நானும் என் தோழியும் தேவிகா சேர்ந்து எழுதுகிறோம்.இது உண்மை சம்பவம் 70% உண்மை இருக்கு. மீதி கற்பனை 

கதை அறிமுகம் — தேவிகா

தேவிகா — வயது 31

தேவிகா... பெயருக்கு ஏற்ற அழகும், பார்ப்பவர்களின் கண்களை ஒரு நொடி தன்னிடம் நிறுத்திவிடும் வசீகரமும் கொண்ட பெண். அவளுடைய அழகை ஒரே வார்த்தையில் சொல்லிவிட முடியாது. இயற்கையே பொறுமையாகச் செதுக்கிய அழகுச் சிலை என்று சொல்லலாம்.

பளபளப்பான மாநிறத்தில் மிளிரும் மென்மையான முகம். நெற்றியில் சிறிய வட்டப் பொட்டு. அடர்த்தியான, கருமையான கூந்தல் அவளுடைய முதுகைத் தொட்டுக் கொண்டிருக்கும். வளைந்து நெளியும் புருவங்களுக்கு நடுவே அழகாக அமைந்த கண்கள், அவள் பேசும்போது இன்னும் உயிரோட்டமாக மின்னும். அந்தக் கண்களில் ஒரே நேரத்தில் அன்பையும், அமைதியையும், தன்னம்பிக்கையையும் பார்க்க முடியும்.

செதுக்கி வைத்தது போன்ற மூக்கு, இயல்பாகச் சிவப்புடன் காணப்படும் உதடுகள், சிரிக்கும்போது கன்னங்களில் விழும் மெல்லிய குழிகள் என்று அவளுடைய முகத்தில் ஒவ்வொன்றும் தனித்தனி அழகைக் கொண்டிருந்தன. அவள் சிரித்தால் அந்த இடமே சற்றுப் பிரகாசித்தது போலத் தோன்றும். அவளுடைய குரல்கூட மென்மையானது. ஆனால், தேவையான இடத்தில் தன்னுடைய கருத்தைத் தயங்காமல் சொல்லக்கூடிய துணிச்சல் அவளிடம் இருந்தது.

சராசரி உயரத்தைவிடச் சற்றுக் கூடுதலான உயரம். அளவான உடல்வாகு. அவள் அணியும் சாதாரண காட்டன் சேலையைக்கூட அழகாகக் காட்டும் கம்பீரமான தோற்றம். அலுவலகத்திற்குச் செல்லும்போது நேர்த்தியாகச் சேலை கட்டி, தலைமுடியைப் பின்னி, நெற்றியில் பொட்டு வைத்துக்கொண்டு கிளம்புவாள். அதிகமான ஒப்பனைகள் அவளுக்குத் தேவையில்லை. அவளுடைய இயற்கையான அழகே அவளுக்குப் போதுமானதாக இருந்தது.

தேவிகா வருவாய்த் துறையில் ஜூனியர் அசிஸ்டன்டாகப் பணியாற்றி வந்தாள். வேலையில் பொறுப்பானவள். கோப்புகளைச் சரியாகப் பராமரிப்பது, பொதுமக்களிடம் மரியாதையாகப் பேசுவது, மேலதிகாரிகள் கொடுக்கும் பணிகளை நேரத்தில் முடிப்பது என்று அலுவலகத்தில் நல்ல பெயர் எடுத்திருந்தாள்.

ஆனால், அவளுடைய அழகுதான் ஒருநாள் அவளுக்குப் பெரிய பிரச்சினையாக மாறப்போகிறது என்பதை அவள் அறிந்திருக்கவில்லை.

அவள் வாழ்க்கையில் வரப்போகும் ஆபத்து, அவளுடைய அலுவலகப் பணியிலிருந்தே ஆரம்பமாகும் என்று யாரும் நினைத்திருக்க மாட்டார்கள்.

கண்ணன் — வயது 35 ( அரசு உதவி பெரும் கல்லூரியில் வேலை சம்பளம் அரசு )

கண்ணன், தேவிகாவின் கணவன். முப்பத்தைந்து வயதான அவன் தனியார் நிறுவனத்தில் வேலை பார்த்து வந்தான். குடும்பத்தின் மீது அளவற்ற பாசம் கொண்டவன். மனைவியின் விருப்பங்களுக்கு மதிப்பளிப்பவன். தேவிகாவை வெறும் மனைவியாக மட்டுமல்லாமல், தன்னுடைய வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான துணையாகவே நினைத்தான்.

தேவிகாவின் அழகைப் பார்த்து அவனுக்குப் பெருமையாக இருக்கும். இருவரும் வெளியே செல்லும்போது அவளுடைய கையைப் பிடித்துக்கொண்டு நடப்பதில் அவனுக்கு ஓர் அலாதியான மகிழ்ச்சி.

“தேவிகா, நீ எப்பவும் இப்படியே சந்தோஷமா இருக்கணும். உனக்கு எந்தக் குறையும் வரக்கூடாது. அதுதான் எனக்கு முக்கியம்,” என்று அடிக்கடி சொல்லுவான்.

தேவிகாவும் கணவனிடம் அன்பாகவே இருந்தாள். தன்னுடைய அலுவலகத்தில் நடக்கும் சின்னச் சின்ன விஷயங்களைக்கூட அவனிடம் பகிர்ந்துகொள்வாள். இருவருக்கும் இடையில் அன்பும் நம்பிக்கையும் நிறைந்த வாழ்க்கை ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

ஆனால், உலகத்தில் எல்லோருமே கண்ணனைப் போல நல்லவர்களாக இருப்பதில்லை.

சிலருக்கு அதிகாரம் வேண்டும். சிலருக்குப் பணம் வேண்டும். இன்னும் சிலருக்குத் தங்களால் எதை வேண்டுமானாலும் செய்துவிட முடியும் என்ற ஆணவம் இருக்கும்.

அப்படிப்பட்ட ஒருவனின் பார்வைதான் தேவிகாவின் மீது விழப்போகிறது.

அமைச்சர் ராமசந்திரன் — வயது 51

ராமசந்திரன்... ஐம்பத்தொரு வயதான மாநில அமைச்சர். அரசியலில் செல்வாக்கு மிக்கவர். பெரிய பங்களா, விலையுயர்ந்த கார்கள், பாதுகாப்புக்காக எப்போதும் உடன் வரும் ஆட்கள், அவருக்காகக் காத்திருக்கும் கட்சித் தொண்டர்கள் என்று அவருடைய வாழ்க்கை ஆடம்பரத்திற்குக் குறைவில்லாதது.

அரசியலில் பல ஆண்டுகள் அனுபவம் பெற்றவர். எந்த அதிகாரியை எப்படிப் பேச வைத்து வேலையை முடிக்க வேண்டும் என்பது அவருக்கு நன்றாகத் தெரியும். ஒரு தொலைபேசி அழைப்பில் சிலருடைய வேலைகளை முடித்துக் கொடுக்கவும் அவரால் முடியும்; அதேபோல, தனக்குப் பிடிக்காதவர்களுக்குச் சிக்கலை ஏற்படுத்தவும் தன்னுடைய செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தத் தயங்கமாட்டார்.

வெளியில் பார்க்கும்போது அவர் ஒரு கம்பீரமான அரசியல்வாதி. பொதுக்கூட்டங்களில் பேசும்போது மக்களின் நலனைப் பற்றிப் பேசுவார். ஏழைகளுக்கு உதவுவது போலப் புகைப்படங்களுக்கு நிற்பார். மேடைகளில் பெண்களின் பாதுகாப்பைப் பற்றியும் நீண்ட உரைகள் நிகழ்த்துவார்.

ஆனால், அந்தப் பொதுவான முகத்திற்குப் பின்னால் வேறொரு ராமசந்திரன் இருந்தார்.

அவருக்கு அழகான பெண்கள் மீது அளவுக்கு மீறிய ஆசை. குறிப்பாக, தன்னுடைய அதிகாரத்திற்குக் கட்டுப்படாத பெண்களிடம் அவருக்கு ஓர் ஆபத்தான பிடிவாதம் இருந்தது. ஒரு பெண் அவருடைய கண்களில் பட்டுவிட்டால், அவளை எப்படியாவது தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவர வேண்டும் என்று நினைப்பார். அவள் விருப்பம் என்ன, அவளுடைய வாழ்க்கை என்ன, அவளுக்குக் குடும்பம் இருக்கிறதா என்பதெல்லாம் அவருடைய ஆசைக்கு முன்னால் ஒரு பொருட்டாக இருக்காது.

ஒரு பெண் அவரை மறுத்துவிட்டால், அதைத் தன்னுடைய அவமானமாக எடுத்துக்கொள்வார். பணத்தால் முடியாவிட்டால் அதிகாரத்தால் முயற்சி செய்வார். அதிகாரத்தால் முடியாவிட்டால், அவளுடைய குடும்பம் அல்லது வேலையைப் பற்றிய பயத்தைப் பயன்படுத்த முயல்வார்.

அவருடைய அலுவலகத்தில் பலரும் அவரைப் பார்த்துப் பயப்படுவார்கள். அவர் சிரித்துப் பேசினாலும், அந்தச் சிரிப்புக்குப் பின்னால் என்ன இருக்கிறது என்று யாருக்கும் உறுதியாகத் தெரியாது.

அவருடைய நெருங்கிய வட்டத்தில் இருப்பவர்களுக்குக்கூட அவருடைய உண்மையான குணம் முழுமையாகத் தெரியாது. அவருடைய விருப்பத்திற்கு எதிராகப் பேசுவது ஆபத்தை விலைக்கு வாங்குவதற்குச் சமம் என்பது மட்டும் அவர்களுக்குத் தெரியும்.

அப்படிப்பட்ட ராமசந்திரனின் வாழ்க்கையில் தேவிகா நுழையப் போகிறாள்.

### தேவிகா ராமசந்திரனின் கையில் சிக்குவது எப்படி?

ஒருநாள், வருவாய்த் துறை அலுவலகத்தில் ஒரு முக்கியமான நில ஆவணம் தொடர்பான கோப்பு தேவிகாவின் மேசைக்கு வருகிறது. அந்தக் கோப்பு அமைச்சரின் தொகுதியில் உள்ள ஒரு பிரச்சினைக்குரிய நிலத்தைப் பற்றியது. அதில் சில ஆவணங்களைச் சரிபார்த்து மேலதிகாரியிடம் சமர்ப்பிக்க வேண்டிய பொறுப்பு தேவிகாவுக்கு அளிக்கப்படுகிறது.

அந்தக் கோப்பில் ராமசந்திரனுக்கு விருப்பமில்லாத சில விவரங்கள் இருப்பதை அவருடைய ஆட்கள் அறிந்துகொள்கிறார்கள். கோப்பைப் பற்றிப் பேசுவதற்காக தேவிகாவை அமைச்சர் அலுவலகத்திற்கு வரவழைக்க ஏற்பாடு செய்கிறார்கள்.

முதலில் அது வழக்கமான அரசு அலுவலகப் பணி என்றுதான் தேவிகா நினைக்கிறாள். ஓர் அமைச்சரை நேரில் சந்திக்க வேண்டியிருப்பதால் சிறிது பதற்றம் இருந்தாலும், தன்னுடைய பணியை நேர்மையாகச் செய்தால் போதும் என்ற நம்பிக்கையுடன் செல்கிறாள்.

அங்கேதான் ராமசந்திரன் முதன்முதலில் தேவிகாவைப் பார்க்கிறார்.

அவளுடைய அழகும், அமைதியான பேச்சும், தன்னம்பிக்கையான அணுகுமுறையும் அவருடைய கவனத்தை ஈர்க்கின்றன. ஆனால், தேவிகாவைப் பொறுத்தவரை அவர் ஒரு அமைச்சர் மட்டுமே. மரியாதையுடன் தன்னுடைய வேலையைப் பற்றிப் பேசிவிட்டு வீட்டிற்குத் திரும்ப வேண்டும் என்பதுதான் அவளுடைய எண்ணம்.

ராமசந்திரனோ அவளைப் பார்த்த பிறகு வேறு விதமாகச் சிந்திக்கத் தொடங்குகிறார்.

தேவிகாவைப் பற்றிய விவரங்களைத் தெரிந்துகொள்ளத் தன்னுடைய ஆட்களிடம் சொல்கிறார். அவளுடைய பெயர், வேலை, கணவன் கண்ணன் என எல்லாவற்றையும் அறிந்துகொள்கிறார்.

அதன்பிறகு, தேவிகாவைத் தனியாகச் சந்திக்க ஒரு வாய்ப்பை உருவாக்குகிறார். அவளுடைய விருப்பத்திற்கு எதிராகத் தன்னுடைய அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி அவளை மிரட்ட முயல்கிறார். அவள் மறுத்தால் அவளுடைய வேலைக்கும் குடும்பத்திற்கும் பிரச்சினை வரக்கூடும் என்ற பயத்தை ஏற்படுத்துகிறார்.

தேவிகா எதிர்பார்த்தது ஒரு சாதாரண அரசு அலுவலகச் சந்திப்பு. ஆனால், அவளுக்காக அங்கே காத்திருந்தது அதிகாரத்தின் பின்னால் மறைந்திருந்த ஓர் ஆபத்து.

ராமசந்திரன் அவளை மிரட்டி பாலியல் வன்முறைக்கு உள்ளாக்கும் அளவுக்குத் தன்னுடைய அதிகாரத்தைத் தவறாகப் பயன்படுத்த முயல்கிறார். தேவிகாவின் வாழ்க்கை அதன்பிறகு முற்றிலும் மாறப்போகிறது.

அந்தச் சம்பவத்திற்குப் பிறகு, ராமசந்திரனின் நெருங்கிய நண்பர் என்ற பெயரில் இன்னொரு நபரும் தேவிகாவின் வாழ்க்கைக்குள் நுழையப் போகிறார்.

தேவிகா இதிலிருந்து எப்படித் தப்பிக்கப் போகிறாள்? கண்ணனிடம் உண்மையைச் சொல்ல முடியுமா? அதிகாரமும் செல்வாக்கும் கொண்ட இந்த மனிதர்களை எதிர்த்து அவளால் நிற்க முடியுமா?

இதுதான் தேவிகாவின் வாழ்க்கையில் தொடங்கப்போகும் கதையின் அறிமுகம்.

Tq dr

[Sivamurugan 85]

தேவிகா — முதல் பாகம்

காட்சி 1 — காலை நேரம், தேவிகா வீடு

காலை மணி ஏழு. தேவிகா சமையலறையில் காலை உணவைத் தயாரித்துக் கொண்டிருந்தாள். கண்ணன் குளித்து முடித்துவிட்டு வேலைக்குக் கிளம்பத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தான். அவர்களுடைய குழந்தை ஹாலில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தது.

