꧁༺ అనుమానాల నీడలో … దాగిన నిజాలెన్నో ༻꧂

[12345677889]

జానకి వెంటనే వేలు తీసేసింది. చేయి పూర్తిగా వెనక్కి లాక్కుని, తన ఒడిలో పెట్టుకుంది. “సరే. వద్దంటే వద్దు. తీసేశా,” అంది. తర్వాత పక్కన ఉన్న తువ్వాలుతో వేలు తుడుచుకుంది. తుడుచుకుంటూనే చిన్నగా అంది. “కానీ ఒక్క మాట. నా వేలు తగలగానే అది నోరు తెరిచింది. ఆకలితో ఉన్న పిట్టపిల్ల నోరు తెరిచినట్టు. పాపం దానికి ఆకలి మాత్రం బాగానే ఉంది. ఇంకో చోట ఆకలి ఉండాల్సిన దానికి మాత్రం లేదు.”

శ్రీనివాస్ ఊపిరి గట్టిగా వస్తోంది. అతని పిర్రలు రెండూ ఇంకా చిన్నగా వణుకుతున్నాయి. పుదీనా మంట తగ్గేదాకా అతను తలగడని కొరుకుతున్నట్టు పళ్లు బిగించి పడుకున్నాడు.

జానకి లోపల ఏదో పగలబడి నవ్వుతోంది. ఏదో పగలబడి ఏడుస్తోంది. రెండూ ఒకే గొంతులోంచి. ‘ఆరేళ్లు ఒక బిడ్డ కోసం ఈ మనిషి పక్కన పడుకున్నాను. నా పూకు దగ్గరికి ఈయన చేయి వస్తే, నేను దుప్పటి కింద ఊపిరి బిగబట్టుకుని ఎదురుచూసేదాన్ని. ఆ చేయి ఒక నిమిషం కూడా అక్కడ నిలవలేదు. ఈ రోజు నా వేలు కొన తగలగానే ఈయన వెనక భాగం నోరు తెరిచి పిలుస్తోంది. ఈయన ఒంట్లో ఆకలి ఉన్న ఏకైక చోటు అదే.’

ఆమె మళ్లీ బామ్ పిండుకుని, ఈసారి నిజంగా నడుము మీదే రుద్దడం మొదలుపెట్టింది. నెమ్మదిగా, శ్రద్ధగా, ఒక మంచి పెళ్లాం రుద్దినట్టు. కానీ నోరు మాత్రం ఆగలేదు.

“ఈ రోజు మధ్యాహ్నం సెంటర్‌లో ఆ గాజులావిడ అంది కదా, ‘బావకి డ్యూటీ కంటే మా దగ్గరే ఎక్కువ పని’ అని,” అంది జానకి. “ఇప్పుడు అర్థమైంది ఆ పని ఎంత కష్టమైనదో. ఎంత కష్టపడితే ఇంత నొప్పి వస్తుంది! మీ డ్యూటీలో ముందు నిలబడి కాపలా కాయాలి కదా, మీకు మాత్రం వెనక నుంచే ఎక్కువ ఒత్తిడి వస్తున్నట్టుంది. మీరే చెప్పారుగా ఒకసారి మాధవికి, ‘ఇద్దరు ఒకేసారి మీద పడ్డారు’ అని. నిన్న రాత్రి కూడా ఇద్దరేనా? లేక ఈసారి ఎక్కువ మంది వచ్చారా దొంగలు?”

అతను ఒక్కసారిగా తలగడ మీంచి తల ఎత్తాడు. “దొంగలు అంటే దొంగలే! ఆ రోజు ఏదో జోక్‌గా అన్నా దానితో. నువ్వు ప్రతి మాటకీ…”

“నేనేమన్నా? దొంగలనే అన్నా కదా,” అంది జానకి, భుజాలు ఎగరేస్తూ. “దొంగలు ఎవరి ఇంట్లోనైనా వెనక తలుపు నుంచే దూరతారు. ముందు తలుపు మూసి ఉంటే.”

అతను ఏమీ అనలేకపోయాడు. అతని ముఖం ఎర్రగా కంది, దవడ కండ బిగుసుకుని కదులుతోంది.

అప్పుడే అతను ఒక్కసారిగా వెల్లకిలా తిరిగాడు. నడుము నొప్పి గుచ్చుకున్నా లెక్క చేయకుండా. ఆమె చూపు నుంచి తన వెనక భాగాన్ని దాచుకోవాలన్న తొందరలో. తిరిగేటప్పుడు తొడల దగ్గర ముడుచుకుని ఉన్న లుంగీ పూర్తిగా విడిపోయి పరుపు మీద పరుచుకుంది.

ఇప్పుడు అతను ఆమె ముందు వెల్లకిలా, నగ్నంగా పడుకుని ఉన్నాడు.

జానకి చూపు అతని ముఖం మీంచి ఛాతీ మీదుగా, కొంచెం బయటికి వచ్చిన పొట్ట మీదుగా కిందికి జారింది. తొడల మధ్య, నల్లని వెంట్రుకల పొద మధ్యలో, అతని మొడ్డ ముడుచుకుని పడుకుని ఉంది. పొట్టిగా, మెత్తగా, ముందు చర్మం కొన మీదికి పూర్తిగా కప్పుకుని, ఒక పక్కకి ఒరిగి తొడకి ఆనుకుని. కింద వట్టలు రెండూ చిన్నగా, బిగుసుకుని పైకి ముడుచుకుపోయాయి. బామ్ ఘాటు గాలికి ఆ చోటు కూడా చల్లబడినట్టు ఇంకా చిన్నదైపోయింది.

“అబ్బా,” అంది జానకి, నెమ్మదిగా. “వెనక అంత పెద్ద గాయం. ముందు చూస్తే ఇది ఏ గొడవా తెలియనట్టు ముడుచుకుని నిద్రపోతోంది.”

అతను చేతులతో దాన్ని కప్పుకోబోయాడు. జానకి అతని చేతి కంటే ముందే తన చేయి పెట్టింది. బామ్ తుడుచుకున్న పొడి వేళ్లతో దాన్ని మెల్లగా పట్టుకుంది. అతను ఆమె మణికట్టు పట్టుకున్నాడు. కానీ దాన్ని పక్కకి తోయలేదు. అలాగే పట్టుకుని ఉండిపోయాడు. ఆమె కళ్లు అతని కళ్లలోకి చూశాయి. ఒక్క క్షణం. అతని వేళ్లు ఆమె మణికట్టు మీంచి వదులై, పరుపు మీదికి జారాయి.

ఆమె చేతిలో అది వెచ్చని, మెత్తని ముద్దలా ఉంది. బొటనవేలు, చూపుడువేలు, మధ్య వేలు, ఈ మూడు వేళ్ల మధ్యలోనే అది మొత్తం దాక్కుంది. నాలుగో వేలికీ, చిటికెన వేలికీ పట్టుకోవడానికి ఏమీ మిగల్లేదు.

“చూడండి,” అని ఆమె దాన్ని అరచేతిలో అటూ ఇటూ ఒరిగించి చూపించింది. “మూడు వేళ్లు చాలు దీనికి. నా చిటికెన వేలు ఖాళీగా గాల్లో ఉంది. పాపం, దానికి పనే లేదు.”

“జానకీ, చాలు…”

“చాలు అంటే ఆపేస్తా,” అంది ఆమె వెంటనే, వేళ్లు కదలకుండా ఆపి. “ఆపనా?”

అతను సమాధానం చెప్పలేదు. అతని గొంతు కదిలింది. మాట రాలేదు. చూపు సీలింగ్ ఫ్యాన్ మీదికి తిప్పుకున్నాడు.

“ఆపమనలేదు కదా. సరే,” అని ఆమె మళ్లీ వేళ్లు కదిలించింది. ముందు చర్మాన్ని కొంచెం వెనక్కి జరిపింది. లోపల నుంచి ఒక చిన్న, లేత గులాబీ రంగు కొన బెదురుగా బయటికి తొంగిచూసింది. తడి లేదు. బిగువు లేదు. ఆమె వేలు వదలగానే చర్మం మళ్లీ ముందుకి జారి దాన్ని కప్పేసింది.

“మీ స్టేషన్‌కి పై ఆఫీసర్ వస్తే అందరూ లేచి నిలబడి సెల్యూట్ కొడతారు కదా,” అంది జానకి. “ఈ ఇంటికి ఆఫీసర్ని నేను. నేను చేయి పెట్టి నిద్ర లేపినా కూడా ఇది కళ్లు తెరవట్లేదు. డ్యూటీలో కూర్చుని నిద్రపోయే security ఇది. మీ  officer గారు చూస్తే మెమో ఇచ్చి సస్పెండ్ చేసేవాడు దీన్ని.”

శ్రీనివాస్ పళ్లు బిగించాడు. అతని పొట్ట కండలు ఒక్కసారి బిగుసుకున్నాయి. కానీ ఆమె చేతిలోనిది మాత్రం కదల్లేదు.

“మీ బెల్ట్‌కి రివాల్వర్ పెట్టుకోరు కదా మీరు, security కాబట్టి,” అని ఆమె కొనసాగించింది. దాని కొనని చిటికెన వేలితో పైకి లేపి, వదిలేసింది. అది తొడ మీద చిన్నగా టప్ మని పడింది. “మంచిదే. ఇది చూశాక అర్థమైంది. మీకు ఇచ్చిన తుపాకీ ఇదొక్కటే. దీనికి గుండు లేదు, మందు తడిసిపోయింది, ట్రిగ్గర్ నొక్కినా పేలదు. పిల్లలు జాతరలో కొనుక్కునే క్యాప్ తుపాకీ కూడా దీనికంటే గట్టిగా టప్ మంటుంది.”

“చాలు జానకీ, ఎందుకు ఇలా…”

“ఆపమంటారా?” అని ఆమె మళ్లీ అడిగింది. ఈసారి చేయి పూర్తిగా తీసేసింది.

అతను ఆమె వైపు చూశాడు. ఆమె చేయి తీసిన చోటు మీద అతని చూపు నిలిచిపోయింది. ఆ చూపులో ఏదో అడుగుతున్నట్టు ఉంది. అది ఏంటో అతనికే తెలియనట్టు.

తర్వాత ఆ చూపు ఒక్కసారిగా మారింది. అవమానం కోపంగా, కోపం ఏదో మొండితనంగా మారింది. అతను మోచేతి మీద పైకి లేచి, ఆమె నడుము చుట్టూ చేయి వేసి గట్టిగా తన మీదికి లాక్కున్నాడు. ఆమె అతని ఛాతీ మీద వాలింది. గాజులు గలగలమన్నాయి.

“చాలు నీ వెటకారం,” అని అతను ఆమె చెవిలో బొంగురుగా అన్నాడు. “సస్పెండ్ చేయాలా? గుండు లేదా? ఇప్పుడు చూపిస్తా ఎవరి తుపాకీ పేలుతుందో. పడుకో.”

జానకి అతని ముఖంలోకి తేరిపార చూసింది. ఆ కళ్లలో కోరిక లేదు. భయం ఉంది. పెళ్లాం ముందు తల ఎత్తుకోవాలనే ఆరాటం ఉంది. ఆమె ఏమీ అనలేదు. అతన్ని నెట్టలేదు. పరుపు మీద వెల్లకిలా జారి పడుకుంది. ఆమెకే ఆశ్చర్యంగా, ఆమె చేతులే నైటీని తొడల మీంచి నడుము దాకా పైకి లాగాయి. లోపల ఏమీ వేసుకోలేదు. ఆమె రెండు తొడలూ నెమ్మదిగా విచ్చుకున్నాయి.

‘చూద్దాం. ఈ రోజైనా,’ అని ఒక చిన్న, మొండి ఆశ ఆమెలో తల ఎత్తింది. ఆ ఆశ మీద ఆమెకే కోపం వచ్చింది.