கண்ணன்: தேவிகா, என்னம்மா இன்னும் சமையலறையிலேயே இருக்க? நேரம் ஏழு மணி ஆகுது. நாம குழந்தையை அம்மா வீட்டில் விட்டுட்டு அவரவர் வேலைக்குப் போகணும். நீயும் சீக்கிரம் ரெடி ஆகு. இன்னைக்கு எனக்கு காலையிலேயே கொஞ்சம் வேலை இருக்கு. உனக்கும் ஆபீஸ்ல வேலை இருக்குன்னு நேத்தே சொன்னியே. அதனால நாம லேட் பண்ணாம கிளம்பிடலாம். குழந்தைக்குத் தேவையான பொருட்களெல்லாம் எடுத்து வச்சிட்டியா? எதையாவது மறந்துட்டா மறுபடியும் வீட்டுக்கு வர வேண்டியிருக்கும்.

தேவிகா: எல்லாம் எடுத்து வச்சிட்டேன் கண்ணன். குழந்தைக்குத் தேவையான துணி, பால் பாட்டில், விளையாடுற பொம்மை எல்லாத்தையும் பேக்ல போட்டு வச்சிட்டேன். நான் சாப்பாடு மட்டும் எடுத்து வைக்கிறேன். நீ போய் வண்டியை எடு. இன்னைக்கு எங்க ஆபீஸ்ல அடுத்த வாரம் நடக்கப்போற அரசு விழாவைப் பத்தி பேசுவாங்கன்னு நினைக்கிறேன். அமைச்சர் ராமசந்திரன் வரப்போறாராம். அதனால மேலதிகாரிகள் எல்லாரும் வேலைகளைச் சீக்கிரம் முடிக்கச் சொல்லுவாங்க. நான் லேட்டா போனா தேவையில்லாம கேள்வி கேட்பாங்க.

கண்ணன்: சரி, நீ உன்னுடைய வேலையைப் பார்த்துக்கோ. ஆனா ஆபீஸ்ல வேலை அதிகமா இருக்குன்னு சாப்பிடாம இருக்காதே. நீ ஒரு விஷயத்தை எடுத்துக்கிட்டா அதை முடிக்கிற வரைக்கும் வேற எதையும் கவனிக்க மாட்டேங்கிற. அதனாலதான் சொல்றேன். வேலை முக்கியம்தான், ஆனால் உடம்பும் முக்கியம். உனக்கு ஏதாவது பிரச்சினைன்னா என்கிட்ட சொல்லு. எதுவாக இருந்தாலும் நாம ரெண்டு பேரும் பேசித் தீர்த்துக்கலாம். எல்லாத்தையும் நீயே மனசுக்குள்ள வச்சுக்கிட்டு கவலைப்பட வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

தேவிகா: எனக்குத் தெரியும் கண்ணன். நீ என்மேல எவ்வளவு அக்கறையா இருக்கேன்னு எனக்குத் தெரியாதா? நான் ஏதாவது சின்ன விஷயம் சொன்னால்கூட அதை பெருசா எடுத்துக்கிட்டு எனக்கு என்ன உதவி செய்யலாம்னு யோசிப்பே. அதனாலதான் ஆபீஸ்ல நடக்கிற விஷயங்களைக்கூட உன்கிட்ட சொல்லுவேன். சரி, நீ இப்போ கிளம்பத் தயாராகு. நான் குழந்தையைத் தூக்கிக்கிட்டு வந்துடுறேன். அம்மா வீட்டுக்குப் போயிட்டு அங்கிருந்து நேரா ஆபீஸுக்குப் போயிடலாம்.

கண்ணன்: அதுசரி, இன்னொரு விஷயம் தேவிகா. இன்னைக்கு ஆபீஸ்ல ஏதாவது முக்கியமான மீட்டிங் இருந்தாலும் பதற்றப்படாதே. உன்னுடைய வேலையை நீ ஒழுங்கா செய்வது எனக்குத் தெரியும். யாராவது தேவையில்லாம அழுத்தம் கொடுத்தாலும் நிதானமா பேசு. எல்லோரிடமும் மரியாதையா நடந்துக்கிறது நல்ல விஷயம்தான். ஆனா அதுக்காக உனக்குப் பிடிக்காத விஷயத்துக்கெல்லாம் சரின்னு சொல்ல வேண்டிய அவசியம் இல்லை. உன்னுடைய மனசுக்கு எது சரின்னு படுதோ அதன்படி நடந்துக்கோ.

தேவிகா: சரி சார், உங்களுடைய அறிவுரை எல்லாம் கேட்டாச்சு! இப்போ கிளம்பலாமா? தினமும் காலையில என்னை வேலைக்குப் போக விடுறதுக்கு முன்னாடி ஒரு கூட்டமே நடத்திடுறீங்க. ஆனாலும் நீ சொல்றது சரிதான். நான் என்னுடைய வேலையைச் சரியா பார்த்துக்குவேன். நீயும் வண்டியை மெதுவா ஓட்டிக்கிட்டுப் போ. ரோட்ல அவசரப்படாதே. மாலையில் சீக்கிரம் வந்துட்டா குழந்தையைக் கூட்டிட்டு வெளியே எங்காவது போகலாம்.

கண்ணன்: அதுதான் எனக்கும் ஆசை. சரி, வா போகலாம். நம்ம குழந்தை அம்மா வீட்டுக்குப் போற சந்தோஷத்துல இப்பவே ரெடியா இருக்கா பாரு! இந்தக் குட்டிக்கு பாட்டி வீடுதான் ரொம்பப் பிடிச்ச இடம் போல இருக்கு.

தேவிகா சிரித்துக்கொண்டே குழந்தையைத் தூக்கினாள். இருவரும் வீட்டைப் பூட்டிவிட்டு வண்டியில் கிளம்பினார்கள்.

தேவிகாவின் அம்மா, அப்பா வீடு

தேவிகாவும் கண்ணனும் குழந்தையுடன் வீட்டுக்கு வந்ததும், தேவிகாவின் அம்மா வாசலுக்கு வந்தாள். குழந்தை பாட்டியைப் பார்த்ததும் கையை நீட்டியது.

தேவிகாவின் அம்மா: என்னம்மா தேவிகா, இன்னைக்கு கொஞ்சம் சீக்கிரமாவே வந்துட்டீங்க போல இருக்கே! வா, குழந்தையை என்னிடம் கொடு. காலையில சாப்பிட்டாளா? வீட்டில் ஒழுங்கா சாப்பிட்டாளா, இல்ல வழக்கம்போல விளையாடிட்டே இருந்தாளா? நீ வேலைக்குப் போற நேரத்துல அவளைப் பத்திக் கவலைப்படாதே. நான் பார்த்துக்கிறேன். உனக்கு வேலை முடிஞ்சதும் வந்து கூட்டிட்டுப் போனா போதும். குழந்தைக்கு என்னென்ன வேணுமோ அதையெல்லாம் சொல்லிட்டுப் போ. நாங்க இருக்கிற வரைக்கும் நீ எதுக்கும் கவலைப்பட வேண்டாம்.

தேவிகா: அம்மா, காலையில சாப்பாடு கொடுத்துட்டேன். இப்போ அவளுக்குப் பசிக்காது. மதியம் பன்னிரண்டு மணிக்கு ஏதாவது சாப்பிடக் கொடுங்க. அவளுக்குப் பிடிச்ச உணவை நீங்க கொடுத்தா சாப்பிடுவா. இந்தப் பையில அவளுடைய துணியும் பால் பாட்டிலும் இருக்கு. தூக்கம் வந்தா கொஞ்ச நேரம் தூங்க வச்சிடுங்க. இன்னைக்கு எங்க ஆபீஸ்ல வேலை கொஞ்சம் அதிகமா இருக்கும்னு நினைக்கிறேன். அதனால மாலையில் வர கொஞ்சம் லேட் ஆனாலும் ஆகலாம். நான் கிளம்புறதுக்கு முன்னாடி உங்களுக்குப் போன் பண்ணி சொல்லிடுறேன்.

தேவிகாவின் அப்பா: தேவிகா, நீ வேலை பாக்குறதை நினைச்சு எங்களுக்குச் சந்தோஷம்தான். உனக்கு உதவி செய்ய எங்களால் முடிஞ்சதை நாங்க செய்வோம். குழந்தையைப் பத்தி யோசிச்சு நீ வேலையில் கவனத்தை இழக்க வேண்டாம். நாங்க அவளைப் பார்த்துக்கிறோம். ஆனா ஒரு விஷயம் மட்டும் நினைவில் வச்சுக்கோ. வேலை எவ்வளவு முக்கியமோ அதே அளவுக்கு உன்னுடைய நிம்மதியும் முக்கியம். ஆபீஸ்ல ஏதாவது பிரச்சினை வந்தா அதை வீட்டுக்கு வந்து எங்களிடம் சொல்லலாம். உன்னால் சமாளிக்க முடியாத விஷயத்தை நீ மட்டும் தனியா சமாளிக்கணும்னு நினைக்காதே.

தேவிகா: சரிப்பா, நீங்க எதுக்கும் கவலைப்படாதீங்க. எனக்கு ஆபீஸ்ல இதுவரைக்கும் எந்தப் பெரிய பிரச்சினையும் கிடையாது. எல்லோரும் நல்லபடியாகத்தான் பேசுவாங்க. நான் என்னுடைய வேலையை ஒழுங்கா செய்வேன். நீங்க குழந்தையைப் பார்த்துக்கிறீங்கன்னு நினைக்கும்போதே எனக்கு நிம்மதியா இருக்கு. அம்மா, அவள் ஏதாவது அடம்பிடிச்சா கோபப்படாதீங்க. இன்னும் சின்னக் குழந்தைதானே! அவளுக்கு எது நல்லதுன்னு மெதுவா சொல்லிக் கொடுங்க. மாலையில் நான் வந்ததும் உங்களுக்கு உதவி செய்றேன்.

கண்ணன்: மாமா, மாமி, ரொம்ப நன்றி. நாங்க ரெண்டு பேரும் வேலைக்குப் போறதால குழந்தையை யாரிடம் விடுறதுன்னு கவலைப்பட்டோம். நீங்க இருக்கிறதால அந்தக் கவலை இல்லாமல் போயிடுச்சு. தேவிகாவுக்கு ஆபீஸ்ல வேலை அதிகமா இருந்தாலும் குழந்தையைப் பத்தி யோசிச்சுக்கிட்டே இருப்பா. அதனால நீங்க அவளைப் பார்த்துக்கிறீங்கன்னு சொல்லி நான்தான் அவளுக்குத் தைரியம் சொல்லணும். மாலையில் என்னால சீக்கிரம் வர முடிஞ்சா நானே வந்து கூட்டிட்டுப் போறேன். இல்லன்னா தேவிகா வந்துடுவா.

தேவிகாவின் அம்மா: கண்ணா, நீ எதுக்காக நன்றி சொல்ற? இது எங்களுடைய பேரக்குழந்தை. அவளைப் பார்த்துக்கிறது எங்களுக்கு சந்தோஷம்தான். நீங்க ரெண்டு பேரும் நல்லபடியாக இருக்கணும். தேவிகா சின்ன வயசிலிருந்தே எந்த வேலையைக் கொடுத்தாலும் பொறுப்பா செய்வா. இப்பவும் அப்படித்தான் இருக்கா. ஆனா சில நேரம் தனக்கு என்ன கஷ்டம் இருந்தாலும் வெளியே சொல்ல மாட்டா. நீ அவளிடம் அடிக்கடி பேசிக்கிட்டிரு. மனசுல ஏதாவது இருந்தா உன்னிடம் சொல்லுற அளவுக்கு அவளுக்கு நம்பிக்கை இருக்கணும். சரி, நீங்களும் கிளம்புங்க. நேரம் ஆகுது.

தேவிகா: சரி அம்மா, நாங்க கிளம்புறோம். குழந்தை, பாட்டி தாத்தாவிடம் நல்லா இரு. அம்மா மாலையில் வந்துடுவேன். அழக்கூடாது, சரியா? நான் போயிட்டு வர்றேன். நீ சாப்பிட்டு விளையாடு. அம்மா வந்ததும் உன்னைக் கூட்டிட்டுப் போறேன்.

குழந்தையை முத்தமிட்டுவிட்டு தேவிகா கண்ணனுடன் கிளம்பினாள்.

கண்ணன்: தேவிகா, உனக்கு இன்னைக்கு வேலை அதிகம்னு சொன்னியே. நான் உன்னை ஆபீஸ்ல இறக்கிவிட்டுட்டுப் போறேன். மாலையில் நேரம் கிடைச்சா போன் பண்ணு. உன்னுடைய வேலை முடிஞ்சதும் சொல்லு. என்னால வர முடியும்னா வந்து உன்னை அழைச்சிட்டுப் போறேன்.

தேவிகா: சரி கண்ணன். நீ உன்னுடைய வேலையைப் பார்த்துக்கோ. நான் வேலை முடிஞ்சதும் போன் பண்றேன். இன்னைக்கு என்ன நடக்குதுன்னு தெரியல. அரசு விழாவுக்கான வேலைகள் ஆரம்பிச்சுட்டா எல்லோரும் கொஞ்சம் பரபரப்பா இருப்பாங்க. சரி, நான் வந்துட்டேன். நீ கவனமா போயிட்டு வா.

கண்ணன் தேவிகாவை அலுவலகத்தில் இறக்கிவிட்டுவிட்டு தன்னுடைய வேலைக்குக் கிளம்பினான்.

வருவாய்த் துறை அலுவலகம்

காலை ஒன்பது மணி. தேவிகா அலுவலகத்திற்குள் நுழைந்தாள். அவளுடைய தோழி பார்கவி ஏற்கெனவே வந்து தன்னுடைய மேசையில் உட்கார்ந்திருந்தாள். தேவிகாவைப் பார்த்ததும் சிரித்துக்கொண்டே பேச ஆரம்பித்தாள்.

பார்கவி: என்ன தேவிகா, இன்னைக்கு கொஞ்சம் லேட்டா வர்ற மாதிரி இருக்கு? தினமும் நேரத்துக்கு வந்துடுவியே! என்ன, வீட்டில் வேலை அதிகமா? குழந்தையை அம்மா வீட்டில் விட்டுட்டு வந்தியா? சரி, அதெல்லாம் இருக்கட்டும். உனக்கு ஒரு முக்கியமான விஷயம் தெரியுமா? அடுத்த வாரம் நம்ம மாவட்டத்தில் நடக்கப்போற அரசு விழாவுக்கு அமைச்சர் ராமசந்திரன் வரப்போறாராம். அதுக்கான ஏற்பாடுகள் எல்லாம் நம்ம அலுவலகம் மூலமாவும் நடக்கப்போகுது. அதனால நம்ம மேலதிகாரிகள் இன்னைக்கு ஒரு மீட்டிங் வைக்கப் போறதாகச் சொல்றாங்க.

தேவிகா: ஆமாம் பார்கவி, வீட்டிலிருந்து வரும்போதே இதைத்தான் நினைச்சுக்கிட்டு வந்தேன். அமைச்சர் வர்றார்னா ஏற்பாடுகள் கொஞ்சம் பெருசாதான் இருக்கும். நம்மளுக்கும் ஏதாவது வேலை கொடுப்பாங்க. நாம நம்ம வேலையைச் சரியா செய்தா போதும். ஆனா நீ ஏதோ முக்கியமான விஷயம் தெரியும்னு சொன்னியே, அது என்ன? அமைச்சர் வர்றதுதானே எல்லோருக்கும் தெரியும். அதுல வேற என்ன விஷயம் இருக்கு? உன் முகத்தைப் பார்த்தா ஏதோ ரகசியம் சொல்லப்போற மாதிரி இருக்கே!

பார்கவி: தேவிகா, நான் சொல்றதை நீ சாதாரணமா எடுத்துக்காதே. இந்த ராமசந்திரன் அமைச்சர் வெளியில பார்க்கிறதுக்கு நல்லவராகத்தான் இருப்பார். கூட்டங்களில் பேசும்போது மக்களுக்காக உயிரையே கொடுக்கிற மாதிரி பேசுவார். பெண்களுக்கு மரியாதை கொடுக்கணும், பெண்களைப் பாதுகாக்கணும்னு பெரிய பெரிய வார்த்தைகளெல்லாம் பேசுவார். ஆனா அவரைப் பத்தி எனக்குத் தெரிஞ்ச சில விஷயங்கள் நல்லா இல்லை. குறிப்பா பெண்கள் விஷயத்தில் அவர் நடந்துக்கிற விதத்தைப் பத்தி சிலர் மோசமா பேசுறாங்க. அவருக்கு அதிகாரமும் பணமும் இருக்கிறதால யாரும் வெளிப்படையா எதுவும் சொல்லப் பயப்படுறாங்க. அதனால அவரைச் சந்திக்கும்போது கொஞ்சம் கவனமா இரு.

தேவிகா: என்ன பார்கவி, நீ சொல்றதைப் பார்த்தா அவர் ஏதோ பெரிய குற்றவாளி மாதிரி பேசுற! ஒருத்தரைப் பத்தி யாரோ சொன்னாங்கன்னு மட்டும் வச்சு நாம முடிவு செய்யக்கூடாது. அவர் ஒரு அமைச்சர். தினமும் எத்தனையோ பேர் அவரைச் சந்திக்கிறாங்க. அரசு விழாக்களுக்கு வர்றார், மக்களிடம் பேசுறார். நம்ம மாதிரி அரசு ஊழியர்களும் அவருடன் வேலை தொடர்பாகப் பேச வேண்டியிருக்கும். அப்படியிருக்கும்போது அவர் பெண்கள் விஷயத்தில் மோசமானவர்னு எப்படி நம்புறது? யாராவது பொறாமையில் கூட இப்படிப் பேசலாம் இல்லையா?

பார்கவி: நீ சொல்றது சரிதான் தேவிகா. ஆதாரம் இல்லாம யாரையும் குற்றம் சொல்லக்கூடாது. ஆனா நான் உன்கிட்ட இதைச் சொல்றதுக்கு ஒரு காரணம் இருக்கு. எல்லா விஷயங்களையும் நேரில் பார்த்துத்தான் நம்பணும்னு நினைக்கக்கூடாது. சில நேரம் நமக்குத் தெரியாத விஷயங்கள் நிறைய நடந்திருக்கும். அதிகாரத்தில் இருக்கிறவங்க மேல யாராவது புகார் கொடுத்தாலும் அந்தப் புகார் வெளியே வராமல் போகலாம். அதனாலதான் சொல்றேன், அவரிடம் பேசும்போது உன்னுடைய வேலையைப் பத்தி மட்டும் பேசு. தனியா எங்கேயாவது அழைத்தால் உடனே போயிடாதே. அலுவலகத்தில் இருக்கிற மற்றவர்களுக்கும் தகவல் சொல்லிவிட்டு போ. இதெல்லாம் உன்னுடைய பாதுகாப்புக்காகத்தான் சொல்றேன்.

தேவிகா: சரி பார்கவி, நீ என் தோழி என்பதால என்மேல அக்கறை வச்சுச் சொல்றேன்னு புரியுது. அதுக்கு நன்றி. ஆனா நான் யாரைப் பார்த்தாலும் சந்தேகப்பட்டுக்கிட்டே இருக்க முடியாது. என்னுடைய வேலையை நான் நேர்மையா செய்வேன். யாராவது தவறா நடந்துக்கிட்டா அப்போ அதைப் பத்திப் பேசலாம். அதுக்கு முன்னாடியே ஒருத்தரைத் தப்பானவர்னு நினைக்க எனக்கு விருப்பமில்லை. மேலும், ஒரு அமைச்சர் அரசு விழாவுக்கு வர்றார்னா அது நம்ம அலுவலகத்துக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வேலை. நாம அதைச் சரியா முடிக்கணும். அவ்வளவுதான் என்னுடைய எண்ணம்.

பார்கவி: சரி தேவிகா, நீ சொல்றது புரியுது. நான் உன்னைப் பயமுறுத்தணும்னு சொல்லல. நீ அழகா இருக்கிறதால எல்லோரும் உன்னை நல்ல விதமாத்தான் பார்ப்பாங்கன்னு நினைக்காதே. சில பேர் மற்றவர்களுடைய அழகையும் நல்ல குணத்தையும் தங்களுக்குச் சாதகமா பயன்படுத்திக்க நினைப்பாங்க. அதனாலதான் சொல்றேன். நீ எப்பவும் நிதானமா இரு. யாராவது உன்னிடம் தேவையில்லாம நெருங்கிப் பழக முயற்சி செய்தால் உடனே கவனிச்சுக்கோ. சரி, இப்போ இதைப் பத்தி பேசினது போதும். நம்ம மேலதிகாரி வந்துட்டா வேலை ஆரம்பிச்சிடும்.

அந்த நேரத்தில் அலுவலக உதவியாளர் உள்ளே வந்து, எல்லா ஊழியர்களும் கூட்ட அறைக்கு வரும்படி மேலதிகாரி அழைப்பதாகச் சொன்னார்.

 மேலதிகாரியின் மீட்டிங் அறை

அலுவலக ஊழியர்கள் அனைவரும் கூட்ட அறையில் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். மேலதிகாரி கோப்புகளை மேசையில் வைத்துவிட்டு பேச ஆரம்பித்தார்.

மேலதிகாரி: எல்லாருக்கும் வணக்கம். அடுத்த வாரம் நம்ம மாவட்டத்தில் அரசு விழா நடைபெற இருக்கிறது. அந்த விழாவில் அமைச்சர் ராமசந்திரன் கலந்துகொள்ள இருக்கிறார். அதனால் நம்ம வருவாய்த் துறையிலிருந்து சில முக்கியமான ஆவணங்களையும் அறிக்கைகளையும் தயார் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியாகப் பொறுப்புகள் கொடுக்கப்படும். யாரும் தங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வேலையை அலட்சியமாக எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது. விழாவுக்கு முன்னாடி எல்லா கோப்புகளும் சரிபார்க்கப்பட்டு தயாராக இருக்க வேண்டும். ஏதாவது சந்தேகம் இருந்தால் இப்போதே கேளுங்கள்.

தேவிகா: சார், அரசு விழாவுக்குத் தேவையான ஆவணங்கள் தொடர்பாக எங்களுக்குத் தனியாகப் பொறுப்புகள் கொடுக்கப்படுமா? அப்படிக் கொடுத்தால் எந்தெந்த கோப்புகளை முதலில் சரிபார்க்க வேண்டும் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ளலாம். சில கோப்புகளில் பழைய ஆவணங்களும் புதிய ஆவணங்களும் ஒன்றாக இருக்கும். அதனால் எதையும் தவறவிடாமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கும். நாங்கள் எங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வேலையைச் சரியான நேரத்தில் முடித்துவிடுகிறோம். தேவையான விவரங்களை முன்கூட்டியே கொடுத்தால் எங்களுக்கு இன்னும் வசதியாக இருக்கும்.

மேலதிகாரி: நல்லது தேவிகா. உனக்கு நில ஆவணங்கள் தொடர்பான சில கோப்புகளைச் சரிபார்க்கும் பொறுப்பு கொடுக்கப்படும். குறிப்பாக அரசு விழாவில் அறிவிக்கப்படவுள்ள சில திட்டங்கள் தொடர்பான நில விவரங்களையும் ஆவணங்களையும் சரிபார்க்க வேண்டும். அந்தக் கோப்புகளில் ஏதாவது முரண்பாடு இருந்தால் அதைத் தனியாகக் குறித்துவிட்டு என்னிடம் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். யாருடைய அழுத்தத்திற்காகவும் ஆவணங்களில் மாற்றம் செய்யக்கூடாது. அரசு அலுவலகத்தில் நாம் வேலை பார்க்கிறோம் என்பதால் விதிமுறைகளின்படிதான் எல்லா வேலைகளையும் செய்ய வேண்டும். இது எல்லோருக்கும் பொருந்தும்.

பார்கவி: சார், இந்த விழாவுக்காக வெளியிலிருந்து அதிகாரிகள் யாராவது வருவார்களா? அமைச்சர் அலுவலகத்திலிருந்து நேரடியாகக் கோப்புகளைப் பற்றிக் கேட்பார்களா? அப்படி இருந்தால் நம்ம அலுவலகத்தில் யாரைத் தொடர்புகொள்ள வேண்டும் என்று முன்கூட்டியே சொல்லிவிட்டால் நன்றாக இருக்கும். ஏனென்றால் விழா நேரத்தில் ஒரே நேரத்தில் பல பேர் பல விஷயங்களைக் கேட்பார்கள். அப்போ குழப்பம் ஏற்படாமல் இருக்க நமக்கு ஒரு தெளிவான வழிமுறை இருந்தால் நல்லது.

மேலதிகாரி: நல்ல கேள்வி பார்கவி. அமைச்சர் அலுவலகத்திலிருந்து சிலர் தொடர்புகொள்ளலாம். ஆனால் எந்தக் கோப்பாக இருந்தாலும் முதலில் என்னிடம் தெரிவிக்க வேண்டும். நேரடியாக யாராவது வந்து ஆவணங்களைக் கேட்டால், சம்பந்தப்பட்ட அதிகாரியின் அனுமதி இல்லாமல் கோப்புகளை ஒப்படைக்க வேண்டாம். நம்முடைய வேலைகளில் வெளிப்படைத்தன்மை இருக்க வேண்டும். குறிப்பாக நில ஆவணங்கள் தொடர்பான விஷயங்களில் மிகவும் கவனமாக இருக்க வேண்டும். ஏனென்றால் ஒரு சிறிய தவறுகூட பின்னால் பெரிய பிரச்சினையை ஏற்படுத்தலாம்.

தேவிகா: சரி சார். எங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பொறுப்பை நாங்கள் சரியாகச் செய்வோம். ஆவணங்களில் ஏதாவது சந்தேகம் இருந்தால் அதை மறைக்காமல் உங்களிடம் தெரிவிக்கிறோம். அரசு விழாவுக்கான ஏற்பாடுகள் என்பதால் எல்லோரும் கூடுதல் கவனத்துடன் வேலை செய்வோம். எனக்கு எந்தக் கோப்புகள் கொடுக்கப்படுகிறதோ அவற்றை ஒவ்வொன்றாகச் சரிபார்த்து, தேவையான விவரங்களைத் தனியாகக் குறிப்பெடுத்து உங்களிடம் சமர்ப்பிக்கிறேன்.

மேலதிகாரி: சரி. இன்னொரு முக்கியமான விஷயம். அமைச்சர் ராமசந்திரன் அவர்களுடைய அலுவலகத்திலிருந்து நாளை சில விவரங்கள் கேட்கப்படலாம். அதற்காக எல்லோரும் தயாராக இருங்கள். விழா ஏற்பாடுகள் தொடர்பான அதிகாரப்பூர்வமான தகவல்களை மட்டுமே பகிர வேண்டும். யாராவது தனிப்பட்ட முறையில் ஏதாவது கேட்டாலும் அலுவலக விதிமுறைகளின்படி நடந்துகொள்ளுங்கள். நம்முடைய பணியில் நேர்மையும் பொறுப்பும் முக்கியம். சரி, இன்றைய கூட்டம் முடிந்தது. எல்லோரும் அவரவர் வேலையைத் தொடங்கலாம்.

கூட்டம் முடிந்ததும் ஊழியர்கள் தங்களுடைய மேசைகளுக்குச் சென்றார்கள். தேவிகா தனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட கோப்புகளை எடுத்துக்கொண்டு உட்கார்ந்தாள்.

காட்சி 5 — தேவிகா, பார்கவி மீண்டும் பேசுகிறார்கள்

பார்கவி: தேவிகா, மீட்டிங்கில் சார் சொன்னதை எல்லாம் கேட்டியா? நில ஆவணங்கள் தொடர்பான கோப்புகள் உனக்குக் கொடுக்கப்படப் போகுதுன்னு சொன்னார். அதனாலதான் நான் இன்னும் கொஞ்சம் கவனமா இருக்கச் சொல்றேன். அமைச்சர் அலுவலகத்திலிருந்து யாராவது நேரடியாக உன்னைத் தொடர்புகொண்டால் உடனே மேலதிகாரியிடம் சொல்லிடு. உன்னுடைய வேலை நேர்மையாக இருக்கிறது என்பதற்காக எல்லோரும் உனக்கு ஆதரவாக இருப்பாங்கன்னு நினைக்காதே. சில நேரம் நம்முடைய நேர்மைதான் மற்றவர்களுக்குப் பிரச்சினையாகத் தோன்றும்.

தேவிகா: பார்கவி, நீ இவ்வளவு கவலைப்படுற அளவுக்கு நான் எதுவும் நினைக்கல. எனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட கோப்புகளை நான் சரிபார்க்கிறேன். அதில் ஏதாவது தவறு இருந்தால் மேலதிகாரியிடம் சொல்லுவேன். அதுதான் என்னுடைய வேலை. அமைச்சர் யாராக இருந்தாலும் அரசு விதிமுறைகளைப் பின்பற்றித்தான் வேலை செய்ய வேண்டும். அவர் நல்லவரா கெட்டவரா என்பதைப் பற்றிய விவாதத்தில் எனக்கு ஆர்வம் இல்லை. நான் அவரை நேரில் சந்தித்ததுகூட கிடையாது. அதனால மற்றவர்கள் சொல்றதை மட்டும் வச்சு அவரைப் பத்தி ஒரு முடிவுக்கு வர விரும்பல.