శ్రీనివాస్ నడుము నొప్పితో మూలుగుతూనే ఆమె తొడల మధ్యకి జరిగి మోకాళ్ల మీద కూర్చున్నాడు. నైట్ ల్యాంప్ వెలుగులో ఆమె పూకు కనిపించింది. ఉబ్బిన రెండు పెదాలు, వాటి మధ్య చీలికలో ఒక సన్నని తడి మెరుపు. ఆ తడి ఎప్పుడు మొదలైందో ఆమెకే తెలియదు. బహుశా అతని బొక్క మీద వేలు పెట్టినప్పుడు అతని ఒళ్లు ఎగిరిన క్షణంలో. లేదా నిన్న రాత్రి మిల్లు సందులో ఆ బైక్ కుర్రాడి గొంతు ‘ఈ వెనక సైడ్ దాగదు’ అన్నప్పుడు మొదలైనది ఇంకా ఆరకుండా లోపలే ఉండిపోయిందేమో.

[12345677889]

అతను తన మొడ్డని రెండు వేళ్లతో పట్టుకుని ఆమె పూకు మీద పెట్టాడు. మెత్తని కొన ఆమె పెదాల మీద తడిగా తగిలింది. అతను దాన్ని పై నుంచి కిందికి, కింద నుంచి పైకి చీలిక వెంట రుద్దాడు. ఆమె తడి దానికి అంటుకుని మెరిసింది. ఒకసారి. రెండుసార్లు. మూడుసార్లు. అతని నుదుటి మీద చెమట పట్టింది. ఆమె పెదాల వేడి తగిలినా అది గట్టిపడలేదు. ఇంకా వంగి, ఆమె పూకు మీద ఒక తడిసిన తాడు ముక్కలా పడి ఉంది.

“ఉండు… ఉండు…” అని అతను గొణుక్కున్నాడు. ఎవరితో అంటున్నాడో తెలియదు. ఆమెతోనా, దానితోనా.

అతను దాని మొదలుని బొటనవేలు, చూపుడువేలు మధ్య గట్టిగా పిండి, మిగతా భాగాన్ని ఒక గట్టి కర్రలా నిలబెట్టాలని చూశాడు. పిండిన చోట కొంచెం బిగువు వచ్చింది. కొన కొంచెం ఉబ్బింది. ఆ ఉబ్బిన కొనని ఆమె పూకు బొక్క మీద పెట్టి, వేళ్లతోనే లోపలికి నెట్టాడు. కొన ఆమె తడి పెదాలని కొంచెం విడదీసి, ఒక అంగుళం లోపలికి జారింది.

జానకి కళ్లు సగం మూసుకున్నాయి. ఆమె పూకు లోపలి గోడలు తెలియకుండానే ఆ కొన చుట్టూ బిగుసుకున్నాయి. ఎన్ని నెలలైంది అక్కడ ఏదైనా తగిలి. ఆ బిగుసుకోవడం ఆమెకి కూడా ఆగకుండా వచ్చింది. ఆమె కాలి వేళ్లు పరుపు మీద ముడుచుకున్నాయి.

ఆ బిగువుకే అది బయటికి తోసుకొచ్చింది.

ఆమె లోపలి కండలు ఒక్కసారి బిగుసుకుని వదలగానే, అతని మెత్తని కొన తడిలో జారి, టప్ మని బయటికి పడింది. ఆమె పూకు పెదాల మీంచి జారి, ఆమె తొడ లోపలి వైపు ఒక తడి గీత గీస్తూ పక్కకి ఒరిగిపోయింది.

శ్రీనివాస్ దాన్ని మళ్లీ పట్టుకున్నాడు. మళ్లీ పిండాడు. మళ్లీ కొనని పెట్టి నెట్టాడు. ఈసారి సగం అంగుళం కూడా వెళ్లలేదు. ఆమె పెదాల మధ్యలోనే అది వంగి, ముడుచుకుని, తన బరువుకే కిందికి జారింది. అతని వేళ్ల మధ్య ఒక తడి కొవ్వొత్తి వత్తిలా వేలాడింది.

ఆ క్షణంలో జానకి చెవిలో ఒక గొంతు మోగింది. గోడౌన్‌లో గాజుల కొజ్జా నోరు తుడుచుకుంటూ అన్న మాట. ‘ఛీ, దీనికి ఎంత లాలాజలం పోసినా ప్రాణం రాదే. ఇది పూకుకి పనికిరాదు, మా గుద్దలకే పనికొస్తుంది.’

ఆ మాట గుర్తు రాగానే ఆమె పొట్టలోంచి ఏదో పైకి తన్నుకొచ్చింది.

ముందు ఆమె ముక్కులోంచి ఒక చిన్న గాలి బుడగలా బయటికి వచ్చింది. తర్వాత ఆమె భుజాలు ఊగాయి. ఆమె చేయి నోటి మీదికి వెళ్లింది. ఆపలేకపోయింది. నవ్వు ఆమె వేళ్ల సందుల్లోంచి చిన్న చిన్న ముక్కలుగా జారి బయటికి వచ్చింది. పక్క గదిలో అమ్మానాన్నలు ఉన్నారని గుర్తొచ్చి ఆమె తలగడ కొసని పళ్లతో కరిచి పట్టుకుంది. అయినా నవ్వు ఆగలేదు. ఆమె పొట్ట ఎగిరెగిరి పడుతోంది. నవ్వుతో పాటు కళ్లలోంచి నీళ్లు కారి చెవుల వైపు జారాయి. ఆ నవ్వుకి ఆమె పూకు కూడా ఊగుతోంది. దాని పెదాల మధ్య ఇంకా అంటుకుని ఉన్న అతని కొన ఆ ఊపుకి పూర్తిగా జారిపోయి పరుపు మీద పడింది.

శ్రీనివాస్ మోకాళ్ల మీదే బిగుసుకుపోయాడు.

ఆ నవ్వు అతనికి ఏ తిట్టు కంటే ఎక్కువ తగిలింది. అతని చేయి తొడల మధ్య వేలాడుతున్న దాన్ని వదిలేసింది. భుజాలు లోపలికి ముడుచుకున్నాయి. ఎండకి నల్లబడిన అతని ముఖం మీద చెవుల దాకా ఎరుపు పాకింది. ఛాతీ మీద చెమట బొట్లు నైట్ ల్యాంప్ వెలుగులో మెరుస్తున్నాయి. అతని పెదవి ఒక పక్క వణికింది.

“నవ్వుతున్నావా?” అన్నాడు. గొంతు విరిగింది.

“సారీ… సారీ…” అంది జానకి, నవ్వు మధ్యలోనే. కళ్లు తుడుచుకుంటూ. “ఏం లేదు. ఏదో గుర్తొచ్చింది.”

“ఏం గుర్తొచ్చింది?”

“సూదిలో దారం,” అంది జానకి. ఇంకా ఊపిరి సర్దుకుంటూ. “అమ్మ చీరకి కుట్టు వేయాలని సూదిలో దారం ఎక్కించబోయా. దారం కొస నోట్లో పెట్టి తడిపా. తడి ఎక్కువై కొస ముడుచుకుపోయింది. ఎంత నెట్టినా సూది బొక్కలోకి వెళ్లలేదు. బొక్క పెద్దదైనా, దారం గట్టిగా లేకపోతే ఎక్కదు కదా. అదే గుర్తొచ్చి నవ్వొచ్చింది.”

ఆమె మళ్లీ నవ్వింది. ఈసారి చిన్నగా. కానీ ఆ చిన్న నవ్వు ఇందాకటి పెద్ద నవ్వు కంటే పదునుగా ఉంది.

“తలుపు తెరిచి పెట్టాను. గుమ్మం దాకా వచ్చిన అతిథి చెప్పులు విప్పి లోపలికి రాకుండానే వెనక్కి తిరిగి వెళ్లిపోయాడు,” అంది ఆమె, తన తొడల మధ్య తడిని రెండు వేళ్లతో తాకి చూసుకుంటూ. “పాపం, ఈ ఇంటి గుమ్మం అతనికి పెద్దదైపోయిందేమో. అతనికి అలవాటైన గుమ్మం ఇంకా సన్నగా, ఇంకా వెనకగా ఉంటుందేమో.”

శ్రీనివాస్ ఒక్కసారిగా ఆమె వైపు చూశాడు. అతని కళ్లలో అవమానం మధ్యలో భయం తళుక్కుమంది.

“ఏంటి నువ్వు అనేది?”

“అతిథి గురించి,” అంది జానకి. “మా అమ్మ చెప్తుంది కదా, ఇంటికి వచ్చిన అతిథికి కాళ్లకి నీళ్లు ఇవ్వాలి అని. నేను నీళ్లు కూడా ఇచ్చాను. చూడు, ఎంత తడిగా ఉందో.” ఆమె తడి వేళ్లని అతని ముఖం ముందు క్షణకాలం పెట్టి, మళ్లీ తీసేసింది. “అతిథికే దాహం లేదు.”

అతను మోకాళ్ల మీంచి పక్కకి కూలి, వెల్లకిలా పడ్డాడు. ఒక చేయి కళ్ల మీద పెట్టుకున్నాడు. నడుము నొప్పికి ‘స్స్’ అనే ఊపిరి వచ్చింది. అది నొప్పి వల్ల వచ్చిందో, ఇంకేదో వల్ల వచ్చిందో ఆమెకి అర్థం కాలేదు.

జానకి లేచి కూర్చుంది. నైటీ ఇంకా నడుము దగ్గరే ముడుచుకుని ఉంది. ఆమె అతని పక్కకి జరిగి, అతని తొడల దగ్గర మోకాళ్లు మడిచి కూర్చుంది. ఫ్యాన్ గాలికి ఆమె వదులు ముడి జారి, జుట్టు వీపు మీద బరువుగా పరుచుకుంది. కొన్ని పాయలు ముందుకి జారి అతని పొట్ట మీద పడ్డాయి.

“సరే, మీరు పడుకోండి,” అంది. గొంతు ఇప్పుడు మెత్తగా ఉంది. ఆ మెత్తదనం ఇందాకటి నవ్వు కంటే భయంకరంగా ఉంది. “మీరు అలసిపోయారు. రాత్రంతా డ్యూటీ, పొద్దుటి నుంచి నడుము నొప్పి, మధ్యాహ్నం సెంటర్‌లో ఆ గాజులావిడ గోల. ఈ రోజు ఇక్కడి డ్యూటీ నేనే చేస్తా. దీనికి ప్రాణం ఉందో లేదో నేనే చూస్తా.”

అతను కళ్ల మీంచి చేయి తీశాడు. ఆమె వైపు చూశాడు.

“వద్దంటే ఒక్క మాట చెప్పండి. వదిలేస్తా,” అంది జానకి. ఆమె చేయి అతని తొడ మీద ఆగి ఉంది. ఇంకా అక్కడికి వెళ్లలేదు.

అతని గొంతు ఒకసారి కదిలింది. పెదవులు విడిపోయాయి. “చెయ్యి,” అన్నాడు. అంత చిన్నగా, ఫ్యాన్ శబ్దంలో దాదాపు కలిసిపోయేంత చిన్నగా.

“వినిపించలేదు.”

“చెయ్యి జానకీ.”

జానకి పెదవుల మూల ఒక నవ్వు వచ్చి ఆగింది. ఆమె చేయి అతని తొడ మీంచి నెమ్మదిగా జారి, ఆ మెత్తని ముద్దని మళ్లీ వేళ్ల మధ్యకి తీసుకుంది. ఈసారి మూడు వేళ్లు కూడా వాడలేదు. బొటనవేలు, చూపుడువేలు మాత్రమే. ఆ రెండు వేళ్లతో ఉంగరంలా చేసి దాని చుట్టూ వేసింది. ఉంగరం చుట్టూ కలిసిపోయింది. ఇంకా సందు మిగిలింది.

“చూడండి,” అని ఆమె ఆ ఉంగరాన్ని అతని కళ్ల ముందుకి కనిపించేలా కొంచెం పైకి ఎత్తింది. “పెళ్లిలో మీరు నా వేలికి తొడిగిన ఉంగరం గుర్తుందా? దానికంటే ఇది సన్నం. ఆ ఉంగరమే దీనికి వదులు అవుతుంది. తొడిగితే జారి కింద పడుతుంది.”