பார்கவி: சரி, உன்னுடைய எண்ணத்தை நான் மதிக்கிறேன். ஆனா எதுவாக இருந்தாலும் எச்சரிக்கையா இரு. உனக்கு ஏதாவது சங்கடம் ஏற்பட்டால் என்னிடம் சொல்லத் தயங்காதே. நாம ரெண்டு பேரும் தோழிகள். வேலை சம்பந்தமான விஷயமாக இருந்தாலும் சரி, தனிப்பட்ட பிரச்சினையாக இருந்தாலும் சரி, உனக்கு உதவி தேவைப்பட்டால் என்னால் முடிந்ததைச் செய்வேன். சரி, இப்போ வேலை செய்யலாம். இல்லன்னா நம்ம மேலதிகாரி மறுபடியும் வந்து கேள்வி கேட்க ஆரம்பிச்சிடுவார்.

தேவிகா: சரி பார்கவி. நீ எனக்காக இவ்வளவு யோசிக்கிறதுக்கு நன்றி. எதுவாக இருந்தாலும் நான் உன்னிடம் சொல்லாமல் இருக்க மாட்டேன். இப்போ இந்தக் கோப்புகளைச் சரிபார்க்க ஆரம்பிக்கிறேன். அடுத்த வார விழாவுக்கான வேலைகளை முடிச்சுட்டா நமக்கும் நிம்மதியா இருக்கும். சரி, நீயும் உன்னுடைய வேலையைப் பாரு.

தேவிகா கோப்புகளைத் திறந்து ஒவ்வொன்றாகச் சரிபார்க்க ஆரம்பித்தாள். அப்போது ஒரு நில ஆவணத்தில் சில விவரங்கள் மற்ற ஆவணங்களுடன் பொருந்தாமல் இருப்பதை அவள் கவனித்தாள். அதைத் தனியாகக் குறிப்பெடுத்துவிட்டு தொடர்ந்து வேலையைச் செய்தாள்.

அவளுடைய மேசையில் இருந்த தொலைபேசி திடீரென்று ஒலித்தது.

அலுவலக உதவியாளர்: தேவிகா மேடம், உங்களை மேலதிகாரி அவருடைய அறைக்கு வரச் சொல்றார். அமைச்சர் அலுவலகத்திலிருந்து ஒரு முக்கியமான தகவல் வந்திருக்காம். அதைப் பத்தி உங்களிடம் பேச வேண்டும்னு சொன்னார்.

தேவிகா: சரிங்க, நான் கோப்புகளை எடுத்துக்கிட்டு வர்றேன். அமைச்சர் அலுவலகத்திலிருந்து என்ன தகவல் வந்திருக்குன்னு தெரியல. ஒருவேளை அரசு விழாவுக்கான ஆவணங்கள் தொடர்பாக ஏதாவது கேட்டிருப்பாங்க. சரி, நான் மேலதிகாரியைப் பார்த்துட்டு வர்றேன்.

தேவிகா கோப்புகளை எடுத்துக்கொண்டு மேலதிகாரியின் அறையை நோக்கிச் சென்றாள்.

அவளுக்குத் தெரியாது, அந்த ஒரு சந்திப்புதான் அவளுடைய வாழ்க்கையில் எதிர்பாராத பிரச்சினைகளுக்குத் தொடக்கமாக அமையப்போகிறது என்று.

 தொடரும்...
My telegram id Msivamuruganm 

[Devika.k]

தேவிகா — முதல் பாகம்

காட்சி 1 — காலை நேரம், தேவிகா வீடு

காலை மணி ஏழு. தேவிகா சமையலறையில் காலை உணவைத் தயாரித்துக் கொண்டிருந்தாள். கண்ணன் குளித்து முடித்துவிட்டு வேலைக்குக் கிளம்பத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தான். அவர்களுடைய குழந்தை ஹாலில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தது.

கண்ணன்: தேவிகா, என்னம்மா இன்னும் சமையலறையிலேயே இருக்க? நேரம் ஏழு மணி ஆகுது. நாம குழந்தையை அம்மா வீட்டில் விட்டுட்டு அவரவர் வேலைக்குப் போகணும். நீயும் சீக்கிரம் ரெடி ஆகு. இன்னைக்கு எனக்கு காலையிலேயே கொஞ்சம் வேலை இருக்கு. உனக்கும் ஆபீஸ்ல வேலை இருக்குன்னு நேத்தே சொன்னியே. அதனால நாம லேட் பண்ணாம கிளம்பிடலாம். குழந்தைக்குத் தேவையான பொருட்களெல்லாம் எடுத்து வச்சிட்டியா? எதையாவது மறந்துட்டா மறுபடியும் வீட்டுக்கு வர வேண்டியிருக்கும்.

தேவிகா: எல்லாம் எடுத்து வச்சிட்டேன் கண்ணன். குழந்தைக்குத் தேவையான துணி, பால் பாட்டில், விளையாடுற பொம்மை எல்லாத்தையும் பேக்ல போட்டு வச்சிட்டேன். நான் சாப்பாடு மட்டும் எடுத்து வைக்கிறேன். நீ போய் வண்டியை எடு. இன்னைக்கு எங்க ஆபீஸ்ல அடுத்த வாரம் நடக்கப்போற அரசு விழாவைப் பத்தி பேசுவாங்கன்னு நினைக்கிறேன். அமைச்சர் ராமசந்திரன் வரப்போறாராம். அதனால மேலதிகாரிகள் எல்லாரும் வேலைகளைச் சீக்கிரம் முடிக்கச் சொல்லுவாங்க. நான் லேட்டா போனா தேவையில்லாம கேள்வி கேட்பாங்க.

கண்ணன்: சரி, நீ உன்னுடைய வேலையைப் பார்த்துக்கோ. ஆனா ஆபீஸ்ல வேலை அதிகமா இருக்குன்னு சாப்பிடாம இருக்காதே. நீ ஒரு விஷயத்தை எடுத்துக்கிட்டா அதை முடிக்கிற வரைக்கும் வேற எதையும் கவனிக்க மாட்டேங்கிற. அதனாலதான் சொல்றேன். வேலை முக்கியம்தான், ஆனால் உடம்பும் முக்கியம். உனக்கு ஏதாவது பிரச்சினைன்னா என்கிட்ட சொல்லு. எதுவாக இருந்தாலும் நாம ரெண்டு பேரும் பேசித் தீர்த்துக்கலாம். எல்லாத்தையும் நீயே மனசுக்குள்ள வச்சுக்கிட்டு கவலைப்பட வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

தேவிகா: எனக்குத் தெரியும் கண்ணன். நீ என்மேல எவ்வளவு அக்கறையா இருக்கேன்னு எனக்குத் தெரியாதா? நான் ஏதாவது சின்ன விஷயம் சொன்னால்கூட அதை பெருசா எடுத்துக்கிட்டு எனக்கு என்ன உதவி செய்யலாம்னு யோசிப்பே. அதனாலதான் ஆபீஸ்ல நடக்கிற விஷயங்களைக்கூட உன்கிட்ட சொல்லுவேன். சரி, நீ இப்போ கிளம்பத் தயாராகு. நான் குழந்தையைத் தூக்கிக்கிட்டு வந்துடுறேன். அம்மா வீட்டுக்குப் போயிட்டு அங்கிருந்து நேரா ஆபீஸுக்குப் போயிடலாம்.

கண்ணன்: அதுசரி, இன்னொரு விஷயம் தேவிகா. இன்னைக்கு ஆபீஸ்ல ஏதாவது முக்கியமான மீட்டிங் இருந்தாலும் பதற்றப்படாதே. உன்னுடைய வேலையை நீ ஒழுங்கா செய்வது எனக்குத் தெரியும். யாராவது தேவையில்லாம அழுத்தம் கொடுத்தாலும் நிதானமா பேசு. எல்லோரிடமும் மரியாதையா நடந்துக்கிறது நல்ல விஷயம்தான். ஆனா அதுக்காக உனக்குப் பிடிக்காத விஷயத்துக்கெல்லாம் சரின்னு சொல்ல வேண்டிய அவசியம் இல்லை. உன்னுடைய மனசுக்கு எது சரின்னு படுதோ அதன்படி நடந்துக்கோ.

தேவிகா: சரி சார், உங்களுடைய அறிவுரை எல்லாம் கேட்டாச்சு! இப்போ கிளம்பலாமா? தினமும் காலையில என்னை வேலைக்குப் போக விடுறதுக்கு முன்னாடி ஒரு கூட்டமே நடத்திடுறீங்க. ஆனாலும் நீ சொல்றது சரிதான். நான் என்னுடைய வேலையைச் சரியா பார்த்துக்குவேன். நீயும் வண்டியை மெதுவா ஓட்டிக்கிட்டுப் போ. ரோட்ல அவசரப்படாதே. மாலையில் சீக்கிரம் வந்துட்டா குழந்தையைக் கூட்டிட்டு வெளியே எங்காவது போகலாம்.

கண்ணன்: அதுதான் எனக்கும் ஆசை. சரி, வா போகலாம். நம்ம குழந்தை அம்மா வீட்டுக்குப் போற சந்தோஷத்துல இப்பவே ரெடியா இருக்கா பாரு! இந்தக் குட்டிக்கு பாட்டி வீடுதான் ரொம்பப் பிடிச்ச இடம் போல இருக்கு.

தேவிகா சிரித்துக்கொண்டே குழந்தையைத் தூக்கினாள். இருவரும் வீட்டைப் பூட்டிவிட்டு வண்டியில் கிளம்பினார்கள்.

தேவிகாவின் அம்மா, அப்பா வீடு

தேவிகாவும் கண்ணனும் குழந்தையுடன் வீட்டுக்கு வந்ததும், தேவிகாவின் அம்மா வாசலுக்கு வந்தாள். குழந்தை பாட்டியைப் பார்த்ததும் கையை நீட்டியது.

தேவிகாவின் அம்மா: என்னம்மா தேவிகா, இன்னைக்கு கொஞ்சம் சீக்கிரமாவே வந்துட்டீங்க போல இருக்கே! வா, குழந்தையை என்னிடம் கொடு. காலையில சாப்பிட்டாளா? வீட்டில் ஒழுங்கா சாப்பிட்டாளா, இல்ல வழக்கம்போல விளையாடிட்டே இருந்தாளா? நீ வேலைக்குப் போற நேரத்துல அவளைப் பத்திக் கவலைப்படாதே. நான் பார்த்துக்கிறேன். உனக்கு வேலை முடிஞ்சதும் வந்து கூட்டிட்டுப் போனா போதும். குழந்தைக்கு என்னென்ன வேணுமோ அதையெல்லாம் சொல்லிட்டுப் போ. நாங்க இருக்கிற வரைக்கும் நீ எதுக்கும் கவலைப்பட வேண்டாம்.

தேவிகா: அம்மா, காலையில சாப்பாடு கொடுத்துட்டேன். இப்போ அவளுக்குப் பசிக்காது. மதியம் பன்னிரண்டு மணிக்கு ஏதாவது சாப்பிடக் கொடுங்க. அவளுக்குப் பிடிச்ச உணவை நீங்க கொடுத்தா சாப்பிடுவா. இந்தப் பையில அவளுடைய துணியும் பால் பாட்டிலும் இருக்கு. தூக்கம் வந்தா கொஞ்ச நேரம் தூங்க வச்சிடுங்க. இன்னைக்கு எங்க ஆபீஸ்ல வேலை கொஞ்சம் அதிகமா இருக்கும்னு நினைக்கிறேன். அதனால மாலையில் வர கொஞ்சம் லேட் ஆனாலும் ஆகலாம். நான் கிளம்புறதுக்கு முன்னாடி உங்களுக்குப் போன் பண்ணி சொல்லிடுறேன்.

தேவிகாவின் அப்பா: தேவிகா, நீ வேலை பாக்குறதை நினைச்சு எங்களுக்குச் சந்தோஷம்தான். உனக்கு உதவி செய்ய எங்களால் முடிஞ்சதை நாங்க செய்வோம். குழந்தையைப் பத்தி யோசிச்சு நீ வேலையில் கவனத்தை இழக்க வேண்டாம். நாங்க அவளைப் பார்த்துக்கிறோம். ஆனா ஒரு விஷயம் மட்டும் நினைவில் வச்சுக்கோ. வேலை எவ்வளவு முக்கியமோ அதே அளவுக்கு உன்னுடைய நிம்மதியும் முக்கியம். ஆபீஸ்ல ஏதாவது பிரச்சினை வந்தா அதை வீட்டுக்கு வந்து எங்களிடம் சொல்லலாம். உன்னால் சமாளிக்க முடியாத விஷயத்தை நீ மட்டும் தனியா சமாளிக்கணும்னு நினைக்காதே.

தேவிகா: சரிப்பா, நீங்க எதுக்கும் கவலைப்படாதீங்க. எனக்கு ஆபீஸ்ல இதுவரைக்கும் எந்தப் பெரிய பிரச்சினையும் கிடையாது. எல்லோரும் நல்லபடியாகத்தான் பேசுவாங்க. நான் என்னுடைய வேலையை ஒழுங்கா செய்வேன். நீங்க குழந்தையைப் பார்த்துக்கிறீங்கன்னு நினைக்கும்போதே எனக்கு நிம்மதியா இருக்கு. அம்மா, அவள் ஏதாவது அடம்பிடிச்சா கோபப்படாதீங்க. இன்னும் சின்னக் குழந்தைதானே! அவளுக்கு எது நல்லதுன்னு மெதுவா சொல்லிக் கொடுங்க. மாலையில் நான் வந்ததும் உங்களுக்கு உதவி செய்றேன்.

கண்ணன்: மாமா, மாமி, ரொம்ப நன்றி. நாங்க ரெண்டு பேரும் வேலைக்குப் போறதால குழந்தையை யாரிடம் விடுறதுன்னு கவலைப்பட்டோம். நீங்க இருக்கிறதால அந்தக் கவலை இல்லாமல் போயிடுச்சு. தேவிகாவுக்கு ஆபீஸ்ல வேலை அதிகமா இருந்தாலும் குழந்தையைப் பத்தி யோசிச்சுக்கிட்டே இருப்பா. அதனால நீங்க அவளைப் பார்த்துக்கிறீங்கன்னு சொல்லி நான்தான் அவளுக்குத் தைரியம் சொல்லணும். மாலையில் என்னால சீக்கிரம் வர முடிஞ்சா நானே வந்து கூட்டிட்டுப் போறேன். இல்லன்னா தேவிகா வந்துடுவா.