ఆమె ఉంగరాన్ని నెమ్మదిగా పైకీ కిందికీ కదిలించడం మొదలుపెట్టింది. ముందు చర్మం ఆమె వేళ్లతో పాటే కొన మీదికి వచ్చి, మళ్లీ కిందికి దిగుతోంది. దిగినప్పుడల్లా ఆ లేత గులాబీ కొన కాస్త బయటికి తొంగిచూసి, మళ్లీ దాక్కుంటోంది. గట్టిదనం లేదు. పైకి ఎత్తితే పైకి, వదిలితే కిందికి. ఆమె వేళ్లు ఒక మెత్తని పిండి ముద్దని లాగుతున్నట్టు ఉన్నాయి.

“అబ్బా…” అని శ్రీనివాస్ మూలిగాడు. అతని నడుము పరుపు మీంచి కొంచెం లేచింది.

“అబ్బా అనడానికి మీకు ఏమైనా తగిలిందా? నాకు చేతిలో ఏమీ తగలట్లేదు,” అంది జానకి. “ఇది మొడ్డ కాదు. జాతరలో పిల్లలు ఊదే రబ్బరు బూర. ఊదితే కాసేపు ఉబ్బుతుంది. గాలి వదలగానే ముడుచుకుపోతుంది. దీనికి ఆ కాసేపు ఉబ్బడం కూడా రాదు.”

అతని తొడలు ఆమె మాటలకి వణికాయి. ఆమె వేళ్ల కింద అది కొంచెం కదిలింది. గట్టిపడటం కాదు. ఒక చిన్న ఉలికిపాటు. తర్వాత మళ్లీ మెత్తబడింది.

ఆమె వేగం కొంచెం పెంచింది. ఆ కదలికకి ఆమె చేతి గాజులు రెండూ ఒకదానికొకటి తగిలి గలగలమన్నాయి.

ఆ గలగల వినగానే శ్రీనివాస్ ఒళ్లంతా ఒక్కసారిగా బిగుసుకుంది. అతని కళ్లు చటుక్కున తెరుచుకుని ఆమె మణికట్టు మీద ఆగాయి. అదే క్షణంలో ఆమె వేళ్ల మధ్య అది ఇంతకుముందు కంటే కొంచెం గట్టిగా ఎగిరింది. ఒక్కసారి. తర్వాత ఇంకోసారి.

జానకి అది గమనించింది. ఆమె చేయి ఆపకుండానే మణికట్టుని కావాలనే ఇంకోసారి విదిలించింది. గాజులు మళ్లీ గలగలమన్నాయి. మళ్లీ అతని నడుము ఎగిరింది. మళ్లీ ఆమె వేళ్ల మధ్య ఒక చిన్న ఉలికిపాటు.

ఆమె కడుపులో ఏదో చల్లగా జారింది. గోడౌన్‌లో గాజుల కొజ్జా అతని ముందు మోకాళ్ల మీద కూర్చుని ఈ మెత్తని దాన్ని నోట్లోకి తీసుకున్నప్పుడు, ఆ కొజ్జా చేతి గాజులు అతని తొడలకి తగిలి ఎలా గలగలమన్నాయో ఆమెకి గుర్తుంది. ఆ చప్పుడు ఈయన ఒంటికి ఇప్పుడు ఆడదాని స్పర్శ కంటే బాగా గుర్తుంది.

“అరె,” అంది జానకి, ఆశ్చర్యం నటిస్తూ. “నా చేతికి కదలని ఈ పిల్లి, నా గాజుల చప్పుడుకి చెవులు నిక్కబెట్టిందే. ఆడదాని చేయి తగిలితే లేవదు, గాజుల గలగల వినిపిస్తే కదులుతుంది అన్నమాట. విచిత్రమైన పిల్లి. ఏ ఇంటి పాలు తాగి పెరిగిందో.”

“అది… అది నువ్వు ఊపుతున్నావని… గాజులకి కాదు…” అని అతను తడబడ్డాడు.

“నేను ఇందాకటి నుంచి ఊపుతూనే ఉన్నా. అప్పుడు కదల్లేదు,” అంది జానకి. ఈసారి గాజుల్ని ఇంకోసారి కావాలని గలగలలాడించింది. “పెళ్లికి కొత్త గాజులు వేసుకున్నా. ఆ చప్పుడు మీకు బాగా నచ్చినట్టుంది. రేపు మోచేతుల దాకా మట్టి గాజులు తొడుక్కుంటా. అప్పుడైనా ఇది నిలబడుతుందేమో చూద్దాం.”

అతని ముఖం ఒక్కసారిగా పాలిపోయింది. ‘మోచేతుల దాకా మట్టి గాజులు.’ మధ్యాహ్నం సెంటర్‌లో కారు కిటికీ మీద ఆనిన ఆ చేతులు. అతను ఆమె కళ్లలోకి చూశాడు. ఆమె కళ్లు అతని తొడల మధ్యే ఉన్నాయి. పెదవుల మీద ఏ భావమూ లేదు. ‘ఇది యాదృచ్ఛికమే. కొత్త గాజులు వేసుకుంది అంతే. దానికి ఏం తెలుసు?’ అని అతను తనకు తానే చెప్పుకున్నాడు. కానీ ఆ మాటలు అతని గుండె దడని ఆపలేదు.

జానకి ఊపుతూనే ఉంది. ఆమె మణికట్టు నొప్పి పెడుతోంది. అయినా ఆపలేదు. ఆమె తొడల మధ్య ఇంకా తడి ఆరలేదు. అతన్ని ఇలా తన చేతిలో పెట్టుకుని, అతని ముఖం మీద ఆ పాలిపోవడాన్ని చూస్తుంటే, ఆ తడి తగ్గకపోగా ఇంకా పెరుగుతోంది. అది ఆమెకే వింతగా ఉంది. ‘ఇతని మొడ్డ నన్ను ఎప్పుడూ తడపలేదు. ఈ రోజు ఇతని అవమానం నన్ను తడుపుతోంది.’

ఆ ఆలోచనతో పాటే ఆమెకి ఇంకో ఆలోచన వచ్చింది. ‘ఈ ముక్కుకి ఒక్కసారి ఆడదాని వాసన చూపించాలి. పెళ్లాం వాసన. దానికైనా ఈ రక్తంలో ఏమైనా కదులుతుందేమో చూడాలి.’

ఆమె ఎడమ చేయి తన తొడల మధ్యకి వెళ్లింది. రెండు వేళ్లు తన పూకు పెదాల మధ్య జారాయి. లోపల వెచ్చగా, జారుగా ఉంది. వేళ్లు ఒక అంగుళం లోపలికి దూరి, తడితో నిండి బయటికి వచ్చాయి. ఆ రెండు వేళ్ల మధ్య ఒక సన్నని తీగ సాగి నైట్ ల్యాంప్ వెలుగులో మెరిసింది. ఉప్పగా, కొంచెం పుల్లగా, వెచ్చగా, ఆమె ఒంటి వాసన.

ఆమె ఆ వేళ్లని అతని ముక్కు కిందికి తెచ్చింది.

“ఇది పీల్చండి,” అంది. గొంతు తగ్గించి, దాదాపు గుసగుసగా. “ఇదే ఆడదాని వాసన. మీ పెళ్లాం వాసన. ఇన్నేళ్లుగా మీ పక్కనే ఉంది. మీరు ఒక్కసారి కూడా దగ్గరగా పీల్చి చూడలేదు. ఈ రోజు ఒక్కసారి పీల్చండి. దీనికైనా మీ కింద ఏమైనా కదులుతుందేమో చూద్దాం.”

ఆ వాసన ముక్కుకి తగలగానే శ్రీనివాస్ ముఖం చిట్లించుకుంది. ముక్కు పుటాలు ముడుచుకున్నాయి. అతను తల పక్కకి తిప్పేశాడు.

“ఛీ… తియ్యి. వద్దు,” అన్నాడు.

జానకి వెంటనే చేయి వెనక్కి తీసుకుంది. ఆ వేళ్లని తన తొడ మీదే తుడుచుకుంది. “సరే. తీసేశా,” అంది.

కానీ ఆ ‘ఛీ’ ఆమె గుండెల్లో ఒక ముల్లులా దిగింది. ఆ ముల్లు దిగిన చోటు నుంచి ఒక దృశ్యం పైకి లేచింది.

పాత గోడౌన్. పైకప్పు రంధ్రం నుంచి స్తంభంలా పడిన ఎండ. గోనెసంచుల మీద వంగిన ముక్కుపుడక కొజ్జా నల్లని పిర్రలు. ఆ పిర్రల మధ్య ఇదే ముక్కు. చెమట, ఉప్పు కలిసిన ఆ ఘాటు వాసన కొట్టినా వెనక్కి తగ్గని ఇదే ముక్కు. ‘ఏం రుచే నీ గుద్ద. ఇంకా దగ్గరికి నొక్కు’ అని తనే ఆ పిర్రల్ని తన ముఖానికి లాక్కున్న ఇదే నోరు. తర్వాత గాజుల కొజ్జా ముందు ఆకలిగా తెరుచుకున్న ఇదే నోరు. ఆ మొడ్డని గొంతు దాకా దించుకుని, కళ్లలో నీళ్లు కారుతున్నా ఆపని ఇదే నోరు. ఆ రసాన్ని రెండుసార్లు గొంతు కదిలించి మింగి, ఖాళీ నాలుకని గర్వంగా చూపించిన ఇదే నోరు.

[12345677889]

ఆ నోరు ఇప్పుడు తన పెళ్లాం పూకు వాసనకి ‘ఛీ’ అంది.

జానకి చేయి అతని మెత్తని మొడ్డ మీద బిగుసుకుంది. ఈసారి ఊపడం వేగమైంది. ఆమె పళ్లు బిగుసుకున్నాయి.

“ఛీ అన్నారా?” అంది ఆమె. గొంతు మెత్తగానే ఉంది. కానీ ప్రతి మాటా ఒక్కో చెంపదెబ్బలా పడుతోంది. “పెళ్లాం వాసనకి ఛీ. ఇన్నేళ్ల కాపురానికి ఛీ. బాగుంది. ఇంట్లో వండిన అన్నం వాసనకే కడుపులో తిప్పే వాళ్లు ఉంటారని విన్నా. వాళ్లకి ఇంటి వంట ఎప్పుడూ చప్పగా ఉంటుంది. బయట ఎవరో ఎంగిలి చేసిన పళ్లెం దొరికితే మాత్రం, అడుగున మిగిలిన చివరి మెతుకు కూడా నాకి నాకి తింటారు.”

అతని ఒళ్లు ఆమె చేతి కింద ఒక్కసారి వణికింది. అతను ఏమీ అనలేదు. కళ్లు మూసుకున్నాడు.

“మీ నోరు చూస్తే నాకు ఏమనిపిస్తుందో తెలుసా?” అని ఆమె కొనసాగించింది. ఆమె బొటనవేలు దాని కొన మీద గుండ్రంగా తిప్పుతోంది. “ఏం పెట్టినా మింగేసే నోరులా ఉంటుంది. ఏ రుచి అయినా వెగటు పడని నాలుకలా ఉంటుంది. అలాంటి నోటికి పెళ్లాం వాసన మాత్రం ఛీ. పాపం, మీ నాలుకకి ఏ రుచులు అలవాటయ్యాయో, ఏ ఊరి నీళ్లు తాగిందో.”

“జానకీ… ప్లీజ్…” అని అతను గొణిగాడు. ఆ ‘ప్లీజ్’ ఆపమని కాదు. అతని నడుము ఆమె చేతి వైపే పైకి లేస్తోంది.

“ప్లీజ్ అంటే ఆపమనా? ఊపమనా? చెప్పండి,” అంది జానకి, చేయి కదలకుండా ఆపి.