தேவிகாவின் அம்மா: கண்ணா, நீ எதுக்காக நன்றி சொல்ற? இது எங்களுடைய பேரக்குழந்தை. அவளைப் பார்த்துக்கிறது எங்களுக்கு சந்தோஷம்தான். நீங்க ரெண்டு பேரும் நல்லபடியாக இருக்கணும். தேவிகா சின்ன வயசிலிருந்தே எந்த வேலையைக் கொடுத்தாலும் பொறுப்பா செய்வா. இப்பவும் அப்படித்தான் இருக்கா. ஆனா சில நேரம் தனக்கு என்ன கஷ்டம் இருந்தாலும் வெளியே சொல்ல மாட்டா. நீ அவளிடம் அடிக்கடி பேசிக்கிட்டிரு. மனசுல ஏதாவது இருந்தா உன்னிடம் சொல்லுற அளவுக்கு அவளுக்கு நம்பிக்கை இருக்கணும். சரி, நீங்களும் கிளம்புங்க. நேரம் ஆகுது.

தேவிகா: சரி அம்மா, நாங்க கிளம்புறோம். குழந்தை, பாட்டி தாத்தாவிடம் நல்லா இரு. அம்மா மாலையில் வந்துடுவேன். அழக்கூடாது, சரியா? நான் போயிட்டு வர்றேன். நீ சாப்பிட்டு விளையாடு. அம்மா வந்ததும் உன்னைக் கூட்டிட்டுப் போறேன்.

குழந்தையை முத்தமிட்டுவிட்டு தேவிகா கண்ணனுடன் கிளம்பினாள்.

கண்ணன்: தேவிகா, உனக்கு இன்னைக்கு வேலை அதிகம்னு சொன்னியே. நான் உன்னை ஆபீஸ்ல இறக்கிவிட்டுட்டுப் போறேன். மாலையில் நேரம் கிடைச்சா போன் பண்ணு. உன்னுடைய வேலை முடிஞ்சதும் சொல்லு. என்னால வர முடியும்னா வந்து உன்னை அழைச்சிட்டுப் போறேன்.

தேவிகா: சரி கண்ணன். நீ உன்னுடைய வேலையைப் பார்த்துக்கோ. நான் வேலை முடிஞ்சதும் போன் பண்றேன். இன்னைக்கு என்ன நடக்குதுன்னு தெரியல. அரசு விழாவுக்கான வேலைகள் ஆரம்பிச்சுட்டா எல்லோரும் கொஞ்சம் பரபரப்பா இருப்பாங்க. சரி, நான் வந்துட்டேன். நீ கவனமா போயிட்டு வா.

கண்ணன் தேவிகாவை அலுவலகத்தில் இறக்கிவிட்டுவிட்டு தன்னுடைய வேலைக்குக் கிளம்பினான்.

வருவாய்த் துறை அலுவலகம்

காலை ஒன்பது மணி. தேவிகா அலுவலகத்திற்குள் நுழைந்தாள். அவளுடைய தோழி பார்கவி ஏற்கெனவே வந்து தன்னுடைய மேசையில் உட்கார்ந்திருந்தாள். தேவிகாவைப் பார்த்ததும் சிரித்துக்கொண்டே பேச ஆரம்பித்தாள்.

பார்கவி: என்ன தேவிகா, இன்னைக்கு கொஞ்சம் லேட்டா வர்ற மாதிரி இருக்கு? தினமும் நேரத்துக்கு வந்துடுவியே! என்ன, வீட்டில் வேலை அதிகமா? குழந்தையை அம்மா வீட்டில் விட்டுட்டு வந்தியா? சரி, அதெல்லாம் இருக்கட்டும். உனக்கு ஒரு முக்கியமான விஷயம் தெரியுமா? அடுத்த வாரம் நம்ம மாவட்டத்தில் நடக்கப்போற அரசு விழாவுக்கு அமைச்சர் ராமசந்திரன் வரப்போறாராம். அதுக்கான ஏற்பாடுகள் எல்லாம் நம்ம அலுவலகம் மூலமாவும் நடக்கப்போகுது. அதனால நம்ம மேலதிகாரிகள் இன்னைக்கு ஒரு மீட்டிங் வைக்கப் போறதாகச் சொல்றாங்க.

தேவிகா: ஆமாம் பார்கவி, வீட்டிலிருந்து வரும்போதே இதைத்தான் நினைச்சுக்கிட்டு வந்தேன். அமைச்சர் வர்றார்னா ஏற்பாடுகள் கொஞ்சம் பெருசாதான் இருக்கும். நம்மளுக்கும் ஏதாவது வேலை கொடுப்பாங்க. நாம நம்ம வேலையைச் சரியா செய்தா போதும். ஆனா நீ ஏதோ முக்கியமான விஷயம் தெரியும்னு சொன்னியே, அது என்ன? அமைச்சர் வர்றதுதானே எல்லோருக்கும் தெரியும். அதுல வேற என்ன விஷயம் இருக்கு? உன் முகத்தைப் பார்த்தா ஏதோ ரகசியம் சொல்லப்போற மாதிரி இருக்கே!

பார்கவி: தேவிகா, நான் சொல்றதை நீ சாதாரணமா எடுத்துக்காதே. இந்த ராமசந்திரன் அமைச்சர் வெளியில பார்க்கிறதுக்கு நல்லவராகத்தான் இருப்பார். கூட்டங்களில் பேசும்போது மக்களுக்காக உயிரையே கொடுக்கிற மாதிரி பேசுவார். பெண்களுக்கு மரியாதை கொடுக்கணும், பெண்களைப் பாதுகாக்கணும்னு பெரிய பெரிய வார்த்தைகளெல்லாம் பேசுவார். ஆனா அவரைப் பத்தி எனக்குத் தெரிஞ்ச சில விஷயங்கள் நல்லா இல்லை. குறிப்பா பெண்கள் விஷயத்தில் அவர் நடந்துக்கிற விதத்தைப் பத்தி சிலர் மோசமா பேசுறாங்க. அவருக்கு அதிகாரமும் பணமும் இருக்கிறதால யாரும் வெளிப்படையா எதுவும் சொல்லப் பயப்படுறாங்க. அதனால அவரைச் சந்திக்கும்போது கொஞ்சம் கவனமா இரு.

தேவிகா: என்ன பார்கவி, நீ சொல்றதைப் பார்த்தா அவர் ஏதோ பெரிய குற்றவாளி மாதிரி பேசுற! ஒருத்தரைப் பத்தி யாரோ சொன்னாங்கன்னு மட்டும் வச்சு நாம முடிவு செய்யக்கூடாது. அவர் ஒரு அமைச்சர். தினமும் எத்தனையோ பேர் அவரைச் சந்திக்கிறாங்க. அரசு விழாக்களுக்கு வர்றார், மக்களிடம் பேசுறார். நம்ம மாதிரி அரசு ஊழியர்களும் அவருடன் வேலை தொடர்பாகப் பேச வேண்டியிருக்கும். அப்படியிருக்கும்போது அவர் பெண்கள் விஷயத்தில் மோசமானவர்னு எப்படி நம்புறது? யாராவது பொறாமையில் கூட இப்படிப் பேசலாம் இல்லையா?

பார்கவி: நீ சொல்றது சரிதான் தேவிகா. ஆதாரம் இல்லாம யாரையும் குற்றம் சொல்லக்கூடாது. ஆனா நான் உன்கிட்ட இதைச் சொல்றதுக்கு ஒரு காரணம் இருக்கு. எல்லா விஷயங்களையும் நேரில் பார்த்துத்தான் நம்பணும்னு நினைக்கக்கூடாது. சில நேரம் நமக்குத் தெரியாத விஷயங்கள் நிறைய நடந்திருக்கும். அதிகாரத்தில் இருக்கிறவங்க மேல யாராவது புகார் கொடுத்தாலும் அந்தப் புகார் வெளியே வராமல் போகலாம். அதனாலதான் சொல்றேன், அவரிடம் பேசும்போது உன்னுடைய வேலையைப் பத்தி மட்டும் பேசு. தனியா எங்கேயாவது அழைத்தால் உடனே போயிடாதே. அலுவலகத்தில் இருக்கிற மற்றவர்களுக்கும் தகவல் சொல்லிவிட்டு போ. இதெல்லாம் உன்னுடைய பாதுகாப்புக்காகத்தான் சொல்றேன்.

தேவிகா: சரி பார்கவி, நீ என் தோழி என்பதால என்மேல அக்கறை வச்சுச் சொல்றேன்னு புரியுது. அதுக்கு நன்றி. ஆனா நான் யாரைப் பார்த்தாலும் சந்தேகப்பட்டுக்கிட்டே இருக்க முடியாது. என்னுடைய வேலையை நான் நேர்மையா செய்வேன். யாராவது தவறா நடந்துக்கிட்டா அப்போ அதைப் பத்திப் பேசலாம். அதுக்கு முன்னாடியே ஒருத்தரைத் தப்பானவர்னு நினைக்க எனக்கு விருப்பமில்லை. மேலும், ஒரு அமைச்சர் அரசு விழாவுக்கு வர்றார்னா அது நம்ம அலுவலகத்துக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வேலை. நாம அதைச் சரியா முடிக்கணும். அவ்வளவுதான் என்னுடைய எண்ணம்.

பார்கவி: சரி தேவிகா, நீ சொல்றது புரியுது. நான் உன்னைப் பயமுறுத்தணும்னு சொல்லல. நீ அழகா இருக்கிறதால எல்லோரும் உன்னை நல்ல விதமாத்தான் பார்ப்பாங்கன்னு நினைக்காதே. சில பேர் மற்றவர்களுடைய அழகையும் நல்ல குணத்தையும் தங்களுக்குச் சாதகமா பயன்படுத்திக்க நினைப்பாங்க. அதனாலதான் சொல்றேன். நீ எப்பவும் நிதானமா இரு. யாராவது உன்னிடம் தேவையில்லாம நெருங்கிப் பழக முயற்சி செய்தால் உடனே கவனிச்சுக்கோ. சரி, இப்போ இதைப் பத்தி பேசினது போதும். நம்ம மேலதிகாரி வந்துட்டா வேலை ஆரம்பிச்சிடும்.

அந்த நேரத்தில் அலுவலக உதவியாளர் உள்ளே வந்து, எல்லா ஊழியர்களும் கூட்ட அறைக்கு வரும்படி மேலதிகாரி அழைப்பதாகச் சொன்னார்.

 மேலதிகாரியின் மீட்டிங் அறை

அலுவலக ஊழியர்கள் அனைவரும் கூட்ட அறையில் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். மேலதிகாரி கோப்புகளை மேசையில் வைத்துவிட்டு பேச ஆரம்பித்தார்.

மேலதிகாரி: எல்லாருக்கும் வணக்கம். அடுத்த வாரம் நம்ம மாவட்டத்தில் அரசு விழா நடைபெற இருக்கிறது. அந்த விழாவில் அமைச்சர் ராமசந்திரன் கலந்துகொள்ள இருக்கிறார். அதனால் நம்ம வருவாய்த் துறையிலிருந்து சில முக்கியமான ஆவணங்களையும் அறிக்கைகளையும் தயார் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியாகப் பொறுப்புகள் கொடுக்கப்படும். யாரும் தங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வேலையை அலட்சியமாக எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது. விழாவுக்கு முன்னாடி எல்லா கோப்புகளும் சரிபார்க்கப்பட்டு தயாராக இருக்க வேண்டும். ஏதாவது சந்தேகம் இருந்தால் இப்போதே கேளுங்கள்.

தேவிகா: சார், அரசு விழாவுக்குத் தேவையான ஆவணங்கள் தொடர்பாக எங்களுக்குத் தனியாகப் பொறுப்புகள் கொடுக்கப்படுமா? அப்படிக் கொடுத்தால் எந்தெந்த கோப்புகளை முதலில் சரிபார்க்க வேண்டும் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ளலாம். சில கோப்புகளில் பழைய ஆவணங்களும் புதிய ஆவணங்களும் ஒன்றாக இருக்கும். அதனால் எதையும் தவறவிடாமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கும். நாங்கள் எங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வேலையைச் சரியான நேரத்தில் முடித்துவிடுகிறோம். தேவையான விவரங்களை முன்கூட்டியே கொடுத்தால் எங்களுக்கு இன்னும் வசதியாக இருக்கும்.

மேலதிகாரி: நல்லது தேவிகா. உனக்கு நில ஆவணங்கள் தொடர்பான சில கோப்புகளைச் சரிபார்க்கும் பொறுப்பு கொடுக்கப்படும். குறிப்பாக அரசு விழாவில் அறிவிக்கப்படவுள்ள சில திட்டங்கள் தொடர்பான நில விவரங்களையும் ஆவணங்களையும் சரிபார்க்க வேண்டும். அந்தக் கோப்புகளில் ஏதாவது முரண்பாடு இருந்தால் அதைத் தனியாகக் குறித்துவிட்டு என்னிடம் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். யாருடைய அழுத்தத்திற்காகவும் ஆவணங்களில் மாற்றம் செய்யக்கூடாது. அரசு அலுவலகத்தில் நாம் வேலை பார்க்கிறோம் என்பதால் விதிமுறைகளின்படிதான் எல்லா வேலைகளையும் செய்ய வேண்டும். இது எல்லோருக்கும் பொருந்தும்.

பார்கவி: சார், இந்த விழாவுக்காக வெளியிலிருந்து அதிகாரிகள் யாராவது வருவார்களா? அமைச்சர் அலுவலகத்திலிருந்து நேரடியாகக் கோப்புகளைப் பற்றிக் கேட்பார்களா? அப்படி இருந்தால் நம்ம அலுவலகத்தில் யாரைத் தொடர்புகொள்ள வேண்டும் என்று முன்கூட்டியே சொல்லிவிட்டால் நன்றாக இருக்கும். ஏனென்றால் விழா நேரத்தில் ஒரே நேரத்தில் பல பேர் பல விஷயங்களைக் கேட்பார்கள். அப்போ குழப்பம் ஏற்படாமல் இருக்க நமக்கு ஒரு தெளிவான வழிமுறை இருந்தால் நல்லது.

மேலதிகாரி: நல்ல கேள்வி பார்கவி. அமைச்சர் அலுவலகத்திலிருந்து சிலர் தொடர்புகொள்ளலாம். ஆனால் எந்தக் கோப்பாக இருந்தாலும் முதலில் என்னிடம் தெரிவிக்க வேண்டும். நேரடியாக யாராவது வந்து ஆவணங்களைக் கேட்டால், சம்பந்தப்பட்ட அதிகாரியின் அனுமதி இல்லாமல் கோப்புகளை ஒப்படைக்க வேண்டாம். நம்முடைய வேலைகளில் வெளிப்படைத்தன்மை இருக்க வேண்டும். குறிப்பாக நில ஆவணங்கள் தொடர்பான விஷயங்களில் மிகவும் கவனமாக இருக்க வேண்டும். ஏனென்றால் ஒரு சிறிய தவறுகூட பின்னால் பெரிய பிரச்சினையை ஏற்படுத்தலாம்.