అతని నడుము ఆగిన ఆమె చేతిలోకే ఇంకోసారి తోసుకుంది. “ఆపకు… ఆపకు జానకీ…”

“ఆపను. కానీ ముందు మీ నోటితో మీరే చెప్పండి,” అంది ఆమె, మళ్లీ నెమ్మదిగా కదిలిస్తూ. “ఇది ఏంటి? మీ పెళ్లాం చేతిలో ఉన్నది ఏంటి?”

“నా… నాది…”

“మీది ఏంటి? మొడ్డా?”

“కాదు…” అతని గొంతు విరిగింది. కళ్ల కొసల నుంచి ఒక తడి మెరుపు జారి కణత మీదుగా తలగడలోకి ఇంకింది. “చిన్నది… మెత్తనిది… పనికిరానిది… పెళ్లాం పూకులో నిలవని చిన్న ముక్క…”

“ఇంకా?”

“నేను… మగాణ్ణి కాదు… నీ ముందు తల ఎత్తలేని పనికిమాలిన మొగుణ్ణి… ఆపకు…”

జానకి గుండె ఒక్కసారి గట్టిగా కొట్టుకుంది. ఆ మాటలు గోడౌన్‌లో అతని నోట్లోంచి వచ్చిన మాటల్ని ఆమెకి గుర్తు చేశాయి. ‘నేను మీ గుద్దలంజకొడుకుని… మీ మొడ్డల మీద ఊరేగే రంకుమగాణ్ణి.’ ఆ రోజు అతను ఆ మాటలు నవ్వుతూ, ఊగుతూ, సంతోషంగా అన్నాడు. ఈ రోజు ఏడుస్తూ అంటున్నాడు. కానీ రెండు రోజులూ అతని ఒంటికి ఆ మాటలే కావాలి. తనని తాను దిగజార్చుకున్నప్పుడే అతని ఒంట్లో ఏదో కదులుతోంది.

“మంచిది. నిజం చెప్పారు,” అంది జానకి. ఆమె వేళ్లు ఇప్పుడు వేగంగా కదులుతున్నాయి. గాజులు ఆగకుండా గలగలమంటున్నాయి. ఆ చప్పుడు ఫ్యాన్ కిర్రుతో కలిసి గదంతా తిరుగుతోంది. “మీ స్టేషన్‌లో నిజం చెప్పినోళ్లకి శిక్ష తగ్గిస్తారు కదా. మీకు కూడా తగ్గిస్తా. ఈ రోజు మీ పెళ్లాం చేతిలోనే కార్చుకోనిస్తా. గట్టిపడకపోయినా పర్వాలేదు. పడుకునే కార్చుకోండి. మీకు అదే అలవాటు కదా.”

అతని నడుము పరుపు మీంచి ఎగిరింది. రెండు చేతులూ దుప్పటిని పిడికిట్లో బిగించాయి. కాలి వేళ్లు ముడుచుకున్నాయి. అతని పొట్ట కండలు గట్టిగా లోపలికి ముడుచుకుపోయాయి. గొంతులోంచి “హ్… హ్హ… హా…” అని ముక్కలు ముక్కలుగా ఊపిరి వచ్చింది.

ఆమె చేతిలోని దానికి మాత్రం ఏమీ కాలేదు. అది ఇంకా మెత్తగానే ఉంది. ఆమె వేళ్ల మధ్య వంగిపోతూనే ఉంది.

అప్పుడే దాని కొనలోంచి ఏదో జారింది.

చిమ్మడం కాదు. ఎగరడం కాదు. ఒక్క చుక్క. తర్వాత ఇంకో చుక్క. నీళ్లలా పల్చగా, తెల్లగా కూడా లేకుండా, కొంచెం మసకగా. ఆమె బొటనవేలి మీద జారి, ఆమె వేళ్ల సందులోకి కారింది. మూడో చుక్క దాని కొన మీదే నిలిచి, వణికి, కిందికి వెంట్రుకల్లోకి జారిపోయింది. దాని వెనక ఇంకేమీ రాలేదు.

అతని నడుము పరుపు మీద కూలిపోయింది. ఊపిరి వేగంగా, అతుకుల్లేకుండా వస్తోంది. ఆమె చేతిలోనిది ఇంకా ముడుచుకుపోయి, ఆమె వేళ్ల మధ్య నుంచి జారి తొడ మీదికి ఒరిగిపోయింది. ఒక్క క్షణం కూడా గట్టిపడకుండానే.

జానకి తన వేళ్ల వైపు చూసింది. ఆ రెండు మూడు పల్చని చుక్కలు నైట్ ల్యాంప్ వెలుగులో మెరుస్తున్నాయి. గోడౌన్‌లో గాజుల కొజ్జా వేళ్ల మీద కారిన ‘నీళ్ల చుక్కల్లాంటి రసం’ గుర్తొచ్చింది. ‘ఆ రోజు దాని చేతిలో రెండు ఊపులకి కనీసం సగం లేచి కారింది. ఈ రోజు పెళ్లాం చేతిలో అసలు లేవకుండానే కారింది. ఆ కొజ్జా చేతికి వచ్చిన సగం గౌరవం కూడా నా చేతికి రాలేదు.’

ఆమె ఆ వేళ్లని అతని తొడ మీదే, అతని లుంగీ అంచు మీదే నెమ్మదిగా తుడిచింది. ఒకసారి. ఇంకోసారి. ఎంత నెమ్మదిగా అంటే, అతను కళ్లు తెరిచి ఆ తుడవడాన్ని చూసేంత నెమ్మదిగా.

“అయిపోయిందా?” అని అడిగింది. “ఇదేనా మొత్తం? నా వేళ్లు తడవడానికి కూడా సరిపోలేదు. చెమట చుక్క దీనికంటే పెద్దగా ఉంటుంది.”

అతను సమాధానం చెప్పలేదు. ఒక చేయి మళ్లీ కళ్ల మీదికి వెళ్లింది. అతని ఛాతీ పైకీ కిందికీ ఎగురుతోంది. అతని పెదవులు వణుకుతున్నాయి.

గదిలో ఫ్యాన్ కిర్రు తప్ప ఏ శబ్దమూ లేదు. పక్క గదిలోంచి నాన్న గురక మళ్లీ మొదలైంది. గోడ గడియారం ముల్లు పదకొండు దాటింది.

జానకి నైటీని కిందికి లాక్కుని, మంచం అంచున కూర్చుంది. జుట్టుని రెండు చేతులతో ఎత్తి మళ్లీ ముడి వేసుకుంది. ఆ కదలికకి గాజులు ఇంకోసారి మెల్లగా మోగాయి. ఈసారి శ్రీనివాస్ కదల్లేదు. కానీ అతని వేళ్లు దుప్పటి మీద ఒక్కసారి ముడుచుకున్నాయి.

చాలాసేపటికి అతను కళ్ల మీంచి చేయి తీశాడు. కళ్లు ఎర్రగా ఉన్నాయి. కనురెప్పల అంచులు ఇంకా తడిగా మెరుస్తున్నాయి. అతను ఆమె వీపు వైపు చూశాడు.

“జానకీ,” అన్నాడు. గొంతు బొంగురుగా, అలసిపోయినట్టు ఉంది.

“ఊ.”

“నువ్వు ఈ మధ్య మారిపోయావు.”

ఆమె వెనక్కి తిరగలేదు. ముడికి చివరి పిన్ను గుచ్చుకుంటూనే ఉంది.

“ఈ మాటలు… ఈ వెటకారాలు… ఒక్కో మాటకి రెండేసి అర్థాలు…” అతను ఊపిరి తీసుకున్నాడు. “ఇవన్నీ ఎవరి దగ్గర నేర్చుకున్నావు? నువ్వు ఇలా మాట్లాడే దానివి కాదు.”

జానకి చేయి పిన్ను దగ్గరే ఆగిపోయింది.

‘ఎవరి దగ్గరా? గోడౌన్‌లో నువ్వు ముక్కు దూర్చిన ఆ పిర్రల దగ్గర. ఈ రోజు సెంటర్‌లో కారు కిటికీకి ఆనిన ఆ గాజుల చేతుల దగ్గర. మింగి ఖాళీ నాలుక చూపించిన నీ నోటి దగ్గర,’ అని ఆమె మనసులో ఒక్కో మాట పేర్చుకుంది. ఆ ఒక్క మాట కూడా పెదవి దాటనివ్వలేదు. ‘ఇప్పుడు కాదు.’

ఆమె పిన్ను గుచ్చింది. నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరిగింది. నైట్ ల్యాంప్ వెలుగు ఆమె ముఖంలో సగం మీదే పడుతోంది. ఆమె పెదవుల మీద ఒక చిన్న నవ్వు ఉంది. ఆ నవ్వులో ఏముందో అతనికి అర్థం కాలేదు.

ఆమె దిండు సర్దుకుని, అతని వైపు వీపు పెట్టి పడుకుంది. లైట్ ఆర్పేముందు, అతని వైపు చూడకుండానే, అలవోకగా ఏదో వాతావరణం గురించి చెప్పినంత మామూలుగా అంది.

“నీ ఫ్రెండ్ రవిరాజ్ బాగా మాట్లాడతాడు.”

[appalapradeep]

దగ్గరసూపర్ అప్డేట్

[krish1973]

super

[12345677889]

జానకి స్విచ్ నొక్కింది. నైట్ ల్యాంప్ పసుపు వెలుగు ఒక్కసారిగా ఆరిపోయి గది చీకట్లో మునిగింది. ఫ్యాన్ కిర్రు ఒక్కటే మిగిలింది.

పక్కన శ్రీనివాస్ ఊపిరి ఆగిపోయింది. ఆమెకి వినిపించింది. ఒక్క క్షణం, రెండు క్షణాలు, ఊపిరి లేదు. తర్వాత ముక్కులోంచి సన్నగా, దొంగతనంగా గాలి జారింది. అతను కదల్లేదు. ఏమీ అడగలేదు. కానీ చీకట్లో అతని కళ్లు తెరిచే ఉన్నాయని ఆమెకి తెలుసు. దుప్పటి మీద అతని వేళ్లు ముడుచుకుని, విడివడి, మళ్లీ ముడుచుకుంటున్న కిరకిర చప్పుడు ఆమె వీపు దాకా వస్తోంది.

జానకి అతని వైపు వీపు పెట్టే పడుకుంది. కళ్లు మూసుకుంది. ఆ చీకట్లో ఆమెకి గురువారం రాత్రి మండపం కనిపించింది.

గురువారం రాత్రి పెళ్లి. జానకి ఒంటరిగానే వెళ్లింది. శ్రీనివాస్ నైట్ డ్యూటీ అన్నాడు. ఆమె పన్నెండున్నరకి తిరిగి వస్తానని అమ్మకి చెప్పి బయలుదేరింది.

మండపం వెనక వైపు, పాత చింతచెట్టు కింద, రెండు ప్లాస్టిక్ కుర్చీలు పక్కపక్కన పెట్టి ఉన్నాయి. సన్నాయి శబ్దం ముందు వైపు నుంచి వస్తోంది. వంటశాల నుంచి కారం, నెయ్యి వాసన. జానకి కాఫీ తాగడానికి అక్కడికి వచ్చింది. కుర్చీలో ఒకడు  ప్యాంటు, తెల్ల చొక్కా వేసుకుని కూర్చుని ఉన్నాడు. చొక్కా స్లీవ్‌లు మడిచి, చేతుల మీద రెండు గాయాల మరకలు. జుట్టు పొట్టిగా కత్తిరించి ఉంది. మీసం చిన్నగా.

ఆమె కుర్చీలో కూర్చోబోతుంటే అతను లేచి నిలబడ్డాడు.

“మీరు… శ్రీనివాస్ గారి ఆవిడేనా మేడం?” అని అడిగాడు. గొంతు మందంగా, కొంచెం నవ్వుతూ.

జానకి ఆశ్చర్యంతో అలాగే చూస్తుండిపోయింది.

“నేను రవిరాజ్. స్టేషన్‌లో పని. శ్రీనివాస్‌తోనే డ్యూటీ. పెళ్లివాళ్లు మా ఇద్దర్నీ పిలిచారు. ఆయన డ్యూటీలో ఉన్నాడు కాబట్టి నేనొక్కడినే వచ్చా,” అన్నాడు.

‘secuirty పని. శ్రీనివాస్‌తోనే.’ ఆ మాట ఆమె చెవిలో ఒక్కసారి తిరిగింది. ఆ రోజు వరకు ఆ పేరు ఆమె వినలేదు. కానీ అతని ముఖం చూడగానే లోపల ఏదో కదిలింది. గట్టిగా నిలబడే ఒళ్లు. చేతులు మొరటుగా. శ్రీనివాస్ చేతుల్లా మెత్తగా లేవు.

“కూర్చోండి,” అంది జానకి. “నేను జానకి. ఆయన పెళ్లాన్నే.”

ఇద్దరూ కుర్చీల్లో కూర్చున్నారు. మధ్యలో చిన్న ప్లాస్టిక్ టేబుల్. దాని మీద రెండు స్టీలు గ్లాసులు, ఒక ప్లేటులో మిరపకాయ బజ్జీలు. సన్నాయి దూరంగా మారింది. పక్కనే వంటవాళ్లు రెండు డబ్బాలు కొట్టుకుంటున్న చప్పుడు.

“మీ డ్యూటీ ఎలా ఉంటుంది?” అని జానకి అడిగింది. మామూలు ప్రశ్నలా.

“రాత్రి ఎక్కువ మేడం.  కూర్చోవడం, బయట పెట్రోలింగ్. ఒళ్లు అలిసిపోతుంది. కానీ అలవాటైపోయింది,” అన్నాడు రవిరాజ్. బజ్జీ తీసుకుని కొరికాడు. “శ్రీనివాస్‌కి మాత్రం రాత్రి డ్యూటీలు బాగా నచ్చుతాయి. మా కంటే ఎక్కువసేపు బయటే ఉంటాడు.”

జానకి గ్లాసు నోటికి తీసుకుంది. ఆ మాట వినగానే గొంతులో కాఫీ ఒక్క క్షణం ఆగింది.

“బయటే ఉంటాడా?” అంది. “ఇంట్లో అయితే తొందరగా నిద్రపోతాడు. బయట ఏం చూస్తాడో.”

“ఏముంది మేడం, దొంగలు, గొడవలు. అవే,” అన్నాడు రవిరాజ్. నవ్వు చిన్నగా. “కొంతమందికి kurchune  కుర్చీ కంటే వీధి బాగుంటుంది. కుర్చీలో కూర్చుంటే వీపు నొప్పి వస్తుంది. నడుస్తుంటే తెలియదు.”

జానకి కళ్లు అతని మీద నిలిచాయి. అతను అమాయకంగానే అంటున్నట్టు ఉంది. కానీ ఆమెకి ఆ మాటల్లో ఏదో ఉంది.

“వీపు నొప్పా?” అంది ఆమె. “మా ఆయనకి కూడా ఈ మధ్య వెనక నొప్పి ఎక్కువైంది. డ్యూటీలో ఎక్కువసేపు ఒకేలా కూర్చుంటే వస్తుందని అంటాడు.”

“కూర్చుంటేనే వస్తుందా మేడం?” అని రవిరాజ్ తల వంచి అడిగాడు. “కొంతమంది వంగి నిలబడతారు. అప్పుడు ఇంకా ఎక్కువ. ముఖ్యంగా ఎవరైనా వెనక నుంచి ఒత్తిడి పెడితే.”

జానకి చేతిలో గ్లాసు కొంచెం వణికింది. ఆమె దాన్ని టేబుల్ మీద పెట్టింది.

“ఒత్తిడా?” అంది. గొంతు మెత్తగానే. “స్టేషన్‌లో ఎవరు ఒత్తిడి పెడతారు? సీనియర్లా?”

“సీనియర్లు కూడా. ఇంకా… బయటి వాళ్లు కూడా,” అన్నాడు రవిరాజ్. బజ్జీ ముక్క నోట్లో పెట్టుకుని నమలుతూ. “కొంతమంది ఫ్రెండ్స్ ఉంటారు మేడం. రాత్రి డ్యూటీ అయ్యాక కలుస్తారు. వాళ్ల దగ్గర పని వేరేలా ఉంటుంది. కుర్చీ లేదు. నేల మీదే. కానీ అక్కడ కూర్చున్నా అలసట తెలియదు.”

జానకి పెదవి లోపలికి కొరుక్కుంది. ‘ఫ్రెండ్స్. నేల మీదే. అలసట తెలియదు.’ గోడౌన్, గోనెసంచులు, సూర్యకాంతి స్తంభం — అన్నీ ఒక్కసారిగా గుర్తొచ్చాయి. ఈ మనిషికి తెలుసా? లేక గాలికి వేస్తున్నాడా?

“మీరు కూడా ఆ ఫ్రెండ్స్ దగ్గరికి వెళ్తారా?” అని అడిగింది.

రవిరాజ్ కళ్లు ఆమె మీద పడ్డాయి. ఒక్క క్షణం ఆగాయి. తర్వాత నవ్వు వచ్చింది. పళ్లు తెల్లగా కనిపించాయి.

“నేను వేరే టైప్ మేడం,” అన్నాడు. “నాకు ఆడవాళ్లే కావాలి. మగవాళ్ల దగ్గర పని నాకు రాదు. శ్రీనివాస్‌కి ఆ పని బాగా వస్తుంది అని వింటా. నేను చూడలేదు. విన్నదే.”

జానకి గుండె ఒక్కసారి గట్టిగా కొట్టుకుంది. ఊపిరి గొంతులోనే ఆగిపోయింది. అతను చూడలేదన్నాడు. విన్నదే అన్నాడు. కానీ ఆ నవ్వులో ఏదో ఉంది. అతనికి తెలుసన్నట్టు కాదు. తెలుసుకోవాలన్నట్టు కూడా కాదు. గాలికి వేస్తున్నట్టు. లేదా పరీక్షిస్తున్నట్టు.

“ఏ పని?” అంది జానకి. ముఖం మీద ఏమీ రానివ్వలేదు. “డ్యూటీలోనే కదా అందరి పని.”

“డ్యూటీలో కాదు మేడం,” అన్నాడు రవిరాజ్. గొంతు ఇంకా తగ్గించాడు. పక్కన వంటవాళ్లు ఉన్నారు. “డ్యూటీ తర్వాత. కొంతమంది ఇంట్లో దొరకనిది బయట వెతుక్కుంటారు. ఇంట్లో తలుపు గట్టిగా ఉంటే, వేరే తలుపు వెతుక్కుంటారు. ఆ తలుపు ఎప్పుడూ తెరుచుకుంటుంది. గడియ వదులు.”

జానకి చేతిలో రెండో బజ్జీ ముక్క ఆగిపోయింది.

“మీ ఇంట్లో తలుపు గట్టిగా ఉందా మేడం?” అని అడిగాడు. నేరుగా. కళ్లు ఆమె కళ్లలోకి.

ఆమె నవ్వింది. చిన్నగా. ఆ నవ్వు పెదవి అంచుల్లోనే ఆగింది.

“ఇంట్లో తలుపు నాది,” అంది. “నేను తెరిస్తే తెరుచుకుంటుంది. ఇంకెవరూ నెట్టినా తెరవదు. కానీ మా ఆయనకి ఇంటి తలుపు కంటే బయటి తలుపులే ఎక్కువ నచ్చినట్టు ఉన్నాయి. ఆయన రాత్రంతా బయటే ఉంటాడు. పొద్దున వస్తే నడుము నొప్పి. వీపు వంగి ఉంటుంది. నేను అడిగితే బెంచీ అంటాడు. చెక్క బెంచీ మీద కూర్చున్నానంటాడు.”

రవిరాజ్ నవ్వు ఆగింది. అతను గ్లాసు పైకి తీసుకుని ఒక గుటక వేశాడు. కాఫీ అయిపోయింది. ఖాళీ గ్లాసు టేబుల్ మీద పెట్టాడు.

“బెంచీ మీద కూర్చుంటే నడుము నొప్పి రాదు మేడం,” అన్నాడు. ఈసారి గొంతు ఇంకా మెత్తగా. “బెంచీ మీద కూర్చుంటే పిర్రలు నొప్పి పెడతాయి. నడుము నొప్పి రావాలంటే వంగి ఉండాలి. ఎవరైనా వెనక నుంచి పట్టుకుని, నడుము బిగించి, లోపలికి తోస్తుంటే అప్పుడు నడుము కింద మంట పుడుతుంది. ఉదయం లేచాక నడవడం కూడా కష్టం అవుతుంది.”

జానకి తొడలు కుర్చీ మీద బిగుసుకున్నాయి. ఆమె కాళ్లు ఒకదానికొకటి రాపిడి పడ్డాయి. చీర కుచ్చిళ్ల మధ్య చెమట తడి అనిపించింది.

“మీకు అంత వివరంగా ఎలా తెలుసు?” అంది ఆమె. “మీరు కూడా అలా వంగి ఉన్నారా ఎప్పుడైనా?”

“నేను వంగను మేడం,” అన్నాడు రవిరాజ్. ఒక్క మాట. నిదానంగా. “నా దగ్గర వంగేవాళ్లు వస్తారు. నేను నిలబడతా. నా పని వేరు.”

ఆ మాట వినగానే జానకి కడుపులో ఏదో మెలిపెట్టింది. అతని చేతులు చూసింది. మణికట్టు దాకా గరుకు రోమాలు. వేళ్లు లావుగా. గోళ్లు కొంచెం నీళ్లలో తడిసినట్టు తెల్లగా. ఆ చేతులు ఎవరి నడుము బిగించాయో. ఎవరి తలని పట్టుకున్నాయో. ఆలోచిస్తే ఆమె గొంతు ఎండిపోయింది.

“మరి మీ పని ఏంటి?” అని అడిగింది. గొంతు సాధారణంగానే అనిపించేలా చూసుకుంది.

రవిరాజ్ ముందుకు వంగాడు. కుర్చీ కిర్రుమన్నది. అతని మోకాలి ఆమె మోకాలికి సన్నగా తగిలింది. తీసేయలేదు.

“నా పని నింపడం మేడం,” అన్నాడు. “ఖాళీగా ఉన్నదాన్ని నింపడం. ఎంత లోతున్నా దిగడం. ఎంత బిగువున్నా తెరవడం. మా స్టేషన్‌లో ఒక పాత పంపు ఉంది. హ్యాండిల్ గట్టిగా నొక్కితేనే నీళ్లు పైకి వస్తాయి. మెల్లగా నొక్కితే గాలే వస్తుంది. కొంతమంది హ్యాండిల్స్ మెత్తగా ఉంటాయి. రెండు నొక్కులకే ఖాళీ. నా హ్యాండిల్ అలా కాదు. నొక్కుతూనే ఉంటే నీళ్లు ఆగవు.”

జానకి నోరు పొడిబారింది. ఆమె కాఫీ గ్లాసు ఖాళీ. ఏమీ తాగేందుకు లేదు. పక్కన వంటవాడు ఒక డబ్బా మూత తట్టాడు. ఆ చప్పుడుకి ఆమె భుజాలు లేచాయి.

“మీ హ్యాండిల్ ఎంత లావుగా ఉంటుంది?” అంది ఆమె. తనకే ఆశ్చర్యంగా ఆ మాట నోట్లోంచి జారింది. తీసేసుకోలేకపోయింది.

రవిరాజ్ నవ్వు ఆపుకున్నాడు. అతని కళ్లు ఆమె జాకెట్ మీద ఒక్కసారి జారి, మళ్లీ ముఖం మీదికి వచ్చాయి.