தேவிகா: சரி சார். எங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பொறுப்பை நாங்கள் சரியாகச் செய்வோம். ஆவணங்களில் ஏதாவது சந்தேகம் இருந்தால் அதை மறைக்காமல் உங்களிடம் தெரிவிக்கிறோம். அரசு விழாவுக்கான ஏற்பாடுகள் என்பதால் எல்லோரும் கூடுதல் கவனத்துடன் வேலை செய்வோம். எனக்கு எந்தக் கோப்புகள் கொடுக்கப்படுகிறதோ அவற்றை ஒவ்வொன்றாகச் சரிபார்த்து, தேவையான விவரங்களைத் தனியாகக் குறிப்பெடுத்து உங்களிடம் சமர்ப்பிக்கிறேன்.

மேலதிகாரி: சரி. இன்னொரு முக்கியமான விஷயம். அமைச்சர் ராமசந்திரன் அவர்களுடைய அலுவலகத்திலிருந்து நாளை சில விவரங்கள் கேட்கப்படலாம். அதற்காக எல்லோரும் தயாராக இருங்கள். விழா ஏற்பாடுகள் தொடர்பான அதிகாரப்பூர்வமான தகவல்களை மட்டுமே பகிர வேண்டும். யாராவது தனிப்பட்ட முறையில் ஏதாவது கேட்டாலும் அலுவலக விதிமுறைகளின்படி நடந்துகொள்ளுங்கள். நம்முடைய பணியில் நேர்மையும் பொறுப்பும் முக்கியம். சரி, இன்றைய கூட்டம் முடிந்தது. எல்லோரும் அவரவர் வேலையைத் தொடங்கலாம்.

கூட்டம் முடிந்ததும் ஊழியர்கள் தங்களுடைய மேசைகளுக்குச் சென்றார்கள். தேவிகா தனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட கோப்புகளை எடுத்துக்கொண்டு உட்கார்ந்தாள்.

காட்சி 5 — தேவிகா, பார்கவி மீண்டும் பேசுகிறார்கள்

பார்கவி: தேவிகா, மீட்டிங்கில் சார் சொன்னதை எல்லாம் கேட்டியா? நில ஆவணங்கள் தொடர்பான கோப்புகள் உனக்குக் கொடுக்கப்படப் போகுதுன்னு சொன்னார். அதனாலதான் நான் இன்னும் கொஞ்சம் கவனமா இருக்கச் சொல்றேன். அமைச்சர் அலுவலகத்திலிருந்து யாராவது நேரடியாக உன்னைத் தொடர்புகொண்டால் உடனே மேலதிகாரியிடம் சொல்லிடு. உன்னுடைய வேலை நேர்மையாக இருக்கிறது என்பதற்காக எல்லோரும் உனக்கு ஆதரவாக இருப்பாங்கன்னு நினைக்காதே. சில நேரம் நம்முடைய நேர்மைதான் மற்றவர்களுக்குப் பிரச்சினையாகத் தோன்றும்.

தேவிகா: பார்கவி, நீ இவ்வளவு கவலைப்படுற அளவுக்கு நான் எதுவும் நினைக்கல. எனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட கோப்புகளை நான் சரிபார்க்கிறேன். அதில் ஏதாவது தவறு இருந்தால் மேலதிகாரியிடம் சொல்லுவேன். அதுதான் என்னுடைய வேலை. அமைச்சர் யாராக இருந்தாலும் அரசு விதிமுறைகளைப் பின்பற்றித்தான் வேலை செய்ய வேண்டும். அவர் நல்லவரா கெட்டவரா என்பதைப் பற்றிய விவாதத்தில் எனக்கு ஆர்வம் இல்லை. நான் அவரை நேரில் சந்தித்ததுகூட கிடையாது. அதனால மற்றவர்கள் சொல்றதை மட்டும் வச்சு அவரைப் பத்தி ஒரு முடிவுக்கு வர விரும்பல.

பார்கவி: சரி, உன்னுடைய எண்ணத்தை நான் மதிக்கிறேன். ஆனா எதுவாக இருந்தாலும் எச்சரிக்கையா இரு. உனக்கு ஏதாவது சங்கடம் ஏற்பட்டால் என்னிடம் சொல்லத் தயங்காதே. நாம ரெண்டு பேரும் தோழிகள். வேலை சம்பந்தமான விஷயமாக இருந்தாலும் சரி, தனிப்பட்ட பிரச்சினையாக இருந்தாலும் சரி, உனக்கு உதவி தேவைப்பட்டால் என்னால் முடிந்ததைச் செய்வேன். சரி, இப்போ வேலை செய்யலாம். இல்லன்னா நம்ம மேலதிகாரி மறுபடியும் வந்து கேள்வி கேட்க ஆரம்பிச்சிடுவார்.

தேவிகா: சரி பார்கவி. நீ எனக்காக இவ்வளவு யோசிக்கிறதுக்கு நன்றி. எதுவாக இருந்தாலும் நான் உன்னிடம் சொல்லாமல் இருக்க மாட்டேன். இப்போ இந்தக் கோப்புகளைச் சரிபார்க்க ஆரம்பிக்கிறேன். அடுத்த வார விழாவுக்கான வேலைகளை முடிச்சுட்டா நமக்கும் நிம்மதியா இருக்கும். சரி, நீயும் உன்னுடைய வேலையைப் பாரு.

தேவிகா கோப்புகளைத் திறந்து ஒவ்வொன்றாகச் சரிபார்க்க ஆரம்பித்தாள். அப்போது ஒரு நில ஆவணத்தில் சில விவரங்கள் மற்ற ஆவணங்களுடன் பொருந்தாமல் இருப்பதை அவள் கவனித்தாள். அதைத் தனியாகக் குறிப்பெடுத்துவிட்டு தொடர்ந்து வேலையைச் செய்தாள்.

அவளுடைய மேசையில் இருந்த தொலைபேசி திடீரென்று ஒலித்தது.

அலுவலக உதவியாளர்: தேவிகா மேடம், உங்களை மேலதிகாரி அவருடைய அறைக்கு வரச் சொல்றார். அமைச்சர் அலுவலகத்திலிருந்து ஒரு முக்கியமான தகவல் வந்திருக்காம். அதைப் பத்தி உங்களிடம் பேச வேண்டும்னு சொன்னார்.

தேவிகா: சரிங்க, நான் கோப்புகளை எடுத்துக்கிட்டு வர்றேன். அமைச்சர் அலுவலகத்திலிருந்து என்ன தகவல் வந்திருக்குன்னு தெரியல. ஒருவேளை அரசு விழாவுக்கான ஆவணங்கள் தொடர்பாக ஏதாவது கேட்டிருப்பாங்க. சரி, நான் மேலதிகாரியைப் பார்த்துட்டு வர்றேன்.

தேவிகா கோப்புகளை எடுத்துக்கொண்டு மேலதிகாரியின் அறையை நோக்கிச் சென்றாள்.

அவளுக்குத் தெரியாது, அந்த ஒரு சந்திப்புதான் அவளுடைய வாழ்க்கையில் எதிர்பாராத பிரச்சினைகளுக்குத் தொடக்கமாக அமையப்போகிறது என்று.

 தொடரும்...
My telegram id Msivamuruganm 

[Dirtlustlove]

மன உறுதியுடன் இருப்பவளை...அரசியல் அதிகாரம் என்ன செய்ய போகிறதோ.....

அடுத்த பாகத்த்தை படிக்க ஆவலோடு.....

[Sivamurugan 85]

தேவிகா அழகி 

மேலதிகாரியின் அறைக்குள் தேவிகா கோப்புகளை எடுத்துக்கொண்டு சென்றாள்.

மேலதிகாரி: வா தேவிகா. இந்தக் கோப்புகளை அங்கே வை. உனக்கு ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்லணும்.

தேவிகா: சொல்லுங்க சார்.

மேலதிகாரி: நம்ம நாகர்கோயில்ல அடுத்த வாரம் ஒரு பெரிய அரசு விழா நடக்கப்போகுது. அமைச்சர் ராமச்சந்திரன் கலந்துக்கிறார். மாவட்டத்திலிருந்து நிறைய அதிகாரிகள் வருவாங்க. அந்த நிகழ்ச்சியைத் தொகுத்து வழங்குற பொறுப்பை உனக்குக் கொடுக்கலாம்னு முடிவு பண்ணியிருக்கோம்.

தேவிகா: நானா சார்? நான் இன்னும் ஜூனியர் அசிஸ்டன்ட்தானே இருக்கேன்.

மேலதிகாரி: அதுக்கென்ன? பதவி வேற, திறமை வேற. உன்னோட இங்கிலீஷ் பேசுற திறமை எனக்குத் தெரியும். நீ ஆபீஸ்ல பேசுறதை நிறைய தடவை கவனிச்சிருக்கேன். மேடையில நின்னு தெளிவா பேசுவ. அதனாலதான் உன்னைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கோம்.

தேவிகா: ரொம்ப சந்தோஷம் சார். ஆனா பெரிய அதிகாரிகள், அமைச்சர் எல்லாரும் வருவாங்களே. என்னால சரியா செய்ய முடியுமா?

மேலதிகாரி: உன்னால முடியும். அதுமட்டுமில்ல, அமைச்சர் வர்றதிலிருந்து அவர் கிளம்புற வரைக்கும் நிகழ்ச்சிக்குத் தேவையான உதவிகளையும் நீ கவனிக்கணும். அதிகாரிகளோட ஒருங்கிணைப்பு, நிகழ்ச்சி நிரல், விருந்தினர்களை வரவேற்கிறது எல்லாமே உன்னோட பொறுப்பு. ஏதாவது சந்தேகம் இருந்தா பார்கவியிடம் கேட்டுக்கோ. அவங்க DRO. உனக்கு வழிகாட்டுவாங்க.

தேவிகா: சரி சார். எனக்கு இந்த வாய்ப்புக் கொடுத்ததுக்கு நன்றி. நான் என்னால முடிஞ்ச அளவுக்கு நல்லா செய்வேன்.

மேலதிகாரி: நல்லா செய். இதுபோன்ற வாய்ப்புகள் அடிக்கடி கிடைக்காது. உன்னோட வேலையை எல்லாரும் கவனிக்கிற மாதிரி இருக்கணும்.

தேவிகா அறையிலிருந்து வெளியே வந்தாள். அவளுடைய மனசுக்குள் சந்தோஷம் நிறைந்திருந்தது.

அவள் இப்போது வருவாய்த் துறையில் ஜூனியர் அசிஸ்டன்ட்டாக வேலை பார்த்தாலும், எதிர்காலத்தில் இன்னும் நல்ல பதவிக்குச் செல்ல வேண்டும் என்பதுதான் அவளுடைய ஆசை. அடுத்த கட்டமாக DRO Assistant அளவுக்கு உயர வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தாள். அதற்கான வாய்ப்பை இந்த அரசு விழா உருவாக்கிக் கொடுக்கலாம் என்று அவளுக்குத் தோன்றியது.

அதே நேரத்தில், இந்த வாய்ப்புக்குப் பின்னால் வேறு ஒரு திட்டம் இருப்பது அவளுக்குத் தெரியவில்லை.

அரசு விழாவுக்கான தயாரிப்பு

விழாவுக்கு இரண்டு நாட்கள் முன்பு பார்கவி தேவிகையை அழைத்தாள்.

பார்கவி: தேவிகா, அரசு விழாவுக்கான ஏற்பாடுகள் எல்லாம் எப்படி போய்க்கிட்டு இருக்கு?

தேவிகா: நல்லா போய்க்கிட்டு இருக்கு மேடம். நிகழ்ச்சி நிரல் தயாராகிடுச்சு. யார் யார் பேசணும், யாரை எப்படி வரவேற்கணும் என்பதையும் குறிச்சு வச்சிருக்கேன்.

பார்கவி: நல்லது. நீ மேடையில இங்கிலீஷ்ல பேசணும். அமைச்சருக்கு முன்னாடி நம்ம மாவட்டத்தோட பெயர் நல்லா வரணும்.

தேவிகா: கண்டிப்பா மேடம். நான் பயிற்சி எடுத்துக்கிட்டு இருக்கேன். எங்கேயும் தடுமாறக் கூடாதுன்னு ஒவ்வொரு வரியையும் சொல்லிப் பார்த்துட்டு இருக்கேன்.

பார்கவி: இன்னொரு விஷயம். விழாவுக்கு நல்ல பட்டுப் புடவை கட்டிக்கிட்டு வா. அரசு விழா, நிறைய முக்கியமானவங்க வருவாங்க. உன்னோட தோற்றமும் மேடைக்குப் பொருத்தமா இருக்கணும்.

தேவிகா: சரி மேடம். என்கிட்ட ஒரு நல்ல பட்டுப் புடவை இருக்கு. அதைக் கட்டிக்கிட்டு வர்றேன்.

பார்கவி: சரி. நம்பிக்கை மட்டும் குறையக் கூடாது. நீ நல்லா பேசுவன்னு எனக்குத் தெரியும்.

பார்கவி போனை வைத்துவிட்டாள். தேவிகாவோ விழாவைப் பற்றிய நினைப்பிலேயே இருந்தாள்.

அன்று மாலை வீட்டுக்குச் சென்றதும், தன்னுடைய புடவைகளை ஒவ்வொன்றாக எடுத்துப் பார்த்தாள். அவளுக்குப் பிடித்த பட்டுப் புடவையைத் தேர்ந்தெடுத்தாள்.

அது சாதாரணமான பட்டுப் புடவை இல்லை. அடர்ந்த மெரூன் நிறத்துடன், வெளிச்சம் பட்டால் சிவப்பும் தங்கமும் கலந்து மின்னுவது போல இருக்கும் புடவை. அதன் உடல் முழுவதும் சிறிய சிறிய தங்க ஜரிப் பூக்கள் சீரான இடைவெளியில் நெய்யப்பட்டிருந்தன. ஒவ்வொரு பூவையும் சுற்றி மெல்லிய கொடி வேலைப்பாடுகள் இருந்தன. புடவையை விரித்துப் பார்த்தால், அந்த ஜரிப் பூக்கள் ஒன்றோடொன்று சேர்ந்து ஒரு அழகான தோட்டம் போலத் தெரிந்தன.

புடவையின் பார்டர் இன்னும் அழகாக இருந்தது. அகலமான தங்க ஜரிப் பார்டரில் மயில் வடிவங்களும், வளைந்து செல்லும் கொடிகளும் நுணுக்கமாக நெய்யப்பட்டிருந்தன. மயில்களின் தோகையில் இருந்த சிறிய கோடுகள்கூட தெளிவாகத் தெரிந்தன. பார்டரின் ஓரத்தில் மெல்லிய மெரூன் கோடு ஓடியது. அந்தச் சிவப்பு நிறமும் தங்க ஜரியும் ஒன்றுக்கொன்று பொருந்தி, புடவைக்கு ஒரு கம்பீரமான தோற்றத்தைக் கொடுத்தன.