“చూపిస్తే నమ్ముతారా మేడం? లేక చేత్తో పట్టుకుని కొలుస్తారా?” అన్నాడు. “మా వాళ్లు కొలతలు చెప్తారు. ఐదు అంగుళాలు, ఆరు అంగుళాలు అని. నాది అందులోకి రాదు. చేతితో పట్టుకుంటే వేళ్లు కలవవు. నోట్లో పెడితే బుగ్గలు ఉబ్బుతాయి. లోపలికి దించితే… దించుకున్నవాళ్లు నడుము నొప్పి మరిచిపోతారు. ఇంకో నొప్పి మొదలవుతుంది.”

జానకి చేతి వేళ్లు కుర్చీ అంచు మీద బిగుసుకున్నాయి. గాజులు గలగలమన్నాయి. ఆ చప్పుడు రవిరాజ్ చెవికి తగలగానే అతని చూపు ఆమె చేతుల మీద పడింది.

“ఆ గాజులు మేడం,” అన్నాడు. “నేను ఒకరి చేతుల మీద ఇలాంటి గాజులు చూశా. రాత్రంతా మోగుతూ ఉండేవి. ప్రతి పోటుకి గలగల. ఆ గాజులు విన్నాక నాకు నిద్ర పట్టదు. మీ గాజులు కూడా అలాగే మోగుతాయేమో.”

‘గాజుల కొజ్జా.’ ఆ పేరు ఆమె తలలో మెరిసింది. కానీ ఈ మనిషి ఆ కొజ్జా గురించి అంటున్నాడా, తన గాజుల గురించేనా తెలియలేదు.

“నా గాజులు ఇంట్లో మాత్రమే మోగుతాయి,” అంది జానకి. “బయట మోగాలంటే ఎవరైనా గట్టిగా ఊపాలి. మా ఆయన చేతిలో ఊపు లేదు. రెండు ఊపులకే చేయి అలిసిపోతుంది. గాజులు మోగే లోపు అతని పని అయిపోతుంది.”

రవిరాజ్ నుదుటి మీద చిన్న చెమట మెరిసింది. సన్నాయి మళ్లీ దగ్గరైంది. మండపం వైపు నుంచి జనం చప్పుడు వస్తోంది. ఎవరో పిలుస్తున్నట్టు.

“మీ చేయి అలసిపోదు మేడం,” అన్నాడు. “చేతులు చూస్తే తెలుస్తోంది. సర్వే పని చేస్తారని శ్రీనివాస్ చెప్పాడు. రోడ్లు కొలుస్తారు. గుంతలు కొలుస్తారు. లోతు ఎంతో చెప్తారు. మీ దగ్గర కూడా ఒక గుంత ఉంటుంది కదా మేడం. దాని లోతు నేను కొలవాలని ఉంది. వేలితో కాదు, నా కొలబద్దతో. అడుగు దాకా దించి, పైకి తీసి, మళ్లీ దించి, ‘ఇంకా లోతు ఉంది’ అని మీరే చెప్తే…”

అతను మాట ఆపాడు. ఎందుకో. పక్కనుంచి ఒక వంటవాడు గ్లాసులు ఎత్తుకుని వెళ్తూ వాళ్లిద్దరి వైపు చూశాడు. రవిరాజ్ వెనక్కి కూర్చున్నాడు. మోకాలి తొలగింది.

జానకి ఊపిరి పైకి తీసుకుంది. ఆమె తొడల మధ్య తడి ఇప్పుడు స్పష్టంగా అనిపిస్తోంది. చీర అంచు ముడుచుకుంది.

“కొలతలు తీయడం నా పనే,” అంది ఆమె. గొంతు నెమ్మదిగా. “కానీ నా గుంతలోకి ఏ కొలబద్ద పడితే అది దించను. ముందు ఆ కొలబద్ద నా చేతికి రావాలి. దూరం నుంచి చూసి చెప్పలేను. దగ్గరికి తెండి. చేత్తో పట్టుకుని కొలుస్తా. ఎంత పొడవో, ఎంత లావో, నా గుంతకి సరిపోతుందో లేదో అన్నీ చెప్తా.”

రవిరాజ్ కళ్లు మెరిశాయి. అతను నోటి మీద నాలుక తిప్పుకున్నాడు.

“ఇప్పుడు ఇక్కడ చూపించలేను మేడం,” అన్నాడు. “ప్యాంట్ విప్పితే వంటవాళ్లు చూస్తారు. మీ ఇంటికి వస్తే చూపిస్తా. శ్రీనివాస్ ఉన్నా పర్వాలేదు. అతను చూసినా నాకు ఫరవాలేదు. అతని పంపు ఎంతో నాకు తెలుసు. నా పంపు మీకు నచ్చుతుందో లేదో మీరే చెప్పాలి.”

“మా ఇంటికా?” అంది జానకి. అమాయకంగా కళ్లు పెద్దవి చేసి. “ఏంటి చూపిస్తారు? పంపా? హ్యాండిలా?”

“మొడ్డ మేడం,” అన్నాడు రవిరాజ్. ఒక్క మాట. పచ్చిగా. “నా మొడ్డ. లావుగా, పొడవుగా, గుర్రపు మడ్డలా బిగుసుకుని నిలబడుతుంది. మీ చేతిలో పెడతా. మీరు పట్టుకుని, పైకి కిందికి జార్చి, ‘ఇది చాలు’ అని చెప్పండి. చాలకపోతే ఇంకా బిగుస్తుంది. మీ నోట్లో పెడితే మీ బుగ్గలు నిండిపోతాయి. మీ పూకులో పెడితే —”

“చాలు,” అంది జానకి. కానీ ఆ ‘చాలు’ ఆపమని కాదు. గొంతు వణుకుతోంది. “ఇక్కడ చాలు. వంటవాళ్లు ఉన్నారు.”

రవిరాజ్ నవ్వాడు. తల వెనక్కి వేసి.

“సరే మేడం. ఇక్కడ చాలు,” అన్నాడు. “కానీ ఒక మాట. మీరు ఇంతసేపు ఇక్కడ కూర్చుని నా మాటలు వింటున్నారు. ఒక్కసారి కూడా లేవలేదు. ఒక్కసారి కూడా ‘ఛీ’ అనలేదు. అంటే మీకు ఈ మాటలు కావాలి. మీ ఇంట్లో ఎవరూ ఇలా మాట్లాడరు. మీ మొగుడు మొడ్డ లేపలేడు కాబట్టి నోరు కూడా లేపలేడు. నేను మీ దగ్గరికి వస్తా. ఎప్పుడు రమ్మంటే అప్పుడు.”

జానకి లేచి నిలబడింది. కాళ్లు కొంచెం వణుకుతున్నాయి. చీర కొంగు సరిచేసుకుంది. రవిరాజ్ కూడా లేచాడు. అతని ఎత్తు ఆమెకంటే ఎక్కువ.  ప్యాంటు ముందు భాగం కొంచెం ఉబ్బి ఉంది. ఆ ఉబ్బు చూసి ఆమె కళ్లు ఒక్క క్షణం ఆగాయి. అతను కప్పుకోలేదు. అలాగే నిలబడ్డాడు.

“మీరు వెళ్లండి,” అంది జానకి. “కాఫీ అయిపోయింది. నేను మండపంలోకి వెళ్తా.”

“వెళ్తా మేడం,” అన్నాడు రవిరాజ్. “కానీ మీ ఇంటి చిరునామా నాకు తెలుసు. శ్రీనివాస్ చెప్పాడు. ఏరోజైనా గేటు మీద నాక్ వింటే, నేనేనని అనుకోండి.”

ఆ మాట చెప్పి అతను నడిచిపోయాడు. జానకి అలాగే నిలబడి అతని వీపు చూస్తుండిపోయింది.  ప్యాంటు నడుము బెల్ట్ బిగుసుకుని ఉంది. భుజాలు వెడల్పుగా. నడక గట్టిగా. శ్రీనివాస్ నడకలా వంకరగా లేదు.

‘నీ ఫ్రెండ్ రవిరాజ్ బాగా మాట్లాడతాడు,’ అని ఆమె ఈ రాత్రి అన్న మాట ఇప్పుడు ఆమెకే తిరిగి వినిపించింది. అప్పుడు ఆ మాట అతన్ని కొట్టడానికి అన్నది. ఇప్పుడు ఆ మాట తనలోనే తిరుగుతోంది.

చీకట్లో జానకి కళ్లు తెరిచింది. ఫ్యాన్ ఇంకా కిర్రుమంటోంది. పక్కన శ్రీనివాస్ గురక మొదలైంది. అతను నిద్రపోయాడు. లేదా నిద్రపోయినట్టు నటిస్తున్నాడు. ఆమెకి పర్వాలేదు. ఆమె కళ్లు మూసుకుంది. నిద్ర రాలేదు. రవిరాజ్ మోకాలి తగిలిన చోటు ఇంకా వేడిగా ఉన్నట్టు అనిపించింది.

పొద్దున్నే ఆరింటికి కాకులు అరిచాయి. జానకి కళ్లు తెరిచింది. కిటికీ సందులోంచి లేత వెలుగు. శ్రీనివాస్ ఇంకా పడుకునే ఉన్నాడు. నోరు తెరిచి. లుంగీ పైకి జారి తొడలు కనిపిస్తున్నాయి. ఆమె చూడలేదు. నైటీ మీద చున్నీ కప్పుకుని వంటింట్లోకి వెళ్లింది.

అమ్మ ఇప్పటికే పొయ్యి మండించింది. పాలు మరుగుతున్నాయి. నాన్న హాల్లో సోఫా మీద కాఫీ పట్టుకుని కూర్చుని ఉన్నాడు. రేడియోలో వార్తలు.

“తొందరగా లేచావేమో,” అంది నిర్మల. “నిన్న రాత్రి ఆలస్యం అయ్యింది కదా.”

“నిద్ర రాలేదు అమ్మ,” అంది జానకి. టీ పొడి పట్టుకుని డబ్బా తెరిచింది. మామూలుగానే. చేతులు కదులుతున్నాయి. ముఖం మీద ఏమీ లేదు.

శ్రీనివాస్ ఏడు దాటాక లేచాడు. వంటింటి దగ్గరికి వచ్చి తలుపు గట్టున ఆనుకుని నిలబడ్డాడు. జానకి అతనికి టీ గ్లాసు ఇచ్చింది. అతని చేతిలో గ్లాసు వణికింది. టీ పైనుంచి ఒక చుక్క జారి అతని చేతి మీద పడింది.

“జాగ్రత్త,” అంది జానకి. “వేడిగా ఉంది.”

అతను గ్లాసు రెండు చేతులతో పట్టుకున్నాడు. అయినా వణుకు ఆగలేదు. అతని కళ్లు ఎర్రగా ఉన్నాయి. నిద్రలేని కళ్లు. గదిలోంచి ఇంకా బామ్ వాసన వస్తోంది. పుదీనా, కర్పూరం. రాత్రి రుద్దినది ఉదయం కూడా గాలిలో మిగిలింది.

నిర్మల వంటింట్లోంచి బయటికి వెళ్లింది. నాన్న రేడియో దగ్గరే. ఇద్దరూ ఒంటరిగా.

శ్రీనివాస్ గ్లాసు మూతికి తీసుకుని ఒక గుటక తాగాడు. తర్వాత అడిగాడు.

“రవిరాజ్ పేరు ఎక్కడ విన్నావ్?”

జానకి చేతిలో తన గ్లాసు ఉంది. ఆమె దాన్ని నోటికి తీసుకుని తాగింది. తర్వాత నవ్వింది. చిన్నగా. అమ్మ దగ్గర నవ్వినట్టు.

“ఏంటి అలా అడుగుతున్నారు,” అంది. “నిన్న మీ ఫోన్‌లో రైటర్ మెసేజ్‌లు వచ్చాయి చూశాను కదా. అక్కడే ఏదో పేర్లు కనిపించాయి. లేదా మీరే ఎప్పుడో చెప్పారేమో. ఫ్రెండ్స్ ఉన్నారని. నాకేం గుర్తు లేదు. రాత్రి నోట్లోంచి జారింది.”

“నేను చెప్పలేదు,” అన్నాడు శ్రీనివాస్. గ్లాసు మళ్లీ వణికింది. “రవిరాజ్ పేరు నేను ఇంట్లో ఎన్నడూ చెప్పలేదు.”