முந்தானையைத் தூக்கிப் பார்த்தாள் தேவிகா. அதில் பெரிய மயில் வடிவங்கள், நடுவே மலர் வேலைப்பாடுகள், இருபுறமும் தங்க நிறக் கோடுகள் இருந்தன. முந்தானையைத் தோளில் போட்டால் அதன் ஜரி வெளிச்சத்தில் மின்னும். புடவையின் பட்டுத் துணி மென்மையாக இருந்தாலும், அதன் எடை ஒரு நல்ல பட்டுப் புடவைக்கே உரிய கம்பீரத்தைக் காட்டியது.

தேவிகா: இந்தப் புடவைதான் சரியா இருக்கும். மேடையில நிக்கும்போது நல்ல கம்பீரமா இருக்கும். இவ்வளவு பெரிய வாய்ப்பு கிடைச்சிருக்கு. நாமளும் நல்லா தயாராகிப் போகணும்.

அவள் புடவையுடன் பொருந்தும் தங்க நிற ஜிமிக்கி, மெல்லிய செயின், வளையல்கள் எல்லாவற்றையும் தனியாக எடுத்து வைத்தாள். நெற்றியில் வைக்கச் சிறிய சிவப்பு பொட்டையும் தேர்ந்தெடுத்தாள்.

நாகர்கோயிலில் அரசு விழா

விழா நாள் வந்தது.

காலையிலேயே தேவிகா எழுந்து தயாராகத் தொடங்கினாள். குளித்து முடித்ததும் தலைமுடியைச் சீவி, நீளமான கூந்தலை ஒழுங்காகப் பின்னினாள். பின்னலில் மல்லிகைப் பூவைச் சுற்றி வைத்தாள். பிறகு பட்டுப் புடவையை எடுத்துக் கவனமாகக் கட்டினாள்.

மெரூன் பட்டுப் புடவை அவளுடைய உடலோடு அழகாகப் பொருந்தியது. இடுப்பில் மடிப்புகளைச் சரியாக அமைத்து, ஒவ்வொரு மடிப்பும் நேர்த்தியாக விழும்படி சரி செய்தாள். தங்க ஜரிப் பார்டர் காலருகே அழகாகத் தெரிந்தது. முந்தானையைத் தோளில் போட்டு, அதன் மயில் வேலைப்பாடுகள் தெளிவாகத் தெரியும்படி ஊக்கால் பொருத்தினாள்.

அவள் ஒவ்வொரு முறை திரும்பும்போதும் பட்டுத் துணியில் இருந்த ஜரி வெளிச்சத்தைப் பிடித்து மின்னியது. மெரூன் நிறம் அவளுக்கு ஒரு தனியான கம்பீரத்தைக் கொடுத்தது. தங்க நிற ஜிமிக்கி காதில் ஆடியது. மெல்லிய செயின் கழுத்தில் அழகாக அமர்ந்திருந்தது. கைகளில் இருந்த வளையல்கள் அசையும்போது மெதுவாக ஒலி எழுப்பின.

கண்ணாடி முன் நின்று தன்னை ஒருமுறை பார்த்தாள்.

தேவிகா: சரி... எல்லாம் ஓகே. மேடையில நின்னு பேசும்போது பதற்றப்படக் கூடாது. என்ன பேசணும்னு நல்லா தெரியும். தைரியமா பேசணும்.

அவள் வீட்டிலிருந்து கிளம்பினாள்.

நாகர்கோயிலில் விழா நடைபெறும் இடம் ஏற்கனவே பரபரப்பாக இருந்தது. மேடை மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. பின்னணியில் அரசு விழாவுக்கான பெயர்ப் பலகை வைக்கப்பட்டிருந்தது. அதிகாரிகள் வரத் தொடங்கியிருந்தார்கள். ஒலிபெருக்கி சோதனை நடந்துகொண்டிருந்தது.

தேவிகா அங்கே வந்ததும், நிகழ்ச்சி ஏற்பாட்டாளர்களிடம் பேசி எல்லா விவரங்களையும் சரிபார்த்தாள்.

ஏற்பாட்டாளர்: மேடம், மைக் சரியா இருக்கு. அமைச்சருக்கான இருக்கையும் தயார். அதிகாரிகள் வரிசையா உட்கார ஏற்பாடு பண்ணியிருக்கோம்.

தேவிகா: சரி. நிகழ்ச்சி நிரல் உங்ககிட்ட இருக்கட்டும். யாருடைய பெயரும் விடுபடக் கூடாது. அமைச்சர் வந்ததும் உடனே வரவேற்பு நிகழ்ச்சியைத் தொடங்கணும். எல்லாரும் தயாரா இருங்க.

ஏற்பாட்டாளர்: சரி மேடம்.

சிறிது நேரத்தில் பார்கவி வந்தாள். தேவிகாவைப் பார்த்ததும் ஒரு நிமிடம் அவளுடைய பார்வை புடவையில் நின்றது.

பார்கவி: தேவிகா, புடவை ரொம்ப அழகா இருக்கு. உனக்கு நல்லா பொருந்தியிருக்கு.

தேவிகா: நன்றி மேடம். நீங்க சொன்னதாலதான் கொஞ்சம் கவனமா தேர்ந்தெடுத்தேன்.

பார்கவி: இன்னைக்கு உன்னோட நாள். நல்லா பேசு. அமைச்சர் வர்றதுக்கு முன்னாடி எல்லா ஏற்பாடுகளையும் ஒருமுறை பார்த்துக்கோ.

தேவிகா: சரி மேடம்.

சிறிது நேரத்தில் அமைச்சர் ராமச்சந்திரனின் கார் விழா நடைபெறும் இடத்துக்குள் வந்தது. அதிகாரிகள் எழுந்து நின்று அவரை வரவேற்றார்கள். தேவிகா தன் கையிலிருந்த நிகழ்ச்சி நிரலைப் பார்த்துவிட்டு, மைக்கின் முன் சென்றாள்.

அவள் ஆங்கிலத்தில் தெளிவாகப் பேசத் தொடங்கினாள்.

தேவிகா: “Good morning, respected Minister, distinguished officers, and all the honoured guests. It is my pleasure to welcome you all to this government function held here in Nagercoil. We are grateful for your presence and support.”

அவளுடைய குரல் ஒலிபெருக்கி வழியாக அரங்கம் முழுவதும் கேட்டது. வார்த்தைகள் தெளிவாக இருந்தன. குரலில் தன்னம்பிக்கை இருந்தது. எந்த இடத்திலும் அவள் தடுமாறவில்லை.

அமைச்சர் ராமச்சந்திரன் மேடையை நோக்கிப் பார்த்தார். மெரூன் பட்டுப் புடவையில், தங்க ஜரிப் பார்டர் மின்ன, மல்லிகைப் பூ சூடிய தலைமுடியுடன் தேவிகா நின்று நிகழ்ச்சியை நடத்திக் கொண்டிருந்தாள்.அவள் அழகில் மெய் மறந்து நின்றார் அவளை பார்த்து கொண்டே. மேடை ஏறி அவர் இருக்கையில் அமர்ந்தார். தேவிகா பேசி முடித்து அவருக்கு எதிரில் உக்காந்து கொண்டாள்.

தேவிகா அவருக்கு எதிரே இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்தாள். அவள் அணிந்திருந்த புடவை நாகர்கோயில் அரசு விழாவில் பார்த்த அதே மெரூன் நிறப் பட்டுப் புடவைதான். அதன் அகலமான தங்க ஜரிப் பார்டர் அறையின் வெளிச்சத்தில் மின்னியது. முந்தானையில் நெய்யப்பட்டிருந்த மயில் வடிவங்களும் மலர் வேலைப்பாடுகளும் அவள் அசையும்போதெல்லாம் உயிரோட்டமாகத் தெரிந்தன.

அமைச்சர் ராமச்சந்திரன் பேசுவதற்காகக் கோப்பை எடுத்தார். ஆனால் அவருடைய பார்வை சில நொடிகள் தேவிகாவிடமே தங்கியது.

நாகர்கோயில் அரசு விழாவில் மேடையில் நின்று ஆங்கிலத்தில் தெளிவாகப் பேசிய அந்தப் பெண்ணை அவர் ஏற்கனவே பார்த்திருந்தார். ஆனால் இப்போது அருகில் பார்க்கும்போது அவளுடைய தோற்றத்தை இன்னும் நிதானமாகக் கவனித்தார்.

மெரூன் நிறப் பட்டுப் புடவை அவளுடைய அழகுக்கு ஒரு தனியான கம்பீரத்தைக் கொடுத்திருந்தது. புடவையின் தங்க ஜரிப் பார்டர் அவளுடைய ஒவ்வொரு அசைவிலும் மின்னியது. முந்தானையைத் தோளில் நேர்த்தியாகப் போட்டிருந்தாள். அதன் ஜரிப் பூக்களும் மயில் வேலைப்பாடுகளும் அறையின் விளக்கொளியில் பளிச்சென்று தெரிந்தன.

அவளுடைய நீண்ட கூந்தல் அழகாகப் பின்னப்பட்டிருந்தது. அதில் சூடியிருந்த மல்லிகைப் பூவின் வெண்மை, புடவையின் அடர்ந்த மெரூன் நிறத்துடன் தனியாகத் தெரிந்தது. காதுகளில் அணிந்திருந்த தங்க ஜிமிக்கிகள் அவள் தலையைத் திருப்பும்போது மெதுவாக அசைந்தன. கழுத்தில் இருந்த மெல்லிய செயினும், கைகளில் அணிந்திருந்த வளையல்களும் அவளுடைய தோற்றத்துக்கு எளிமையான அழகைக் கொடுத்தன.

நெற்றியில் வைத்திருந்த சிறிய சிவப்புப் பொட்டு அவளுடைய முகத்துக்கு ஒரு நிறைவைக் கொடுத்தது. அவளுடைய முகத்தில் வேலைக்கான பொறுப்புணர்வும், பெரிய அதிகாரியின் முன்னால் பேசும்போதும் தடுமாறக் கூடாது என்ற கவனமும் தெரிந்தன. பேசுவதற்கு முன்பு அவர் என்ன சொல்லப் போகிறார் என்று எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்த அவளுடைய பார்வையில் தன்னம்பிக்கை இருந்தது.

அமைச்சர் அவளைச் சில நொடிகள் உற்றுப் பார்த்துவிட்டு, தன்னுடைய பார்வையை கோப்பின் மீது திருப்பினார். ஆனால் மனதுக்குள் நாகர்கோயில் விழாவில் அவள் மேடையில் நின்று பேசிய விதம் மீண்டும் நினைவுக்கு வந்தது


அவள் பேசும்போது கையில் இருந்த நிகழ்ச்சி அட்டையை மட்டும் தேவையான நேரத்தில் பார்த்தாள். பிறகு பார்வையாளர்களை நோக்கிப் பார்த்துப் பேசினாள். விருந்தினர்களின் பெயர்களையும் பதவிகளையும் சரியாக உச்சரித்தாள். அடுத்தடுத்து நிகழ்ச்சிகளை அறிவித்த விதமும் நேர்த்தியாக இருந்தது.

அவள் ஒவ்வொரு அறிவிப்பையும் நிதானமாகச் செய்தாள். இடையில் நிகழ்ச்சி நிரலில் சிறிய மாற்றம் ஏற்பட்டபோதும் பதற்றப்படாமல் அதைச் சமாளித்தாள். அதிகாரிகள் ஒருவருக்கொருவர் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டார்கள்.

ஒரு அதிகாரி: இவங்க எந்தப் பிரிவுல வேலை பார்க்கிறாங்க?

மற்றொரு அதிகாரி: வருவாய்த் துறையில ஜூனியர் அசிஸ்டன்ட்டாம். ஆனா இவ்வளவு பெரிய நிகழ்ச்சியை நல்லா நடத்துறாங்க.

முதல் அதிகாரி: இங்கிலீஷும் நல்லா பேசுறாங்க. மேடை அனுபவம் இருக்கிற மாதிரி தெரியுது.

அமைச்சர் ராமச்சந்திரனும் அவளைத் தொடர்ந்து கவனித்துக் கொண்டிருந்தார். நிகழ்ச்சி முடிவடையும் நேரத்தில் அவர் பார்கவியை அழைத்தார்.

அமைச்சர் ராமச்சந்திரன்: அந்தப் பெண் யார்?

பார்கவி: தேவிகா சார். நம்ம வருவாய்த் துறையில ஜூனியர் அசிஸ்டன்ட்டா வேலை பார்க்கிறாங்க. இங்கிலீஷ் நல்லா பேசுவாங்க. அதனாலதான் இந்த நிகழ்ச்சியை நடத்தச் சொன்னோம்.

அமைச்சர்: நல்லா பேசுறாங்க. தன்னம்பிக்கையும் இருக்கு. எந்த ஊர்?

பார்கவி: நாகர்கோயில் பக்கம்தான் சார்.

அமைச்சர்: சரி. பெயரை நினைவில் வச்சுக்கிறேன். யப்பா என்ன அழகி டா. ஹ்ம்ம்ம் அவளை பத்தி நினைக்கும் போதே இவர் சுன்னி எழுந்தது.

அமைச்சர் சொன்னதைப் பார்கவி அமைதியாகக் கேட்டாள். ஆனால் அவளுடைய மனதில் வேறு எண்ணம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

நிகழ்ச்சி முடிந்ததும் தேவிகா மேடையிலிருந்து இறங்கினாள். பல அதிகாரிகள் அவளைப் பாராட்டினார்கள்.

பெண் அதிகாரி: தேவிகா, ரொம்ப நல்லா நடத்தினீங்க. உச்சரிப்பும் தெளிவா இருந்தது. எங்கேயும் பதற்றப்படவே இல்லை.

தேவிகா: ரொம்ப நன்றி மேடம். கொஞ்சம் பயந்துட்டே இருந்தேன். ஆனா மேடைக்கு வந்ததும் எல்லாம் சரியாகிடுச்சு.

மற்றொரு அதிகாரி: உங்களுக்கு இன்னும் பெரிய வாய்ப்புகள் கிடைக்கும். இப்படியே தொடர்ந்து நல்லா வேலை செய்யுங்க.

தேவிகா: நன்றி சார். நான் இன்னும் நிறைய கத்துக்கணும்.

அவள் மனம் நிறைந்த மகிழ்ச்சியுடன் வீட்டுக்குத் திரும்பினாள். அந்த நாளைத் தன் வேலை வாழ்க்கையில் மறக்க முடியாத நாளாக நினைத்தாள். தன்னுடைய திறமையை எல்லாரும் கவனித்திருக்கிறார்கள் என்று மகிழ்ந்தாள்.