“అయితే నేనెక్కడ విన్నానో,” అంది జానకి. భుజాలు ఎగరేస్తూ. “మీ స్టేషన్ మాటలు మీరే మాట్లాడతారు. నేను పడుకుని వింటుంటా. నిద్రలో కూడా వినిపిస్తాయేమో. ఎక్కువ ఆలోచించకండి. టీ చల్లబడుతుంది.”

ఆమె అలా చెప్పి వంటింట్లోకి తిరిగి వెళ్లింది. సింకులో గిన్నెలు కడగడం మొదలుపెట్టింది. వెనక నుంచి శ్రీనివాస్ చూస్తున్నాడని తెలుసు. గ్లాసు చేతిలో. వణుకుతూ. బామ్ వాసన ఇంకా గది నుంచి వస్తూనే ఉంది.

‘పూర్తి నిజం చెప్పను,’ అని ఆమె మనసులో అనుకుంది. ‘పెళ్లిలో కలిసినది చెప్పను. ఏం మాట్లాడుకున్నామో చెప్పను. నువ్వు నీ రహస్యాలు దాచినట్టే నేను నా రహస్యం దాస్తా. ఇప్పుడు కాదు.’

ఆమె గిన్నెలు కడుగుతూ, కిటికీ బయటి రోడ్డు వైపు చూస్తూ ఉండిపోయింది.

[12345677889]

ఇంతలో హాల్లో ఫోన్ మోగింది. శ్రీనివాస్ లుంగీ మడతలోంచి ఫోన్ తీసి చూశాడు. తెర మీద పేరు కనిపించింది.

రవిరాజ్.

అతని ముఖం ఒక్కసారిగా నల్లబడింది. స్వైప్ చేసి తీసే లోపు జానకి వంటింట్లోంచి వచ్చేసింది. చేతిలో ఇంకా తడి గుడ్డ.

“ఎవరు?” అని అడిగింది.

“స్టేషన్… రవిరాజ్,” అన్నాడు శ్రీనివాస్. గొంతు ఇరుక్కుపోయింది.

“స్పీకర్ పెట్టండి,” అంది జానకి. “నేను కూడా వింటా. మీ ఫ్రెండ్ కదా. పరిచయం అవ్వాలి.”

“జానకీ, అది security మాట…”

“స్పీకర్ పెట్టండి,” అని మళ్లీ అంది. పెదవి మీద నవ్వు ఉంది. లోపల లేదు.

శ్రీనివాస్ స్పీకర్ మీద నొక్కాడు. ఫోన్ టేబుల్ మీద పెట్టాడు. రవిరాజ్ గొంతు హాల్లో నిండింది.

“ఏం రా శ్రీనివాసూ, లేచావా? నొప్పి ఎలా ఉంది?”

శ్రీనివాస్ ఫోన్ వైపు వంగి అన్నాడు. “ఉంది… కొంచెం తగ్గింది. ఏం కావాలి?”

“ఏమీ లేదు. ఉదయం డ్యూటీకి రావాలి కదా, అనుకున్నా. ఇంట్లోనే ఉన్నావా?”

జానకి ముందుకు వచ్చి ఫోన్ దగ్గరే నిలబడింది. “ఉన్నారండీ. నేను జానకి. ఆయన పెళ్లాం. మీరేనా… రవిరాజ్ గారు?”

ఒక్క క్షణం లైన్ మీద నిశ్శబ్దం. తర్వాత రవిరాజ్ గొంతు మారింది. మెత్తగా. ఎవరో కొత్త ఆడదితో మాట్లాడినట్టు.

“అవును మేడం. నమస్తే. శ్రీనివాస్ ఫ్రెండ్. మీ గొంతు ఇంతవరకు ఫోన్‌లో వినలేదు కదా.”

“వినలేదండీ,” అంది జానకి. అమాయకంగా. “పేరు మాత్రం ఎప్పుడో విన్నట్టు ఉంది. మీరు స్టేషన్‌లోనే ఉంటారా?”

“ఉంటా మేడం. ఇతనితోనే షిఫ్ట్. ఈ మధ్య ఇతను రాత్రి షిఫ్ట్‌లకి తక్కువ వస్తున్నాడు కాబట్టి నేనే చూసుకుంటున్నా.”

శ్రీనివాస్ చేయి ఫోన్ వైపు వెళ్లి ఏదో ఆపాలనుకున్నాడు. జానకి చూపు అతని మీద పడగానే చేయి ఆగిపోయింది.

“బామ్ రాసుకున్నారంట… వెనకనా, ముందా?” అంది జానకి. “ఫ్రెండ్‌కి సరిగ్గా చెప్పండి, ఎక్కడ రాయాలో.”

లైన్ మీద రవిరాజ్ చిన్నగా నవ్వాడు. “మీరెవరో తెలియదు మేడం… కానీ నొప్పి ఎక్కడుందో మీకు బాగా తెలిసినట్టుందే.”

“ఆరేళ్లుగా కాపురం చేస్తున్నా కదండీ… ఎక్కడ గట్టిగా ఉంటుందో, ఎక్కడ మెత్తగా ఉంటుందో ఆ మాత్రం తెలియదా?” అంది జానకి.

శ్రీనివాస్ కళ్లు పెద్దవయ్యాయి. అతను నోరు తెరిచి మూసుకున్నాడు. ఏమీ రాలేదు.

“మా వాడికి వెనక నొప్పి ఎక్కువ మేడం… డ్యూటీలో ఎక్కువసేపు వంగి నిలబడతాడు,” అన్నాడు రవిరాజ్.

“వంగి నిలబడితే నొప్పి రాదండీ… ఎవరైనా వెనక నుంచి ఎక్కువసేపు తోస్తేనే వస్తుంది,” అంది జానకి.

శ్రీనివాస్ చేతిలోని టీ గ్లాసు టేబుల్ మీద పెట్టాడు. చేతులు ఖాళీ అయ్యాయి. వణుకు ఆగలేదు.

“అయితే మీరే రాయండి మేడం. మా చేతులు మొరటు, మీ చేతులైతే మెత్తగా జారతాయి,” అన్నాడు రవిరాజ్.

“నా చేతికి బామ్ అంటితే వదలదండీ… చేతిలో పెట్టుకున్న దాన్ని పూర్తిగా పిండేదాకా ఆపను,” అంది జానకి.

“ఒక ట్యూబ్ సరిపోదేమో మేడం.”

“మీ ఫ్రెండ్‌ది చిన్న ట్యూబే లెండి… రెండు సార్లు నొక్కితే ఖాళీ. మీ దగ్గర పెద్దది ఉంటే తెచ్చి చూపించండి,” అంది జానకి.

శ్రీనివాస్ పెదవులు వణికాయి. అతను ‘జానకీ’ అనబోయాడు. గొంతు బయటికి రాలేదు.

“పెద్దది ఉంది మేడం… చూపిస్తే మీరే చేత్తో పట్టుకుని చూస్తారా?” అన్నాడు రవిరాజ్.

“చూడకుండా ఎలా చెప్తా పెద్దదో చిన్నదో… చూశాకే చెప్తా, సరిపోతుందో లేదో,” అంది జానకి.

గ్లాసు అప్పటికే టేబుల్ మీద. శ్రీనివాస్ దాని పక్కనే చేయి పెట్టి నిలబడ్డాడు. మాట రాలేదు. ముఖం నుంచి రంగు జారిపోయింది.

“నిన్న గాజులది పంపిన మెసేజ్ చూశావా?” అని రవిరాజ్ అడిగాడు. ఈసారి గొంతు శ్రీనివాస్ వైపే.

శ్రీనివాస్ ఒళ్లు బిగుసుకుంది. కళ్లు జానకి మీదికి తిరిగాయి. ఆమె ముఖం మీద ఏమీ లేదు. టీ తాగుతున్నట్టు నిలబడి ఉంది.

“లేదు… తర్వాత చూస్తా,” అన్నాడు శ్రీనివాస్. గొంతు పగిలిపోయింది. “ఇప్పుడు ఫోన్ పెట్టు. ఇంట్లో…”

“సరే రా. తొందరలో వస్తా. గేటు దగ్గర నాక్ వేస్తా,” అని రవిరాజ్ నవ్వుతూ కట్ చేశాడు.

ఫోన్ నిశ్శబ్దమైంది. హాల్లో గడియారం టిక్ టిక్ మాత్రమే. శ్రీనివాస్ ఫోన్ చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. ఏమీ అనలేదు. జానకి వంటింట్లోకి వెళ్లి ఇంకో గ్లాసు టీ పోసుకుంది.

కాసేపటికి గేటు మీద నాక్ వచ్చింది. గట్టిగా కాదు. రెండు సార్లు. శ్రీనివాస్ లేవబోయాడు. కాళ్లు కదల్లేదు. జానకి చేతిలో టీ గ్లాసుతోనే తలుపు వైపు వెళ్లింది.

గేటు సందులో రవిరాజ్ నిలబడి ఉన్నాడు.  . నీలం చొక్కా, నల్ల ప్యాంటు. జుట్టు తడి. బాడీ స్ప్రే వాసన గేటు దాకా వస్తోంది. అతను శ్రీనివాస్ వైపు చూశాడు. తర్వాత జానకి వైపు. చిరునవ్వు.

“శ్రీనివాస్‌ని చూడ్డానికి వచ్చా,” అన్నాడు. అబద్ధం అని ఆమెకి తెలుసు. అతని కళ్లు ఆమె మీదే ఉన్నాయి.

శ్రీనివాస్ ఆమె వెనకాలే నిలబడి ఉన్నాడు. “లోపలికి రా” అనాలని నోరు తెరిచాడు. మాట రాలేదు.

జానకి తలుపు తీసింది. చేతిలో టీ గ్లాసు. “రండి,” అంది.

రవిరాజ్ లోపలికి వచ్చాడు. చెప్పులు బయట పెట్టి, పాదాలు తుడుచుకుని హాల్లో అడుగు పెట్టాడు. జానకి వంటింట్లోంచి ఇంకో గ్లాసు టీ తెచ్చి అతనికి అందించింది. వేళ్లు తగిలాయి. ఒక్క క్షణం. ఇద్దరూ తీయలేదు. తర్వాత ఆమె చేయి జారింది.

“కూర్చోండి,” అంది. సోఫా చూపించింది.

శ్రీనివాస్ కుర్చీలో కూర్చున్నాడు. రవిరాజ్ సోఫా మీద. జానకి వాళ్లిద్దరి మధ్య మరో కుర్చీలో. టీ వాసన, బామ్ వాసన రెండూ గాలిలో కలిసి ఉన్నాయి.

“నొప్పి ఎలా ఉంది రా?” అని రవిరాజ్ శ్రీనివాస్‌ని అడిగాడు. మామూలుగా.

“ఉంది,” అన్నాడు శ్రీనివాస్. ఒక్క మాట.

“బామ్ బాగా రాశారు మేడం,” అన్నాడు రవిరాజ్. జానకి వైపు. “చేతితో రుద్దితే తొందరగా దిగుతుంది. ట్యూబ్ నుంచి నేరుగా పెడితే పైపైనే ఉంటుంది.”

“రుద్దుతామండీ,” అంది జానకి. “ఎంతసేపు రుద్దాలో, ఎంత లోతుకి దింపాలో — ఆరేళ్లు చేస్తుంటే అలవాటైపోతుంది. కానీ కొన్ని చోట్ల ఎంత రుద్దినా మంట తగ్గదు. ఆ చోట్లకి వేరే మందు కావాలి.”

“వేరే మందా మేడం,” అన్నాడు రవిరాజ్. కళ్లలో నవ్వు. “మా స్టేషన్‌లో ఒక పాత తాళం ఉంది మేడం. సాధారణ తాళంచెవి అందులోకి పోదు. లావైన చెవి కావాలి. ఒకసారి గట్టిగా తోస్తే తలుపు తెరుచుకుంటుంది. రోజూ అదే చెవితో తెరిస్తుంటే, కొన్నాళ్లకి ఆ తాళం సన్నని చెవికైనా జారుతుంది. అప్పుడు ఎవరొచ్చినా తెరుచుకుంటుంది.”

శ్రీనివాస్ కుర్చీలో కదిలాడు. “రవి…”

ఇంతలో నాన్న గదిలోంచి బయటికి వచ్చాడు. చేతిలో దుకాణం తాళం చెవులు. అమ్మ వెనకాలే, కొంగు నడుముకి చుట్టుకుని.

“షాప్‌లో సరుకు సర్దాలి, వెళ్తున్నాం,” అన్నాడు శ్రీను. రవిరాజ్‌ని చూసి తలూపాడు. “ఎవరు అబ్బాయి?”

“నా ఫ్రెండ్ రవిరాజ్,” అన్నాడు శ్రీనివాస్. “స్టేషన్.”

నిర్మల రవిరాజ్‌ని ఒక్కసారి చూసింది. ఒళ్లంతా కాదు. కళ్లు అతని ముఖం మీద ఆగి, ఒక్క క్షణం కిందికి జారి, మళ్లీ పైకి వచ్చాయి. ఆ చూపు సన్నగా. ఏదో కొలిచినట్టు. జానకికి అది కనిపించింది. అమ్మ కళ్లలో ఏముందో ఆమెకు అర్థం కాలేదు. కానీ ఆ చూపు మామూలు కాదు.

“సరే, మీరుండండి,” అంది నిర్మల. కొంగు సరిచేసుకుని నాన్న వెంట బయటికి వెళ్లింది. గేటు మూసిన చప్పుడు వచ్చింది.

శ్రీనివాస్ లేచి నిలబడ్డాడు. “మీరు మాట్లాడేది నాకు అర్థం కాదు, బాత్‌కి వెళ్లొస్తా,” అన్నాడు.

అతను బాత్రూమ్ తలుపు వైపు వెళ్లాడు. తలుపు వెనకాల మూసుకున్నాడు. కొద్దిసేపటికి లోపల కుళాయి తిప్పిన చప్పుడు. నీళ్లు పడే శబ్దం మొదలైంది. టప్… టప్… స్స్స్…

ఇప్పుడు ఇంట్లో ముగ్గురే. ఒకడు బాత్రూమ్‌లో. నీళ్ల శబ్దం ఆగలేదు.

రవిరాజ్ సోఫా మీద కూర్చుని టీ తాగుతున్నాడు. జానకి అతని ఎదురుగా. అతని నల్ల ప్యాంటు ముందు భాగం ఉబ్బి ఉంది. చొక్కా అంచు దాని మీద పడి దాచలేకపోయింది. లావుగా. పొడవుగా. ప్యాంటు గుడ్డ లేచి ఉంది.

జానకి కళ్లు అక్కడే ఆగాయి. రవిరాజ్ చూశాడు. నవ్వలేదు. గ్లాసు కింద పెట్టాడు.

“పెళ్లిలో చెప్పాను మేడం,” అన్నాడు. గొంతు సన్నగా. నీళ్ల శబ్దం కింద మాత్రమే వినిపించేలా. “చూపిస్తా అని. ఇదిగో.”

అతను కదల్లేదు. ప్యాంటు మీదనే ఉబ్బు కనిపిస్తోంది. జానకి నోరు పొడిబారింది.

“అతను లోపలున్నాడు,” అంది ఆమె.

“నీళ్లు పడుతున్నాయి కదా,” అన్నాడు రవిరాజ్. “ఆ శబ్దం ఉన్నంతసేపు మనకు టైమ్ ఉంది. ఆగితే మనం కూడా ఆగాలి.”

జానకి లేచి అతని పక్కన సోఫా మీద కూర్చుంది. ఒక జానెడు దూరం. ఆమె చేయి తన ఒడిలో ఉంది. రవిరాజ్ చేయి సోఫా మీద. ఇద్దరి చేతుల మధ్య అర అంగుళం.

“మీ ప్యాంటు మీద ఏదో…” అంది జానకి. అమాయకంగా. “ఏమైంది?”

“మేడం, మీకు తెలియనట్టు అడుగుతున్నారు,” అన్నాడు రవిరాజ్. “పెళ్లిలోనే చెప్పా. నా మొడ్డ. ఇది గుర్రం మడ్డలా లేచి ఉంది. తాకండి. చూడండి.”

జానకి చేయి అనుకోకుండా అతని తొడ మీద పడింది. తర్వాత కొంచెం పైకి జరిగింది. ప్యాంటు మీది గట్టి ఉబ్బు ఆమె అరచేతికి తగిలింది. వేడి. బిగువు. ఆమె వేళ్లు దాని మీద వంగి, ఇరుక్కుపోయినట్టు ఆగిపోయాయి.

“అబ్బా…” అని ఆమె నోట్లోంచి జారింది. “ఇది… ఇది ఏంటి ఇంత…”

“మొడ్డ మేడం,” అన్నాడు రవిరాజ్. అతను కదల్లేదు, చేతులు సోఫా మీదే ఉంచాడు. జానకే వేళ్లు బిగించి గట్టిగా పట్టుకుంది. “అలా పట్టండి మేడం. భయపడకండి. మీ మొగుడిది మూడు వేళ్లలో ఇమిడిపోతుంది. ఇది చూడండి — వేళ్లు కలవడం లేదు.”

నిజమే. ఆమె ఒక్క చేత్తో చుట్టలేకపోయింది. ప్యాంటు గుడ్డ మీదనుంచి దాని కొన, మధ్య, మొదలు — అన్నీ వేర్వేరు మందంగా తెలుస్తున్నాయి. ఆమె పైకి కిందికి ఒక్కసారి జార్చింది. రవిరాజ్ నోట్లోంచి “స్స్…” వచ్చింది.

“ఇలా చేస్తే ఆగదు మేడం,” అన్నాడు. గొంతు బరువుగా. “మీ చేయి ప్యాంటు మీదనే ఇంతసేపు ఉంటే నేను ఇక్కడే కార్చేస్తా. లోపలికి తీసి పట్టండి. లేదా అలాగే ఊపండి.”

జానకి ఊపింది. మెల్లగా. ప్యాంటు గుడ్డ రాపిడి. దాని కింద మొడ్డ ఇంకా బిగుసుకుంది. ఆమె తొడల మధ్య తడి చీరకి అంటుకుంది. బాత్రూమ్‌లో నీళ్లు ఇంకా పడుతున్నాయి. స్స్స్…

రవిరాజ్ చేయి ఆమె జాకెట్ మీదికి వెళ్లింది. ముందు ఒకదాన్ని పట్టుకుని పిండాడు. జాకెట్ గుడ్డ మీదనుంచి ముచ్చిక గట్టిపడి ఉంది. అతను బొటనవేల్తో దాని మీద నొక్కాడు.

“ఇవి చేతిలో నిండుగా ఉన్నాయి మేడం,” అన్నాడు. “వాడు చెప్తే విన్నా. ఇప్పుడు నేనే పట్టి చూశా. ఇవి నోట్లో పెట్టుకోవాలి. పిండాలి. మీ పూకు ఎలా ఉందో కూడా చూడాలి — కానీ ఇప్పుడు టైమ్ లేదు.”

“ఛీ… అలా అంటారా,” అంది జానకి. కానీ చేయి ఆపలేదు. ఇంకా పట్టుకునే ఉంది. “అతను వింటే…”

“వినడు. నీళ్లు పడుతున్నాయి,” అన్నాడు రవిరాజ్. అతను రెండోది కూడా పిండాడు. “మేడం, మీ చేయి కింద ఇది ఎంత బిగుసుకుందో తెలుసా? మీ మొగుడు రాత్రంతా గుద్ద దెంగించుకుని వచ్చినా ఇలా లేవదు. మీ పూకు ఎదురుగా ముడుచుకుపోతుంది. నాది మీ చేయి కింద ఇనుప గునపంలా నిలబడింది. ఇంకొంచెం ఊపండి. లోపల రసం కదులుతోంది.”

జానకి వేళ్లు వేగం పెంచాయి. గాజులు మెల్లగా గలగలమన్నాయి. రవిరాజ్ నడుము సోఫా మీదనుంచి కొంచెం పైకి ఎగిరింది. అతని చేయి ఆమె జాకెట్ లోపలికి దూరుతుండగా —

బాత్రూమ్‌లో నీళ్ల శబ్దం ఒక్కసారిగా ఆగింది.

ఇద్దరి ఒళ్లూ బిగుసుకున్నాయి. జానకి చేయి జార్చుకుంది. రవిరాజ్ చేయి ఆమె జాకెట్ మీంచి ఎత్తేశాడు. ఆమె గబుక్కున లేచి తన కుర్చీలోకి వెళ్లి కూర్చుంది. రవిరాజ్ ప్యాంటు మీద చొక్కా కిందికి లాగి ఉబ్బు దాచాడు. టీ గ్లాసు చేతిలోకి తీసుకున్నాడు.

గుండె గొంతులో కొట్టుకుంటోంది. ఆమె చేతి వేళ్లకి ఇంకా ఆ గట్టి ఆకారం గుర్తుంది.

బాత్రూమ్ తలుపు తెరుచుకుంది. శ్రీనివాస్ తల మీద నీళ్లు కారుతుండగా బయటికి వచ్చాడు. తువ్వాలుతో రెండు చేతులూ రుద్దుకుంటూ హాల్లోకి వచ్చి నిలబడ్డాడు.

“ఏం మాట్లాడుకున్నారు?” అని అడిగాడు.

జానకి గ్లాసు నోటికి తీసుకుంది. “బామ్ గురించే,” అంది.

రవిరాజ్ తలూపాడు. “అవును రా. నొప్పికి ఏ మందు బాగుంటుందో. అంతే.”

శ్రీనివాస్ వాళ్లిద్దరి ముఖాల్లోకి చూశాడు. ఏమీ అనలేదు. తువ్వాలు సోఫా మీద విసిరేసి గదిలోకి వెళ్లాడు. 

కాసేపటికి ఇద్దరూ డ్యూటీకి బయలుదేరారు. రవిరాజ్ గేటు దగ్గర తిరిగి చూశాడు. జానకి తలుపు దగ్గర నిలబడి ఉంది. అతను నోరు తెరవలేదు. కళ్లతోనే చెప్పాడు. ఆమె కూడా ఏమీ అనలేదు. తలుపు మూసేసింది.

ఇల్లు ఖాళీ. అమ్మా నాన్న షాప్‌లో. శ్రీనివాస్ డ్యూటీలో. గడియారం టిక్ టిక్.

జానకి సోఫా మీద కూర్చుంది. అతను కూర్చున్న చోటే. ఆమె చూపు తన కుడి చేయి మీద పడింది. వేళ్లు ఇంకా వణుకుతున్నాయి. ప్యాంటు గుడ్డ మీదనుంచి తాకిన ఆ లావు, ఆ వేడి, ఆ బిగువు — అన్నీ అరచేతి మీద ఇంకా ఉన్నట్టు అనిపించింది.

‘ఆరేళ్లు ఆ మనిషి పక్కన పడుకున్నా. ఒక్కసారి కూడా అలా లేవలేదు. శ్రీనివాస్ బాత్రూమ్‌లో ఉండగా, ఇతనిది టీ తాగుతూనే ప్యాంటు చించుకుని వచ్చేలా లేచి నిలబడింది. నా చేయి వదలలేదు. నేను వదలలేదు.’

ఆమె పెదవి లోపలికి కొరుక్కుంది.

‘మళ్లీ రమ్మనాలి. ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు. ప్యాంటు మీద కాదు — లోపల. నా చేతిలో. నా పూకులో. అప్పుడు చెప్తా సరిపోతుందో లేదో.’

గేటు వైపు చూస్తూ, సోఫా మీద అలాగే కూర్చుంది.

[nagu65595]

Nice story

[Telugubull]

బెస్ట్ ఎవర్ స్టోరీ