ஆனால் அந்த நிகழ்ச்சியில் அமைச்சர் அவளைக் கவனித்தது, அவளுக்குப் புதிய வாய்ப்பைத் தரப்போகிறதா அல்லது பிரச்சினையை உருவாக்கப்போகிறதா என்பதை அவள் அறிந்திருக்கவில்லை.

சென்னையில் மூன்று நாள் கூட்டம்

சில நாட்களுக்குப் பிறகு அலுவலகத்தில் தேவிகைக்கு இன்னொரு தகவல் வந்தது. சென்னையில் மூன்று நாட்கள் நடைபெறவிருந்த அரசு தொடர்பான கூட்டத்தில், மாவட்டத்தின் சார்பாகப் பங்கேற்க அவள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருந்தாள்.

மேலதிகாரி அவளை அழைத்தார்.

மேலதிகாரி: தேவிகா, சென்னையில் மூன்று நாள் கூட்டம் நடக்குது. நம்ம மாவட்டத்திலிருந்து நீ போகணும். அங்க சில முக்கியமான விவாதங்கள் நடக்கும். நீ கூட்டத்துக்கான ஒருங்கிணைப்பு வேலைகளையும் கவனிக்கணும்.மினிஸ்டர் நீங்க தான் வரணும் சொல்றாரு 

தேவிகா: சரி சார். எப்போ கிளம்பணும்?

மேலதிகாரி: நாளைக்கு ரயிலில் கிளம்பலாம். அங்க போய் நேரத்துக்கு செகரட்டேரியட்டில் இருக்கணும். கூட்டம் மூன்று நாட்கள் நடக்கும். தேவையான ஆவணங்கள் எல்லாம் எடுத்துக்கோ.

தேவிகா: சரி சார். நான் ஏற்பாடு பண்ணிக்கிறேன்.

தேவிகாவுக்கு இது இன்னொரு நல்ல வாய்ப்பாகத் தோன்றியது. நாகர்கோயில் அரசு விழாவில் தன்னுடைய திறமையை நிரூபித்திருந்தாள். இப்போது சென்னையில் நடக்கும் கூட்டத்திலும் நல்ல பெயர் வாங்கினால், எதிர்காலத்தில் பதவி உயர்வுக்கான வாய்ப்புகள் அதிகரிக்கும் என்று நம்பினாள்.

அன்று இரவு தன்னுடைய கல்லூரித் தோழிக்கு போன் செய்தாள்.

தேவிகா: ஹலோ, எப்படி இருக்க?

தோழி: நல்லா இருக்கேன் தேவிகா. நீ எப்படி இருக்க? இவ்வளவு நாள் கழிச்சு போன் பண்ணியிருக்கே.

தேவிகா: எனக்கு ஒரு உதவி வேணும். அரசு வேலை சம்பந்தமா சென்னைக்கு மூன்று நாள் கூட்டத்துக்குப் போறேன். அங்க ஒரு நல்ல லாட்ஜ்ல ரூம் புக் பண்ணித் தர முடியுமா? கூட்டம் முடிஞ்சதும் திரும்பி வந்துடுவேன்.

தோழி: அதுக்கென்ன? நீ எப்போ வர்றே? ரயில் எத்தனை மணிக்கு வரும்?

தேவிகா: நாளைக்கு ரயிலில் கிளம்புறேன். சென்னையில் இறங்கியதும் உனக்கு போன் பண்றேன். நீ ரூம் மட்டும் புக் பண்ணி விவரத்தை அனுப்பு.

தோழி: சரி. நீ கவலைப்படாதே. நான் பார்த்துக்கிறேன்.

தேவிகா: ரொம்ப நன்றி. அரசாங்கக் கூட்டம் என்பதால் நேரத்துக்கு போகணும். அதனாலதான் முன்கூட்டியே ஏற்பாடு பண்ணிக்கிறேன்.

போனை வைத்துவிட்டு தேவிகா பயணத்துக்குத் தேவையான உடைகள், ஆவணங்கள், அடையாள அட்டை, சார்ஜர் எல்லாவற்றையும் பையில் வைத்தாள். மறுநாள் காலையில் வீட்டிலிருந்து கிளம்பினாள்.

ரயில் பயணத்தின்போது அவள் கூட்டத்துக்கான ஆவணங்களை மீண்டும் மீண்டும் பார்த்தாள். சென்னையில் அதிகாரிகளிடம் பேச வேண்டிய விஷயங்களையும் மனதில் ஒத்திகை பார்த்துக் கொண்டாள்.

சென்னையில் எதிர்பாராத மாற்றம்

சென்னை ரயில் நிலையத்தில் இறங்கியதும் தேவிகா தன்னுடைய பையை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தாள். அப்போது பார்கவி மேடமிடமிருந்து போன் வந்தது.

தேவிகா: ஹலோ மேடம்.

பார்கவி: தேவிகா, சென்னை வந்துட்டியா?

தேவிகா: ஆமாம் மேடம். இப்போதான் ரயிலிலிருந்து இறங்கினேன்.

பார்கவி: நீ தங்குவதற்கு ரூம் புக் பண்ணியிருக்கியா?

தேவிகா: ஆமாம் மேடம். என் கல்லூரித் தோழி மூலமா ஒரு லாட்ஜ்ல ரூம் புக் பண்ணியிருக்கேன்.

பார்கவி: அப்படியா? சரி, ஆனா நீ அங்கே போக வேண்டாம். எனக்குத் தெரிஞ்ச உறவினர் ஒருவர் உனக்காக வேறொரு ஹோட்டலில் ரூம் ஏற்பாடு பண்ணியிருக்கார்.

தேவிகா: வேறொரு ஹோட்டலா மேடம்? நான் ஏற்கனவே புக் பண்ணிட்டேனே.

பார்கவி: அதைப் பற்றிக் கவலைப்படாதே. நீ தனியா இருக்கப் போறே. நம்ம ஆளுக்குத் தெரிஞ்ச இடமா இருந்தா வசதியா இருக்கும். நீ அந்த முகவரிக்கு போ. அங்க ரூம் தயார் பண்ணி வச்சிருக்காங்க.

தேவிகா: சரி மேடம். ஆனா அந்த ஹோட்டல் எங்கே இருக்கு? செகரட்டேரியட்டுக்குப் பக்கத்திலா?

பார்கவி: ரொம்ப தூரம் இல்லை. நான் உனக்கு முகவரியை அனுப்புறேன். அங்கே போய் முதலில் உடைகளை மாற்றிக்கோ. அப்புறம் கேப் பிடிச்சு செகரட்டேரியட்டுக்குப் போயிடு. கூட்டத்துக்கான ஏற்பாடுகள் பற்றி அங்கே பேச வேண்டியிருக்கும்.

தேவிகா: சரி மேடம். நான் அங்கே போய் உங்களுக்கு தகவல் சொல்றேன்.

பார்கவி முகவரியை அனுப்பினாள். தேவிகா அதைத் திறந்து பார்த்துவிட்டு, அந்த இடத்துக்குச் செல்ல ஒரு கேப் பிடித்தாள்.

பயணத்தின்போது அவளுக்குச் சிறிய தயக்கம் இருந்தது. ஏற்கனவே தோழி மூலம் ரூம் ஏற்பாடு செய்திருந்தாள். இப்போது ஏன் திடீரென்று வேறொரு ஹோட்டலுக்குச் செல்லச் சொல்கிறார்கள் என்று நினைத்தாள். ஆனால் பார்கவி தன்னைவிடப் பெரிய அதிகாரி என்பதால், அவர் சொல்வதில் ஏதாவது அலுவலகக் காரணம் இருக்கும் என்று நம்பினாள்.

அவள் அந்த ஹோட்டலை அடைந்ததும் வரவேற்பறையில் தன்னுடைய பெயரைச் சொன்னாள்.

தேவிகா: என் பெயர் தேவிகா. பார்கவி மேடம் சொல்லியிருப்பாங்க. எனக்காக ஒரு ரூம் ஏற்பாடு பண்ணியிருக்காங்கன்னு சொன்னாங்க.

வரவேற்பறையில் இருந்தவர் பதிவேட்டைப் பார்த்தார்.

வரவேற்பாளர்: ஆமாம் மேடம். உங்களுக்காக ரூம் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கு. இந்தப் படிவத்தில் கையெழுத்துப் போடுங்க.

தேவிகா தேவையான விவரங்களைப் பூர்த்தி செய்தாள். அறைக்குச் சென்றதும் பையை ஓரமாக வைத்துவிட்டு, முகம் கழுவி உடைகளை மாற்றிக்கொண்டாள். பிறகு செகரட்டேரியட்டுக்குச் செல்லத் தயாரானாள்.

அவள் கிளம்புவதற்கு முன்பு பார்கவிக்கு போன் செய்தாள்.

தேவிகா: மேடம், நான் ஹோட்டலுக்கு வந்துட்டேன். ரூமும் கிடைச்சிடுச்சு. இப்போ செகரட்டேரியட்டுக்குக் கிளம்புறேன்.

பார்கவி: சரி தேவிகா. அங்கே போனதும் என்னைத் தொடர்பு கொள். கூட்டம் முடிஞ்சதும் அடுத்த ஏற்பாடுகளைப் பார்த்துக்கலாம்.

தேவிகா: சரி மேடம்.

தேவிகா கேப் பிடித்து செகரட்டேரியட்டுக்குச் சென்றாள். அங்கே கூட்டம் தொடர்பான பணிகளை கவனித்தாள். அதிகாரிகளிடம் ஆவணங்களை ஒப்படைத்தாள். நிகழ்ச்சி நிரலில் இருந்த மாற்றங்களையும் குறித்துக் கொண்டாள். முதல் நாள் வேலைகள் முடியும் வரை அவள் தொடர்ந்து அங்கேயே இருந்தாள்.

மாலை நேரம் கடந்தபோது கூட்டம் முடிந்தது. மற்ற அதிகாரிகள் தங்களுடைய தங்குமிடங்களுக்குச் செல்லத் தொடங்கினார்கள். தேவிகாவும் தன்னுடைய ஹோட்டலுக்குத் திரும்பத் தயாரானாள்.

அப்போது அவளுடைய போனில் மீண்டும் அழைப்பு வந்தது.

பார்கவி: தேவிகா, இன்னும் செகரட்டேரியட்டில்தானா இருக்க?

தேவிகா: ஆமாம் மேடம். கூட்டம் இப்போதான் முடிஞ்சது. நான் ஹோட்டலுக்குக் கிளம்பப் போறேன்.

பார்கவி: ஒரு முக்கியமான விஷயம் இருக்கு. நீ இப்போ நேரா உனக்காக ஏற்பாடு செய்த ஹோட்டலுக்குப் போகாதே. அமைச்சர் ராமச்சந்திரன் அவர்களும் அங்கே தங்கியிருக்கிறார். கூட்டம் தொடர்பான சில ஆவணங்கள், நாளைய நிகழ்ச்சி ஏற்பாடுகள் பற்றி உன்னிடம் பேச வேண்டியிருக்கிறது.

தேவிகா: அமைச்சரா மேடம்? என்னிடம் பேசணுமா? அதைப் பற்றி அலுவலகத்திலேயே பேசலாமே.

பார்கவி: இப்போ நேரம் ஆகிடுச்சு தேவிகா. நாளைய கூட்டத்துக்கு முன்னாடி சில விஷயங்களைத் தெளிவுபடுத்தணும்னு சொல்லியிருக்கார். நீ அங்கே போய் அவரிடம் பேசிட்டு வா. உனக்காக ஏற்பாடு செய்திருக்கும் அறையிலேயே தங்கிக்கலாம். நாளைக்கு காலையில் நேரத்துக்கு கூட்டத்துக்கு வந்துடு.

தேவிகா சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள். அமைச்சர் ராமச்சந்திரனை நாகர்கோயில் அரசு விழாவில் பார்த்திருக்கிறாள். அங்கே அவர் அவளுடைய நிகழ்ச்சி நடத்தும் திறமையைப் பாராட்டியிருந்தார். இப்போது சென்னையில் அவருடன் அலுவலக விஷயமாகப் பேச வேண்டும் என்று சொன்னதும், அது சாதாரணமான ஏற்பாடுதான் என்று அவள் தன்னைத் தானே சமாதானப்படுத்திக் கொண்டாள்.

தேவிகா: சரி மேடம். நான் அங்கே போய்ப் பேசுறேன். ஆனா நாளைக்கு காலையில் கூட்டத்துக்கு வரணும். அதனால அதிக நேரம் ஆகாமல் திரும்பணும்.

பார்கவி: சரி, நீ போ. அங்கே என்ன செய்யணும்னு சொல்வாங்க.

தேவிகா போனை வைத்தாள். அவள் மனதில் ஏதோ சரியில்லாத உணர்வு எழுந்தது. ஆனாலும் அலுவலகப் பொறுப்பு என்ற எண்ணத்தில், பார்கவி அனுப்பிய முகவரியையும் ஹோட்டல் விவரங்களையும் மீண்டும் பார்த்தாள்.

சென்னையில் தான் முன்பே புக் செய்திருந்த லாட்ஜில் தங்காமல், பார்கவி ஏற்பாடு செய்த வேறொரு ஹோட்டலில் தங்க வந்தது இப்போது வேறு அர்த்தம் பெறத் தொடங்கியது. அவள் அறியாமலேயே அமைச்சர் ராமச்சந்திரனின் திட்டத்துக்குள் அழைத்துச் செல்லப்பட்டிருந்தாள்.

அந்த இரவு, அரசு கூட்டத்துக்காகச் சென்னைக்கு வந்த தேவிகா, சூழ்நிலையின் காரணமாக அமைச்சர் தங்கியிருந்த அதே ஹோட்டலில் தங்க வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டாள்.அங்க தான் அமைச்சர் ராமசந்திரன் இருக்கார். இது தெரியாத தேவிகா. அந்த லாட்ஜ் சென்றாள்.

அவளுக்கு அங்கே என்ன காத்திருக்கிறது என்பது மட்டும் இன்னும் தெரியவில்லை.

தொடரும்...

[olumannan]

Super update

[Devika.k]

Good update siva..?

[Sivamurugan 85]

கருத்து தெரிவித்த நண்பர்களுக்கு எங்களுடைய நன்றிகள். அடுத்த அப்டேட் விரைவில்.

[raasug]

கதை சீராக தன் இலக்கு நோக்கி செல்கிறது ! அடுத்தது நடக்கப் போவது என்ன ? என்ற ஆர்வத்தை தூண்டுகிறது ! சீக்கிரமே அடுத்த பாகத்தை போடுங்க !